Relikwiarz Lukrecji Borgii

W rodzinnym domu mam wiele książek wydanych na przełomie XX i XXI wieku, zbieranych niegdyś przez moją mamę, większość z nich to romanse obyczajowe popularne w tamtych latach, np. autorstwa Judith Krantz i Olivii Goldsmith. Wśród nich był ,,Czas dla gwiazdy” Joan Collins, aktorki znanej ze słynnej roli intrygantki Alexis w ,,Dynastii”. W Hollywood mają rozpocząć się zdjęcia do serialu będącego adaptacją bestsellerowej książki ,,Saga”. Rozpoczyna się wyścig o rolę Mirandy, egoistycznej i okrutnej, ale niesłychanie przyciągającej byłej żony głównego bohatera. Wśród faworytek do roli jest Emeralda – dawna wielka gwiazda, obecnie pogrążona w nałogach i wspomnieniach dawnej kariery, Rozalinde – meksykańska aktorka marząca o podbiciu Stanów i jednocześnie ukrywająca swój romans z kobietą, Sissy – żona głównego męskiego aktora, tworząca z nim na pozór idealny związek, będący w rzeczywistości lawendowym małżeństwem, oraz Sabrina – dziewczyna na pozór za młoda do roli, ale nadrabiająca urodą i popularnością. Niespodziewanie jedną z kandydatek zostaje Chloe Carierre, brytyjska piosenkarka, która chce odzyskać dawną sławę, ale w rzeczywistości najbardziej pragnie zagłuszyć ból związany ze zdradami męża oraz świadomością, że jej ukochana córka nie wie, kto jest jej biologiczną matką. Mimo że jest to pozycja napisana przez kogoś spoza literackiego światka, styl jest bardzo przyjemny i czyta się niesamowicie płynnie. Zdarzają się błędy, ale składam to na karb polskiego wydania i innych czasów, chociażby na pierwszej stronie ,,Saga” nazwana jest nowelą, co prawdopodobnie wynika z kalki językowej i chodzi po prostu o powieść 😉 Zdecydowanie jest to książka napisana na fali ówczesnej popularności ,,Dynastii” i mocno na niej bazująca – fabuła obu seriali jest niesamowicie podobna, Miranda to oczywiście odpowiednik Alexis, a Chloe ma w sobie coś z Joan Collins – też jest Angielką, która próbuje zdobyć serca mieszkańców USA. Trochę irytujące jest traktowanie przez bohaterów tej fikcyjnej historii jako nowego ,,Przeminęło z wiatrem”, gdy z opisów wynika, że to po prostu romansidło, i porównywanie Mirandy do Scarlett O’Hary – której fenomen polega zdecydowanie na czymś więcej niż, że jest piękna, wredna i charyzmatyczna. Jednak skoro w dzisiejszych czasach niektórzy porównują ,,Lalkę” do ,,Bridgertonów”, może jest to realne… Mimo wszystko ,,Czas dla gwiazdy” jest naprawdę fajną książką, wciągającą, z przyzwoicie wykreowanymi bohaterami (choć zdecydowanie na pierwszy plan wysuwa się Chloe) i po prostu przyjemną w czytaniu. Mimo że akcja jest dość przewidywalna, Collins napisała to w taki sposób, że chce się przewracać kartki i zobaczyć, jakie jeszcze zawirowania spotkają Chloe i resztę obsady. Nie da się też ukryć, że Collins zdecydowanie pisała o świecie, który znała i umiała oddać ten klimat luksusu i blichtru, pod którym kryje się mnóstwo toksyczności i brutalności. Wiem, że wielu przeszkadza zdemoralizowany obraz świata Hollywood, ale moim zdaniem nie jest to romantyzowane czy idealizowane. Rozumie się, dlaczego ten klimat uzależniał aktorów i sprawiał, że nie wyobrażali sobie prostego życia, ale jednocześnie sceny związane z używkami, chorą rywalizacją czy robieniem kariery ,,przez łóżko” są napisane tak, że raczej przerażają i budzą obrzydzenie. Jednocześnie pod pewnymi względami powieść słabo się zestarzała, chociażby przez ukazanie sypiania dojrzałych ludzi z nastolatkami jako czegoś nagannego, ale często prowokowanego przez młodszą stronę i będącego dla niej fajnym doświadczeniem. Szczególnie widać to na przykładzie Josha, którego zachowanie moim zdaniem w pewnym momencie już podchodziło pod pedofilię, i nie podobało mi się, jak autorka pod koniec nagle zafundowała mu niesamowitą przemianę i próbowała wybielić kosztem jego rywala do serca Chloe. I o ile pod względem stylu nie czuję za bardzo, by była to książka pisana przez ,,nie-pisarkę”, tak pod względem prowadzenia akcji już trochę tak, bo dużo wydarzeń dzieje się na marginesie albo jest streszczanych, przez co wątki, które mogłyby być naprawdę potężne, nie budzą szczególnych emocji, jak właśnie zmiana Josha czy relacja Chloe i Annabel. Natomiast moim zdaniem bardzo ciekawie zostały wplecione informacje o realnych sławach z tamtych lat, z szacunkiem, bez wysuwania na pierwszy plan i z logicznym uzasadnianiem dlaczego np. Meryl Streep czy Tom Selleck nie zagrają w ,,Sadze”. Wypadło to o wiele lepiej i bardziej wiarygodnie niż w popularnych dzisiaj ,,Siedmiu mężach Evelyn Hugo”. Obecnie ta powieść jest raczej zapomniana, a opinie o niej nie są pozytywne. Ale ja się pozytywnie zaskoczyłam i choć uważam, że Collins trochę nie wykorzystała potencjału na stworzenie bardziej refleksyjnej i gorzkiej opowieści o życiu aktorów, to jako lekka rozrywka z nieco retro klimatem ,,Czas dla gwiazdy” sprawdza się dobrze. ,, Przeciwieństwem miłości nie jest nienawiść – jest obojętność.”

