Różnia i inne opowieści ze wsi obok

Prostodusznych postaci perypetie przeplatają się w klimatycznej, mocno umownej, wprawiającej w dreszcz historii terroru. Terroru fizycznego, jak i do głębi psychologicznego, czego najlepszym przykładem jest niedoszła zakonnica, Weronika, na drodze do apostazji, jakże uzasadnionej. W ten układ wtłoczono też trochę ironicznego humoru, który momentami jawnie przybiera barwy groteski. Powstaje z tego mieszanka w paru miejscach wybuchowa, a w paru miejscach dziwna i komiczna. Przyzwyczaić się trzeba, fakt, i lubić takie literackie kombinacje. Ja doceniać się je staram, aczkolwiek w tym przypadku brakuje jeszcze doświadczenia pisarskiego autora, myślę, niemniej w przyszłości może z tego coś ekscytującego się w interesujący sposób rozwinąć..

Polecam każdemu, kto chce dowiedzieć się jak to jest żyć na dalekiej północy. Czyta się szybko i przyjemnie. Autor bardzo wygodnie i prosto przekazuje informacje o życiu Arktyki, nie szczędząc swojego czarnego humoru. Osobiście naprawdę przejęłam się losem waleni, fok i ptaków morskich, o jakich wspomina pan Wajrak. Czekam na kolejną część, która jest obiecana na początku tej książki. Minus jedynie jest taki, że autor wielokrotnie używa wulgaryzmów, które są naprawdę zbędne, często się powtarza lub wspomina o rzeczach nieistotnych. Mimo wszystko polecam miłośnikom przyrody i luźnej literatury popularnonaukowej.

"Niepowinność" stanowiła dla mnie duże zaskoczenie. Zachęcona popularną w ostatnich latach tematyką dorastania w przechodzącej transformację Polsce sięgnęłam po książkę z oczekiwaniem kolejnej ciekawej, acz podobnej historii - surowego i bezkompromisowego opisu zmieniającej się rzeczywistości wraz z wszystkimi jej problemami, ale i z nutą nostalgii za czasami PRL. Radziszewski zupełnie jednak zaskakuje - zamiast tego dostajemy nieprzewidywalną historię, której zakończenia nie da się przewidzieć. W tle liczne postaci o ciekawie zarysowanych historiach i charakterach. Trudno się oderwać.

W swojej zawartości „Rubież. Reportaż wędrowny” Ewy Pluty to mozaika spotkań, krajobrazów i trudnych pytań, które autorka zbiera podczas swojej wędrówki wzdłuż wschodniej granicy Polski. To zapis drogi przez Podlasie, Lubelszczyznę i bieszczadzkie bezdroża, gdzie rytm marszu wyznacza tempo odkrywania kolejnych warstw rzeczywistości pogranicza. Książka nie jest jednak klasycznym dziennikiem podróży; to głęboki, wielowarstwowy reportaż o miejscach, które z malowniczych „końców świata” stały się linią frontu politycznego i humanitarnego napięcia, trwale zmieniając życie ich mieszkańców. Pluta z wielką wrażliwością kreśli portret współczesnej granicy, gdzie sielankowy krajobraz brutalnie zderza się z rzeczywistością kryzysu uchodźczego. Reporterka rozmawia z rolnikami, właścicielami agroturystyk i aktywistami, pokazując, jak ich codzienność została zdominowana przez obecność wojska, druty kolczaste i nieustanny dźwięk helikopterów. Autorka stawia pytania o granice empatii i gościnności w świecie, który nagle został podzielony na „nas” i „obcych”, a pas przygraniczny stał się strefą wyłączoną nie tylko z turystyki, ale momentami i z normalności. Styl Ewy Pluty jest surowy, a jednocześnie niesłychanie plastyczny. Opisy przyrody – dzikiej, nieprzeniknionej puszczy i bagien – budują duszny, niemal klaustrofobiczny klimat. Natura w „Rubieży” nie jest tylko tłem; to świadek dramatów i milczący wspólnik tych, którzy próbują przetrwać w pasie przygranicznym. Autorka świetnie oddaje kontrast między spokojnym nurtem Bugu a poczuciem osaczenia wywołanym przez wszechobecne kontrole drogowe i militaryzację regionu, która wdarła się w intymność wiejskiego życia. Książka ta jest ważnym głosem w dyskusji o polskiej tożsamości i bezpieczeństwie. Pluta unika czarno-białych podziałów, pozwalając wybrzmieć różnym perspektywom – od lęku przed nieznanym, po bezinteresowną chęć niesienia pomocy. „Rubież” to reportaż o pęknięciu: w krajobrazie, w prawie i w ludzkich sercach. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, co dzieje się na obrzeżach naszej rzeczywistości, i jak to wpływa na naszą wspólną przyszłość. Po odłożeniu tej książki granica przestaje być tylko kreską na mapie, a staje się żywą, bolącą raną.

