Prawo

Bardzo dobra pozycja dla początkujących z ekonomii wolnorynkowej. To jedna z moich pierwszych książek z tego zagadnienia. Super się ją czytało z dzisiejszej perspektywy - prezydentem Argentyny została osoba, która jest wielkim zwolennikiem ekonomii m. in. Misesa. To książka z odczytu, jaki wygłosił Mises w Argentynie 60 lat temu. Wszystkie tematy poruszone w książce są aktualne, gorzej, błędy rządzących są pogłębiane.

Warta uwagi. Mises bardzo ładnie punktuje przeróżne rodzaje zawiści, które powodują głęboką niechęć do kapitalizmu wielu ludzi i niektórych grup społecznych. Trafnie rozpoznaje również, że dzisiejsi rewolucjoniści to jutrzejsi arystokraci, a rewolucja to brutalne narzędzie do wymiany elit rządzących. Wielki plus za opisanie trzech elementów niezbędnych dla sprawnego funkcjonowania kapitalistycznego systemu ekonomicznego. Zabrakło mi mocniejszego wskazania, że istnieją różnice na starcie, których równość wobec prawa nie znosi, więc i potencjalne osiągnięcia niekoniecznie zniosą, dlatego czasem trzeba kilku pokoleń, które konsekwentnie będą kontynuować obrany kierunek, co nie jest prostą sprawą. Ba! Mises pisze nawet, że spadkobierca prosperującej firmy spotyka się z większymi problemami, niż przedsiębiorca zaczynający od zera. Przez to książka idealizuje merytokrację, co w moim odbiorze odbiera jej nieco siły. Podobnie jest z argumentacją dotyczącą Afryki - mentalność to jedna sprawa, ale wpływ kolonializmu, w tym podział granic, który nieustannie generuje chaos na tym kontynencie to robota krajów, które są liderami Zachodu i kapitalizmu. Wspomniana przez autora hollywoodzka striptizerka, która popularyzowała komunizm to prawdopodobnie Gypsy Rose Lee, związana z Communist United Front, która zmarła postawiając po sobie majątek o współczesnej wartości 4 milionów dolarów. Oskarżenia wobec kryminałów to chyba osobista animozja autora. Czarna tetrada istnieje, a poszukiwanie sprawiedliwości to cecha zacna, nie powiązana z zawiścią, jak imputuje Mises. Zbrodniarze pojawiają się w każdej klasie społecznej, a im jest ona wyższa, tym trudniej ich pociągnąć do odpowiedzialności. To fakt, nie uprzedzenie. Plus, jak wskazują współczesne badania, dla kobiet czytanie czarnych scenariuszy, które w kryminałach często są inspirowane sprawami wziętymi z życia, ma spory potencjał uczulania na sytuacje niebezpieczne. True crime jest jeszcze lepsze, ale umówmy się, że nie wszyscy są wstanie znieść obcowanie z informacjami i obrazami prawdziwych zbrodni. Sporo dowcipnych i przenikliwych uwag, jak w cytatach poniżej. "Wiedza Lenina o biznesie, zdobyta z opowiadań jego towarzyszy, którzy krótko pracowali w biurach przedsiębiorstw, ograniczała się do tego, że funkcjonowanie przedsiębiorstwa wymaga bazgraniny, dokumentacji, liczenia. Ogłasza on zatem, że „księgowość i kontrola” są podstawą dla organizacji i poprawnego funkcjonowania społeczeństwa. Ale „księgowość i kontrola”, powtarza on, zostały bardzo uproszczone przez kapitalizm, i sprowadzone do niezwykle prostych operacji pilnowania, notowania i wydawania kwitów, a to jest dostępne dla każdego, kto umie czytać i pisać i zna podstawowe cztery działania arytmetyki. Była to filozofia urzędnika od segregowania akt, w jej pełnej chwale". "Kapitalizm zapewnił taki dobrobyt masom, że mogą kupować książki i czasopisma. Ale nie mógł wpoić im smaku, jaki posiadali wielcy mecenasowie sztuki. Nie jest winą kapitalizmu, że przeciętny człowiek nie docenia niezwykłych książek". "Wolna prasa może egzystować tylko tam gdzie jest prywatna kontrola środków produkcji. We wspólnocie socjalistycznej, gdzie wszystkie zakłady wydawnicze i drukarnie są w posiadaniu i pod kontrolą rządu, nie może być