Sekret mojego turbanu

Jestem całym sercem z Asia Bibi. Wiem,że już została uwolniona i czyszczona z zarzutów ale w głowę mi się nie mieści co ją spotkało ile upokorzeń musiała znieść w więzieniu przed głupie napicie się wody! Płakałam przy książce było mi jej strasznie żal. Nie wiem czy bym dała radę. Asia miała wiarę w Boga i udało się jej przejść ten koszmar ale wielu nie dałoby rady. To takie smutne,po prostu człowiek człowiekowi wilkiem... Przeczytałam książkę w dwa dni i pewnie długo się nie otrząsnę. Dla mnie Pakistan to dziki i chory kraj w którym brakuje sprawiedliwości! Polecam książke ale dla ludzi o mocnych nerwach. Myślę,że Asia będzie świetą. To piekne,że wybaczyła oprawcom i nie zmieściła się. Bardzo ją polubiłam. Cieszę się,że sprawiedliwośc wygrała ale co trzeba było przejść....dziękuję 🙂

Rzadko czytam historie prawdziwe. Po prostu za bardzo wzruszam się podczas ich lektury. Ostatnio jednak skusiłam się na dwie tego typu publikacje - ,,MamoTata" oraz ,,Zapiski hinduskiej służącej". Niestety, w oby przypadkach czuję się nieco zawiedziona. Baby Halder straciła matkę w wieku kilku lat. Nie straciła jej w sensie fizycznym, lecz emocjonalnym. Kobieta odeszła z najmłodszym braciszkiem autorki. Od tego czasu życie Baby zmieniło się nie do poznania. Ojciec nie mógł sobie poradzić z nową sytuacją, sporo pił, znajdował sobie nowe partnerki. Baby i jej rodzeństwo nie byli w domu dobrze traktowani. W wieku kilkunastu lat została wydana za 14 lat od niej starszego mężczyznę, który ją bił. Urodziła mu trójkę dzieci. Czy udało jej się uwolnić z tej patowej dla niej sytuacji? Książka ma nieco ponad 200 stron. Nie jest to więc zbyt rozległa lektura. Na początku znajduje się krótki dopisek, w którym zostaje objaśnione, że narracja jest pierwszo- i trzecioosobowa Z niecierpliwością czekałam na tę drugą. Dwa razy wewnątrz powieści pojawił się jeden akapit i na końcu z 2 strony. Publikacja, niestety, choć oparta na faktach, nie jest wzruszająca w takim stopniu, jak bym się tego spodziewała. Kilka razy przy pojedynczych zdaniach szybciej zabiło mi serce, ale to wszystko. Powieść ukazuje, że można sobie poradzić nawet z najbardziej patową sytuacją. Książka to zbiór faktów z życia Baby od dzieciństwa do jej dojrzałości i podrośnięcia trójki dzieci. Napisany prostym, zwykłym językiem. Zakończenie pokazuje, że każdy z nas ma prawo do szczęścia, które kiedyś się do nas uśmiechnie. ,,Zapiski hinduskiej służącej" to pozycja niejedyna w swoim gatunku. Kilka lat temu zdarzało mi się czytać książki z cyklu historie prawdziwe, które o wiele bardziej mi się podobały. Ta nie jest zła, jednak mogłaby być bardziej emocjonalna. Moja ocena: 4,5/6

"Dziewczynka bez imienia" to historia, która wydarzyła się naprawdę. Historia o kilkuletniej dziewczynce, która nagle straciła wszystko. Dom, rodziców i poczucie bezpieczeństwa. Jednego dnia bawiła się w ogrodzie, a następnego obudziła się w dziczy. Została porwana i porzucona w dżungli, gdzie była zdana na siebie...i zwierzęta. Nie jestem w stanie sobie wyobrazić co czuło dziecko, które mając zaledwie cztery lata musiało się nauczyć samodzielności, by nie umrzeć. Serce krwawi na samą myśl. Książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Daje jednak 6/10, ponieważ zabrakło mi dwóch informacji: pierwsza - jak miała naprawdę na imię? - nikt tego nie szukał, nie próbował się dostać do dokumentacji, oraz druga - dlaczego matka dziewczynki jej nie szukała? Dziecko znika z ogrodu przed domem...i tyle. Nie ma żadnej informacji, by kobieta szukała własnej córki. To na tyle. Polecam.