„Czarny łabądź” autorstwa Philippy Carr to nastrojowa opowieść, w której autorka splata wątki romansowe z atmosferą gotyckiego dreszczowca. Historia skupia się na losach Lucie, młodej dziewczyny stojącej u progu dorosłości, której życie zostaje wywrócone do góry nogami przez nagłe odkrycie prawdy o własnych korzeniach. Moment, w którym dowiaduje się, że jest córką wpływowego polityka Benedicta Lansdona, staje się dla niej nie tylko szansą na odnalezienie tożsamości, ale przede wszystkim początkiem niezwykłej, pełnej duchowego porozumienia więzi z ojcem. Narracja nabiera dramatycznego tempa, gdy tę sielankową relację przerywa brutalna zbrodnia. Śmierć Benedicta nie jest tylko osobistą tragedią bohaterki, lecz staje się katalizatorem mrocznych zmian w jej otoczeniu. Carr dobrze oddaje psychologiczny stan osamotnionej Lucie, która nagle musi zmierzyć się z rzeczywistością pełną niedomówień. W tej powieści niebezpieczeństwo nie czai się w odległych miejscach, lecz w domowym zaciszu i w spojrzeniach ludzi, których Lucie dotąd darzyła zaufaniem. „Czarny łabądź” to fascynujące studium żałoby i dojrzewania w cieniu zbrodni, gdzie poszukiwanie sprawiedliwości miesza się z walką o własne bezpieczeństwo. Philippa Carr jest mistrzynią budowania klimatu niepokoju, sprawiając, że do ostatniej strony trudno odróżnić sojusznika od śmiertelnego wroga.

romansidło w starym stylu... dziewczę cnotliwe, mądre jest bohaterką tej powieści, wątek romansowy kończy się happy endem, nie wiem tylko, czy cioteczka nie będzie utrudnieniem, gdy bardziej posunie się w latach, bo jej testy na uczciwość zamiarów były trochę okrutne ;)

Ciekawa historia pary nastolatków marzących o wyrwaniu się w wielki świat. Typowa, cyniczna Jackie Collins ze swadą ukazuje błyszczący świat gwiazd filmu, mody i estrady. To słodko gorzki obraz ale autorka obnaża go z dużą znajomością realiów. Dobrze się czyta. Polecam.

