Pozagrobowe. Nawiedzone miejsca w Polsce

I kolejna część z serii Nawiedzenia i opętania - Zaświaty. Historie prawdziwe Książka stanowi podsumowanie wieloletniego doświadczenia małżeństwa Warrenów w badaniu zjawisk nadprzyrodzonych. Zawiera omówienie najważniejszych spraw, które osobiście prowadzili, w tym tych, które stały się podstawą filmów Obecność, Annabelle, Amityville Horror i Udręczeni. Wyjaśniają jak po raz pierwszy zetknęli się z siłami nieczystymi i z czym wiąże się bycie demonologiem. Rozmowy z ofiarami, fragmenty wykładów i podsumowania są również wciągająca częścią tego podsumowania a na końcu mini słowniczek pojęć znanych i mniej znanych. Wciągające wyszczególnienie ciekawszych przypadków, które nie tylko stały się fabułą filmowej infrastruktury, ale również dały możliwość wyjścia na jaw historiom które miały miejsce w innych zakątkach świata. Za egzemplarz do recenzji dziękuje wydawnictwu @wydawnictworeplika

To nie jest przewodnik po nawiedzonych miejscach Ameryki, lecz rzetelny i fascynujący reportaż o niesamowitym zjawisku, jakim jest przeogromna wiara Amerykanów w zjawiska nadprzyrodzone. W Stanach Zjednoczonych niemal co drugi dom uznawany jest za nawiedzony – niezależnie od tego, czy stoi od stuleci, czy został wybudowany całkiem niedawno. Nie wspominając o historycznych szpitalach, więzieniach, cmentarzach, itp. Dickey nie oprowadza nas jednak od jednej „strasznej” lokalizacji do drugiej. Każdy rozdział poświęca innemu zjawisku: paradoksowi tragedii w Salem, wydarzeniu, które powinno być wyrzutem sumienia, a stało się atrakcją turystyczną; wymazywaniu niewygodnej historii na przykładzie Diabelskiego Pół Akra w Richmond, gdzie duchy niewolników zdają się być pominięte, a widuje się jedynie zjawy białych; tworzeniu „nawiedzonych domów” i przeobrażaniu ich dawnych mieszkańców w postacie groteskowe na potrzeby współczesnego biznesu rozrywkowego; czy procesom, w których rodzą się i utrwalają miejskie legendy. Przy okazji powstaje barwny obraz historii wielu niezwykłych miejsc: XIX-wiecznych szpitali psychiatrycznych, przykościelnych cmentarzy, Nowego Orleanu, Detroit czy ponad dwustuletnich więzień. To kawał solidnej reporterskiej pracy – aż szkoda, że książka nie ukazała się w serii amerykańskiej wydawnictwa Czarne. Autor nie wierzy w duchy, ale też nie obnosi się z tą niewiarą, nie deprecjonuje, nie krytykuje. Zamiast tego analizuje fenomen, jego źródła i konsekwencje.

Bardzo ciekawy pomysł, by na miejsce akcji wybrać wieś Swarożyce, w której od dawien dawna to nie ludzie, a byty nadnaturalne ustalają porządek świata. Takie nienachalne slavic, bez większej "dozy grozy" czyta się przyjemnie, choć czcionka w wydaniu papierowym dla mikrobiologów.

Michał Stonawski zabiera nas w podróż po mrocznych zaułkach polskiej duchowości — tej, o której rzadko mówi się głośno. To reportaż o ludziach, którzy twierdzą, że dotknęło ich zło — dosłownie. Autor rozmawia z ofiarami, egzorcystami, szeptuchą czy demonolożką. Wnika w świat, który większość z nas zna tylko z filmów, a mimo to opisuje go bez sensacji, bez tanich emocji. Dowiadujemy się, jak wygląda szkolenie egzorcystów, jakie są współczesne rytuały i gdzie przebiega granica między wiarą a psychologią. Stonawski zachowuje chłodny dystans, ale nie ukrywa zdziwienia. Nie próbuje udowadniać ani obalać – po prostu patrzy i słucha. To jego największa siła: rzetelność w świecie, gdzie łatwo o przesadę. Jako czytelnik-sceptyk nie spodziewałem się, że ta książka aż tak mnie wciągnie. A jednak — coś tu zostaje. Może nie wiara w demony, ale refleksja nad tym, jak bardzo potrzebujemy wytłumaczyć to, czego nie rozumiemy. I jak cienka bywa granica między opętaniem a szaleństwem.