Jestem zachwycony pomysłem na "Opowieści". Wulgarne, toporne i groteskowe opowiastki na pograniczu humoru, horroru i humoru to czyste złoto. Mniej zachwycony jestem wykonaniem. Po pierwsze: genialnych opowiastek jest naprawdę niewiele, na dobre trafia się już częściej, ale większość jest raczej średnia. Po drugie: autor wciąż pisze o toczącym okolicę faszyzmie i w sumie nie zamierzam czepiać się tutaj jego poglądów politycznych, niech jednak pojęcia pozostaną w swoich granicach, bo przekraczanie tychże w ostatnich latach i wzmacnianie narracji na potrzeby każdej ze stron robi nam dużą krzywdę. Choć książką jestem rozczarowany (od dawna na nią polowałem), były momenty w których błyszczała, a jej lekturę mimo wszystko polecam, bo sam pomysł, nawet jeśli nie zrealizowany w stu procentach, jest totalnie wart uwagi i nawet w średnim opowiadaniu potrafi ubawić.

Czytało mi się te rozmowy przeprowadzone i zapisane przez autora, Pana Macieja Zdziarskiego, z zapartym tchem, każda inna, każda wyjątkowa. Ich bohaterami są ptaki, owszem, ale w równym stopniu osoby, ptaków miłośniczki i miłośnicy, którzy o nich opowiadają. Niektóre tak ptasie, jak i ludzkie historie nader przejmujące. To taka książka, przynajmniej dla mnie, po lekturze której ma się od razu ochotę zaciągnąć do tej bardzo różnorodnej, fascynującej rodziny ptasiarzy i ptasiarek, jeśli się nie obrażą na taką nomenklaturę. Nie bez znaczenia jest też to, że jeden z rozmówców, człowiek wyjątkowy, mi tę książkę polecił niejako w rewanżu za polecenie mu "Szkiców piórkiem" A. Bobkowskiego. Przepraszam za ten wątek osobisty, ale czytanie książek to w sumie bardzo osobista sprawa jest. Znajdą Państwo w tej książce odpowiedzi na wiele pytań, również takie, na które byłoby trudno wcześniej wpaść i sobie je w myślach zadać. Proszę zarezerwować na wszelki wypadek 2-3 godziny, bo to książka z rodzaju tych, które ma się ochotę pochłonąć w całości za jednym razem.

Autor wycisnął historię Kopernika jak cytrynę. Mało materiałów źródłowych spowodowało, że tło historyczne było tutaj zarysowane o wiele bardziej niż było za pewne to potrzebne, ale sprawne pióro spowodowało, że wszystko tutaj wydawało się potrzebne. Niestety autor ma tendencję do nakładania swoich przekonań na wizję Kopernika, ale przynajmniej ma tyle jaj, by do tego się przyznawać i nie starać się tutaj za bardzo ukrywać.

Szczerek od zawsze pisze cały czas dwie te same książki na zmianę. Albo kolejne rozdziały "przyjdzie mordor" albo "rzeczpospolitej zwycięskiej". obie te książki mi się podobały, więc ja jestem z tym spoko. ale pewno niektórych to drażnić może. ale ja polecam.