"Islamski bękart" przedstawia historię małego chłopca, któremu nie tylko odebrano matkę, ale też wolność wyboru. Jego los z góry został przesądzony, przez krewnych ojca, którzy korzystali ze wszystkich dostępnych możliwości, aby zrobić z niego dobrego muzułmanina. Eliminując, przy tym wiążące go z angielską matką korzenie w tym miedzy innymi jego akcent. Brakuje mi, jednak w całej tej historii Mohameda dobrego zakończenia. Mimo tego, że książka jest oparta na faktach z życia autora, to nie zadbano o to, aby od początku do końca pozostała spójna. Autor w pewnym momencie uciął swoją opowieść i przeskoczył kilka ładnych lat do przodu. Nie wyjaśniając nam przy tym, jak udało mu się wyrwać spod kontroli krewnych, zamieszkujących bliską jego sercu Anglię. Pod tym, jednym względem jestem naprawdę rozczarowana tą książką. Gdyby autor poświęcił, jeszcze kilka stron aby nam zrelacjonować np. w to jaki sposób uniknął aranżowanego ślubu ze swojego kuzynką i to w jaki sposób udało mu się po około 20 latach, odnaleźć swoją matkę, bez rodzinnych fotografii. Mogłoby to uchronić potencjalnego czytelnik, przed wewnętrznym niedosytem informacji... Mój blog - https://ksiazkazpazurem.blogspot.com/

Sponiewierała mnie emocjonalnie ta książka jak żadna inna wcześniej. Książka opowiada autentyczną wstrząsającą historię Jenny Miscavige,siostrzenicy Davida Miscavige głowy kościoła scjentologicznego. Jenna w wieku siedmiu lat została oddana przez swoich rodziców do szkoły kadetów sekty scjentologicznej,gdzie w całkowitej izolacji od swojej rodziny spędziła 14 lat przeżywając piekło na ziemi. Trudno uwierzyć,że w XXI wieku w cywilizowanym,demokratycznym kraju istnieje oficjalnie i ma się dobrze taka organizacja jak sekta scjentologiczna,która gwałci elementarne prawa człowieka. Przejmujący reportaż który nie czyta się łatwo,ale przeczytać powinien każdy.

Diane Sterling to młoda Angielka zajmująca się rysowaniem oraz projektowaniem różnego rodzaju ubrań. To również kobieta ceniąca sobie wolność i niezależność oraz aktywną pracę. Przy okazji poznaje Tancrediego z bogatego rodu Lorenzo, uroczego i przystojnego mężczyznę, z którym wchodzi w poważny związek małżeński. Niebawem jednak sytuacja Diany po ślubie zmienia się... "Sycylijskie wesele" to powieść dobra tym bardziej, iż porusza niełatwy temat. Diane to kobieta ambitna i pragnąca realizować swoje cele, lecz u boku bogatego i wpływowego męża nie jest to takie łatwe. Między małżonkami często dochodzi do poważnej kłótni i wymiany zdań, w których to właśnie Tancredi dominuje. Fabuła powieści prowadzona jest w interesujący i nieskomplikowany sposób. Pozycja w sam raz na parę długich dni. Cała opinia na stronie: https://moichksiazekswiat.pl/sycylijskie-wesele

Zawsze ciężko cokolwiek napisać o tego typu historiach, tym bardziej że wydarzyło się to naprawdę. Przykre jest to co spotkało te dzieci a jeszcze bardziej to jakie to miało pozniej konsekwencje w ich życiu po wyjściu z ośrodka, nie mówiąc o tych, których życie zakończyło się jeszcze za murami domu dziecka.

