Rude szczęście

Weronika,główna bohaterka powieści nie ma w życiu łatwo,jest ruda,piegowata,nie może dogadać się z rodzicami,więc po skończeniu polonistyki na UJ jedzie do Warszawy.W stolicy udaje jej się znaleźć pracę pomocnicy krawcowej na planie serialu.Tam dopiero przekonuje się że żeby do czegoś dojść nie zawsze warto być miłym i uczciwym.Na szczęście poznaje kilka osób,którym nie przeszkadza to że Wera jest rudzielcem.Jak na debiut książka jest bardzo dobra,pełna humoru,bohaterowie są pełnokrwiści,o różnych charakterach,bez tony lukru.Polecam!

Anna to kobieta, która wyszła za Anglika i od 20 lat mieszka wraz z nim w Londynie. Prowadzi spokojne, poukładane życie wierząc, że jest szczęśliwa. Po śmierci matki jej męża - Waltera - postanawia z pomocą syna przyjaciółki z dawnymi lat i jego dziewczyny wyremontować dom zmarłej kobiety, aby przygotować go do sprzedaży. Ten pomysł jest początkiem wszystkiego. Młodzi mieszkają razem z Anną w remontowanym domu, poznają się. W kobiecie budzą się dziwne uczucia, pojawiają się emocje, które nie powinny według niej się pojawić. Anna stara się to wszystko od siebie odpychać, tłamsić w zarodku. Kiedy już ma poczucie, że uporała się z niestosownym uczuciem młodzi się rozstają. A wszelkie tamy oraz mury ochronne, które wokół siebie budowała zaczynają się kruszyć. Później to już równia pochyła … Romans, tragedia, poczucie winy i niespodziewany koniec tej historii. Akcja książki dzieje się powoli, wszystko jest spójnie. Bardzo dobrze czytało się tą historię. Według mnie Anna jest zagubioną duszą, która znalazła się w sytuacji, która ją przerosła. Kobieta nie chciała ryzykować, wybrała bezpieczną przystań nieumiejętnie kończąc pewien burzliwy rozdział w swoim życiu. Nie wzięła pod uwagę uczuć innych, później mierząc się z konsekwencjami i poczuciem winy.

Lekka, przyjemna, już od pierwszych stron komizm sytuacji wywołuje uśmiech na twarzy :-) sympatyczni bohaterowie dają poczucie, że znamy ich nie od dziś :-) komediowe sytuacje i zdrowy dystans do siebie głównej bohaterki powodują, że naprawdę świetnie się to czyta 😉

Nie wiem czy bardziej poplątana jest Iga, czy jej życie?! Nie potrafię jej zrozumieć. Miota się między różnymi światami wartości, chyba sama nie wie kto i ma dla niej największą wartość. Niezwykle trafne spostrzeżenie Basi dotyczące Igi: „tobie ten cały dobrobyt wykasował logiczne myślenie” nie straciło swej mocy przez całą lekturę. Były momenty, gdy wydaje się, że przewartościowuje swoje potrzeby, cele, a później znów wraca do dawnych przyzwyczajeń. Racjonalizuje, chce wprowadzić porządek, a chwilę później zaskakuje bezmyślnością, naiwnością, zaciętością bądź sztywnością myślenia. Chwilami nawet próżnością i prostactwem. Co do innych postaci pojawiających się w tej powieści, to razi mnie obłuda, sztuczność wielu z nich. Chyba najbardziej zaciekawili mnie i byli mi najbardziej bliscy: Basia, Staś i Ola. Do atutów zaliczam pomysł na okładkę, przeplatanie się teraźniejszości z przeszłością i zapowiedź kolejnego tomu – może Zosia bardziej będzie mi odpowiadała.

Już dawno nie czytałam książki z tak wieloma błędami stylistycznymi, pomyłkami w nazwiskach. Przebrnąłam do końca i tak jak zapowiadał tekst na tylnej okładce trzymało w napięciu. Beata Zabielska zostaje przez ojca wysłana nad morze do pensjonatu czerwone maki. Początek był nudny i relacje wczasowiczów zbyt przyjacielskie jak na tak krótką znajomość. Wszystko się zmienia gdy dochodzi do śmierci kelnerki. Śledztwo, przesłuchania świadków, Beata kilkakrotnie znajduje się w miejscu gdzie słyszy rozmowy między szajką złodziei. Wszystko się plącze dochodzi do kolejnych wypadków. Pojawiają się nowi bohaterowie Daniel i Hubert, jest też trup i kolejna zagadka do rozwiązania.