Henryk Sienkiewicz zamieszkał wraz z przyjaciółmi na amerykańskim rancho. Powoli zaczyna czuć coś do żony przyjaciela, a wokół nich nie brakuje śmierci i nikczemnych ludzi. Po tym, jak przeczytałam antologię „Frostpunk”, wiedziałam, że będę chciała poznać twórczość Jakuba Nowaka bliżej. Faktycznie, przyznaję: jego zbiór opowiadań, który czytałam wcześniej, nie zrobił na mnie zbyt dobrego wrażenia, ale „Ciepłe mięso” budowało naprawde fenomenalny klimat. A że chciałabym bliżej poznać też klimaty westernowe „To przez ten wiatr” wydawało się strzałem w dziesiątkę. No właśnie. Wydawało. Nie da się ukryć. Ta powieść ma naprawdę bardzo ładny styl. Część scen, część słów ułożonych po sobie, porównań: to rzeczy literacko piękne. Widać, że to dopracowana pod względem językowym powieść i początkowo miałam wrażenie, że to będzie bardzo „moja” książka. Ale im dalej w las, tym jakimś cudem miałam mniej ochoty na czytanie powieści. Nie interesowały mnie losy bohaterów. Chyba najmocniej przywiązałam się do postaci młodej służącej. Sienkiewicz i jego obiekt westchnień, czyli Helena Modrzejewska to niby postacie wyraziste i ciekawe, ale nieszczególnie interesowała mnie ich droga. Pod względem fabularnym: niby cały czas coś się tu dzieje. Są złodzieje, wyjazdy konno w teren, jest śmierć, są rewolwery, ale… jednocześnie miałam poczucie, że w sumie nie dzieje się nic, co byłoby dla mnie jakkolwiek istotne, być może poza wspomnianą już bohaterką. Po opisie spodziewałam się, że dostanę literaturę piękną z wątkiem romantycznym i choć ten się tu pojawia, to jednak romans to nie jest. Raczej dostajemy powieść obyczajową z elementami wręcz komiksowej akcji, opisaną w bardzo ładny, ale statyczny sposób i to połączenie chyba po prostu mi się w tym przypadku ze sobą gryzło. Dlatego też, choć doceniam walory językowe: „To przez ten wiatr” wymęczyłam i niestety, nie jest to raczej literatura, po którą jakoś szczególnie mam ochotę sięgać. Co nie znaczy, że jest to powieść obiektywnie zła i że ktoś, kto lubi właśnie takie klimaty się w niej nie odnajdzie. Warto dodać: powieść czerpie z historii, ale historię zmienia, nie próbuje oddać 1:1 życia i losów Henryka Sienkieiwcza. Także nie ma co traktować jej jako lekturę do szkoły/na uczelnię, by lepiej zaposnać się z tą postacią.

W moje ręce trafiła trochę przypadkiem. Ojciec wygrał egzemplarz w jakimś internetowym konkursie, po czym mi go podarował. Może dlatego podszedłem do lektury bez oczekiwań i od początku potraktowałem ją jako przyjemną lekturę typu odmóżdżającego. Dla pokolenia wychowanego jeszcze bez smartfonów i stałego łącza tematyka będzie dość uniwersalna. To po prostu błyskotliwie opisane perypetie, losy i problemy nastolatka dorastającego w latach 90. w prowincjonalnym mieście. Pierwsze używki, pierwsze miłości, przegrywane kasety, bijatyki i kłopoty, brak pieniędzy i perspektyw połączony z gigantycznymi marzeniami. Wszystko jest nowe, a ogromną rolę gra muzyka. W tym wypadku bohater wciąga się w ostrzejsze granie, w ciągu 2 lat przechodząc drogę od fascynacji Kurtem Cobainem do ekstremalnego metalu. Metal nigdy nie grał mi w duszy, ale w okresie późnopodstawówkowo-licealnym miałem znajomych z tych klimatów. Dlatego kojarzę niektóre z padających nazw zespołów, jak i opisywany tu specyficzny enturaż oraz charakterystyczną dla nich mieszankę upozowanej arogancji z ukrywaną niepewnością i kompleksami. Jednak w gruncie rzeczy nie o metal chodzi w tej książce, bo równie dobrze można podstawić inny gatunek muzyki "młodzieżowej" - rap, hiphop, elektronikę, punk, reggae itd. Autor sugestywnie opisuje pustkę i zagubienie towarzyszące okresowi dorastania i szukanie bezpiecznego azylu w niszowej muzyce i atrakcyjnej subkulturze. Potraktowałem książkę jak serial. Czytało się fajnie, ale dawkowałem sobie niewielkie ilości i ukończenie jej zajęło mi z pół roku. Po kilkudziesięciu stronach odkładałem i po paru tygodniach wracałem ponownie. Dzięki temu dawała mi odprężenie po pracy i nie wymęczyła. Dobrze oddana monotonia życia na prowincji sprawia, że niektóre opisywane tu wydarzenia się zlewają (wyprawa na giełdę płytową, kolejne imprezy klubowe i koncerty, Czarny Piątek). Przyznam szczerze, że trochę więcej oczekiwałem po zakończeniu, które wydało mi się nieco banalne i pozbawione kropki nad i. Ale jak to się mówi, "takie jest selawi".