pisana jakby dwu tomowo, pierwszy tom to relacje reporterki drugi to juz opowiesc samej w owej chwili dojrzałej kobiety. Ogólnie historia opowiedziana ze szczegółami jakby sama bohaterka chciała jak najlepiej opisac to co ja spotkało i co tak najprawdopodobniej spotyka tez inne kobiety. jak widac można się temu przeciwstawic i wygrać

Niezwykła książka opowiadająca nie tylko o patologicznym rodzicu,o których historii pełno w literaturze niestety.To co najbardziej mnie w niej urzekło to braterska i siostrzana miłość silniejsza niż wszystko inne, postawy rodzeństwa, które zrobi wszystko byle tylko go nie rozdzielać i uniknąć cierpienia swoich braci i sióstr. Dzieci będące bohaterami tej książki przeżyły wiele zła i cierpienia ze strony swojej matki i co gorsze, nieraz ze strony rodzin zastępczych, które powinny były okazać im miłość i wsparcie. Jednak pomimo tych wszystkich cierpień i negatywów miały i nadal mają siebie nawzajem. I to uważam za najcenniejsze w tej książce, bo nie często się zdarza nawet w rodzinach niedysfunkcyjnych by rodzeństwo darzyło się taką ogromną miłością.

Książki pisane przez życie to te, które trzeba przerywać, by przyswoić i spróbować pogodzić się z losem bohaterów, współczuć im, otrzeć łzy i próbować czytać dalej... Ta pozycja to opis życia widziany oczami dwójki rodzeństwa, który tylko utwierdza w przekonaniu, że wspólny wróg jednoczy najbardziej. Katorgi opisane w książce przechodzą wszelkie oczekiwania. Książka porusza również jeszcze jeden bardzo ważny wątek- matka dzieci, która za wszelką cenę stara się ich chronić- nie znajduje sił, żeby odejść od męża-tyrana. Jest to bardzo często spotkane zjawisko, niestety wciąż za mało nagłośnione.... Rodzeństwo po latach tyrani zostaje zabrane ojcu, który zamordował matke, niestety to nie koniec ich koszmaru. Książka bardzo przejmująca, dla ludzi o mocnych nerwach.