wolnej prasy. Rząd określa kto powinien mieć czas i warunki na pisanie i co powinno być drukowane i publikowane. W porównaniu z warunkami panującymi w Związku Sowieckim, nawet carska Rosja retrospektywnie wygląda jak kraj o wolnej prasie. Kiedy naziści dokonali słynnego palenia książek, dostosowali się oni dokładnie do programu jednego z wybitniejszych autorów socjalistycznych, Cabeta. W trakcie socjalizacji społeczeństwa, wolność autorów stopniowo zanika. Dla autora z dnia na dzień, staje się coraz trudniejsze opublikowanie książki lub artykułu o treści, która nie podoba się rządowi lub silnym grupom nacisku". "W naszych czasach z zasady nie parodiuje się na scenie jakichkolwiek władz. Lekceważące rozważania na temat związków zawodowych, spółdzielni, przedsiębiorstw rządowych, deficytów budżetowych i innych problemów państwa „opiekuńczego” nie są na ogół tolerowane. Przywódcy związkowi i biurokraci są nietykalni. To co pozostało komedii to te tematy, które często czynią z niej nieciekawą farsę". "Celem walki o wolność jest trzymanie w ryzach uzbrojonych obrońców pokoju, gubernatorów i ich policjantów. Polityczne pojęcie swobód indywidualnych oznacza wolność od samowolnych działań ze strony sił policyjnych". "Starożytni Grecy nie byli mniej szczerzy w swoim chwaleniu i poszukiwaniu swobód, niż właściciele niewolników, twórcy amerykańskiej Deklaracji Niepodległości. To polityczna literatura starożytnych Greków zrodziła idee Monarchomachów, filozofię whigów, doktryny Althusiusa, Grotiusa i Johna Locke'a oraz ideologie ojców nowoczesnej konstytucji i Karty Praw. Studia klasyczne, które były podstawą nauk liberalizmu rozbudziły ducha wolności w Anglii Stuartów, we Francji Burbonów, i we Włoszech poddanych despotyzmowi całej plejady różnych książąt. Spośród XIX - wiecznych mężów stanu nie kto inny jak Bismarck, który obok Metternicha był największym wrogiem wolności, przyznaje, że nawet w Prusach Fryderyka Wilhelma III system wychowania w szkole średniej — Gymnasium — oparty na greckiej i rzymskiej literaturze był twierdzą republikanizmu. Żarliwe usiłowania usunięcia studiów klasycznych z programu wychowania liberalnego, aby w ten sposób zniszczyć istotę tego wychowania, były jednym z głównych przejawów odradzania się ideologii niewolnictwa". "Socjalizm nie da się zrealizować jako system ekonomiczny, ponieważ społeczeństwo socjalistyczne nie miałoby żadnej możliwości odwoływania się do rachunku ekonomicznego. Dlatego socjalizm nie może być uważany za system ekonomicznej organizacji społeczeństwa. Jest on środkiem rozkładu współdziałania społecznego metodą wprowadzania biedy i chaosu". "Ci samozwańczy „liberałowie antykomunistyczni” zwalczają nie komunizm jako taki, ale system komunistyczny, w którym oni sami nie dzierżą steru. Chcieliby stworzyć system socjalistyczny, tzn. komunistyczny, w którym rządziliby oni sami lub ich najbliżsi przyjaciele. Gdybyśmy powiedzieli, że pali ich żądza likwidowania innych ludzi, byłoby to za dużo, oni po prostu sami nie chcą być zlikwidowani. W socjalistycznej wspólnocie tylko najwyżsi arystokraci i ich wspólnicy mogą mieć tę pewność".

Przytoczę polską przedmowę jako zachętę do przeczytania tej pozycji, odsłaniającej zakamuflowaną rzeczywistość ekonomicznego fałszerstwa, uprawianego na nieświadomym niczego społeczeństwie: "Profesor Rothbard dowodzi, że rząd zawsze i wszędzie pozostawał wrogiem mocnego pieniądza. Rząd i uprzywilejowane grupy interesu za pomocą karteli bankowych i inflacji grabią dochody ludzi, osłabiają wartość pieniądza na rynku oraz powodują recesje i depresje. Ta praca powinna stanowić punkt wyjścia do rzeczowej dyskusji nad problemami dzisiejszego świata, a w szczególności Polski."