Antti Tuomainen „Mała Syberia” - mroźnie, kryminalnie i sensacyjnie No cóż, przyznam się od razu, po powieść „Mała Syberia” współczesnego (ur. 1971) fińskiego autora Antti Tuomainena sięgnąłem skuszony entuzjastycznym przyjęciem, z jakim się spotkała zarówno w Finlandii, jak i w świecie. Nie czytałem blurba, nie robiłem researchu o autorze… Wybrałem wydanie by Albatros, w formie audio z głosem Filipa Kosiora i w tłumaczeniu Bożeny Kojro. Lektura trafiła mi się w punkt. Zimy nie lubię, a za oknem właśnie wyjątkowy jej atak, jak na to ocieplenie globalne, do którego już z przyjemnością zacząłem się przyzwyczajać. I tak na spacerze z pieskiem, w świecie przykrytym tym białym i zimnym, zacząłem słuchać, by przenieść się do zimowej (a jakże) Finlandii, w dodatku na głęboką prowincję. Od razu nasz „mróz” wydał mi się mniej dokuczliwy. Zima, zabita dechami dziura gdzieś na fińskim białym i zimnym odludziu blisko rosyjskiej granicy. I tu właśnie spada meteoryt. Nie taki zwykły, a czterokilowy, w dodatku, i właściwie tylko to ma znaczenie, warty milion euro. Przez kilka dni ma być przechowywany w miejscowym muzeum; do czasu przyjazdu kogoś z Miasta, kto zabierze go w godniejsze miejsce. Kilka dni to nie problem. Problem to kilka nocy. W ich czasie meteorytu mają pilnować samotni strażnicy-ochotnicy spośród mieszkańców. Jednym z nich jest miejscowy pastor. Facet z przeszłością i kilkoma skrywanymi tajemnicami. No i z piękną żoną, w której jest zakochany. Dłuugie zimowe noce to dość czasu, by niektórzy z mieszkańców doszli do wniosku, że milionik bardzo by im się przydał. Dużo czasu, by od myśli przejść do działania. Na pierwszą próbę włamania, a właściwie napadu, nie trzeba długo czekać. A pastor ma i inny problem poza pilnowaniem cennego kamienia. Dowiaduje się, że żona jest w ciąży, a on wie, że nie z nim. Tylko z kim? I kto chce dorwać się do meteorytu? Co i jak dalej, nie będę zdradzał. Będzie się działo i nie zamierzam nikomu psuć świetnej rozrywki. Udany miks kryminału, powieści akcji i thrillera. Bo to też i kryminał wbrew temu, co piszą niektórzy, którzy jeszcze nie wiedzą, że kryminały to nie tylko powieści detektywistyczne i policyjne. Choć nie ma detektywa, to dwa dochodzenia prywatne są; kto zapłodnił i kto chce ukraść. Gdybym miał szufladkować, byłoby trudno. Trochę powieści detektywistycznej, dużo sensacji, sporo nordic noir i kryminału społecznego, whodunit i muśnięcie psychologii. Piszę o tych szufladkach gatunków literackich, choć sam za nimi nie przepadam, gdyż wyjątkowo, już PO poznaniu powieści, przejrzałem trochę naszych krajowych internetowych recenzji. Zwykle tego nie robię, a tym razem mnie podkusiło i rozpacz mnie ogarnęła. Dyskusyjny Klub Książki przyzwyczaił mnie do tego, że oceny jednego i tego samego dzieła mogą się nie tylko różnić, ale rozrzucać się po ekstremach. Nie przygotował mnie jednak na argumenty od czapy. „Powieść jest zła, bo to nie kryminał”. Boże! A mówią, że czytanie czyni inteligentnym… „Anna Karenina”, „Mały Książę” i „Hamlet” są złe, bo to nie kryminały?… O tempora, o mores! „Powieść jest zła, gdyż protagonista zataił przed żoną, że jest bezpłodny.” No comment. To były tylko dwa przykłady, by unaocznić przyczynę nie aż tak wysokich notowań ze średniej ocen wśród internautów. Dla mnie powieść jest super. Oryginalna, niepowtarzalna, wciągająca i mimo przemocy, pełna poważnych aspektów ukrytych pod warstwą dynamicznej akcji i niedoścignionego mistrzostwa w oddaniu mroźnego fińskiego klimatu. Od tej książki wprost robi się zimno. Szkoda, że nie sięgnąłem po nią w letni upał. Wbrew pozorom w „Małej Syberii” są głębie. Nie za wiele, w końcu to określona konwencja, lecz nawet niezła teologiczna zagwozdka się znalazła. Świetna rzecz, jeśli zamiast w niej szukać tego, czego tam nie ma, lub wymyślać jakieś niepoważne argumenty, zauważyć to, co w niej jest. Gorąco polecam, a sam na pewno poszukam jeszcze czegoś tego autora. źródło: https://www.goodreads.com/user/show/98941868?ref=nav_profile_l