Czytanie książek, których autorem było samo życie nigdy nie jest łatwe. Musimy cały czas pamiętać, że to wydarzyło się naprawdę, że takie historie mają miejsce w dzisiejszym cywilizowanym świecie. Dlatego nie czytam takich książek zbyt często. Bohaterką i jednocześnie narratorką książki jest Niemka Tina Rothkamm. Na początku nowego tysiąclecia wyjeżdża na wakacje do Tunezji, gdzie chce otrząsnąć się po nieudanym małżeństwie i pogodzić się z faktem, że jej dwaj synowie mieszkają z ojcem. Te wakacje mają być rachunkiem sumienia, a także postanowieniem, że zrobi wszystko by odzyskać opiekę nad synami. Pewnego dnia poznaje Farida, który studiuje medycynę. Młody mężczyzna swoją pewnością siebie i zdecydowaniem skrada się serce Niemki. Ich miłość rozkwita w zastraszającym tempie, ale po fazie euforii przychodzi codzienność, czyli nieumiejętność znalezienia przez Farida europejskiego szpitala, gdzie mógłby odbyć praktyki lekarskie. Niechęć do podjęcia również jakiejkolwiek innej pracy, bo to uwłaczałoby jego godności. Noc poślubna staje się dla Tiny prawdziwym dramatem… Nawet powrót do Tunezji nie sprawia, że między małżonkami jest lepiej. A każdy atak złości męża jest powodem do czucia coraz większej winy przez kobietę za zbyt słabe starania. Pozostaje pytanie: dlaczego nie zdecydowała się na zostawienie męża, gdy miała ku temu najlepszą okazję? Powodem była córka: Emira. Tina żyła w poczuciu winy, że jej synowie z poprzedniego małżeństwa nie mieszkali z nią. Chciała uchronić córkę przed rozbitą rodziną. Chciała, żeby dziewczynka wychowywała się w pełnej rodzinie. Nie wiem tylko, dlaczego Tina nie słuchała swojego dziecka. Przedstawiła Emirę, jako bardzo mądrą dziewczynkę, która wiele rzeczy widzi i nie boi się o tym mówić. Dziecko, gdy były same w Niemczech mówiło jej, że nie chce wracać do Tunezji i do ojca. Czemu wtedy jej nie posłuchała? Czemu nie zaufała własnemu instynktowi? Muszę przyznać, że nigdy nie zrozumiem Europejek, które z własnej nieprzymuszonej woli wiążą się z arabskim mężczyzną. Tina poznała, Farida przed 11 września 2001 i wtedy może nie mówiło się wiele o muzułmańskich tradycjach. Jednak nie mogę pojąć, dlaczego nie reagowała na pierwsze oznaki jego bestialstwa? Dlaczego pozwalała na to wszystko? Dlaczego nie zrezygnowała z tego związku, gdy miała ku temu okazję? Naprawdę nie rozumiem jak Europejka znająca smak wolności oraz równouprawnienia sama z siebie decyduje się na związek z muzułmaninem. Nie chce mi się wierzyć, że żadna z nich nie ma pojęcia jak będzie wyglądało jej życie, że stanie się własnością męża… A może liczą na cud? Może liczą, że ich miłość sprawi, że gorliwy muzułmanin będzie postrzegał ją, jako równorzędną partnerkę? Oczywiście, że wśród muzułmaninów zdarzają się wyjątki i pokazała to również sama Tina, gdy opisywała swojego drugiego partnera, który również pochodził z Tunezji. Był to mężczyzna, który ją rozumiał i nie uważał, że źle się prowadzi tylko, dlatego, że miała odkryte ramiona, a gdy przybyli do Niemiec chciał podjąć pracę, aby uczciwie zarabiać na chleb. Jednak jest to tylko wyjątek potwierdzający regułę. Trochę jestem zaskoczona, że autorka tak mało wspomniała o swoim pierwszym małżeństwie. Dlaczego się rozpadło? Czemu nie otrzymała opieki nad dziećmi? Myślę, że pozwoliłoby mi to lepiej zrozumieć jej zauroczenie, a potem miłość. Zrozumiałabym skąd wyszła jej niepewność i brak wiary w siebie po tym małżeństwie. Dobrze mi się czytało tę książkę. Przeżywałam z autorką jej przygody i chociaż wiedziałam, że jej się uda (ach te opisy z tyłu) – to drżałam o nią i o jej córkę. Również styl autorki był dobry, bo nie odczuwałam zirytowania w trakcie czytania. „Miłość jest ślepa, ale jednocześnie pełna wątpliwości i obaw. Aby ją zachować, jest się gotowym na wszystko. Można też udawać, że niczego się nie widzi.”~ Tina Rothkamm, Droga do nadziei, Warszawa 2012, s. 22.

Naprawę świetna książka. W teorii opisuje ona szczegóły życia w poligamicznej rodzinie sekty mormońskiej, ale to tylko tło. W rzeczywistości jest to opowieść o manipulacji i życiu w ciągłym strachu oraz braku zaufania do kogokolwiek. Choć książka przestawia perspektywę nastolatków poddanych praniu mózgów od dziecka, to nie jest to historia opowiedziana w sposób naiwny. Naprawdę mocno mnie wciągnęła i pozwoliła odczuć całe spektrum emocji, bardzo polecam.

