Psychopata

Czy warto wracać do książek? Kilka lat temu zachwyciłam się książką – tak to pamiętam- byłam urzeczona, oczarowana, zakochana. Uważałam że jest to najlepszy thriller jaki udało mi się w życiu przeczytać, że watka akcja, niesamowite zwroty akcji, postacie takie nieszablonowe, a psychopatyczny morderca erotoman to przecież ,to słodziak do przytulania, pogłaskać go trzeba, a gdzie tam go karać! No i postanowiłam książkę odświeżyć po kilku dobrych latach (czas, inne lektury robią swoje) no i tak. No tak. Nie wiem. Niby fajna, niby się coś dzieje, a może za dużo od niej jednak wymagałam? Może podświadomie wiedziałam, a przynajmniej wmawiałam sobie, że pamiętam co się stanie, dlatego też nie cieszyła mnie w pełni jej lektura? Oczywiście czas, inne lektury, filmy sprawiły, że ewoluowałam. Sama z siebie jakoś podrosłam i chyba zaczęłam wymagać więcej. Niemniej wydaje mi się, że jeśli ktoś po nią sięgnie to całkiem rozczarowany, czy niezadowolony nie będzie, a wręcz wydaje mi się, że się spodoba. W książce mamy wszystko co w dobrym thrillerze być powinno, psychopatyczny morderca, ofiarę-bohatera, dobrego glinę, piękną panią kurator i zagęszczającą się atmosferę w miarę czytania. Czego chcieć więcej? Książka wydaje mi się być mało znana, nie wiem co jest tego przyczyną. Na pewno różni się od modnych i poczytnych dziś skandynawskich kryminałów/thrillerów, więc jeśli ktoś chciałby odpocząć od deszczowego i nostalgicznego klimatu Szwecji, zachęcam do sięgnięcia po tą pozycję.

Joanie jest prostytutką i matką trójki dzieci. Stara się być dla nich najlepszą matką . Robi wszystko by Jon, Jeantte i Kira miały dobre warunki. Szczególną uwagą darzy najmłodszą córkę, Kirę. 11 latka jest rezolutna, urocza i wiecznie radosna. Jej łatwowierność doprowadza jednak do tragedii, Kira nagle zaginęła... Jej matka i brat zrobią wszystko by dowiedzieć się prawdy, nawet tej najgorszej. W połowie książki pojawiają się wielkie emocje, a akcja solidnie przyśpiesza. Naprawdę dobra książka!

Najpierw, niestety, przeczytałem drugi tom serii, teraz dopiero - ten. Taki niezapowiedziany spoiler :) Parę kiksów dało się wychwycić, np na okładce jest literówka w nazwisku Chloe Larson (tam: Garson), coś tam w tłumaczeniu nie pykło; "naświetliłem cały film" - mówi technik kryminalistyczny mając na myśli coś przeciwnego, że wyrobił całą rolkę w aparacie na klisze, raz "szafując forsą na prawo i lewo" (ja bym przetłumaczył: szastając). Bardzo nie podobało mi się spolszczenie: "pigułka ekstazy" - jakby chodziło o jakąś inną wywołującą ekstazę, różną od ecstasy. Co do treści: (jedna z bohaterek, o gwałcie): "W tym kraju spotyka to co czwartą studentkę zamieszkującą w akademiku": - co proszę? To chyba był sarkazm w wypowiedzi postaci, bo jak nie,. to - litości... Ogólnie co do książki - bardzo mi się podobała.

Książka "Tańczący z diabłem" zachwyciła mnie. Choć prawie wszystkie zasady fizyki są mi znane, to jednak spodobał mi się pomysł umieszczenia tych wiadomości w książce. Wzbogaciło to książkę w ciekawą treść nauki ścisłej, jak i dziedzin techniki i mechaniki. Książkę John Case uważam za najciekawszą pośród innych tych autorów ze względu na jej tematykę naukową. Chociaż w większości wyjaśniane są w książce zasady fizyki nie zabrakło też szybkiej akcji, organizacji terrorystycznej i osoby, która z zemsty pragnie unicestwić ludzkość. Polecam, szczególnie ludziom nauki, interesujących się techniką i pokrewnymi dziedzinami. Dla mnie książka jest ciekawą pozycją z punktu widzenia naukowego.