W zeszłym roku odkryłam pod Warszawą okolicę, w której znajduje się cała trasa prowadząca przez budynki wybudowane w stylu świdermajer. Zaintrygowały mnie, zarówno te zadbane, jak i rozpadające się domy są urokliwe, a przy tym pełne historii, która mogła skrywać wiele zaskakujących wątków. Dlatego znalezienie tej książki sprawiło mi ogromną radość. Podczas lektury dowiedziałam się, skąd pochodzi sama nazwa stylu, jak powstawały te domy i w jakim celu je budowano. Poznałam również wiele dramatycznych opowieści związanych z ich pierwszymi właścicielami, którzy podczas II wojny światowej doświadczyli ogromnych tragicznych wydarzeń. Autor opisuje także trudny proces przekazywania praw do tych budynków, ich stopniową degradację spowodowaną biedą powojenną czy grabieżami. W tę historię wpisane jest naprawdę wiele smutku. Zebrane i opisane dzieje pokazują, jak bardzo zmienia się świat i jak trudno jest zadbać o przyszłość architektury, gdy nie mamy wpływu na to, co przyniesie przyszłość. Lektura wzbudziła we mnie różnorodne emocje. Poczułam, że nic nie jest trwałe: przywiązanie do rzeczy materialnych bywa złudne, celowość często okazuje się chwilowa, a ludzie są zmienni i nieprzewidywalni i mają ogromny wpływ na świat wokół nas, nawet jeśli wydawało się, że nasze plany były inne. Szczególnie trudne było czytanie o tym, jak własność tych budynków przechodziła z rąk do rąk, jak administracja państwowa komplikowała ich ochronę, a zmiany społeczne przyczyniały się do tego, że coraz więcej domów starzało się, niszczało lub ulegało zniszczeniu przez pożary. Mam w sobie ambiwalentne uczucia wobec tej lektury. W pewnym sensie żałuję, że ją przeczytałam, bo wraz ze zdobyciem tej wiedzy pojawiło się poczucie, że walka o zachowanie tych miejsc jest niezwykle trudna. Uświadomiłam sobie też, że wiele rzeczy, które dziś uznajemy za istotne, w przyszłości może bardzo szybko zniknąć – i po naszej śmierci nie pozostanie po nich ślad.

