Przygody Filipka

Polska Rzeczpospolita Ludowa dla sporej grupy ludzi to czasy, które pamiętają i chcą się tą pamięcią podzielić z dziećmi oraz wnukami, aby przestrzec przed totalitaryzmem, pokazać czym kończy się fundamentalizm różnorodnych ideologii, uświadomić, że nawet piękne idee wtłoczone w życie mogą skończyć się fatalnie. Zwłaszcza, kiedy większość osób została wychowana na podziałach i funkcjonowaniu społeczeństwa na zasadzie różnego poziomu uprzywilejowania lub odcięcia od możliwości. Opowieści o przeszłości to cenna lekcja historii. Po takie narzędzie sięga Magdalena Zarębska w książce „Kaktus na parapecie, czyli podróż w przeszłość”. Mikołaj jest przeciętnym nastolatkiem mającym całe mnóstwo zajęć pozaszkolnych. Do tego czas umila mu korzystanie z technologii. Dzięki rodzicom ma dostęp do wielu ciekawych narzędzi, może szlifować języki obce, rozwijać pasje. Jego codzienność toczy się między szkołą i pasjami. Rodzice wspierają go, otaczają opieką, dbają o bezpieczeństwo, co nie zawsze jest przez chłopaka doceniane. Rozpieszczony 4-klasista z powodu fatalnej pogody rozchorowuje się. W tym czasie tata testuje kolejną stworzoną przez siebie grę. Z powodu błędu oprogramowania zostaje przeniesiony do 1979 r., czyli 30 lat wstecz. W tym czasie do przyszłości trafia bardzo podobny do niego Mikołaj z przeszłości. Zamiana miejsc sprawia, że chłopak na własnej skórze doświadcza tego jak dawniej wyglądało życie nastolatków. Bardzo szybko odkryje, że mierzenie się z PRL-owską rzeczywistością nie jest łatwe. Magdalena Zarębska fantastycznie oddała realia Wrocławia z końca lat 70. Widzimy tu niemal puste ulice wielkiego miasta ponieważ niewiele osób miało wówczas samochód. Podróże komunikacją miejską są jedynym sposobem przemieszczania się. Jedyny pojazd w rodzinie traktowany jest z namaszczeniem i używany tylko w wyjątkowych sytuacjach. Szybko okaże się, że jest bardziej rodzinną ozdobą niż samochodem, którym można podróżować poza miasto. Pod pretekstem snucia opowieści o Mikołaju pisarka uświadamia młodym czytelnikom jak dawniej wyglądała samodzielność dzieci, w jaki sposób spędzały czas, jak wielkim wyzwaniem były zakupy. Każdy element rzeczywistości, której musi stawić czoła bohater wprawia go w zdziwienie i przerażenie. Ilość czasu wolnego po lekcjach, możliwość zabaw i samodzielnych wyjść z kolegą, konieczność picia wody ze szklanki, z której piło kilkanaście osób. Szybko zauważa jak bardzo inaczej wygląda miasto niż to z przyszłości. Wrocław bez billboardów, barów z fast foodami jest miejscem całkowicie innym niż to, które zna. Długaśne kolejki, czarno-białe telewizory, ekscytacja każdą nowinką, bardziej społeczne życie, brak telefonów komórkowych i mleko przynoszone przez mleczarza – to tylko niektóre elementy, które podsuwa czytelnikom Magdalena Zarębska, uświadamiająca czytelników jak bardzo żyjemy w pędzie, a czas przelatuje nam przez palce. Nie mogło też zabraknąć takich problemów jak deficyt towarów. Pokazuje młodym czytelnikom, w jaki sposób młodzież urozmaicała sobie czas wolny. Mamy tu popularne gry oraz uświadamianie jak cenną zdobyczą były kapsle. Razem z Mikołajem krok po kroku zdobywamy kolejne wtajemniczenia w grze „życie w PRL-u”. I wszystko byłoby łatwe, gdyby nie to, że uczestniczy on w prawdziwych wydarzeniach, doświadcza na własnej skórze różne ograniczenia. Z każdym dniem pobytu w przeszłości coraz bardziej docenia czasy, w których żył. Marzy o powrocie do dobrze znanego 2009 roku. Czy będzie to możliwe? "Kaktus na parapecie" to ciekawa i zabawna lektura dla młodych czytelników. Dla dorosłych pamiętających tamte czasy będzie to sentymentalna podróż w czasie. Dla mnie dwie rzeczy pokazane w książce są bliskie: miasto, w którym dzieje się akcja, czyli Wrocław oraz końcówka PRL-u z całym mnóstwem uroków z nim związanych. Pokazanie kontrastu między teraźniejszością i przeszłością pozwala na uzmysłowienie sobie jak wiele zmian zaszło w naszym kraju.