Takie książki są albo rewelacyjne, albo dobre, albo bardzo kiepskie... bałem się, że ta będzie kiepska, ale niepotrzebnie, jest po prostu solidnie dobra ;) Interesująca i dosyć przystępna, chociaż fragmenty opisujące co się dzieje z organizmem po podaniu trucizny no to już wyższa chemia czy medycyna i tu trochę odpływałem :P Ogólnie jednak jest to kawałek wiedzy dla przeciętnego czytelnika. Było też troszkę humoru, np.: "Kiedy wiesz, że wprawdzie nie musisz się bać pluskiew, ale za to powoli zabija cię twoja tapeta, nie ma mowy o relaksie i odpoczynku, z którymi powinna się kojarzyć sypialnia. " (pdf.str. 193) ale gdyby go było troszkę więcej to by było idealnie ;) (czytana/słuchana: 9-10.03.2026) 5-/5 [7/10]

Czasem bywa tak, że nadmiar wiedzy szkodzi. Oczywiście nie samemu tej wiedzy posiadaczowi, ale czytelnikom. Przypadek ten dotknął mnie podczas lektury książki profesora Jacka Wijaczki „Czarownicom żyć nie dopuścisz. Procesy o czary w Polsce w XVII-XVIII wieku”. Pięknie wydana książka, mocna okładka, szacowna seria wydawnictwa Replika - co mogło pójść nie tak? Profesor Wijaczka niestety napisał książkę dla… nikogo. Eksperci, garstka najlepiej zorientowanych w temacie historyków z licznymi tytułami, uznała pewnie to opracowanie za wtórne, bo to przecież osiem artykułów, traktujących o sprawach, dla ekspertów oczywistych. Osoby, które są w kategorii średniozaawansowanych i chciałyby dowiedzieć się czegoś więcej, będą zawiedzione, bo profesorski język i skrupulatność godna rozprawy naukowej, raczej zniechęcają do lektury. Dobra, czyli dla kogo jest ta książka? - zapytacie. Dalibóg nie wiem. Oczekiwałem jakiejś spójnej opowieści, a tu mamy naprawdę ciekawą historię rzekomej ostatniej europejskiej czarownicy z Reszla, którą profesor Wijaczka bohatersko odziera z romantycznie brzmiącej legendy, która sąsiaduje z… artykułem o „rzekomym mordzie rytualnym w Koźminie (i Kaliszu)”. Co ma piernik do wiatraka? Autor twierdzi, że i wiedźmy, i Żydzi byli obcy i ta właśnie cecha wystarczyła, by do książki włączyć tekst o wydarzeniach z 1763 roku. A co mi tam: rzucę brawurową tezę, że prawdziwym powodem była potrzeba zwiększenia objętości książki o czterdzieści stron :) Czy te gorzkie żale wystarczą, by zniechęcić czytelników? Mam nadzieję, że nie! Zbiór artykułów profesora Wijaczki może być całkiem strawny, o ile podejdziemy do niego inaczej, niż ja to zrobiłem. Może warto rozłożyć lekturę na co najmniej osiem dni (jeden artykuł dziennie)? Myślę, że wówczas całość może sporo zyskać.

Sięgając po tę książkę, myślałem że natrafię na coś w stylu książki "Opętanie" Ed i Lorraine Warrenów, jednak ta pozycja przemówiła do mnie dużo bardziej niż się tego spodziewałem. Autor nie próbuje wcisnąć nam bajki o opętaniu, tylko opisuje zdarzenia do których dotarł, jasno podkreślając na co ma zapiski (dowody), a co jest tylko powtarzaną legendą. Dla kogoś interesującego się tematem egzorcyzmów książka jak najbardziej będzie trafiona. W książce Egzorcysta, Troy Taylor opisuje przypadek chłopca z którym dzieją się niecodzienne rzeczy. Zanim autor przechodzi do opisu zdarzeń, mamy bardzo dobre merytoryczne wprowadzenie do egzorcyzmów od strony Kościoła Katolickiego, od samego Rituale Romanum, przez historię, po dzisiejsze czasy. Bardzo przyjemna pozycja, którą niestety przez natłok innych obowiązków długo odkładałem, a ostatecznie większą część książki połknąłem w trzy dni. Poza historią, można to potraktować jako mały podręcznik.