„Przez pięć dni w tygodniu uczę angielskiego w liceum East Bennington, a dwa razy w tygodniu robię to samo wieczorami w więzieniu stanowym Attica. Oznacza to, że spędzam całe życie na odmienianiu czasowników w towarzystwie skazańców. Jedni czują się jak w więzieniu, drudzy naprawdę w nim są. /…/ Osiemnastu czarnych, sześciu Latynosów, pięciu trupio bladych białych”*. Dość długo nie wiedziałem, kto właściwie jest bohaterem powieści. Może było ich dwóch? Jeden to nauczyciel angielskiego, drugi to, pracujący w reklamie, Charles. Obaj żonaci, nauczyciel jest ojcem chłopca, spec od reklamy ma nastoletnią córkę, chorującą na cukrzycę. Nauczyciel zaleca swoim uczniom w więzieniu pisanie tekstów. Jeden z nich napisał dość długi, właściwie opowiadanie. Opowiadanie jest o Charlesie, tym od reklamy. „Tego ranka, gdy Charles poznał Lucindę, spóźnił się przez Annę. Kiedy dotarł na stację, pociąg już odjechał – jeszcze słychać było jego cichnący stukot. Do przybycia następnej kolejki na peronie zgromadził się nowy oddział dojeżdżających. Tych z 8.43 znał z widzenia, ale była 9.05, więc znalazł się na obcym terytorium”*. Lucinda i Charles nawiązują znajomość, który szybko przeradza się w romans. Odwiedzają zaniedbany i anonimowy hotel Fairfax, by w nim uprawiać seks. Tam, w pokoju 1207, napada ich gangster. Obrabowuje oboje, zabierając pieniądze, dokumenty, karty kredytowe i odkrywając przy tym, że oboje zdradzają małżonków. Także gwałci Lucindę. Kilka dni później zaczyna szantażować oboje, ale zwłaszcza Charlesa, że jak nie dostanie pieniędzy, to ujawni romans ich rodzinom. Początkowo domaga się dziesięciu tysięcy, które dostaje, a następnie stu tysięcy. W tym momencie wszystko się komplikuje. Ale może to ja jestem mało rozgarnięty. „Zaskoczenie jest wtedy, kiedy nie wiemy, co się stanie. A ja wiedziałem, co się stanie za drzwiami pokoju numer 1207, od pierwszej chwili, gdy je otworzyli. Wiedziałem, co ten mężczyzna będzie robił z Lucindą przez najbliższe cztery godziny. Wszystko to pamiętałem z poprzedniego życia. W tamtym życiu budziłem się każdego ranka, nie pamiętając, dlaczego wolę nie otwierać oczu. Brałem prysznic, ubierałem się i próbowałem nie patrzeć na glukometr na kuchennym stole. Wsiadałem w kolejkę o 8.43 do Penn Station, i tak było zawsze z wyjątkiem jednego listopadowego poranka, kiedy się spóźniłem. Przez córkę. Wsiadłem w pociąg o 9.05. Tego ranka podniosłem głowę znad gazety i poproszono mnie o bilet, którego nie miałem. To moja historia. Od tego miejsca opowiem ją sam”*. Moja, czyli czyja? Więźnia, piszącego opowiadanie? Charlesa od reklamy? Nauczyciela? Bohater opowiadania sam zaczyna opisywać własną historię? Na szczęście nie jest to najważniejsze. „Wykolejony” to przeciętna powieść sensacyjna o stosunkowo łatwym do przewidzenia zakończeniu. --- * James Siegel, „Wykolejony”, wyd. Świat Książki, Maciejka Mazan, 2008.