Kiedy Leszek ulega wypadkowi w życiu Ewy ,jakby coś pękło.Oto,ktoś powie zwykła obyczajówka. Fakt,tych tem,atów.Już jest dużo.Jednak tu,temat był podany w taki sposób.Że od razu zrobiło mi się ciepło na sercu.Zagłębiony w lekturze.Myśłałem o Ewie.Krzysztofie,jak się to wrzystko ułoży. Autorka zagrała na emocjach nie ckliwą lecz poetycką nutę. Dała mi odpowiedź na wiele pytań. Czy droga wyboru Ewy była słuszna. A w pakiecie :-) piękne Roztocze.

Lektor może lektorka, opowiada historię absolwentki historii :) która uczy w małej wiejskiej szkole. Życie z duchami dzieciństwa nie pozwala otworzyć się dziewczynie na innych. Miłość jednak pozwala otworzyć tę tamę. Spokojna, obyczajowa książka, w której jednak cały czas coś się dzieje. Nie nudziłem się ani chwili. Polecam

Tą książkę czytało się mi trochę jak bajkę dla dzieci. Bajkę o czterech, a w sumie tak naprawdę o trzech kobietach, które dzielnie zmagają się z przeciwnościami by zaznać szczęścia. Bajka momentami naiwna, momentami zanadto rozwleczona a często wzruszająca. Nie jest to ambitna proza, za to bardzo ciepła, otulajaca jak ciepły kocyk. Główną bohaterka jest Maria. Myszka - jak nazywają ją przyjaciele. Kobieta po przejściach. Kiedyś zakochała się, później mąż podciął jej skrzydła, unieszczęśliwił aż w końcu odszedł do innej, by niedługo później uczynić Marię wdową. Ale to ostatnie o dziwo wzmocniło ją. Otoczona przyjaciółmi i życzliwymi ludźmi odnalazła się na nowo. Książkę, mimo dużej objętości szybko się czyta. Polecam na zimowe wieczory.

Bardzo ciekawy styl, czyta się w dobrym tempie. Kompozycja też niczego sobie: fakty z życia bohaterów odsłaniane są stopniowo. Dawałoby to większą frajdę podczas czytania, gdyby nie spoilery w opisie na okładce... To już błąd wydawcy, nie autorki. Minimalne błędy redakcyjne w tekście powieści da się wybaczyć. Co do samej historii: prosta, życiowa, prawdziwa. Magda faktycznie może być dziewczyną z sąsiedztwa, tak samo jak jej przyjaciółka Ewa. Ale najbardziej polubiłam Luizę, czyli "psię" Magdy (jest nazywana właśnie psią, nie suczką ani sunią). Radosny i pełen wdzięku bokser. To dla niej po książkę mogą sięgnąć także wielbiciele psów, a nie tylko dobrych powieści obyczajowych z wątkiem romansowym.

"Zatrzymać chwilę" - udany debiut Marii Wolskiej - jest opowieścią z morałem o konieczności zachowania równowagi pomiędzy życiem zawodowym a życiem prywatnym, bo w przeciwnym razie może doprowadzić to do katastrofy. Przekonała się o tym główna bohaterka Ewa, ale splot zdarzeń, dzięki którym poznała Anioła Wojtka (sic!), pozwolił zejść jej z drogi pracoholizmu, wyścigu szczurów, nadużywania używek i zastanowić się, nad życiowymi priorytetami. Warto po tę książkę sięgnąć, jej czytanie zajmie raptem 2-3 godziny, ale daje sporo tematów do przemyśleń.

💔💔💔 Krótka opinia 💔💔💔 "Wybór między większym i mniejszym złem zawsze jest zły." Marek i Marcin to bliźniacy, którzy są bardzo z sobą zżyci oraz zawsze działają tak samo. Są praktycznie nierozłączni. Jednak łącząca ich braterska nić zostaje nagle zerwana. Nikt nie wie dlaczego. Powody ich decyzji znają tylko oni sami. Gdy już jednak ma się ku dobremu, dochodzi do tragedii. Od tego momentu nic już nie będzie takie samo. Dosyć szybko zorientowałam się o co tutaj może chodzić. Cała sytuacja wydawała się tak mało realistyczna, jednak jakoś się udało. To niesłychane, że jedno zdanie, a nawet jedno słowo, może doprowadzić do takich komplikacji. Ta książka opowiada o trudnych wyborach, braterskiej miłości, tęsknocie, bólu, poświęceniu. Nawet takiemu, które może trwać latami. Mimo, iż ta historia brzmiała mało realistycznie, to sama pochłonęłam ją bardzo szybko. Byłam mocno ciekawa jak autorka "rozwiąże" sprawę - i chyba czuję lekki niedosyt 😅 oczekiwałam czegoś mocnego - awantur, braku zrozumienia, a nawet odpowiedzialności karnej. Mimo to i tak jestem zadowolona, że sięgnęłam po tą książkę 😊 Polecam!