"Ratunku marzenia!' Doroty Suwalskiej to przezabawna historia o rodzinie widziana oczyma małego Mirka. Mirek ma 10 lat, jego mama pracuje jako dziennikarka, a tata jako grafik w pewnej agencji. Ma dwójkę rodzeństwa: zawsze naburmuszoną 15 letnią Julkę, wielką amatorkę filmów i reżyserii oraz niesforną 6-letnią Helenkę. Cała opowieść rozpoczyna się od tego, że Mirek tłumaczy czytelnikowi o największym marzeniu jego rodziców. Tym marzeniem jest posiadanie domku na wsi. Opisuje on dotychczasowe perypetie w poszukiwaniu odpowiedniego domku, ponieważ rodzina jest dość wybredna. Pewnego dnia tato znajduje ogłoszenie o sprzedaży domu idealnego we wsi o nazwie Książki. Cała rodzina jedzie zobaczyć dom i poznaje tam nowych, przemiłych sąsiadów. Po konsultacjach domowych rodzina kupuje dom i przeprowadza tam gruntowny remont. W Książkach dochodzi do niezwykłych, dowcipnych przygód np. pojawienie się i walka z azbestem, cieknący dach i tajemniczy skarb, który wszyscy chcą odnaleźć. Czy skarb zostanie odnaleziony? Jaka jest historia wsi Książki? Dlaczego dzieci zrobiły dziury w podłodze domu? Na te pytania każdy odpowie sobie sam po przeczytaniu lektury. Autorka napisała tą krótką książeczkę na wzór scenariusza filmowego. Nie ma rozdziałów, są akty. Nie ma podrozdziałów, są sekwencje. Dodatkowo książka zawiera śliczne rysunki odzwierciedlające przygody całej rodzinki. Te dwie rzeczy spowodowały że zanurzyłam się w całej historii i czułam się tak, jakbym sama była uczestnikiem wydarzeń. Przesłaniem opowieści jest to, że zawsze warto marzyć i mieć marzenia, że warto dążyć do wyznaczonych celów i je realizować oraz że aby wspomnienia nie zaginęły dobrym pomysłem jest pisanie książko-dziennika (mały Mirek pisał podobny dziennik, a Julia pisała scenariusze). Cudna, rodzinna, urocza opowieść o marzeniach, o wyznaczaniu sobie celów, o pasji i o poszukiwaniu szczęścia. W paru momentach naprawdę zrywałam boki ze śmiechu przypominając sobie lata dzieciństwa. Całe show tej książki skradła mała Helenka, której bystrość, niesforność i przejęzyczenia dodawały uroku całej historii.

Jak to zwykle z antologiami bywa, jakość opowiadań i treść jest różnoraka. Zadziwiło mnie to, że najgorzej z zadaniem napisania historii o prawdziwym zwierzaku poradzili sobie znani i lubiani autorzy. Może dlatego, że ten rodzaj opowieści odbiegał od tego, o czym zazwyczaj piszą. Na szczęście większość opowiadań jest interesująca. Ukazuje emocje związane z posiadaniem domowego pupila. Pozwalają dziecku wczuć się w rolę opiekuna. Zrozumieć odpowiedzialność z nią związaną. A także żal, gdy zwierzę odchodzi. Polecam.