Ciekawa pozycja choć ciut nudna... Dużo historii ... Forma jakby pamiętnika, choć to powieść i ludziach z małej miejscowości, w której zaczynają ginąć młode dziewczyny... Podejrzenia padają na upośledzonego Bena, który nie może sam się bronić .... Czy rodzicom Bena uda się uratować syna przed niesłusznym oskarżeniem i wskazać winnego zbrodni zbrodni zarówno dzisiejszych jak i tych sprzed lat ?

Wzorcowo prowadzony kronikarski kryminał. Autor opisuje nie tylko każdy szczegół śledztwa, ale i każdy ruch wykonywany przez bohaterów. Z czasem jednak czytelnik przyzwyczaja się do tego stylu. Wielką zaletą książki jest mroczny, osaczający klimat, nietypowe morderstwa, spójna akcja, która spina się na zakończeniu, zakończeniu, które może być wstrząsające, o ile czytelnik nie rozszyfruje zagadki przed detektywem Red'em. Niestety mi się to udało, co w pewien sposób zniszczyło tajemniczą aurę i przyjemność z czytania, ponieważ czytelnik, w pewnym momencie wyczekuje tylko momentu, w którym światło padnie na mordercę, którego odkrył wcześniej.

Na końcu nie bardzo wiedziałem czemu morderca mści się, za nieswoje ""(?) winy. No i dlaczego musiał zorganizować swój odwet w tak spektakularny sposób, budując scenę zbrodni z takim rozmachem, zaangażowaniem środków, własnego udziału tak intensywnego - to , jakby chciał pokazać swoją niezwykłą sprawność. Ale konstrukcja opowieści całkiem nieźle trzyma do końca...

Czytałem dwukrotnie i polecam. Fabuła trzyma w napięciu, rozkręca się powoli, ale zwroty akcji to wynagradzają. Łatwo można polubić głównego bohatera i wraz z nim przeżywać horror, jaki go spotkał. Jak to w wielu książkach, główny bohater stawia wszystko na jedną kartę i chce odzyskać swoje dzieci. Policja niemalże zamyka sprawę, ale on jest nieustępliwy. Brzmi sztampowo, ale tutaj jest inaczej. Są poszlaki, wskazówki, ale na pierwszy i drugi rzut oka kompletnie ze sobą nie połączone. Co tutaj dużo pisać... warto sięgnąć i przeczytać samemu.

Po tej książce spodziewałam się jednak trochę czegoś innego . Myślałam że słynna Sherry Moore będzie kimś kto pomaga policji w rozwiązaniu spraw wobec których wszystkie inne dostępne środki okazały się niewystarczające . Jednym zdaniem mówiąc , spraw beznadziejnych . Rzeczywiście tak się dzieje , z tym że Sherry pomaga przy jednej sprawie za to dość rozległej , obejmującej wiele osób i wiele lat . Natomiast inne sprawy z jej udziałem są tylko wzmiankowane . Wracając do powieści '' 18 sekund '' George'a D. Shumana należało by przybliżyć postać Sherry , mimo że wbrew opisowi , nie jest to postać główna , to jednak jej dokonania na potrzeby śledztwa są specyficzne i nad wyraz przydatne . Panna Moore jest osobą niewidomą . Nie urodziła się taka , jej ślepota została spowodowana pewnego rodzaju wypadkiem który miał miejsce kiedy dziewczynka miała kilka lat . Jednak , jak można mniemać w zamian utraty wzroku Sherry zyskała pewien niewiarygodny wprost dar . Potrafi , wziąwszy nieboszczyka za dłoń , '' zobaczyć '' to co on widział przez ostatnie osiemnaście sekund swego życia . Dokładnie tak jak by patrzyła jego oczami . W książce precyzyjnie jest opisane jak to się stało że kobieta zyskała po wypadku takie '' umiejętności '' oraz to w jaki sposób się w ogóle o nich dowiedziała , w końcu nie codziennie trzyma się za dłoń trupa . Sherry jest sierotą , wychowała się w sierocińcu . Nie zna swojej rodziny i w życiu dorosłym też rodziny nie założyła . Mieszka sama i żyje sama , posiadając jedynie kilku za to bardzo wiernych przyjaciół . Sprawa przy której niewidoma obecnie pomaga jest mocno zagmatwana . Oto z premedytacją zabita strzałami z pistoletu zostaje kierowniczka luksusowego butiku z ciuchami . Przykładna pracownica , wspaniała żona i kochająca matka swoim dzieciom . Zdająca się nie mieć żadnych wrogów . Kto więc i dlaczego coś takiego zrobił ? W miarę postępowania śledztwa okazuje się że kilka dni wcześniej zginął ojciec owej kierowniczki . Ot , zwykły wypadek , staruszek spadł ze schodów w domu opieki . Ale czy rzeczywiście był to wypadek . Czy może planowane działanie jakiegoś psychola ? Okazuje się że jednak psychol i to taki który nie ma już nic do stracenia , gdyż ma raka z przerzutami i długo nie pożyje . Ale dlaczego zabija właśnie te osoby ? Czy coś mu zawiniły ? czy w ogóle się znają ? Pytań jest bardzo wiele , śledztwo rozciągnięte na kilka miejsc i wiele ludzi . Książka bardzo mi się podobała mimo że to nie do końca było to czego się spodziewałam , a jeszcze większe mam uznanie , gdyż jak czytam , jest to debiut . Moim zdaniem , bardzo dobry . Niczego tu nie ma ani za mało ani za dużo . Wątki obyczajowe dotyczące na przykład śledczych , czy panny Sherry Moore ciekawe i wciągające , lecz nienachalne i w odpowiedniej ilości . Książka wydana w 2008 roku , szkoda że w Polsce niczego więcej po polsku przeczytać nie można , z tego co piszą na innych stronach w serii z Sherry Moore powstały jeszcze trzy powieści . Ogólnie książkę polecam , jeden z lepszych thrillerów jakie czytałam .