Czy potrafiłbyś zrobić ołówek? Pytanie wydaje się oczywiste – przecież to tylko kawałek drewna, grafit i gumka. Jednak mina dzieci, gdy po przeczytaniu „Ja, ołówek” wracamy do tego samego pytania, jest bezcenna. Nagle coś, co wydawało się banalne, okazuje się małym cudem współpracy tysięcy ludzi, którzy wcale się nie znają, a mimo to tworzą coś wspólnie. Opowiadanie Leonarda E. Reada to świetna i bardzo wartościowa lektura dla młodych czytelników, bo w prosty sposób otwiera drzwi do zrozumienia niezwykle złożonego świata gospodarki. Pokazuje, jak wiele osób – od drwali, poprzez kierowców ciężarówek, po pracowników fabryk – ma swój udział w powstaniu zwykłego ołówka. To książka, która uczy dzieci pokory wobec rzeczy, które na co dzień bierzemy za pewnik, a jednocześnie inspiruje do zadawania pytań i dostrzegania niewidzialnych mechanizmów stojących za prostymi przedmiotami. „Ja, ołówek” to krótka, mądra i bardzo potrzebna lekcja o współpracy, wolności i kreatywności – idealna, by rozbudzić ciekawość dziecka i zachęcić je do dalszego odkrywania świata.

Niezmiernie mi przykro napisać, że od 1850 roku w kontekście państwa i polityki nic się nie zmieniło. Książka tak cienka, że każdy powinien się z nią zapoznać, żeby sprawnie poruszać się w otaczającej nas rzeczywistości. Jestem zachwycony myślą autora i zasmucony tym jak naiwni jesteśmy jako społeczeństwo.

Książka kręci się wokół jednego tematu przedstawiając go z kilku perspektyw od prostych przykładów z życia jak i bardziej skomplikowanych polityczno-ekonomicznych zjawisk. Lektura obowiązkowa dla ludzi którzy chcą poznać znaczenie wyrażenia zawsze jest dodatkowy koszt.

Po przeczytaniu licznych opinii o wybitności tej książeczki, spodziewałam się czegoś co najmniej dobrego. Niestety już na wstępie pojawiły się wątpliwości - autor najwidoczniej nie zdawał sobie sprawy, że cechą rozpoznawczą ludzi niemądrych jest uważanie wszystkich innych za głupców (tzw efekt Dunninga-Krugera). Myślą przewodnią książki jest rozróżnianie aktywności ekonomicznych na te "które widać" i te "których nie widać" Z resztą bardzo słusznie - wszak pieniądze odebrane konsumentom nie zostaną przez nich wydane na konsumpcję. Zupełnie jednak nie rozumiem dlaczego w kontekście handlu międzynarodowego ta zależność już przestała przeszkadzać autorowi - i tak pieniądze wydane na zakup zagranicznych produktów mogą być przedmiotem obrotu przez kogoś innego i nie jest to już problem zubożający społeczeństwo. Odnoszę wrażenie, że autor w swojej naiwności mógłby równie dobrze ogłosić, że partię szachów można wygrać poprzez żywiołowe potrząsanie pojemnikiem z pionkami, ponieważ prawa fizyki "zrobią swoje". Co do robót publicznych, to choć nie znam dobrze realiów historycznych tamtych czasów, to jestem przekonana, że nikt nie porywa się na takie inwestycje bez powodu. Osobiście uważam, że potrzeba nakarmienia głodnych ludzi powinna znajdować się wyżej w hierarchii, niż potrzeba autora aby udowodnić bystrość swojego umysłu i z radością przyjęłam informację, że jego apele zostały powszechnie zignorowane. Odnoszę wrażenie, że gdyby poglądy autora miały pokrycie w rzeczywistości, to świat byłby zupełnie innym miejscem i np. kraje afrykańskie byłyby pełne banków inwestycyjnych, a każdy rolnik emitowałby akcje oraz handlował nimi na giełdzie. Gospodarka jednak tak nie działa, ponieważ jest ograniczana przez talent, umiejętności oraz wolną wolę wszystkich jej uczestników. Wydaje mi się, że ta książka również jest mocno ograniczona przez talent i wiedzę autora, aczkolwiek nie uważam jej za kompletnie złą. Można z niej wyciągnąć kilka trafnych spostrzeżeń - jak na przykład dlaczego udaje się przegłosować cła, choć są one niekorzystne dla wszystkich konsumentów. Generalnie oceniam wartość poznawczą tej lektury dosyć nisko. Żyjemy obecnie w innych realiach gospodarczych, a do tego ludzkość stoi u progu masowej automatyzacji oraz pogłębiających się nierówności ekonomicznych i wydaje mi się, że większość wymienionych pomysłów w tym kontekście staje się nieaktualna lub nawet szkodliwa.

