Requiem Króla Róż 7

Jako miłośnik grozy w literaturze ostatnio postanowiłam poszerzyć swoje horyzonty i wyszukuje sobie mangi o tej tematyce. Skusiłam się na "Forest of Lore" chodź opinie są różne. Otwierając mangę nie nastawiałam się więc na cos powalającego, a mimo to muszę przyznać, że czuję się dość usatysfakcjonowana. Podobała mi się koncepcja, rysunki były ciekawe, a kilka historii naprawdę wzbudzało niepokój. Gdyby opowiadania były dłuższe, potrzymały czytelnika trochę w większym napięciu, mogłyby być świetne. Tak jednak pozostają dobre i uważam ten tytuł za całkiem dobre zasilenie mangowo grozowej półeczki. Całość kojarzy mi się z wieczorem przy świecach gdzie z niewielką grupką znajomych opowiadamy sobie "mrożące krew w żyłach" historie... za oknem pada deszcz... a cienie przemykają po ścianach pokoju... chowając się do szaf.

Śliczna kreska! Kupilam bo mialam od roku jedenasty tom wiec uznalam ze pora zaczac te serie. Jak na razie jestem pozytywnie zaskoczona, mam wrazenie ze zdarzenia sa przedstawione lepiej niz w anime. Chociaz nadal nie rozumiem dlaczego vanitas kissed jeanie. Jak Noe mowil ze opowie o historii bla bla na koncu zabije vanitasa wlasnymi rekami to sie prawie poplakalam. Vanitas przezyje trust me

Ten tomik dostaje ode mnie 3 gwiazdki. Bardzo mało cytatów z Szekspira +od początku było wiadomo do czego dążymy i jakie będzie zakończenie tomu i niezbyt mi się to spodobało. Dalej jest to świetna seria i nie mogę się doczekać co się wydarzy w kolejnych częściach.

LOUIS MENTIONED LOUIS MENTIONED 5 GWIAZDEK DLA MOJEGO NAJUKOCHAŃSZEGO LOUISA LOUIS MENTIONED AUSKENSIWJXOWNZOAOZN Podobal mi sie bardziej niz pierwszy tom!! klimat bardziej oddany :0 i Louis mentioned!!! I Vanitas robil lepsze akcje lubie te scene co skoczyl i gadal te rzeczy wampirom i lubie przeszlosc noego

Oczywiście o tron Anglii walczy więcej osób. Powstają kolejne sojusze i machinacje Henryk VI, czyli niedawny król kraju jest przetrzymywany w niewoli. Jednak jego rodzina buduje armie i szuka wsparcia gdzie tylko to możliwe, by odzyskać koronę i ponownie zawładnąć krajem. Sam Henryk jest jednak nadal niezainteresowany władzą. Marzy tylko o spotkaniu z bratnią duszą, którą jest Ryszard> Ryszard odwzajemnia te uczucia, co jest niezwykle trudne dla bohatera mangi. W końcu mowa o wrogu do korony i rywalu dla rodu Ryszarda. Jednak serce nie jest sługą, co tylko pogarsza stan psychiczny bohatera targanego wieloma rozterkami. https://operacjapanda.pl/2024/recenzja-mangi-requiem-krola-roz-tom-4-6

"Hotarubi no Mori e" to naprawdę niezwykły i wzruszający film, który chwycił mnie za serce. Jak zobaczyłam tę mangę, od razu wiedziałam, że muszę ją mieć. A jakie było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że jest zbiór kilku historii. Historii, które są dość średnie. Oczywiście oprócz "W stronę lasu świetlików", bo to był najlepszy one shot w tym zbiorze. Co prawda ekranizacja była znacznie lepsza, ale oryginał też był bardzo dobry. W pozostałych one shotach wątki romantyczne były nie najlepsze. Nawet wywołały u mnie lekkie zirytowanie, bo postaci były aż do przesady natarczywe.