Patolog, lekarz medycyny sądowej i koroner to wbrew pozorom nie są synonimy. Choć wszystkie te osoby zajmują się wyjaśnieniem okoliczności i przyczyn śmierci osób, co do których zaistniało podejrzenie, że nie zmarły śmiercią naturalną ale koroner nie musi mieć wykształcenia kierunkowego. Ot, taka ciekawostka. O blaskach i cieniach tego zawodu w książce "Oko w oko ze śmiercią" opowiada dr. Louis Cataldie. Opowieść ta równie dobrze mogłaby się nazywać "Z pamiętnika młodego koronera", gdyż opowiada on o początkach swojej kariery, która trwała latami a jej kulminacyjnym punktem była tytaniczna praca podczas ustalania przyczyny śmierci dziesiątek ofiar huraganu Katrina, który w 2005 roku praktycznie zrównał z ziemią Nowy Orlean w stanie Luizjana. Zaangażowanie, empatia i poczucie misji to cechy, które doskonale oddają charakter dr. Louisa Cataldie. Jako koroner uczestniczył on w wielu śledztwach, będąc świadkiem najgorszych zbrodni. Przekładał swoją pracę nad życie prywatne: zawsze w gotowości, zawsze pod telefonem. Ofiary morderstw, zaniedbań, pożarów czy innych klęsk żywiołowych zawsze były dla niego priorytetem. Książka to opisy wybranych spraw, w które na przestrzeni lat był zaangażowany. To najczęściej krótkie (ja bym nawet powiedziała zdawkowe) historie, z których mi najbardziej utknęła w głowie ta, w której ofiara żyła w domu pełnym szczurów. Opowieścią, która przewija się przez całą książkę jest historia seryjnego mordercy Derricka Todda Lee, którego przez lata terroryzował okolice Baton Rouge i Lafayette w Luizjanie, dopuszczając się morderstwa co najmniej siedmiu kobiet. Autor uczestniczył w śledztwach jako koroner, dokładając starań aby jego praca przyczyniła się do złapania zwyrodnialca. Nie zachwyciła mnie ta książka. Zabrakło mi w niej pewnej spójności i ciągłości jeśli chodzi o fabułę. Radykalność poglądów dr. Louisa Cataldie, zadeklarowanego zwolennika kary śmierci, również budziła mój wewnętrzny sprzeciw. Nie pomogła również interpretacja książki. Głos lektora brzmiał jak głos wirtualnego asystenta na infolinii. Audiobook (czytał Konrad Biel)

Autor ( 1855 - 1928 ) Bronisław Londyński, pisarz i tłumacz, pierwszy przetłumaczył " Zbrodnię i karę " w 1887 r. Pisarz płodny, ale nisko oceniany przez krytyków. Zmarł w przytułku. Książka jest ceniona jako źródło wiedzy o słowiańskiej tożsamości. Pierwsze wydanie książki, przed 1918 rokiem, daje gwarancję autentyczności prezentowanych ( 35 ) utworów. POLECAM !!!

"Gdy żywi mają coś do ukrycia, mówią umarli" – oto motto, które doskonale oddaje istotę książki Claasa Buschmanna, patologa współpracującego z policją. Ta fascynująca lektura wprowadza czytelnika w mroczny, ale niezwykle ciekawy świat medycyny sądowej, gdzie każda śmierć kryje swoją historię, a zadaniem Buschmanna jest jej odkrycie. Buschmann dzieli się w książce swoimi doświadczeniami, odpowiadając na fundamentalne pytania dotyczące przyczyn i okoliczności śmierci: kiedy, jak i dlaczego dana osoba zmarła? Jego praca nie ogranicza się jedynie do prosektorium; często musi opuścić laboratorium i udać się na miejsce zdarzenia, aby przeprowadzić oględziny zwłok. To właśnie te momenty, pełne napięcia i tajemnic, stają się sercem jego opowieści. Największym atutem książki są szczegółowe opisy najbardziej spektakularnych przypadków z kariery Buschmanna. Przedstawia on złożoność śledztw, trudności, z jakimi musiał się zmierzyć, oraz emocje towarzyszące odkrywaniu prawdy. Jego opowieści są nie tylko fascynujące, ale również przerażające, ukazując, jak cienka jest granica między życiem a śmiercią. Buschmannowi udaje się wciągnąć czytelnika w świat medycyny sądowej dzięki swojemu stylowi pisania. Jego narracja jest precyzyjna i pełna detali, co sprawia, że każda historia nabiera realizmu. Książka nie tylko dostarcza wiedzy na temat pracy patologa, ale także pozwala zrozumieć, jak ważne i trudne jest odkrywanie prawdy o śmierci. To obowiązkowa lektura dla wszystkich zainteresowanych kryminalistyką i medycyną sądową. To nie tylko zbiór fascynujących opowieści, ale także głęboki wgląd w codzienną pracę patologa. Buschmann w sposób mistrzowski ukazuje, jak umarli mogą przemawiać, gdy żywi mają coś do ukrycia. Gorąco polecam tę książkę każdemu, kto pragnie zrozumieć, jak medycyna sądowa pomaga w odkrywaniu najciemniejszych sekretów życia i śmierci.