W młodości zaczytywałam się w prozie Izaaka Bashevisa Singera. Jako świat żydowskiej Warszawy był dla mnie czymś magnetycznym, pełnym życia i barw. Zanurzałam się w nim oczarowana bogactwem kultury żydowskiej, zwyczajów i licznych świąt, których opisy na długo zostały w mej pamięci. Zapragnęłam to przeżyć raz jeszcze, dlatego sięgnęłam po książkę "Ruda Kejla", której pierwszy polski przekład ukazał się zaledwie kilka lat temu, bo w 2022 roku. Widzimy w tej powieści Warszawę, której już nie ma. Ulica Krochmalna, gdzie czytelnik czuje zapach rynsztoku i słyszy gwar jidysz to centrum żydowskiego półświatka, miejsce pełne kontrastów, gdzie obok siebie żyją pobożni Żydzi, biedni rzemieślnicy oraz przedstawiciele półświatka. Tam też poznajemy Rudą Kejlę, byłą prostytutkę oraz jej męża Jarmego, złodzieja, który właśnie wyszedł z więzienia. Para ma marzenia aby zacząć uczciwe, spokojne życie, najchętniej za oceanem, jednak jak się okazuje przeszłość nie daje im o sobie zapomnieć. Trudno zmienić swoje życie, gdy jest się uwięzionym w klatce własnych instynktów, nawyków i społecznych oczekiwań. Dla mnie "Ruda Kejla" to przede wszystkim opowieść o przejmującej samotności. Choć warszawskie ulice tętnią życiem, krzykiem handlarzy czy szmerem modlitw to nad wszystkim postaciami unosi bezwzględne uczucie osamotnienia. Bohaterka, mimo swoich relacji z mężczyznami pozostaje w gruncie rzeczy sama ze swoimi lękami. To samotność kogoś, kto czuje, że nigdzie tak naprawdę nie pasuje, ani do świata porządnych ludzi, ani do rynsztoka, z którego próbuje się wyrwać. Głównym motywem, który uderza podczas czytania jest całkowita niemożność zmiany własnego życia. Autor ukazuje bohaterów, którzy szarpią się z losem, planują nowe otwarcie, chcą być kim innym, by ostatecznie wrócić do punktu wyjścia. Widzimy postacie, którym brakuje siły, by zerwać ze starymi nawykami, co pokazuje, że środowisko w którym żyjemy, bezlitośnie determinuje to kim jesteśmy. Izaak Bashevis Singer pokazuje, że dom, ulica na której dorastamy, ludzie z którymi się na co dzień spotykamy wbijają nas w konkretne role, będące niewidzialnym więzieniem, w którym tkwimy. "Ruda Kejla" to lektura, która zostawia czytelnika z pytaniem, czy faktycznie mamy jakikolwiek wpływ na swoje życie. To mocna, surowa książka, która przypomniała mi jak brutalnie prawdziwa potrafi być proza autora. Polecam! Audiobook (czytał Marcin Popczyński)

Bardzo szybko się czyta, a poboczny wątek zagadkowej śmierci rodziców głównej bohaterki jest wciągający. Bałam się, że będzie bardziej rozdzierająca serce przez poruszanie tematu kradzieży zwierząt, ale jest to do przeżycia. Myślę że książkę jest ciekawym rozważaniem na temat sprawczosci jaka mamy w życiu (lub nie).