Bardzo dobra książka. Po balu absolwentów, w swoim pokoju zostaje znaleziona martwa studentka. To już trzecie morderstwo w przeciągu kilku lat. Przy zwłokach siedzi dziewczyna, która znajduje się w stanie katatonii. Razem z policją i psychologiem przechodzimy przez kolejne etapy morderstw. Książka jest bardzo, ale to bardzo nieprzewidywalna. Autorka wodzi nas za nos i w ostateczności wygrywa z czytelnikiem. Takie książki bardzo lubię. Polecam.

Tak szczerze to nie jakaś najwybitniejsza książka, pewnie dlatego tak twierdzę, bo kryminałów przeczytałam dość sporo ostatnio i mam wygórowane oczekiwania 😅. Główny bohater wydawał mi się trochę niedojrzały bądź mało spostrzegawczy. Natomiast historia trochę jakby taka naiwna, no fakt - pomysł oryginalny, ale wykonanie trochę kuleje. Niemniej jednak czytało się z zainteresowaniem, akcja się toczyła do przodu. Mimo wszystko niech jest to 7 na 10, bo mogło być o wiele gorzej. Ładna okładka przy okazji, bardzo mi sie spodobał metaliczny efekt ;)

Dość przeciętny kryminał. To co go wyróżnia to drastyczne opisy zbrodni ale i tak słabo podziałały na moją wyobraźnię. Sama akcja na początku rozwleczona ale mimo tego szybko się czytało. Natomiast samo zakończenie... hmm trudno sprecyzować. Trochę rozczarowuje ale również w pewien sposób satysfakcjonuje.

Można poczytać, jeśli zalega na półce. Fabuła dosyć naciągana, choć pomysłowa. Jak dla mnie za dużo nieprawdopodobnych zbiegów okoliczności w życiu prywatnym policjantów przy sprawie. Nie palę się do zapoznania z innymi tworami autorki. Czytałem wydanie drugie z 2011 roku i miałem wrażenie, że tłumaczenie z brytyjskiego angielskiego kulało.