Witajcie moi kochani Boicie się czegoś? Co byście zrobili, gdyby okazało się, że wasz największy lęk stał się rzeczywistością? Dziś chciałabym przedstawić Wam książkę, w której lęki stają się rzeczywistością. Tytuł: Sepia Autor: Klaudia Zacharska Wydawnictwo: Videograf Pewnego dnia w Sepi dochodzi do serii niewyjaśnionych i tragicznych zdarzeń. W ich centrum znajdują się Zuzanna i Ewelina, które prowadzą księgarnie Papierowa Sowa oraz Ola, dwunastoletnia dziewczynka, która przypadkowo pozostaje pod opieką Zuzy. Jednakże tylko ona, jako pierwsza, dostrzega pewną zależność między zaistniałymi tragediami. Wobec tego wspólnie postanawiają za wszelką cenę odnaleźć źródło nieszczęść i je zlikwidować. To była bardzo dobra lektura. Fabuła okazała się ciekawa oraz tajemnicza. W małym malowniczym miasteczku Sepia zaczyna dochodzić do drastycznych wypadków. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że występowały one na większą skalę w tym samym czasie. Przez zaistniałą sytuację Sepia zmieniła się w ponure miasteczko pełne ludzkich nieszczęść. Tylko pytanie kto lub co sprawiło, że lęki stały się rzeczywistością? Z pozoru prosta historia, a jednak idealnie obrazująca skalę ludzkich lęków, a do tego ich urzeczywistnienie. I to właśnie było przerażające. Szczerze mówiąc nie chciałabym znaleźć się na miejscu głównych bohaterów. Nie wiem co bym zrobiła, gdyby moje lęki stały się rzeczywistością. To byłoby okropne. Swoją drogą stwierdziłam iż lektura ta skłania również do refleksji właśnie na temat własnych lęków oraz ich analizy. Gdyby tak zagłębić się w ludzkie lęki można by odkryć wiele tajemnic. Ogólnie jestem bardzo zadowolona z powieści. Zachwycił mnie małomiasteczkowy klimat, a przede wszystkim księgarnia Papierowa Sowa i jej właścicielki. Czytając wyobrażałam sobie jak spaceruje ulicami Sepi i udaje się do księgarni na zakupy. Cudowne uczucie. Jednak sielankowy klimat prysł, gdy światło dzienne ujrzały ludzkie lęki. W tym momencie ruszyła lawina nieszczęść i destrukcji. Sprawiając, iż nie mogłam oderwać się od lektury. To zdecydowanie było idealne dopełnienie klimatu historii. Reasumując „Sepia” to powieść, która przedstawia ludzkie lęki w bardzo malowniczym miasteczku. A do tego zawiera w sobie elementy grozy i tajemniczości. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale zdecydowanie nie ostatnie. Z przyjemnością sięgnę po kolejne dzieła. Serdecznie polecam, strona.394

Czyta się ciężko ze względu na według mnie mało czytelną formę bloku tekstu. Brak tu odnośników, podzielników innych niż rozdziały. Przeszkadzał mi brak odniesienia do kontekstu historycznego - mamy np opis obrzędów, ale brakuje informacji w jakich datach tego typu rytuały miały miejsce. Mimo wszystko wiele ciekawych informacji.

absolutna klasyka, dobre budowanie napięcia, świetne wykorzystanie natury i jej dualizm. dobrze było poznać pochodzenie ikonicznego jeźdźca bez głowy. Oprócz tego Rip van Winkle być ciekawym doświadczeniem czytelniczym, a Upiorny narzeczony bym lekkim zwrotem w stronę wampiryzmu i wszystkiego co możemy określić jako "undead".