Prześliczna książeczka dla dzieci młodszych i starszych, dorosłych też ucieszy. Standardowy rozmiar, twarda oprawa, czarno-białe ilustracje. Dużo elementów fantastycznych wbudowanych w realistyczną treść. Bardzo zgrabnie przeprowadzone. Jest to polska Mary Poppins. Na razie pierwsza część. Agata jest nową nianią pięciorga rodzeństwa: Matyldy, Piotrusia, Nieznośnych Trojaczków. Rodzice dzieci musieli wyjechać do Papui-Nowej Gwinei, aby badać zwyczaje tamtejszych plemion. Na gwałt szukali opiekunki do dzieci na czas wyjazdu. Nie było to takie proste, gdyż wesoła gromadka wyraźnie protestowała przeciw oddelegowaniu rodziców i nie dopuszczała żadnej wychowawczyni do siebie. Dzieciaki tak potrafiły dawać się we znaki , że kolejne kandydatki uciekały , gdzie pieprz rośnie. Nagle Agata , dziewczyna z rudym warkoczem , która pojawiła się nie wiadomo skąd na swojej złotej damce - rowerze okazała się zupełnie inna niż poprzednie . Z początku niechęć dzieci przeobraziła się w szacunek i bezwarunkowe oddanie. Agata stała się ich powierniczką sekretów, wspierająca je na każdym kroku. Była niezwykła i wiele potrafiła. Znała wschodnie sztuki walki, umiała przemieszczać się w wymiar równoległy świata. Wprowadziła rodzeństwo w inne kręgi życia - magii, fantastyki, wyobraźni i wielkich marzeń. Dom rodzinny odkrył przy niej swoje niezwykłe tajemnice. Już nic nie było takie samo. Jeżeli chcecie poznać te sympatyczne dzieciaki i ich cudowną, empatyczną, niezwykłą nianię, odbyć podróż do równoległego świata maleńkiej postaci zwanej Manu, zapraszam do lektury. Bardzo wciągająca nawet dla dorosłych. Piękna i ciepła. Zatoniecie w lekturze, w świecie fantazji i czasu zadumania, zmian pogodowych za oknem, przy wtórze fruwających złotych liści jesiennych w Waszych ogrodach. Agata poprowadzi do krainy dobrego nastroju ze słońcem włącznie.

"Grzegorz Kasdepke dzieciom" jest trochę, jak worek, do którego wrzucono trochę tego, trochę tamtego, zmieszano i powstała nowa książka. Myślę, że będzie w sam raz dla kogoś, kto nie znał wcześniej twórczości pisarza i zastanawia się, czy przypadnie mu ona do gustu. Wielki plus za świetne ilustracje!

Zabawne i przystępne opowieści na temat: Narodowego Święta Niepodległości (11 listopada), Święta Pracy (1 maja), Dnia Flagi Rzeczypospolitej Polskiej (2 maja), Święta Narodowego Trzeciego Maja, Dnia Wolności i Praw Obywatelskich (4 czerwca), Świecie Wojska Polskiego (15 sierpnia). Najpierw jest część fabularna dotycząca przygód dzieciaków z Paczki, potem historyczna na temat danego święta. Świetna sprawa.

Pierwszy raz przeczytałam tę książkę jako dziecko. Już wtedy urzekło mnie w niej to, że nie jest kolejną zwyczajną, cukierkową bajeczką dla małych księżniczek. Była to pierwsza książka w tak świetnym klimacie, jaką przeczytałam i obiecałam sobie, że kiedyś sięgnę po nią ponownie. Cóż, kiedyś właśnie nastało. I nadal uwielbiam tę historię. Głównym bohaterem jest gadający psi detektyw Ares. Towarzyszy mu spostrzegawcza i szczera do bólu dziewczynka o imieniu Wiktoria. Jednakże Wiktoria ma poważny problem: w tajemniczych okolicznościach straciła pamięć. Cała książka utrzymana jest w tajemniczym, trochę groteskowym klimacie. Fabuła jest zakręcona niczym Lombard Street w San Francisco, ale względnie łatwo się w niej odnaleźć. Mimo, że dialogi poprowadzone są odrobinę infantylnie (w końcu jest to książka dla dzieci), nie brakuje w nich słownictwa odpowiadającego faktycznemu śledztwu kryminalnemu. Dzięki temu czułam się, jakbym sama brała udział w wydarzeniach przedstawionych w powieści! Podsumowując: czy polecam? - Nie wiem. Na pewno nie jest to książka dla każdego: z pewnością zadowoli osoby o specyficznym guście, żądne szalonych przygód i intrygującej fabuły, ale dla osób lubiących słodziutkie historie może wydać się przytłaczająca czy niepotrzebnie udziwniona. Raczej dla starszych dzieciaczków.