„Trutka na papuleona”* Spodziewałem się wątków socjologicznych, niestety to tylko publicystyka. Dużo celnych uwag pod adresem demokracji, ale też dużo tu erystyki, manipulacji i walenia w usypanego przez siebie chochoła. „(…) tu należy szukać antydemokratycznej postawy Platona, ucznia Sokratesa, oraz Arystotelesa (…)”. – Platon sprzeciwiał się rządom wielu, i rzeczywiście jego ideałem był król-filozof, ale zarówno w Państwie jak i w Prawach spotykamy się z „radą starszych/mędrców”. Co najważniejsze, najgorszym sposobem sprawowania władzy obok demokracji była monowładza tyrana. Arystoteles z kolei wymieniał 3 sposoby rządzenia Polis i 3 ich zwyrodnienia. O ile negatywnie odnosił się do demokracji, czyli rządu motłochu, to jej właściwą wersją była Politea, czyli rząd cnotliwych obywateli. Jako najlepszy ustrój Arystoteles wskazywał arystokrację, czyli rządy najzacniejszych (cnotliwych i zasłużonych) – nie mylić z jej wypaczeniem, oligarchią, czyli rządami zdemoralizowanych bogaczy. „Trzecią kwestią jest fakt, że monarchia nie cierpi zwykle na manię wielkości tak jak przeciętny człowiek, który po zrobieniu błyskotliwej kariery i początkowym gigantycznym sukcesie uważa się za geniusza namaszczonego przez Boga”. – Duby smalone. Greccy tyrani, rzymscy cesarze-bogowie, brudas król Słońce, król Ryszard II Plantagenet, król Henryk VI Lancaster, Karol VI, Mikołaj I, Iwan IV Groźny, można tak długo. Jeśli ktoś czyta prawicową publicystykę, to zetknął się z 80% zawartości tej książeczki. Czytając poszczególne bon moty, w umyśle słychać głos Korwin Mikkego – podejrzewam, że czytał tę książeczkę przed snem zamiast Biblii. Gdyby nie katolicka ortodoksja Kuehnelt-Leddihna, można by śmiało nazwać go Austriackim Korwinem: „Podjąłem się dokonania analizy demokracji z pozycji teisty, liberała i racjonalisty” + „Określał się jako „skrajnie prawicowy katolicki arcyliberał” – liberał w stylu A. de Tocqeuville’a czy lorda Actona i zwolennik rządu minimum”. --------- „O brytyjskim parlamencie powiedziano niegdyś, że może ustanowić i zrobić wszystko z jednym jedynym wyjątkiem: nie przemieni mężczyzny w kobietę”. – To grubo byś się dziś zdziwił XD „Współczesny człowiek to skrzyżowanie papugi z kameleonem”. *Czyli „papuleon”. „Miejscowy motłoch, który żądał śmierci Chrystusa, składał się w większości z Ioudaioi, Judejczyków, podczas gdy większość Apostołów i uczniów Chrystusa pochodziła z Galilei. (I tak na przykład Piotr nazywał siebie Izraelitą i Hebrajczykiem z rodu Beniamina). Oczywiście, również Galilejczycy byli Izraelitami, ale średniowieczny Kościół (nie znający greki) pomijał różnicę między „Żydami” (tzn. Izraelitami) a Judejczykami, co przyczyniło się do narastania nienawiści do tej nacji”. „Demokracja ma sens jedynie w bardzo małych krajach (lub jednostkach politycznych), kraje średniej wielkości powinny być rządzone przez arystokrację, a duże przez monarchię”. Rousseau „Indywiduum (to znaczy coś, czego nie można podzielić) to najmniejsza jednostka kolektywu. Słowo „osoba pochodzi natomiast od etruskiego phersŭ, maska, czyli niewymiennej roli aktora. Stąd też osoba jest „wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju””. „Carl Gustav Jung powiedział wyraźnie, że niereligijni ludzie „powyżej czterdziestki” mogą mieć problemy psychiczne. Leszek Kołakowski w czasie wystąpienia w austriackim programie radiowym podkreślił, że kultura pozbawiona religii jest po prostu „nieludzka””.