Ta książka to taka podkręcona piłka, bo czy wolno czytelnikowi oceniać czyjeś życie? A jednak autorzy sami dokonują pewnej wiwisekcji i to w dodatku ekshibicjonistycznej. Ja osobiście nie lubię oceniać, czy ktoś dobrze żyje, czy źle, ale autorzy niejako sami stawiają się w pozycji bohaterów tej opowieści i to z ich poczynaniami przychodzi nam się konfrontować. Ogólnie Peszki budzą moją sympatię. To artyści z powołaniem, lekkoduchy z domieszką mroku, barwne ptaki, co latają tam gdzie chcą. Świetnie mi się słuchało licznych anegdot ze świata sztuki, wspomnień z minionego wieku. Otrzymujemy tu masę humoru, dosadnego najczęściej, ale i również próbę uchwycenia imponderabiliów. Nie wiem, czy udaną czy nie, ale wydaje mi się, że coś można z tej rozmowy wziąć na przyszłość. Do tego w sensie jakościowym też oceniłbym tę pozycję wysoko. Mam na myśli warstwę stylistyczną oraz realizację audiobooka. To co budzi moje zastrzeżenia to pewna publiczna terapia, którą fundują nam bohaterowie. Nie chcę powiedzieć, że nie można o takich rzeczach rozmawiać, ale skoro Jan, całkiem słusznie gromi miałkość polskich artystów, to pojawia się pytanie, czy to aby nie jest aby całkiem tani zabieg dramatyczny? Maria niejako stara się wykrzyczeć jakąś krzywdę. Jan próbuje odpowiedzieć, Maria mu przerywa, później znów pyta i robi się z tego mały chaos. Drugą rzeczą, która mi się nie do końca podobała, to przedstawienie alkoholu. Jan przyznaje, że w latach 1975-79 mocno popłynął, ale jak twierdzi później to już było w normie, a jednak właściwie nie ma opowieści, która byłaby „trzeźwa”, a finalnie przyznaje się, że codziennie pije co najmniej 4-5 porcji alkoholu (minimum, bo podczas którejś z rozmów robią razem drugą flaszkę wina). I znów… nie moja sprawa, natomiast nie podoba mi się powielanie tego mitu artysty pijaka… jakie to ciekawe życie na bani można wieść. I rzeczywiście nie da się ukryć, że Jan może się poszczycić bogatymi i barwnymi przeżyciami, ale jeśli ktoś nieco żyje i nieco orientuje się w temacie, ten wie, że takie życie niesie ze sobą również bardzo ciemną stronę. I tego w tej książce nie ma, a raczej jest, tylko między wersami, z których jak mniemam sami bohaterowie sprawy sobie nie zdają. Niemniej wprawny terapeuta po przeczytaniu tej książki wychwyciłby kilka zdań, po których zaleciłby test w kierunku diagnozy alkoholizmu, DDA jest więcej niż pewne u obojga, w dodatku chad u Marii całkiem możliwy. I dla mnie to było takie trochę nieudane. Bo w sumie nie jest to jakaś drama rodem z telenoweli, ale Maria niby coś zarzuca ojcu, lecz po chwili stwierdza, że w sumie to nie ma mu nic za złe, bo w końcu depresja jest jej twórczym paliwem. W rezultacie można to sparafrazować: odczuwam wobec ciebie bardzo wielką krzywdę, ale boję się ją wyrazić by cię nie zranić. Albo: skrzywdziłeś mnie, ale lubię moją krzywdę. A później dziesiątki anegdot, jak w domu trwała niekończąca się impreza przy małych dzieciach, albo ta historia z nad morza - przecież to jest lęk przed porzuceniem, który wystąpił już w wieku niemowlęcym, który utrwalił się, bo nieustannie trwał, aż do dorosłości... Nie ważne, nie będę prowadził psychoanalizy, ale wcale nie uwierzyłem, że wszystko było tak kolorowo i wesoło, a bohaterów łączy zdrowa relacja. Tak czy inaczej takich oryginałów występuje w naszym środowisku coraz mniej, życie Jana to kopalnia anegdot, Maria ma również ciekawą osobowość. I mimo wspomnianych mankamentów, to mile spędziłem czas z Peszkami, podoba mi się ich humor, ich brak krępacji, otwarta krytyka pewnych kręgów, a nade wszystko barwność.