Biorąc do ręki tę książkę byłam zaskoczona i to pozytywnie pod ogromnym wrażeniem. Książka bardzo dobra, wręcz ciekawa fabuła świetna, a akcja trzymała w napięciu. Wspaniała, miła książka dla poprawienia nastroju spędziłam przyjemne chwile. Miłość to najcudowniejsze, najprawdziwsze uczucie o które zawsze trzeba dbać....:)

To pierwsza książka Jackie Collins którą przeczytałam, wciągnęła mnie i sprawiła że potem sięgnęłam po inne książki tej autorki. Czytałam ją z wypiekami na twarzy, szybka akcja, niebanalne rozwiązania, piękni i zepsuci bohaterowie. Przepych, luksus, intrygi. Dla mnie na plus.

Historia zapowiadała się bardzo ciekawie i interesująco. Ale w pewnym momencie pojawiły się nudne nic nie znaczące dialogi. Znowu tam, gdzie człowiek oczekuje nieco więcej, pojawiają się strzępy informacji albo przeskok. Sama zaczęłam stosować te przeskoki ;)

Eden to dziewczyna z dobrego, bostońskiego towarzystwa, gdy ją poznałam właśnie skończyła pensje dla panien w Anglii i wraz z bratem wracała do domu , do Ameryki. Ram, Szkot z lordowskim tytułem towarzyszy jej w podróży myśląc o niej jak najgorsze rzeczy. Oczywiście ma ku temu podstawy, a mianowicie jej matka była kochanką w młodości jego ojca i pozostawiła po sobie ogniste wspomnienie. Tak ogniste, że aby Ram otrzymał spadek po ojcu musi z córką jego dawnej kochanki spłodzić dziedzica w dwa lata. Robi wszystko aby cel osiągnąć. Tyle o treści. Ogólne odczucia - mocno seksistowska. Całe strony zawierają momenty pójścia do łóżka. Ogólnie rzadko z niego wychodzą. Treść - nieco rozciągliwa. Można przeczytać.

Miło się czyta. Kilka interesujących obyczajowych wątków i tło amerykańskiej winnicy, rodziny winiarzy i tamtejszych grzeszków. Młoda dziennikarka i koszmary jej młodości. Wcale nie jest powiedziane, że bardzo prosto jest rozwiązywać problemy. Nawet te pozornie błahe, oklepane. Ciekawie i przyjemnie napisana. Prosto, z nutką sensacji i zagadki. Dobra.

Książka wciągająca, szybko się czyta, lecz niestety z przewidywanymi zwrotami akcji. Nie przekonuje również wątek miłosny, gdyż jak w większości powieści Victorii Holt mężczyzna - kobieciarz, bawidamek, uwodziciel, wystarczy że spojrzy w oczy głównej bohaterki i od razu staje sie przykładnym, wiernym mężem, wręcz domatorem.