Książka to zbiór artykułów słynnego ekonomisty szkoły austriackiej Hansa Hermana Hoppe. Ale przewijająca się myśl mówi, że własność prywatna jest podstawą wolności, prawa i harmonii społecznej. Żeby udowodnić swoją tezę stosuje zabieg, gdzie porównuje monarchię absolutną z demokracja i zderza systemy, gdzie państwo jest własnością prywatną z własnością publiczną. Ciekawe że sam nie będąc monarchistą ani demokratą Hoppe jest zwolennikiem "systemu naturalnego" opartego na anarchokapitalizmie pozbawionym państwa. Jednocześnie w strukturze społecznej arystokracji, gdzie silnie są związki rodzinne i konserwatywne poglądy. Mimo to polecam książkę dla zwolenników monarchii, którzy szukają potwierdzenia swoich poglądów poza filozofią i religią a bardziej realnych narzędzi dla powrotu do tronu i dynastii panującej.

Gdyby każdy na etapie edukacji przeczytał "Drogę do zniewolenia", świat byłby lepszym miejscem. Książka jest niezwykle aktualna, bo tendencje kolektywistyczne są wciąż żywe. W XXI wieku pojawiły się jednak nowe, niejednokrotnie bardziej zawoalowane formy ograniczania wolności, związane na przykład z rozwojem technologii – jak zwykle pod hasłami bezpieczeństwa. Choć wolność gospodarcza wydaje się być mniej zagrożona niż na początku XX wieku czy w czasach zimnej wojny, wciąż dostrzegam potężne siły, zwłaszcza w kręgach tzw. intelektualistów, promujące pogardę dla wolności i tendencje centralistyczne. Lektura ta jest dla mnie znakomitym uzupełnieniem dystopii Orwella czy powieści Ayn Rand. To esencja politycznego liberalizmu. Książka jest tym bardziej wartościowa, że Hayek wychodzi z pozycji utylitaryzmu. Znakomicie wykazuje, do czego prowadzi realizacja socjalizmu w praktyce: do uprzywilejowania jednych grup interesu kosztem drugich, a finalnie do zniesienia wolności osobistej i podporządkowania życia jednostki celom, które są jej obce. Istotne jest też wyczulenie autora na subtelne zmiany klimatu intelektualnego i manipulacje językiem. Niestety, dostrzegam te mechanizmy również dzisiaj. Czy mowa inkluzywna wprowadzana dekretem nie staje się w istocie nową formą wykluczenia i zniewolenia? Zostaną ze mną słowa końcowe: "Skoro pierwsza próba stworzenia świata wolnych ludzi nie powiodła się, musimy wciąż podejmować próby. Zasada przewodnia, że polityka na rzecz wolności jednostki stanowi jedyną naprawdę postępową postać polityki, pozostaje równie prawdziwa dzisiaj, jak była nią w XIX wieku".

Ta książka jest doskonałym przykładem na to, że Stanisława Michalkiewicza równie dobrze się czyta, jak i słucha. Nie traci on nic ze swojego ciętego, a jednocześnie barwnego języka. Sama publikacja stanowi znakomite przedstawienie idei konserwatywno-liberalnych, a zarazem zwraca uwagę na to, czym jest prawdziwy liberalizm w swoim pierwotnym, semantycznym znaczeniu – wolny od współczesnych zniekształceń, które sprawiają, że wielu konserwatystów i katolików odnosi się do niego z niechęcią. Polecam każdemu zapoznanie się z ideami przedstawionymi w tej książce i symboliczne „odebranie” liberalizmu tym, którzy go dziś wypaczyli. Jedynym minusem tej publikacji może być fakt, że dla osób, które regularnie słuchają pana Stanisława, wiele z zawartych tu myśli może wydać się wtórna – choć to właśnie w tej książce zostały one pierwotnie sformułowane.