Ewa ukończyła studia z mikrobiologii. Była w tym niesamowita więc dostała propozycję stażu w Paryżu. Jednak wiadomość o śmierci jej mamy zmieniła wszystko. Los nie sprzyja młodej kobiecie. Wraca ona na wieś by zaopiekować się chorym bratem. Z czasem znajduje pracę u bogatego biznesmena Aleksa. Między nimi nawiązuje się romans, który również jest wystawiany na wiele prób kiedy ludzie zaczynają odkrywać czarną przeszłość Aleksa. Oboje mają problemy, ale razem je rozwiązują. Na Ewe zapadają sidła wspólników Aleksa, ponieważ chciał zrezygnować ze współpracy z nimi. Okoliczności są bardzo brutalne. Ukochany ratuje kobietę i sam ucieka. To ich ostatnie spotkanie. Następnie Ewa dowiaduje się, że samochód Aleksa spłonął, a kierowca był w środku. Powieść kończy się tajemniczą widokówką z miejsca gdzie Aleks obiecał zabrać Ewę. Co rozdział pojawiają się również listy, niewiadomo o co w nich chodzi i kto je pisze. Na zakończenie wszystko się wyjaśnia. Polecam książkę, jest naprawdę niesamowita.

Książka krótka, lekka, łatwa i przyjemna. Tylko tyle i aż tyle, bowiem jest to doskonałe czytadło na popołudniowo- wieczorny relaks. Dużym atutem są opisy piękna Prowansji. Aż się rozmarzyłam i zapragnęłam zobaczyć te cuda na własne oczy. Powieść czasem trąci sentymentalizmem i infantylnością (może jestem jednak zbyt wielką fanką kryminałów), ale nie przeszkadzało to w ogólnym odbiorze książki. Czytało się bardzo sympatycznie.

Bajka pełną gębą. Pomimo krzywd z przeszłości, wszyscy się kochają, ze szczęścia rzucają się sobie na szyję, przytulają i wybaczają jak na pstryknięcie palcem. Naiwne to wszystko do granic możliwości, ale całkowicie pochłonęło mi dwa dni mojego życia a nawet wzruszyło. I o dziwo, żałuję że już się skończyło.

Jedynym powodem dla którego sięgnęłam po tę książkę był fakt, że nigdy wcześniej nie czytałam powieści fantastycznej, której wydarzenia rozgrywałyby się w moich rodzinnych okolicach. Sama historia mnie nie powaliła, ale przyjemnie było wraz z czarownicami odwiedzać znajome miejsca.

"Tylko marzenia w życiu nic nie kosztują, dlatego warto je mieć i chronić niczym najcenniejszy amulet" - /Laven Rose/ Główną bohaterkę, doświadczoną przez los dwudziestoośmiolatkę – Emilię Ligocką poznajemy podczas przygotowań do jej własnego ślubu. Targają nią wątpliwości. Nie jest pewna, czy poślubienie narzeczonego (przy którym nie czuje się kochana i bezpieczna) jest dobrą decyzją. Zamążpójście odradza jej także Agnieszka – najlepsza przyjaciółka, która nie ukrywa swojej niechęci wobec Anatola. Sytuacja zmienia się, gdy Emilia niespodziewanie wyjeżdża do USA. Los stawia na jej drodze przystojnego, młodego Amerykanina – Kristophera (Matta). Bardzo szybko odnajdują wspólny język. Z samolotu wysiadają razem i stają się nierozłączni. Oboje mają za sobą tragiczną przeszłość, oboje ukrywają tajemnice, które mogą zniszczyć ich wspólną przyszłość. Czy ich miłość przetrwa? Jak potoczą się dalsze losy bohaterów? Koniecznie sprawdźcie sami! :) „Stalowe serce” to powieść, która przede wszystkim opowiada o wielkiej miłości Emilii i Matta, ale zawiera również wiele pobocznych wątków, które świetnie dopełniają całości. Z każdą stroną historia opowiadana przez Laven Rose wciąga coraz bardziej. Podczas lektury bardzo zżyłam się z bohaterami, przeżywałam ich historię razem z nimi. Autorka doskonale wykreowała zarówno postaci Emilii i Matta, jak i innych bohaterów powieści – Agnieszki (przyjaciółki Emi), Jamesa (wuja Matta) oraz Jo (wizażysty podkochującego się w Emilii). Książkę mimo jej gabarytów czyta się lekko, szybko i przyjemnie. Na końcu książki znajduje się playlista, czyli spis wszystkich utworów wplecionych w treść książki. Pozwalają one bardziej wczuć się w klimat opowiadanej historii. Warto przesłuchać :) Przyznam szczerze, że nigdy nie przepadałam za romansami. Prawdopodobnie gdyby nie przypadek, nie sięgnęłabym po tę książkę. I to byłby błąd! Kiedy skończyłam czytać „Stalowe serce” pomyślałam sobie: „Droga Autorko, tak nie można, nie kończy się książki w takim momencie”. Z niecierpliwością czekam na ciąg dalszy tej historii. :) Gorąco polecam! house-o-f-books.blogspot.com