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2019/10/manga-tez-ksiazka-niesamowite-opowiesci.html Wiesz, że obok ciebie żyją duchy? „Niesamowite opowieści pana Shiranui” to dość stara manga. No dobra, pierwsze polskie wydanie jest z 2016 roku, zatem dwuletnia, ale w natłoku mang wydawanych na polskim rynku, ta jest już stara. Sięgnęłam po nią z czystej ciekawości, bo nie miałam jeszcze do czynienia z mangą gatunku horror, kryminał. Tytułowy pan Shiranui to włóczęga, który zwiedza Japonię. Jest stosunkowo niegroźny i wygląda na dość sympatycznego jegomościa, aczkolwiek za każdym razem jak kogoś spotyka prosi go o opowiedzenie historii nawiązującej do folkloru, bądź posłuchanie podobnej, którą on sam opowie. Jest oddanym słuchaczem, a każda kolejna opowieść, czy to przerażająca, czy lekka przynosi mu wielką radość. Manga ta jest jednotomówką, która zawiera w sobie siedem oddzielnych opowieści, niełączących się ze sobą. Jedyne co jest w nich stałe i niezmienne to pan Shiranui, który w każdej z nich bierze udział. Opowiada je, bądź wysłuchuje. W środku tego tomiku można znaleźć najprzeróżniejsze historie, z których każda sięga do korzeni kultury japońskiej. Co ciekawe, w mandze tej mamy uczucie zwątpienia, przerażenia, ale nie ma tutaj żadnej jawnej przemocy. Każda historia wciąga w swój świat i za każdym razem można poczuć dziwne ciarki na plecach, kiedy się ją kończy. Nie da się ukryć, że atmosfera grozy jest tutaj niemalże namacalna, a niepewność w jakiej Kaoru Inai trzyma czytelnika jest niepozorna, ale bardzo odczuwalna. Nie jestem w stanie opisać Wam bohaterów, gdyż ciągle się oni zmieniają, a sam Shiranui jest tutaj mało rozwinięty. Fabuła tej mangi skupia się na opowieściach, które są przekazywane z ust do ust, co też uważam za bardzo ciekawy zabieg. Gdybym miała ocenić bohaterów, to zdecydowanie mogę stwierdzić, że są przekonujący i bardzo szybko można im uwierzyć, we wszystko, co powiedzą. Może i jest to manga na jeden raz, ewentualnie na odświeżanie jej sobie co pięć, czy dziesięć lat, ale nie miałabym nic przeciwko, gdyby pojawiło się spod ołówka pani Inai więcej takich opowieści u nas. Schludna i przejrzysta kreska, może nie rozbudza wyobraźni, ale za to nie męczy wzroku i pozwala dokładnie przyjrzeć się demonom, czy innym istotom nadprzyrodzonym. Czyta się ją bardzo przyjemnie i szybko, aczkolwiek to uważam, za minus, bo manga kończy się zdecydowanie za szybko. „Niesamowite opowieści pana Shiranui” to manga, która opowiada klasykę w nowoczesnym wydaniu. Historie potrafią zaskoczyć i zszokować, a atmosfera jest pełna napięcia podczas każdej kolejnej przygody. Jest to lekka manga, idealna na szybką podróż do pracy, albo do domu. Jestem też ciekawa, czy jako osoba, która nie przepada za horrorami, podczas czytania tej mangi w nocy odczułabym większy niepokój, niż za dnia, ale raczej długo będę dojrzewać do sięgnięcia po nią właśnie, kiedy niebo jest ciemne. Zatem jeżeli nie masz co ze sobą począć przez godzinkę, albo dwie i chcesz spróbować czegoś nowego, albo poczuć trochę strachu to historia pana Shiranui jest dla ciebie idealnym wyborem.