Tym razem pod opiekę Casey trafia rodzeństwo. Dziewięcioletni Ashton i sześcioletnia Olivia. Dzieci zostały odebrane rodzicom z powodu zaniedbania. Rodzice mają łącznie 5 dzieci i trójka najmłodszych została odebrana już wcześniej.  Rodzice dzieci są opóźnieni w rozwoju, ojciec mniej, matka bardziej. Zaniedbanie w tym przypadku to naprawdę za lekkie słowo. Stan dzieci jest naprawdę straszny. Przy opisie łzy same lecialy... ich palce od stóp były tak brudne,że wyglądały jak zrośnięte, do tego jeszcze trzeba dołożyć wszy i świeżb... 😭 zastanawiam się czemu opieka społeczna tak późno zareagowała mimo,że opiekowała się tą rodziną wiele lat.... Jednak jak się później okazuje to w jakim stanie są dzieci to dopiero początek góry lodowej tego co przeżyły w swoim krótkim życiu... Smutna historia, a najgorsze,że wydarzyła się naprawdę....

Książka, która wpadła mi w oko (na szczęście nie bolało :>) w momencie, kiedy do bibliotecznego katalogu wpisałam autora „Wojny” Louisa-Ferdinanda Céline. Okładka mnie zmroziła, więc natychmiast wyszukałam informacje o autorce, Céline Raphaël. Ukazała mi się młoda, delikatnej budowy kobieta, z uśmiechem na twarzy, oparta o instrument, który zmienił jej życie w piekło... „W niewoli ambicji” to obraz dziecka maltretowanego przez własnego ojca, ogólnie szanowanego dyrektora, który w oczach postronnych był rodzicem idealnym. Jego rodzina mieszkała w pięknych domach, nigdy niczego im nie brakowało, uzdolniona muzycznie córka odnosiła sukcesy jako pianistka (zazwyczaj jako najmłodsza uczestniczka konkursów, w tym najbardziej wymagającego, Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina). Ta historia boli, z wielu powodów. Jest wyraźnym sygnałem, że przemoc fizyczna i psychiczna wyrządzana dzieciom nie wiąże się tylko z dysfunkcyjnymi rodzinami. Niespełnione marzenia przerzucane na potomków zazwyczaj robią więcej krzywdy niż pożytku. Instytucje społeczne, takie jak szkoły, zupełnie nie dostrzegają sygnałów, jakie wysyłają dzieci z przemocowych rodzin. Jasno i wyraźnie widać tu, jak bardzo potrzebna jest w szkole pielęgniarka, taka, która jest tam na stałe, a nie tylko z doskoku. Na studiach medycznych nie poświęca się w ogóle czasu na przerobienie materiału na temat nadużyć względem nieletnich (może teraz się zmieniło, choć mam wątpliwość). Skoro zaś już jestem przy medycynie, punkt najważniejszy, traumy z dzieciństwa, których dorośli nie przerabiają, bo wydaje im się, że jakoś z tego wyrośli, bardzo mocno oddziaływają na następne pokolenie. Krzywda wyrządzona dziecku przenosi się na kolejne... Warto sięgnąć po ten tytuł, żeby wyczulić się na sygnały, jakie dzieci wysyłają dorosłym, kiedy jest im źle... IG @angelkubrick

„Oślepiona” Tiny Nash to wstrząsająca autobiografia, którą czyta się z narastającym przerażeniem – nie dlatego, że fabuła szokuje fikcją, ale dlatego, że opisuje dramat, który wydarzył się naprawdę. Autorka z ogromną odwagą odsłania kolejne etapy swojego życia w toksycznym związku, pokazując, jak łatwo można dać się złamać manipulacji i przemocy. Choć momentami lektura boli i trudno uwierzyć, że ktoś był w stanie znieść tak wiele, to jednocześnie wciąga – bo z każdą stroną rośnie potrzeba, by dowiedzieć się, jak Tina znalazła w sobie siłę, by przetrwać i opowiedzieć swoją historię.