Czytając tę książkę, zastanawiałam się, czy jest ona warta podzielenia się nią z innymi, ale kiedy doczytałam do końca, uznałam że tak. Zdecydowanie jest to książka z tych lekkich opowieści, mimo iż porusza trudny temat nowotworu, ale gra on tam drugorzędne tło. Główne tło gra w niej jak dla mnie przyjaźń, taka nowa, bezgraniczna. Opowieść jak informuje nas krótki opis z tyłu książki jest o 3 kobietach, choć dla mnie w zasadzie o 4 i ta czwarta powiedziałabym, że odgrywa tam bardzo ważną rolę. Przez pierwszą połowę książki praktycznie poznajemy je, ich życie, rodzinne zawiłości, pragnienia, porażki miłosne i wspomnienia, które są dla nich ważne. Trochę jakbyśmy podglądali ich życie i towarzyszyli im przez kilka miesięcy. I tu właśnie było moje zastanowienie, czy warto. Bo owszem czyta się to bardzo przyjemnie, w zasadzie pędzi się przez te historie, ale człowiek zastanawia się gdzie tu spójność, gdzie jakieś powiązanie, 3 kobiety dobrze żyjące, nie znają się, każda z nich bizneswoman, pieniądze dla nich to żaden problem, piękne domy, podróże, bogaci rodzice itp. W drugiej jednak części ich role splatają się bardzo spójnie, każda z nich dowiaduje się przypadkowo o raku, w momencie kiedy miały w zasadzie poukładane życie i uporały się z miłosnymi rozterkami. Poznają się na czacie i tu wkrada się jak dla mnie trochę magii, ponieważ książka ukazuje, jak całkiem obce sobie osoby w ciągu paru dni stają się dla siebie najlepszymi przyjaciółmi, ile potrafią dać z siebie obcej osobie w trudnych chwilach, odłożyć swoje sprawy na bok, by pomóc całkiem komuś obcemu. Chyba trudno w dzisiejszych czasach już o takie gesty, zwłaszcza między całkiem obcymi sobie ludźmi, dlatego ta książka sprawia, że robi nam się trochę cieplej na sercu i przywraca wiarę w ludzi. Do tego bohaterki opowiadają niektóre historie w zabawny sposób i czytelnik wiele razy uśmiecha się sam do siebie czytając ich wypowiedzi. Jedyny minus to trochę mały realizm, owszem cała trójka choruje na raka i są to bez wątpienia ich dramaty i bardzo ciężkie chwile, decyzje, ale jak wspomniałam wyżej, każda jest bardzo zamożna, stać ich na najnowsze metody leczenia, mają szofera który wszystko pozałatwia, opiekunkę do dzieci, leczą się w najlepszych klinikach, które przypominają bardziej apartamenty niż szpitale i niestety każdy z nas wie, że tak naprawdę leczenie dla większości z nas wygląda zupełnie inaczej, dlatego to trochę taka bajka, ale uważam że pięknie opowiedziana i warta poznania tych kobiet, zwłaszcza, że są to historie zaczerpnięte z prawdziwego życia. Polecam.