„Nie starzeję się, nie muszę też spać ani jeść. Bo już jestem martwa” Im dłużej zajmuję się mangami, tym wyraźniej zauważam, jak trudno czasem ocenić, do jakiego gatunku w zasadzie należy dana pozycja. Niekiedy coś wydaje się horrorem, a po otwarciu okazuje się, że trochę nie do końca tak jest. Problem tego typu miałam w przypadku jednotomówki Waneko pod tytułem „Acony” (historia ta pierwotnie została wydana w trzech tomach pomiędzy 2009, a 2010 rokiem). Stworzona przez Kei Toume opowieść zawiera wprawdzie drobne elementy grozy, jednak skupia się głównie na komedii. Przeprowadzki z reguły nie są szczególnie przyjemne – szczególnie te wymuszone życiowymi zawirowaniami. Motomi Utsuki przenosi się do dziadka, gdy jego matka podejmuje się zagranicznej pracy wymagającej ciągłych zmian miejsca pobytu. Trzynastolatek od początku swojego przyjazdu zauważa dziwne i niezwykłe zjawiska związane z kilkudziesięcioletnim budynkiem. Zdaje się on żyć, przyciągać niezwykłych lokatorów, a także powodować paranormalne zjawiska w swojej okolicy. Chłopiec prędko poznaje Acony, swą rówieśniczkę, która twierdzi, że tak naprawdę jest martwa… Znajomość ta wciąga Motomiego w świat pełen niebywałych ludzi, duchów i zmiennokształtnych istot. Opowieść składa się z ponad pięciuset stron nieustannie przeplatających się perypetii bohaterów. Każda wprowadzana postać wnosi swą obecnością zupełnie nowe gagi, a im dalej, tym więcej humoru. Wprawdzie da się wyróżnić pewien główny wątek, jednak szczerze powiedziawszy… fabuła tak naprawdę dąży donikąd. Liczą się tylko coraz to nowsze przygody w nawiedzonej rezydencji. Ot takie „okruchy życia”, które mają być niezobowiązującą lekturą. Manga nie sili się na zmuszanie do żadnych przemyśleń, zapewnia wyłącznie rozrywkę. W pewien sposób może nasunąć również skojarzenie z „Rodziną Addamsów”, lecz niezaprzeczalnie autorka rzadziej i mniej odważnie sięga po elementy grozy niż historia najsłynniejszej gotyckiej rodziny. Między innymi z tego powodu przygody Acony zdecydowanie nadają się dla młodzieży, którą może zafascynować pokraczny świat pełen fantastycznych istot. Wykorzystana kreska jest przyjemna dla oka, bohaterowie silnie przyciągają uwagę swymi nieszablonowymi projektami postaci (Aozaemon Numata wprost skradł moje serce!). Niektóre plansze w ciekawy sposób bawią się przestrzenią, całkowicie zmieniając jej wymiary, co zdecydowanie urozmaica dość jednolitą scenerię budynku. Zdziwiła mnie bardzo liczba kolorowych ilustracji! Jest ich ponad dwadzieścia i to raczej rekord w mojej dotychczasowej przygodzie z japońskimi komiksami. Nie czuję za to zadowolona z okładki kryjącej się pod obwolutą… Wypada ona zupełnie nieciekawie w porównaniu z kolorową „nakładką”. Nie znajduję się w szczególnie korzystnej pozycji, by ocenić tę mangę. „Acony” to dobra pozycja, jednak zupełnie nie należę do grupy docelowej, do której jest ona kierowana. Sprawę pogarsza fakt, że jednak szukałam horroru lub przynajmniej odrobinę mrocznej komedii z mocno zaakcentowanymi elementami grozy. Dostałam zabawną opowieść, fakt. Jednak duchy czy jakiekolwiek okołofantastyczne elementy są tu wyłącznie tłem kolejnych zwariowanych przygód, przez co czuję delikatny zawód. Mimo tego przyznaję jej ocenę 6/10 – przy czym, gdybym była trochę młodsza lub gustowała w innych gatunkach… Najpewniej odebrałabym ją zupełnie inaczej i po prostu lepiej.

Głównym bohaterem mangi jest nastolatek Soma Yukihira. Chłopak jest wielkim pasjonatem sztuki gotowania i spędza na tym całe dni. Do tego młodzieniec pracuje u ojca w jego skromnej restauracji i eksperymentuje z daniami. Marzeniem Somy jest prześcignięcie swojego taty w zdolnościach kulinarnych i przejęcie restauracji, gdy przyjdzie na to czas. Niespodziewanie tata informuje syna, ze lokal będzie tymczasowo zajęty, a on wybiera się do pracy i podróżowania po świecie. Soma za to ma udać się do elitarnego liceum, gdzie wszystko kręci się wokół gotowania. Niestety liceum gastronomiczne nie wita chłopaka z otwartymi rękami. Przez swoje pochodzenie i pracę w skromnej restauracji, Soma jest traktowany jako ktoś gorszego sortu. Dlatego chłopaka czeka masa wyzwań i trudności, by móc uczyć się w tym miejscu. Seria Kulinarne pojedynki ukazuje perypetie młodego bohatera, który trafił do zakręconego świata, gdzie kulinaria są absolutnie najważniejsze. Czy Soma poradzi sobie ze wszystkimi wyzwaniami i udowodni całemu światu swój talent?