Książka zawiera dwa wątki Raven i Holly. Wątek Holly jest dziwaczny, bo jest ona autorką książek, ale unika rozgłosu i ludzi oraz mieszka w skrajnej samotności na Alasce (najwyraźniej Alaska w USA to jak u nas Bieszczady). Wątek Holly jest szczątkowy i w zasadzie można go pominąć, bo napisano niej, że była sama (z opisu wynika, że miała fobię społeczną, choć autorka nie używa takich słów) a potem została zmuszona do wyjścia z domu, kogoś poznała no i tyle. Raven dręczą wspomnienia z dzieciństwa kiedy to była córką służącej i dzieci się z niej wyśmiewały, bo była biedna i miała bardzo białą skórę, a do tego nazywała się Kruk Zima. Jednak udało się zrobić karierę, potem poznała kogoś zakochała się i miłość odmieniła jej zranioną duszę. Główni bohaterowie pojawiają się w książce tylko po to, by uleczyć te poranione kobiety i nawet nie ma co o nich napisać. W efekcie tego książka jest trochę przygnębiająca, brak w niej życia, a główne bohaterki to takie ćmy, które się snują po życiu, choć niby to kobiety sukcesu. Ogólnie przeczytać można, ale aura nieszczęścia i smutku jest trochę przygnębiająca.

Daję wysoką ocenę za "Prawdy pani Julii", która była świetna. Jaka szkoda, że nie można serii książek o pani Julii przeczytać po polsku. Mam nadzieję, że jakieś wydawnictwo zdecyduje się je wydać. Świetnie się bawiłam czytając i bardzo polubiłam tę uroczą staruszkę i jej przyjaciół.

Nikt w nadmorskim kurorcie Newport nie wyobrażał sobie, że ciało zaginionej spadkobierczyni może być ukryte w tunelu pod posiadłością jej rodziny... Clark opanowała do perfekcji tworzenie trzymających w napięciu powieści, tutaj każdy jest potencjalnym zabójcą.

No cóż, nie jest to może jakaś rewelacja, ale czyta się dobrze. Stare zamczysko, tajemnicza śmierć, atmosfera zagrożenia i ponure krajobrazy. Jeżeli ktoś jest fanem takich klimatów, to raczej ta książka mu się spodoba. Nawet jeżeli jest naiwna i przewidywalna.

Do „Przyjaciółek od serca” podeszłam trochę sceptycznie, przede wszystkim dlatego, że żadna z bohaterek nie jest nawet w zbliżonym do mojego wieku, a ja lubię przy tego typu historiach móc postawić się na ich miejscu. Tym samym przygotowywałam się na to, że będę miała z tym problem, podobnie jak z odnalezieniem się w historii wykreowanej przez Patricię Gaffney. Myślałam, że będzie to historia o czterech dojrzałych kobietach i ich dojrzałych problemach. Boże, jak ja się myliłam! Książka okazała się niezwykle inspirująca i wywołała we mnie wiele różnych emocji: przede wszystkim żal, że najczęściej i jednocześnie najwcześniej odchodzą ci, którzy nie powinni odchodzić. „Przyjaciółki od serca” zrobiły na mnie ogromne wrażenie, szczególnie teraz, kiedy na świecie dzieją się rzeczy, które trudno ogarnąć rozumiem. Myślę, że chyba nie znalazłabym lepszego czasu na tę powieść, a zwroty „żyj chwilą” i „żyj teraz” nabierają naprawdę ogromnego znaczenia. To, co płynie z lektury tej powieści to nie nadzieja na lepsze jutro lecz odwaga, by żyć tak, jak się chce. Tylko trzeba tę odwagę znaleźć w sobie…

Dość zgrabne połączenie powieści gotyckiej z kryminałem. (…) Powieść autorstwa Susan Howatch nie zrobiła zamieszania w moim prywatnym rankingu ulubionych książek, choć generalnie miło wspominam ową pozycję. Wprawdzie autorka nie uniknęła paru nieścisłości oraz dość przewidywalnych momentów, ale fabuła wciąga na tyle, by chcieć poznać wyjaśnienie wszystkich tajemnic. Z racji niewielkich rozmiarów „Ciemny brzeg” nadaje się więc w sam raz na wieczór, kiedy najdzie Was ochota na niewymagającą lekturę. Powyższa opinia to zarazem fragment recenzji dostępnej na moim blogu: http://crouschynca.blogspot.com/2015/01/ciemny-brzeg-susan-howatch-recenzja.html