Hej. Ostatnio nakładem Wydawnictwa Harperkids ukazał się cykl powieści przygodowych dla dzieci w wieku 8+. To książki stworzone przez cenionych autorów i ilustratorów znanych z serii "Czytam sobie". Pierwsza z nich to książka autorstwa Natalii Usenko i Danuty Wawiłow "Wierzbowa 13. Opowieści z Wierzbowej 13" z ilustracjami Diany Karpowicz. Książka jest połączeniem mitologii słowiańskiej, współczesnych realiów i dużej dawki humoru, której młodzi czytelnicy nie będą mogli się oprzeć. Składa się z krótkich opowiadań w sam raz dla młodego czytelnika. Dzięki niej dzieci będą mogły się oczytać z fantastyką czerpiącą z mitologii słowiańskiej. Recenzja na blogu: https://mamaizabawa.blogspot.com/2022/09/czytam-bo-lubie-wierzbowa-13-opowiesci.html

Jesień może smakować wybornie, zwłaszcza gdy czeka gorąca herbatka, słodkie racuchy z jabłkiem i pysznie zabawna lektura. To przepis na idealny jesienny wieczór lub popołudnie. I trochę na przekór jesiennej aurze sprzyjającej #darkmood zapraszam do lektury, która powodując niepowstrzymane salwy chichotu, rozjaśni nawet najciemniejszą "listopadową noc". Kasdepke balansując na pograniczu fantastyki, dobrego humoru i absurdu stworzył naprawdę wciągającą i przezabawną historię, która rozbawi nie tylko małego ale i nieco większego czytelnika. A genialne ilustracje Daniela la Toure - doskonale oddają komizm perypetii tytułowego Potworaka. Gdy do domu Mai i Filipa, jak się okazuje dosyć rezolutnych przedszkolaków, trafia tajemnicza paczka, szybko okazuje się, że to nie będzie zwyczajna przesyłka. Nie dość, że adresatem jest tajemniczy Potworak, to na dodatek znajduje się wewnątrz niej! Właśnie przyleciał na urlop i chociaż nie krył oburzenia, że Rodzice dzieci są totalnie nieprzygotowani na jego przybycie (jak można nie posiadać słonych przymulów, dmuchanych powijańców czy chociaż poprztykańców do gry w bososzczęki?!). Na szczęście tajemniczy kosmita dostał tylko(!) dwa lata urlopu, a na dodatek niebawem miały dotrzeć jego bagaże pełne zarumieńców i wspomnianych poprztykańców, więc nuda Mu nie groźna. I uwierzcie mi, nudzić się z tym Potworakiem, nie będziecie. Zwłaszcza, że ktoś tu potrafi ożywić postaci z obrazów i obrazków - wyobrażacie sobie, co może się wydarzyć podczas wizyty w Muzem? Że nie wspomnę o tajemniczej mocy poprztykańców. Jakiej? Musicie sami się przekonać! Zachęcam

Po odrobinkę mniej udanej (według mnie) części o potomstwie Pompona, mamy znów powrót "korzeni". Cała masa ciekawych i wykręconych jak świński ogon przygód, zakrapianych suto niezłym humorem. Bardzo przyjemna lektura, kończąca się jednak stanowczo zbyt szybko.

Cudowna książeczka dla dzieci. Dzięki sympatycznej rodzinie Wafelków, dzieci poznają zasady dobrego wychowania oraz bezpieczeństwa. Forma króciutkich opowiadań okraszona humorystycznymi ilustracjami na pewno zaspokoi ciekawość każdego młodego umysłu. Stuprocentowo polecam :)

Wraz z moim Pięciolatkiem świetnie bawiliśmy się czytając o przygodach Dużego oraz jego trzech kotów: Zofii, Gienia i Hermana. Te gadające, psocące i niezwykle cwane sierściuchy dostarczają czytającym masę śmiechu, ciepłych emocji, a przy ostatniej historii to i wzruszenia. Polecamy Czytelnikom i Wielbicielom Kotów w każdym wieku!

Jeśli przeczytacie tę książkę dzieciom albo włączycie audiobook (bardzo dobra interpretacja pana Waldemara Barwińskiego), to wiedzcie, że śmiech będziecie słyszeć każdego dnia, bo do tej książki dzieci wracają codziennie. Codziennie! To historia nieco znudzonych duchów Upiorzyńskich: Babci Dusi, Dziadka Zjawomira, Szurka i 158 lat młodszego Małego, którzy zamieszkują opuszczony od dwustu lat dwór. Pewno dnia w duchach pojawia się nowy sens “życia”, bo do dworu przyjeżdża ekipa remontowa, a za nią nowi lokatorzy, których można będzie stale straszyć. Plan idealny, ale jak okazuje się, wyjątkowo trudny do wdrożenia. Otóż straszyć nie jest łatwo. Nowi mieszkańcy mylą duchy z ogrodnikiem z zatwardzeniem, klientami salonu piękności albo sąsiadami. Jest tu również złota rybka z aparatem tlenowym, nimfa wodna z krzywymi zębami, sklerotyczny kot Ambroży. Przerysowane postacie, żarty sytuacyjne, gry słowne dodatkowo ubarwiają tę nieco groteskową historię. I pamiętajcie: Kiedyś ludzie wiedzieli, jak zachować się wobec duchów. Uciekali, bali się. Ale tak naprawdę to ludzie lubią być straszeni. wiek 5+ https://montessori360.pl/blog/14-3-ksiazki-dla-dzieci-na-ferie-zimowe