Ależ mnie wciągnęła. Świetnie, ładnym językiem napisana powieść niby gotowy scenariusz filmu sensacyjnego. Osobiście nie raziła mnie nadmierna szczegółowość opisów. Trochę kiksów translatorskich się znalazło (kaseta "zwinięta od początku"? przewinięta.... "overkilling"| ma swoją polską nazwę - "nadazbijanie", kłykieć pomylony ze słowem knykieć, "hammera" zamiast "hummera", czy "skok na bunjee"), jedna literówka "złapcie tego człowiek", co jednak nie psuje mojego, jakże pozytywnego odbioru książki.

W trakcie lektury dopadł mnie jakiś kryzys i dlatego tak długo nam zeszło. Naprawdę świetny thriller ❤. Montanari wydaje się być godnym następcą mojej ukochanej Link. Ogarnęłam, że tylko dwie jego pozycje zostały przetłumaczone na polski; chyba pora podszkolić się w języku Szekspira...

Nieznana perła kryminalna. Ksiązka z 1993 roku, opowiadająca historię brutalnych morderstw w Portland, w stanie Oregon. Jednocześnie to też historia ambitnej prawniczki, która broni bogatego Martina Dariusa, bardzo kontrowersyjnego biznesmena z ciemną przeszłością. Zgadzam się, że książka przypomina "Milczenie owiec" (psychopatyczny morderca i jego psychologia) oraz w pewnej mierze też film "Lęk pierwotny" (historia sądowa, rozterki moralne prawników). Mamy tu podobną, duszną atmosferę niepewności i grozy, co w tych filmach. Co szczególnie zaciekawiło mnie w tej książce, to opowiedzenie historii od strony sądowej, z perspektywy prawników (obrońcy i prokuratora), co sprawia, że powieść spodoba się fanom amerykańskich historii sądowniczych. Nie ma tu sensacji, strzelanin i pościgów, raczej powolne odkrywanie historii i groza, która wynika z psychologii i tajemnicy. Nie przeszkadzało mi nawet, że książka jest przewidywalna (dość szybko domyślamy się, o co chodzi w intrydze), bowiem chodzi tu raczej o to, jak bohaterowie dojdą do prawdy. Moim zdaniem majstersztyk, choć chyba nie wszystkim się spodoba.

Będąc w bibliotece przeglądałam różne kryminały i natknęłam się na tę oto książkę napisaną przez Chelsea Cain pod tytułem „Wirtuoz Zbrodni” Jak się później okazało w trakcie czytania jej, że jest to druga część trylogii o seryjnej morderczyni. Było już za późno żeby ją odłożyć i poszukać tej pierwszej, ponieważ bardzo mi się spodobała. Teraz wiem, że podczas wybierania książki najlepiej jest sprawdzić czy nie jest przypadkiem trylogią... Książka opowiada o detektywie mieszkającym z byłą żoną i dwojgiem dzieci, którzy pomagają mu zapomnieć o traumie, która raz na zawsze zmieniła jego życie w piekło. Dziesięć lat tropił seryjnego morderce aż w końcu sam stał się jego ofiarą. W tej części „Wirtuoza Zbrodni” morderczyni siedzi już za kratkami skazana na dożywocie. Policja nie wie o większości jej ofiar więc stara się przycisnąć Gretchen do wyjawienia miejsca porzucenia zwłok. Ta zgadza się ale tylko pod jednym warunkiem, że to właśnie jej ostatnia ofiara, Archie Sheridan ma jej doglądać i tylko z nim będzie rozmawiać o morderstwach które popełniła. Detektyw zgadza się nie tylko ze względu na możliwość odnalezienia ciał ale też dlatego, że zakochał się w swojej oprawczyni... Wkrótce kobieta ucieka z więzienia z pomocą dwóch strażników, których ostatecznie zabija. Serce jednego z nich przesyła w pudełku śniadaniowym dzieciom głównego bohatera. Stara się ich wszystkich zastraszyć co się jej udaje. Chwilę po tym wydarzeniu rodzina detektywa wraz z dziennikarką, która też jest zastraszana zostaje zameldowana w jednym z hoteli pod stałym nadzorem ochroniarzy. Archie stara się uchronić ich wszystkich i kontaktuje się z morderczynią po czym odjeżdża z nią samochodem... Jego najlepszy przyjaciel z pomocą Susan Ward stara się odnaleźć ich dwojga żeby uratować życie Sheridana i z powrotem przyskrzynić Gretchen. Książkę czyta się szybko i bardzo przyjemnie. Intrygująca jest więź pomiędzy głównym bohaterem a wspomnianą wyżej Gretchen Lowell. Książka trzyma w napięciu czytelnika i nie pozwala nawet na chwilę odpoczynku. Jest pełna akcji oraz wspominek z poprzedniej części, które pomagają przypomnieć sobie większość zdarzeń. Jak najbardziej polecam przeczytanie całej trylogii, za którą ja też za pewne w niedługim czasie się zabiorę.