Bardzo dobra pozycja. Niezwykle ciekawie czyta się ją z perspektywy 2025 roku, gdy Autor opisywał mechanizmy działającej 70 czy niemal 100 lat temu - z tragicznymi skutkami. Tymczasem dziś jesteśmy jeszcze dalej od prawdziwego liberalizmu. Wiele ciekawych i nieoczywistych przykładów prezentowanych z coraz rzadziej spotykanego dziś punktu widzenia. Warto przeczytać.

Dlaczego dziś „Wolny wybór” Miltona Friedmana wymaga krytycznego czytania Wolny wybór to książka ważna, wpływowa i intelektualnie uczciwa. Ale właśnie dlatego, że była pisana w konkretnym czasie i dla konkretnego świata, dziś nie może być traktowana jak ponadczasowy dogmat. Friedman pisał w realiach zimnej wojny, przemysłowych gospodarek narodowych i świata sprzed internetu. Jego krytyka państwa była w dużej mierze reakcją na nadmierny interwencjonizm, biurokrację i centralne planowanie, które faktycznie w tamtym okresie często zawodziły. Problem polega na tym, że dzisiejsza gospodarka to zupełnie inna bestia.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Eseje Rand podobają mi się bardziej, niż jej powieści. Chłodny racjonalizm wyłożony konkretnymi przykładami. Niewątpliwie wyprzedziła swoje czasy - teksty są aktualne, i mają wyraźny kierunek futurystyczny. We współczesnej polityce nie ma już kapitalizmu, który prowadził do szczęścia młodych amerykanów, a opowieści o ocenianiu innych idealnie nadają się na czasy słabych jednostek, które nie potrafią przyjąć jakiejkolwiek krytyki.

📈 Gospodarka, rozwój, krach - Czy wiesz, na czym to polega? 💰 Peter D. Schiff, człowiek, który w 2006 roku postawił na zakład o 1 centa, przewidując nadchodzący krach na rynku, teraz dzieli się swoją wiedzą z Tobą w fascynującej książce o ekonomii. Wyobraź sobie, że na podstawie prostej historii mieszkańców pewnej wyspy, możesz poznać tajniki gospodarki i jej zawiłości. A to wszystko podane w przystępny sposób, z humorem i ilustrowane zabawnymi rysunkami. Ta książka to must-read dla wszystkich, którzy boją się zagłębiać w zawiłości makroekonomii. Dzięki fantastycznemu wykładowi Schiffa, zrozumiesz, o co tak naprawdę chodzi w współczesnych gospodarkach różnych krajów. Przed laty mało kto z ekonomistów przewidział największą katastrofę gospodarczą ostatnich pokoleń. A teraz, gdy staramy się wyjść z kryzysu, proponują nam rozwiązania, które dla wielu wydają się absurdalne. Czy naprawdę musimy zadłużać się jeszcze bardziej, by rozwiązać problem zadłużenia? Czy wydawanie pieniędzy to klucz do rozwoju gospodarczego? Te pytania wydają się być nie tylko złożone, ale także wprowadzające w zakłopotanie. W tej książce znajdziesz odpowiedzi i odkryjesz, że kluczem do sukcesu gospodarczego jest umiejętność oszczędzania i inwestowania w produkcję, nie w bezmyślny konsumpcjonizm. Peter D. Schiff pokazuje nam, że sztuka cierpliwego oszczędzania może przynieść nam nie tylko stabilność, ale także rozwój. Nie trać okazji, by poznać prawdziwe oblicze ekonomii wraz z tą ilustrowaną, inspirującą lekturą. Ta książka zmieni Twoje spojrzenie na świat gospodarki i pokaże Ci, jak zrozumieć mechanizmy, które wpływają na nasze codzienne życie. Rozpocznij podróż po fascynującym świecie ekonomii już teraz! 💼📚 #Gospodarka #RozwójGospodarczy #Krach #Ekonomia #KsiążkaEkonomiczna #SztukaOszczędzania #Inwestycje #WzrostGospodarczy #Makroekonomia #GospodarkaKraju #Czytelnia #InspirującaLektura #WartoCzytać #RozwijajSiebie #RozumienieEkonomii #PeterDSchiff #WyjątkowaLektura #PraktycznaWiedza #Inwestowanie #KluczDoSukcesu #OsobistyRozwój #KsiążkaNaWeekend #CzytanieRozwija #PoznajSztukęOszczędzania #EkonomiaWPraktyce #FascynującyŚwiatGospodarki