"Byłam wyprana z wszelkich emocji i nie byłam już nawet pewna, jaka jest różnica między życiem a śmiercią." (str.121) Jest to wstrząsająca historia siedemnastolatki, której wraz z synem udało się uciec z rwandyjskiego piekła. Poznajemy jej szczęśliwe dzieciństwo we Wschodnim Zairze, w wieloosobowej rodzinie, w domu pełnym miłości i bogactwa. Dzięki rodzicom otrzymała staranne wykształcenie. Szczególnym talentem odznaczała się w nauce języków obcych. Była uczuciową i współczującą dziewczynką. Rodzice wpajali swoim dzieciom szacunek dla innych ludzi i równe ich traktowanie. Za czasów dyktatora Mobutu mieszkańcom Zairu żyło się dobrze. Domy wyposażone były w bieżącą wodę i elektryczność. Wszystkie dzieci realizowały obowiązek szkolny. Wielki wpływ na dzieciństwo Leah miał jej pradziadek, pod skrzydła którego uciekała, by schronić się przed gniewem rodziców. Pod koniec lat osiemdziesiątych Tutsi w Rwandzie zaczęło się wieść coraz gorzej. W domu bohaterki nie mówiło się o takich sprawach więc dzieci żyły w błogiej nieświadomości, tym bardziej że w Zairze Tutsi byli traktowani dobrze. Pierwszym wstrząsem w życiu Leah była nieplanowana ciąża. Jej etap niewinności i swobody się skończył. Wychowywali swoje dziecko przy wsparciu rodziców z obu stron. Drugim wstrząsem było ludobójstwo Hutów na Tutsi. Zamach na prezydenta rozpoczął krwawą rzeź w stolicy Rwandy Kigali. Na ulicę wyszli Interahamwe zabijając Tutsi na potęgę. Trupy niewinnych ludzi zalegały na ulicach, a te spływały krwią. Okrucieństwo Hutów było niewyobrażalne. Stacjonujące tu wojska ONZ były bezradne wobec dokonującej się masakry. Świadkiem tego wszystkiego była Leah, przebywająca w tym mieście. Zaczyna się jej ucieczka z dzieckiem przez południowo -wschodnią Afrykę. Prawdziwa droga przez mękę. Nie wiedziała co się stało z jej bliskimi, ale widząc co się dzieje nie miała nadziei, że udało im się przeżyć. To co ta dziewczyna przeżyła trudno opisać. Miała wiele momentów zwątpienia i nadziei. Ciągła niepewność czy jej się uda wyjść i opresji, czy da radę. Wiele razy otarła się o śmierć i wiele razy jej pragnęła. Przy życiu trzymał ją jej syn, którego chciała ocalić. Walczyła o swoje życie i życie syna za każdym razem kiedy chciano jej je odebrać. W swojej wędrówce spotkała wielu dobrych ludzi, którzy jej pomagali w różny sposób. Dzięki nim przeżyła. Przeżycia, których doświadczyła nauczyły ją nie wierzyć nikomu. Jej poczucie wartości legło w gruzach. Traumatyczne wspomnienia odbiły się na jej zdrowiu. Koszmary wracały nocą podczas snu. Strach towarzyszył jej ciągle w życiu. Przeszłość ją prześladowała. W końcu odnalazła swój cel w życiu, uwalniając ludzi od cierpienia i bólu. Odwiedziła też kraj swoich koszmarów, by stawić czoła demonom młodości. Stając oko w oko z oprawcą swojej rodziny zrozumiała naturę zła.

Historia robi wrażenie, udowadnia, że nie każda matka z automatu kocha swoje dziecko i nie każda kobieta zasługuje na to by być matką. W tej historii "system" jakby zadziałał. Dla wyjątkowych opiekunów jest to również wielkim obciążeniem emocjonalnym. Chciałoby się wierzyć, że tacy ludzie są w placówkach opiekuńczych, ale to jest mało prawdopodobne. Szkoda dzieci. Warto przeczytać. Polecam.