Narrator jest postacią autentyczną, podobno syn afrykańskiego księcia. Faktycznie był osobistym ordynansem T. Kościuszki podczas jego walk o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Historia przedstawiona z jego perspektywy, stylem barwnym, czasami zabawnym i wiadomo, często niepoprawnym gramatycznie i stylistycznie. Porusza istotne ówczesne problemy: niewolnictwo, walki o wolność, prawa człowieka, sprawiedliwości społecznej itp. Książka sprawnie i ciekawie napisana, czyta się dobrze. Coś nowego !!! POLECAM !!!

Po prostu zbiór anegdot z życia Himilsbacha i nic poza tym. Część szeroko znanych, niemal ikonicznych, które weszły na stałe do kultury powszechnej czy też zadomowiły się w języku, inne zaś to historyjki o mniejszym ciężarze gatunkowym, które ciekawe są o tyle, o ile ciekawy jest sam Himilsbach, bo rzeczy podobne przydarzają się każdemu. Dla zainteresowanych postacią. 7/10

Bardzo polecam. Wspaniale napisana historia o zapomnianej gałęzi rodziny. Słuchałam jako audiobook czytany przez Andrzeja Seweryna, brzmial wspaniale, zwłaszcza w czasie scen z ekshumacją, ale potem przejrzałam wersję papierową. Warto to zrobić, bo w książce są liczne zdjęcia oraz drzewa genealogiczne.

„Czekając na kota” to zbiór wspaniałych opowiadań Michaeli Klevisovej. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej czeskiej pisarki i na pewno nie ostatnie. Poznawałam sobie niespiesznie tę książkę w formie audiobooka i była to dobra decyzja, gdyż Kaja Walden jest świetną lektorką. Dodatkowym smaczkiem jest pojawiający się często w tle podkład muzyczny. Zbiór zawiera krótsze i dłuższe utwory. Jedne są bardzo zabawne, inne nieco nostalgiczne, czasem nieco smutne, w jeszcze innych powaga przeplata się z poczuciem humoru. To, co łączy opowiadania, to motyw kota. Koty są tu bohaterami, nieraz narratorami, z których perspektywy poznajemy świat. Bywa i tak, że rozmawiają z ludźmi (i to w sposób dosłowny). Czasem obok kotów pojawiają się inne zwierzęta (np. konie), a ich wzajemne relacje okazują się bardzo zaskakujące. Koty chadzają w opowiadaniach własnymi drogami, ale najczęściej pragną bliskości człowieka, znają się na ludziach, rozpoznają ich emocje, a nawet złe zamiary. Bywają kochane, przygarniane, ale i nielubiane. Słuchając tej książki, przenosiłam się w świat głębokich uczuć, emocji, życiowych wyborów, trudnych decyzji. Dlaczego proza Klevisovej poprawia nastrój, nawet jeśli porusza trudne tematy? Dlatego, że jest bardzo życiowa, a każde opowiadanie niesie ostatecznie ze sobą nutkę optymizmu. Często przyłapywałam się na tym, że słuchając audiobooka, uśmiecham się do siebie… Zaletą książki na pewno jest też różnorodność tematyczna. Bohaterowie są w różnym wieku, pochodzą z różnych środowisk, różnych krajów europejskich. To na pewno urozmaica treść. Prosty, ale ujmujący styl też sprzyja lekturze. Polecam z czystym sumieniem, nie tylko kociarom i kociarzom.

Teoretycznie mamy tu wszystko czego potrzeba do stworzenia interesującej opowieści. A praktycznie? Niestety, nie bardzo. Jakieś takie to bez wyrazu. Niby dużo się tu dzieje, a cała historia niezbyt wciąga. Sporo bohaterów pierwszo, drugo i dalszoplanowych, ale wszyscy oni też jacyś tacy ... papierowi :D Lubię szachy, w młodości sporo grałem, lubię transatlantyki, lubię kryminały - przeczytałem więc to dziełko bez bólu, ale i bez większej przyjemności. Daję 5 i dokładam 1 za oryginalny tytuł :)