Kolejne spotkanie z piekielnym lekarzem już za mną. Akcja brnie do przodu, a ja szczerze się zastanawiam, jak ta opowieść ma się zmieścić w raptem trzech tomach. Cóż, jeszcze się przekonam, co zaprezentuje duet Hideyukiego Kikuchi i Kairi Shimotsuki. Jaką przygodę oferuje czytelnikowi „Doctor Mephistopheles 2”? Mephisto ratuje Soyogiego z iście opłakanej sytuacji… Pracownicy kliniki dziwują się, że przeżył pomimo tak tragicznych obrażeń. Konflikt z grupą Megeda się zaostrza, a ataki mające odzyskać Nieśmiertelne Trzewia stają się agresywne. W mieście zrozpaczona kobieta rozpoczyna kompletną rozróbę, której nikt nie jest w stanie opanować. Z kolei w wyścigu poszukiwaczy wnętrzności Boga pojawia się zupełnie nowy gracz… Kim jest Gerster i skąd ma tak potężne moce?! Opowieść nabiera tempa, jednak niemal całkowita zmiana głównego wątku odrobinę mnie wybiła z rytmu. Mam wrażenie, że dobre zamknięcie wszystkich tych koncepcji nie będzie szczególnie możliwe. Spodziewam się głośnej klapy w ostatnim tomie. Brakuje mi odrobinę rozwinięcia poszczególnych bohaterów – niby wiadomo, kim są, lecz jakoś zupełnie nie da się ich dobrze poznać. Bardzo intryguje postać Gerstera: potrafi on naprawdę przerazić i czuć z jego strony silne zagrożenie. Oprócz tego pojawia się również kilka innych intrygujących pomysłów jak… czarna dziura w brzuchu? Miło obserwuje się także historię związaną z Soyogim – może dzięki niej w końcu dowiem się, kim naprawdę jest. Rysunki mają wszystkie zalety i wady, które dostrzegłam w pierwszej odsłonie cyklu. Jednak tym razem kilka kreacji zdecydowanie się wyróżnia. Można przyjrzeć się lepiej bohaterom drugoplanowym: Panna Lalka powala swoim urokiem, a wampiryczny Yakou otacza się niemalże całunem tajemnicy. Fascynująco wypada przewijająca się miejscami Banshee – przy czym jej „właścicielka”, Mirei, może budzić dość skrajne uczucia… Głównie te niekomfortowe. Gerster z kolei nawet wizualnie budzi postrach: ponure barwy, silne cienie, ostra kreska. Odkąd tylko się pojawia, czytelnik wie, żeby z nim nie zadzierać. Szkoda, że problemem wciąż okazują się tu sceny walk, w których panuje po prostu chaos. Szczęściem w nieszczęściu może być fakt, iż jest ich tu chyba odrobinę mniej i są przynajmniej minimalnie bardziej czytelne. Mimo pewnych niedociągnięć „Doctor Mephistopheles 2” jak najbardziej utrzymuje poziom, choć z zupełnie innych powodów. Nie mogę się doczekać zakończenia, nawet jeśli spodziewam się tragedii narracyjnej w ostatnim tomie. Przyznaję tej części 7/10 – przyjemne czytadło, może i bez szczególnej głębi, lecz z pewnością nie należy do najgorszych.

To nie tak, że Cię kocham to manga o dwóch chłopakach: Taisei i Keita, którzy znają się z gimnazjum ale czy na pewno? Keita wydaje się jakby nie pamiętał dawnego kolegi, a ten drugi planuję na nim zemstę, ale czy to możliwe że uczucie wygra? Polecam zapoznać się z ich historią żeby się dowiedzieć. Manga ta ma 5 rozdziałów gdzie z każdym kolejnym jedną z postaci coraz bardziej irytuje swoim dziecinnym zachowaniem. Jednak zachwyciły mnie ilustracje, oprawa graficzna jest niesamowita, ogólnie świetny komiks a fabułą aż płynęła, warto poświęcić te 30 minut czasu.

Manga dość karkołomna w swoim pomyśle, ale wyszła naprawdę dobrze. Otóż młody pracownik dziekanatu otrzymuje zadanie zajęcia się przybyszem z bliżej nieokreślonej wyspiarskiej społeczności, który przyjeżdża uczyć się na uniwersytecie. Qaltaqa nie zna ani słowa w języku angielskim lub japońskim, boi się samochodów i w przerażenie wprawia go toaleta. Ale równocześnie szybko uczy się nowego języka, stopniowo też przywiązuje się do swego opiekuna. Ryo traktuje swoje zadanie jak dopust boży, ale także do czasu, kiedy lepiej poznaje Qaltakę. Ich miłość rozwija się bardzo powoli i nie jest pozbawiona zabawnych czy romantycznych scen, które naprawdę chwytają za serce. Kreska bardzo ładna, psychologicznie postaci dość realistyczne. Również tło jest dość szerokie, zwłaszcza związane z plemieniem Ruta. Manga jest zdecydowanie przeznaczona dla dojrzałego czytelnika. Polecam :)

Świetne. O wiele lepsza jest kontynuacja "Kolegów z Klasy". Tutaj ich uczucia są tutaj pokazane, a nie jak w pierwszej części, która była za mdła. Haracz dla mnie najlepszą postacią. Szkoda mi go. Uwielbiam Nakamurę i z wielką chęcią chciałabym przeczytać inne jej prace. Niestety w wydaniu są literówki. :(

Świetny thriller na godzinkę przed spaniem. Mało jest na naszym rynku mang z gatunku horror, które angażują swoją fabułą czytelnika. Tą pochłonąłem w 40 min. Nie jest przerażająca, ale napawa niepokojem. Bardzo przyjemnie się ją czytało, nawet za drugim razem.