Tym razem dzięki Wydawnictwu ZYSK i S-KA (klik) przeniosłam się do niemalże granicy światów, a wszystko za sprawą zbioru opowiadań "Duchy Nocy Kupały". Tytuł mnie zaintrygował, miałam nadzieję, na sporą dawkę słowiańszczyzny...i chociaż nie jestem miłośniczką opowiadań z dreszczykiem, ten zbiór mnie nie rozczarował. Opowiadania zebrane w tym zbiorze to bardzo ciekawy pomysł, proza XIXwiecznych autorów, w tym także naszych rodzimych, nie jest dla współczesnego czytelnika czymś łatwym do przejścia. Ówczesny język narracji jest nieco bardziej wymagający niż to, co czytamy obecnie. To taka perełka językowa. Może to być dla niektórych plus, dla innych niekoniecznie. Zależy, kto co lubi. Z kolei opowiadania??...cóż, miłym zaskoczeniem dla mnie były szczególnie te polskich autorów, trochę wstyd, ale nie znałam ich od tej strony! A te historie do złudzenia przypominały mi opowieści-gawędy mojego Dziadzia i Babci z podkarpackiej wsi, słuchałam ich jako dzieciak, wspomnienie to zakorzeniło się we mnie bardzo. Myślę, że czytanie tych opowiadań w chłodne jesienne wieczory, gdy za oknem wieje wiatr, szumią drzewa, a deszcz odbija się głośnym stukotem o parapety będzie miało swój dodatkowy wymiar... Piękne wydanie, zachwycająca okładka i opowiadania, które nie są czymś oczywistym, spodobają się tym, którzy mają ochotę na coś bardziej wymagającego. Klub Twórczych Mam

Cóż, najpierw obejrzalem film. Zachwytu nie bylo, ale to bardzi możliwie przez zmianę reżysera. Przyszedl czas na ksiazke i uczucia sa mieszane. Owszem, ksiazka wypadka lepiej niz film, przynajmniej w mojej opinii. Jednak mialem wrazenie, ze fabula wydala sie mocno pospieszona. Wszystko wydarzalo sie tak raz, dwa - bez budowania napiecia, bez bardziej szczegółowych opisów, jakos nie moglem sie do tego odnieść pasją, jako fan pisanego horroru. Mysle, ze dla tych, ktorzy wierza w te historię, ksiazka jako calosc może okazać się absolutnym hitem. Ja jednak należę do tej drugiej grupy, zwlaszcza po przeczytaniu pewnych elementow ksiazki, gdzie zaczalem sie zastanawiac czy czytam horror czy troche grozniejsza historie fantasy. Były momenty, ktore gdzies tam wbudzaly strach, ale przez tempo wydarzen w ksiazce, te wszystkie emocje szybko znikaly. Cos w stylu ‘bestia byla, postraszyla, koniec kropka. Nastepny rozdzial.’ W sumie czulem, ze tak moze byc zważając na fakt, ze ksiazka liczy raptem trzysta stron. Podsumowując? Chyba najlepszym okresleniem jest ‘ok’. Mila, krotka lekturka. Troche slaby horror, ale kilka ciekawych elementow bylo. To chyba juz standardem jest, ze ksiazka dominuje nad ekranizacja, bo w tym przypadku rowniez tak jest.

Muszę przyznać, że zazwyczaj nie przepadam za zbiorami opowiadań, ale ta książka pozytywnie mnie zaskoczyła. Spośród ośmiu opowiadań tylko trzy mi nie przypadły do gustu. Szczególnie spodobały mi się opowiadania "Odosobnienie" oraz "Dom w czerni i bieli". Muszę też zaznaczyć, że jeśli ktoś liczy na historie o duchach, może się trochę rozczarować — większość opowiadań ma bardziej psychologiczny charakter. Czy się bałam? Nie, ale przy wspomnianych tytułach odczułam lekki dreszcz emocji. Czy polecam? Jeśli lubisz opowiadania w klimacie wiktoriańskim, zdecydowanie tak.