Rewelacyjny zestaw wierszyków, z pewnością będzie jednym z naszych ulubionych. Piękne ilustracje i pełna humoru poezja to coś co lubią zarówno duzi jak i mali. Młodszą młodzież może skłonić do spojrzenia na własną rodzinę z innej perspektywy i zachęcić do poszukiwania swoich korzeni.

Doskonała książka dla dzieci, które uwielbiają obserwować przyrodę, podpatrywać zwierzęta i wyciągać wnioski. Ciepła i z ładnymi ilustracjami. Obserwacje prowadzone są w wiejskim domku letniskowym i są zapiskami prawdziwych wydarzeń z życia Autorki. Nie jest to książka typu "ekspert wam powie", nie wszystkie ślady bytności zwierząt udaje się zidentyfikować rodzinie, ale ciekawe są same opisy podpatrywania zwierząt, ich śladów i zachować. Polecam gorąco.

Kuba dostaje zadanie domowe by napisać do jakiego zwierzęcia porównałbyś swojego tatę.Zadanie wcale nie okazuje się być takie łatwe, zwłaszcza że chciałby by koledzy zazdrościli mu taty. Pierwsze co przychodzi mu na myśl to, że tata jest jak lew no ale okazuje się, że tata lwem nie jest. Lew jest królem no a tata nie bardzo. No bo tak naprawdę w domu rządzi mama, pracuje w dużej firmie, spędza dużo czas przed komputerem, dużo dzwoni i cały czas wydaje polecenia. Następny był niedźwiedź no ale tata taki silny nie jest bo nawet odkręcenie słoika z ogórkami sprawia mu trudność. Tata też nie jest gepardem ani mądrą sową bo z matematyki lepsza okazuje się mama. W końcu nadszedł dzień oddania pracy domowej tatusiowie koleżanek i kolegów byli jak wilk, jastrząb, tygrys czy rumak. Nadszedł czas Kuby i kim okazał tata Kuby? Powiem wam tylko, że jest to wyjątkowe zwierzątko. Drugiego takiego można szukać ale i tak się nie znajdzie :) Król zwierząt" to historia kochającej się rodziny, gdzie przełamane są pewne stereotypy. Zazwyczaj jest tak, że to mama jest w domu z dziećmi a tata pracuje. W rodzinie Kuby jest tak,że mama pracuje zawodowo a tata zajmuje się domem, dziećmi i pracuje w domu. Co ważne pokazuje,że cała rodzinka jest zadowolona i szczęśliwa a o to przecież chodzi :). Książka została nagrodzona w konkursie Instytutu Spraw Publicznych "Partnerstwo-równe szanse dla kobiet i mężczyzn".

Literatura, która rozbawi największych nawet smutasów! Poznajcie sześcioletnią dziewczynkę z kitkami po obu stronach głowy. Sklota to bohaterka serii książek Agnieszki Gadzińskiej. „Sklota i reszta świata” jest pierwszym tomem opowieści o przygodach dziewczynki oraz jej przyjaciół – Matyldy, Papiego, Buby, gadających kotów Kaktusa i Cactussy, a także małej Tysi i wielu innych bohaterów. Podczas czytania tej książki mali odbiorcy będą się przede wszystkim świetnie bawić. Rodzice zaś szybko zauważą, że w doskonały sposób spełnia ona też funkcję wychowawczą. (...) Magdalena Żerek, www.czytamto.pl