Jordan Glass wyspecjalizowała się w fotografii wojennej i – podobnie jak jej ojciec, który zginął w Kambodży fotografując swojego zabójcę – osiągała na tym polu znaczące sukcesy i zdobywała prestiżowe nagrody. Jednak specyfika tego zajęcia, nieustanny kontakt z brutalnymi scenami zagłady, śmiercią, ranami i ludzkim cierpieniem, spowodowały, że około czterdziestki czuła się już zmęczona i wypalona zawodowo. Jordan miała siostrę bliźniaczkę; Jane była identyczna fizycznie, ale zupełnie różna pod względem osobowości i psychiki. Około dwa lata wcześniej Jane została uprowadzona. Nikt nie domagał się okupu, nie pojawiły się żadne ślady czy poszlaki. Ostatecznie rodzina musiała pogodzić się z domniemaną śmiercią młodej kobiety. W Nowym Orleanie, w bardzo podobny sposób, to jest bez jakichkolwiek śladów, zniknęło ostatnio kilkanaście kobiet. W Hongkongu, w wyrafinowanej, modnej i snobistycznej galerii sztuki, Jordan Glass oglądała przyciągające uwagę i niezwykle kosztowne obrazy z serii „Śpiące kobiety”. Jej doświadczenia z pól bitewnych skłoniły ją do podejrzeń, że modelki przedstawione na obrazach wcale nie śpią – po prostu nie żyją. Jedną z nich okazała się jej siostra, Jane. Jordan Glass postanawia odszukać malarza, autora serii obrazów, ale natychmiast okazuje się to bardzo trudne, a nawet niebezpieczne. Marszand, który oferował te obrazy, szemrany typ, naturalizowany Serb, zginął w pożarze po spotkaniu z Jordan, która sama ledwie uszła z życiem z zamachu. Wtedy do poszukiwań włączyło się FBI, a śledztwo stało się wyjątkowo profesjonalne (np. poszukiwania pojedynczych włosów pędzla w farbie na obrazie). Śledczy trafiają na trop malarza-dziwaka, Rogera Wheatona i jego trojga uczniów. FBI wykorzystuje Jordan Glass jako przynętę. Pojawiają się wątpliwości i podejrzenia co do domniemanej śmierci Jane oraz ich ojca. Wreszcie ta najważniejsza: skoro siostry są identyczne, to skąd pewność, że ofiarą miała być Jane, a nie Jordan? Całkiem niezła powieść sensacyjna. Może nieco za długa, ale zdaje się, że to teraz norma. Kryminały Agathy Christie nie pasowałyby do współczesnego rynku, chyba że w jednym tomie zawarto by ich z pięć-siedem. Ciekawe jest to, że autor, mężczyzna, bohaterką i narratorką uczynił kobietę. Wprawdzie samotną, radzącą sobie na wojnach, ale jednak – to nie zdarza się często.

Reread Powrót do tej książki chodził za mną już od dłuższego czasu. W pamięci miałam jedynie ogólny zarys fabuły, natomiast doskonale wiedziałam, jakie emocje wzbudziła we mnie książka lata temu. Teraz, po tych wielu latach, wrażenie zrobiła na mnie podobne. Książka jest niepokojąca, historia intrygująca, czyta się ją naprawdę dobrze i właściwie nie ma przegadanych momentów. Ten powrót nie był zmarnowanym czasem.