‎Powóz Lorda Bradleya ‎ ‎Autor: Hiroaki Samura ‎Wydawnictwo: Waneko ‎*zakup własny* ‎ ‎Q: Jaki jest wasz stosunek do brutalnych scen w literaturze? ‎ ‎Dziewczęta mieszkające w sierocińcu marzą o tym aby dostać się do trupy Lorda Bradleya. Raz w roku jedna z dziewcząt z różnych przytułków zostaje adoptowana przez Lorda. Jednak czy jest to faktycznie droga ku wolności i szczęścia? ‎ ‎~~ ‎ ‎Jest to trudny i specyficzny tytuł. Dość brutalny. Mamy kilka historii, różnych dziewczyn, które trafiły pod skrzydła Lorda. Jak zostały wykorzystane. ‎ ‎Ciężko oglądało się sceny w mandze. Przykro również czytało się o tym jak dziewczęta pragnąc lepszego życia trafiają w pułapkę. Manga ukazuje jak pozory mogą mylić i jak pieniądze i władza są ważne aby kontrolować świat. ‎ ‎Dla mnie to mocny tytuł i dla ludzi o mocnych nerwach. 8/10 ‎

Bardzo ciekawa pozycja. Miła, ciepła historia. Szkoda tylko, że zaledwie w pół godziny się czyta i chciałoby się czegoś więcej. Jakiegoś definitywnego rozwiązania. Ledwie się weszło w historię i bardzo nagle wszystko się kończy. Do tego parę niezrozumiałych decyzji bohaterów. Ale poza tym bardzo fajny klimat. Chciałbym przeczytać dalszą cześć tej historii.

Historia jest cudowna! Nieschematyczna, naturalna, pisana rzeczywiście o homoseksualistach, a nie o tym, jak yaoistki ich sobie wyobrażają. Do tego bohaterowie są świetnie zarysowani i sympatyczni, a ich relacja po prostu urocza. Niestety, dobre wrażenie psuje okropna kreska. Autorka nie dość, że ma wyraźne problemy z anatomią, to jeszcze rysuje bardzo niestarannie. Szkoda, bo tworzy to niepotrzebną i wyraźną barierę, trudną do przeskoczenia nawet dla pozytywnie nastawionych czytelników. Mimo wszystko, warto się przemóc i jeśli próbować z BL, to właśnie z tym tytułem. Absolutna czołówka!

Historia o miłości dziewczyny patrzącej w gwiazdy i chłopaka z głową blisko ziemi, która za szybko się skończyła. Teraz, po 5 latach od jej śmierci Daichi wyrusza w wyprawę mającą przywołać ich zacierające się w jego pamięci wspólne wspomnienia. Nie wie, że będąca w niebie Akari zrobi wszystko by w końcu o niej zapomniał i żył dalej. "Dar..." to bardzo smutna i wzruszająca opowieść o stracie z którą trudno się pogodzić, gdy przysięga "na zawsze" staje się przekleństwem a nie błogosławieństwem. Obserwując wspomnienia bohaterów nagromadzone na przestrzeni całego ich życia, od dzieciństwa po studia, czytelnik coraz bardziej odczuwa rozpacz pary i siłę ich uczucia. Dla dobra drugiej osoby są gotowi ranić samych siebie. Jednak może ta wędrówka stanie się dla nich katharsis i pozwoli uwolnić się od żalów. By zrównoważyć ciężar historii manga zawiera też trochę humoru. Dodatkowo koncepcja zaświatów zaprezentowana przez autora jest bardzo interesująca. Według niej wartość duszy wzrasta w zależności ile o zmarłym mówi się po jego śmierci. Od tego zależy czy spędzisz wieczność w luksusach czy harując za grosze. Ta opowieść jest piękna treściowo i wizualnie. Mnie ujęły w szczególności kadry nocnego nieba, choć narysowane dość prosto, zachwycają i każą na dłużej zatrzymać się na stronie. https://bazgrolyokulturze.blogspot.com/2022/10/stosik-czerwcowo-lipcowy-2020.html https://www.instagram.com/p/CjnrpV2oAQq/