Pisarka, Agnieszka Stelmaszyk twierdzi, iż najbardziej w zawodzie pociąga ją fakt, że może wcielić się w dowolnie wybraną postać i na chwilę stać się kimś zupełnie innym. I właśnie to czuć, kiedy czyta się jej książki. Postacie przez nią tworzone nie są płaskie i bezbarwne, stworzone tylko na potrzeby dziecięcego świata. To bohaterowie z krwi i kości, plastyczni tak bardzo, że chciałoby się ich poznać. Książka „Tata i ja”, którą otrzymałam dzięki uprzejmości wydawnictwa Skrzat, jest pierwszą pozycją autorki, z którą miałam okazję się zetknąć. Tym bardziej ucieszyły mnie więc wieści, że pani Stelmaszyk ma na swoim kącie wiele innych pozycji, wśród których będę mogła wybierać i przebierać. Ponieważ zamierzam sięgnąć po kolejne bajki jej autorstwa. „Tata i ja” zachwyciła nas. Mówię „nas”, ponieważ mam na myśli nie tylko siebie, ale przede wszystkim moją pięcioletnią córeczkę. Mnie pani Agnieszka ujęła tym, jak precyzyjnie i obrazowo potrafi nakreślić pejzaże, odczucia bohaterów i bardzo sprawnie posługuje się językiem w dialogach. Dla mojej córki jednak „Tata i ja” była zetknięciem z przenikającym się światem dziecięcej wyobraźni oraz realiów życia. Pisarka doskonale nakreśliła nie tylko postacie głównych bohaterów, taty i jego córki, ale też wszystkie inne: syrenkę, ducha księżniczki, Indianina… Książka opowiada o przygodach małej dziewczynki, które ona przeżywa w towarzystwie swojego taty. Zwykłe wyjście do lasu, plażowanie, czy wyjazd do planetarium – każda scena przeradza się w wielką przygodę. Dziewczynka wierzy, że bajkowy świat tworzy jej tata, uważa go za czarodzieja. Która inna dziewczynka bowiem spotyka na plaży syrenkę, znajduje tajemniczą książkę, która przemieszcza ją w inny świat, albo wsiada do niewidzialnego pojazdu kosmicznego? Każdy rozdział to ciekawa historia, która może rozbawić dzieci do łez, trochę je przestraszyć, a na pewno pomoże im uruchomić wyobraźnię. I właśnie za te plastyczne opisy, dzięki którym dokładnie można wyobrazić sobie każdą scenę, należą się największe gratulacje dla autorki. Śliczne rysunki autorstwa Doroty Szoblik dopełniają całości, czyniąc z „Tata i ja” książkę, po którą naprawdę warto sięgnąć.

Pisałam już Wam kiedyś, że „Seria z dreszczykiem” to książki, które w ostatnim czasie bardzo emocjonują moich małych czytelników. Głównie dlatego, że zawarte w nich ilustracje są wyjątkowo zabawne, jak te w publikacji „Przepraszam, czy tu straszy?” od (znanego nam już dobrze) Marcina Przewoźniaka. Przedstawiona historia to klasyka gatunku: biały dworek, mieszkające w nim duchy👻👻👻, wprowadzająca się ludzka rodzina i konieczność pozbycia się nowych domowników. A jednak Poświatowskim nie brak odwagi, zwłaszcza małoletnim Julce, Oskarowi i ich wiernemu Myszonowi🐈‍⬛. Za nic mają biegające po podłodze mysie kościotrupki, bardziej dręczy ich potrzeba naładowania telefonu. Wprowadzają się do tego osobliwego miejsca z całą masą nowoczesnego sprzętu, wprawiając w osłupienie rodzinę duchów. Czy wspólne życie w zgodzie jest w tym przypadku w ogóle możliwe?🤔 Poczucie humoru moich dzieci jest ewidentnie przedłużeniem mojego, bo wszyscy zaśmiewamy się z wypowiedzi hrabiego Zaświatowskiego, chociaż momentami są one dość… specyficzne. Pokochaliśmy jednak tę książkę i jej bohaterów całym sercem, zwłaszcza futrzaka „ganiającego jak plastikowa zabawka z bateryjką w dupce”. Ilustracje naszej ukochanej Kasi Kołodziej są cudownym dopełnieniem tych zabawnych treści. Zresztą cała „Seria z dreszczykiem” cieszy moje czytelnicze serce, które w dzieciństwie sięgało po podobne książki i jeśli mogę teraz czytać wspólnie moimi maluchami tak fantastyczne treści, to nic więcej wieczorami mi nie potrzeba. Zdecydowanie polecam „Przepraszam, czy tu straszy?” również rodzicom, którzy czasem zapominają odłożyć telefon, kiedy rozmawiają ze swoimi dziećmi lub spędzają zbyt dużo czasu przed komputerem. Autor udowadnia bowiem, że warto porzucić nowoczesną technologię na rzecz wsłuchania się w dźwięki otoczenia, dogłębnego poznania miejsca, w którym się mieszka…