Jeśli ktoś prostymi słowami i przy braku znajomości technicznej strony przekazu, potrafi pokazać swoją historię równie wyraziście i angażująco, jest prawdziwym mistrzem. Jaycee Dugard, autorka książki oraz ta, która to wszystko przeżyła, zdobyła moje wielkie uznianie. Ludzki umysł potrafi płatać różne działania służące przetrwaniu, przez co w przypadku równie dramatycznej i długiej (18 lat!) historii porwania, tym bardziej trudno wykrzesać z siebie precyzyjną narrację. Ta młoda wtedy kobieta stanęła na szczytach swoich możliwości, skrajnie ograniczonych przez to, iż została porwana w wieku 11 lat. Czuję, że to ten przypadek, kiedy ktoś naprawdę się starał oraz miał w sercu podzielenie się doświadczeniami. Nie sądzę (tak jak co najmniej jedna osoba na LC), żeby Jaycee usprawiedliwiała czyny Philipa Garrido czy jego żony Nancy. Dugard tłumaczyła, jaki sposób myślenia zapewniał jej i córkom względne bezpieczeństwo. Poza tym kiedy na kimś się polega, pojawia się obdarzanie go pewnym rodzjem przywiązania. Kiedy Jaycee spotkała się z żoną Philipa, już nic szczególnego do niej nie czuła. Uczucia były wymuszone sytuacją i wygasły, kiedy tylko wszystko się rozwiązało. Może to zabrzmieć dziwnie, ale historie porwań mają w sobie dla mnie coś przyciągającego. Lubię poznawać aspekty psychologiczne relacji z porywaczem i osobami z nim związanymi (jeśli takie są, a tutaj były żona i matka sprawcy), jak i to, w jaki sposób ofiara przetrwała i dzięki czemu ją uratowano, a także jakie nowe wyzwania stawia przed nimi wolność. Ogromnie ujęła mnie troska i uczucie, jakim Jaycee darzy swoje córki (dzieci poczęte w wyniku gwałcenia ją przez Garrido). To jak bardzo o nich myślała, jak dojrzale podchodziła do sprawy, nawet jeśli tak wcześnie zaszła w obie ciąże oraz jako pozbawiona, normalnego toku rozwoju. Poza tym troszczyła się o koty, zaś na wolności pokochała konie. Szyszka na okładce nie jest przypadkowym elementem. Ma znaczenie symboliczne dla autorki. W przypadku prawdziwych historii, gdzie przekaz mnie przekonuje oraz ciekawi, mam duże "zawieszenie niewiary", gdy chodzi o rzeczy, które mnie odrzucają, kiedy ktoś zawali w przypadku fikcji literackiej. Od prawdziwego pisarza, nie osoby po prostu mówiącej, co trudnego i/lub pięknego ją spotkało, zwykle wymagam znacznie więcej. Autorka "Skradzionego życia" zrobiła wszystko, co wymagało, żeby czytelnik miał pewne wejrzenie w to, co się działo. Do reszty lepiej powstrzymać niezdrową ciekawość. Moja ocena wynika z tego, jak ta książka jest dla mnie ważna oraz że jednak jestem świadoma jej mankamentów. Szkoda, że ją nie wznawiają. Kupiłam "z drugiej ręki" na Vinted.

Życie we współczesnym Afganistanie widziane oczyma jedenastoletniego chłopca. W kraju gdzie panuję olbrzymia bieda, nasz młody bohater nie może cieszyć sie klasycznym dzieciństwem, musi szybciej dorosnąć niż jego rówieśnicy na Zachodzie. To historia jednego chłopca, mieszkającego w Kabulu, ale tak naprawdę pokazuje los( okrutny) milionów innych dzieci, urodzonych w tym wciąż nękanym przez kolejne wojny kraju.

Czytało się dobrze. Nie podobało mi się, że okres życia, który Rebecca spędziła w Afryce opiekując się hotelem i który trwał aż 5 lat został streszczony do króciutkiego rozdziału. Ciekawiło mnie, co tam tak naprawdę się działo, a miałam wrażenie, że zostało to skrócone maksymalnie i jakby autorka nie chciała za dużo zdradzać.