Broszurowe wydanie „Erystyki”, zaopatrzone w ciekawy wstęp, którego autor szczerze potępia wszelkie chwyty erystyczne i broni Schopenhauera jako tego, który co prawda napisał o nich, ale ku przestrodze ogółu. Niczym Machiavelli. Sama pozycja jest mocno przeceniana w dyskursie. Schopenhauer nie napisał nic odkrywczego, co można by podciągnąć pod coś więcej niż: „gdy typ się rzuca, zacznij go wyszydzać”. Tak naprawdę to bardziej kilka strategii prowadzenia kłótni, których zapewne sam się nauczył, bowiem w swoich tekstach używa tak wielu kontrowersyjnych (nawet jak na tamte czasy) zdań, że trudno uwierzyć, by jego otoczenie było na to głuche. Podsumowując, Schopenhauer bardzo mnie rozczarował. Spodziewałem się błyskotliwego wywodu, a dostałem porady złośliwego starca.

Demokracja bezpośrednia, to najlepszy system, jaki widział świat! Z tej niewielkiej książki możemy się dowiedzieć, jak to powstało, jakie podejście do życia mają Szwajcarzy. U nas też by się dało. Moje największe marzenie: żeby zrobić kopiuj/wklej i przenieść system ze Szwajcarii do Polski. Początek lat 90-tych pokazał, że u nas się da. Niestety w 1991 do władzy dorwali się socjaldemokraci, którzy rządzą do dziś.

Definicja Polaka: Jestem Polakiem - to znaczy, że należę do narodu polskiego... czuję swą ścisłą łączność z całą Polską: z dzisiejszą, która bądź cierpi prześladowanie ( po Targowicy, Tuskowica )... wszystko co polskie jest moje: niczego się wyrzec nie mogę !!! R.D. 1903 r. Autor jest obok J. Piłsudskiego i I. Paderewskiego nazywany OJCEM POLSKIEJ NIEPODLEGŁOŚCI !!! Pomimo to niewiele jest w historii Polski osób na których temat pojawiło się tyle kłamstw i fałszywych informacji. Najczęściej bazujących na stereotypach, niewiedzy, ale przede wszystkim na złej woli ! W czasach PRL -u książka była zakazana przez cenzurę. Ja czytałem ją wydaną w drugim obiegu. " Myśli nowoczesnego Polaka " są arcydziełem polskiej myśli politycznej. To najważniejsze z dzieł politycznych Dmowskiego oprócz pogłębionej oceny sytuacji politycznej Polski oraz charakteru narodowego Polaków zawiera podstawową wykładnię zasad, jakimi powinien kierować się ruch narodowy i cały naród w dążeniu do odzyskania i zachowania państwowej suwerenności i tożsamości narodowej. Książka definiuje polskość jako odpowiedzialność, łączność z całą historią oraz obowiązek budowania silnego państwa. Podkreśla, że polskość to nie tylko emocje ale świadome działanie, praca nad słabościami narodu i priorytet interesu narodu. Uważa, że naród musi stać się nowoczesny, zorganizowany i zdolny do konkurencji międzynarodowej !!! Jeśli masz trochę oleju w głowie zrozumiesz dlaczego i przez kogo, poglądy autora i on sam były, są i będą zwalczane !!! POLECAM !!!

znakomita, socjologiczno-historyczna, obserwacyjna analiza każdego aspektu ówcześnie młodej demokracji amerykańskiej oraz zaduma nad demokracją jako taką - zalety: eg. równość ludzi, łagodność praw, wady: eg. mierność osobowości, kruchość systemu (przewidywanie skłonności to tyranii większości, określonej przez późniejszych badaczy jako: demokracja totalitarna)...