To miał być zwykły wtorkowy poranek. Antonina, Zofia, Szczepan i Michał, obcy sobie ludzie spotykają się na tym samym przystanku. W oddali już było widać zbliżający się autobus linii nr 9. Za chwilę wszyscy do niego wsiądą, żeby po kilku minutach dotrzeć do swoich miejsc docelowych. Jedna chwila, jeden przeraźliwy krzyk zmienia wszystko. Podróż jeszcze się nie zaczęła, a już została przerwana przez dwie nieodpowiedzialne osoby. Z ich winy dochodzi do tragicznego w skutkach wypadku. Jak ja ogromnie żałuję, że dopiero teraz sięgnęłam po "Przerwaną podróż". Mimo trudnej tematyki jaka została w książce poruszona, fantastycznie mi się ją czytało. Całość została przez autorkę podzielona na dwie części. W pierwszej akcja toczy się przed wypadkiem. Czytelnik zaznajamia się z planami, zamierzeniami całej szóstki bohaterów. Jak żyją, z jakimi problemami przyszło im się mierzyć. Wychodząc z domu raczej nie myślimy o tym, że coś złego może nam się przytrafić. Idziemy w ustalonym wcześniej przez siebie kierunku. Do pracy, do sklepu, na spacer. Bohaterowie książki "Przerwana podróż" też się nad tym nie zastanawiali. Los ma dla każdego z nas odrębny plan. Trudno jest się z tym nie zgodzić. Nie wiemy co się stanie za godzinę, za tydzień, czy miesiąc. Zresztą już jedna sekunda potrafi zmienić wszystko. W każdej chwili nasza wędrówka po ziemskim padole może dobiec końca. Irena Matuszkiewicz uświadamia nas wszystkich jak bardzo kruche i delikatne jest nasze życie. Ktoś kiedyś mądrze powiedział, żeby śpieszyć się kochać ludzi, bo tak szybko odchodzą. Warto te słowa wziąć sobie głęboko do serca. W drugiej, autorka przedstawia swoim czytelnikom to, co działo się już po zdarzeniu. Ta część w dużej mierze poświęcona została Antoninie, zdolnej pani architekt. Zachowała się niezbyt mądrze okłamując swoje kuzynostwo. Z drugiej strony zrobiła to w dobrej wierze. Nie chciała ich przed podróżą denerwować. Antonina jest postacią fikcyjną, ale nam w prawdziwym życiu też zdarza się podejmować złe decyzje. Gdybym postąpił/a inaczej z pewnością do tego by nie doszło. Teraz muszę mierzyć się z konsekwencjami swoich czynów. Niejednokrotnie towarzyszą im wyrzuty sumienia. "Przerwana podróż" to jedna z ciekawszych książek z jakimi do tej pory miałam do czynienia. Z pewnością na długo pozostanie w mojej pamięci. Każda jej strona to prawdziwe życie. Nie ma w niej sztuczności, Nic nie jest podkoloryzowane. Wstrząsną mną dogłębnie realizm tej historii. Przecież taki wypadek może wydarzyć się wszędzie. To ja mogę być jego ofiarą lub ktoś z moich najbliższych lub znajomych. Kreacja bohaterów też zasługuje na uznanie. Piękny język, do tego styl, który jest na najwyższym poziomie. Irena Matuszkiewicz udowadnia nam, że literatura obyczajowa to gatunek, który posiada w sobie wiele odcieni. Wśród słodkich i naiwnych historyjek można odnaleźć prawdziwe perełki. Mądre i inteligentne powieści do których mogę śmiało zaliczyć "Przerwaną podróż". Czytając tę książkę nie sposób się od niej oderwać. Jej treść jest urzekająca, ale najważniejsze jest w niej to, że za jej sprawą zaczynamy poddawać analizie swoje życie. Zmusza nas do refleksji i zadumy. W końcu zaczynamy dostrzegać, co tak naprawdę powinno być dla nas ważne. "Przerwana podróż" to książka, którą polecam wam z całego serca.

Książka przyjemna, z historią rodu w tle. Wprawdzie na początku, bohaterka była strasznie wkurzająca. Rozczulała się nad sobą i poza wypoczywaniem, chorowaniem i piciem, praktycznie nic nie robiła. Od momentu uratowania pieska zaczęło się robić ciekawie i tak zostało.

Oto kolejny lekki kryminał autorstwa Pani Marioli Zaczyńskiej, który miałam okazję przeczytać. Czy „Kobieta z Impetem” podbiła moje serce? Zapraszam do zapoznania się z moją opinią…. https://taka-jest-agata.blogspot.com/2025/05/mariola-zaczynska-kobieta-z-impetem.html