Jak starożytni Chrześcijanie i Żydzi wyobrażali sobie szatana? Czy był podobny do wizerunku, jaki dziś rozpowszechnił się w popkulturze? Warto zacząć od pytania skąd wzięły się demoniczne postacie i jaką rolę odgrywały w społeczeństwie, w którym się kształtowały. Nie będzie zakoczeniem jeśli powiem, że dzisiaj te istoty zmieniły swoje pierwotne znaczenie. Warto wziąć pod uwagę to, jak zostały opisane w Piśmie Świętym, a jak w późniejszych tekstach. Wiele ich cech, w tym również narodziny kolejnych szatańskich istot i hierarchia w grupie, ulegały na przestrzeni czasu zmianom. Miało to ogromny wpływ na sposób w jaki je postrzegano. A gdy już dobrze poznamy naszego wroga nauczymy się, jak się przed nim bronić. Magia i wszelkiego rodzaju rytuały niemal sama przychodzi na myśl, gdy ktoś wspomina o Szatanie. Również wśród starożytnych te dwa pojęcia były ze sobą szczególnie związane. Powszechne były środki zarówno do ochrony przed nieczystymi siłami jak i te, które miały podporządkować je woli przywołującego. "Szatan i Demony" autorstwa Aleksandra R. Michalaka to zwięzła i jednocześnie kompletna przeprawa przez demoniczne dzieje Chrześcijan i Żydów. Poznamy proces kształtowania się najbardziej znanych postaci, takich jak Belzebub, Asmodeusz czy Belial; przyjrzymy się rolom jakie narzuciło im ówczesne społeczeństwo i postaramy się odszukać szatańskie pierwowzory w innych, nawet najbardziej odległych religiach. Jeśli ta książka stoi na Waszych kupkach wstydu i zagląda na Was nieśmiało nie dajcie się jej prosić. To naprawdę ciekawa i wciągająca lektura!

Opuszczony i zrujnowany budynek szpitala psychiatrycznego. Nieprzychylne dla tego miejsca legendy. Opowieści przekazywane półszeptem a każdy, który ośmielił się je przytoczyć narażał się na ośmieszenie wśród rówieśników. A jednak wciąż giną. Jeden po drugim. Każdy, który odważył się wejść na teren obiektu i nie zachował należytej ostrożności. Dla wielu, to tylko zabawa, towarzyskie spotkanie, pijacki melanż. Jak się okazuje, dla wszystkich walka o przetrwanie, walka o własne życie. Książka paragrafowa to wyjątkowy sposób prowadzenia fabuły. Z automatu musimy się pogodzić z faktem, że nie przeczytamy książki od deski do deski, no dobra, może za którymś razem. W każdym razie nie wygląda to jak klasyczne czytanie. Krótkie rozdziały, choć ponumerowane, są tylko złudzeniem porządku w jakim zostały ułożone, bo kolejność w jakiej je odkrywamy za każdym razem może być inna i często zależna od indywidualnych wyborów. Na nic też przydaje się zerkanie ile stron zostało do końca, bo co rozdział znajdujemy się w innej części książki. Mimo początkowych etapów fabuły możemy przenieść się do jednego z ostatnich rozdziałów, by za chwilę wrócić do tych ze środka lub na pierwsze strony. Wygląda to jak chaotyczne skakanie pomiędzy rozdziałami ale w tym chaosie jest metoda. Nie podejrzymy co stanie się za chwilę, bo nie znamy współrzędnych kolejnego rozdziału zanim nie podejmiemy decyzji, która niczym grom spadnie na barki bohaterów tej historii. Śmiałkami, których będziemy prowadzić przez tę opowieść jest czwórka nastoletnich przyjaciół w standardowym podziale, dwie dziewczyny i dwóch chłopaków. Pragną tylko wejść do środka szpitala, zrobić kilka zdjęć do serwisów społecznościowych i wyjść zapominając o tym miejscu. Niestety. Ich ekspedycja może skończyć się na wiele różnych sposobów, a każdy będzie zależał tylko od naszych wyborów, w mniejszym lub większym stopniu odkrywające tajemnice szpitala. Nie będę ukrywał, że to moje pierwsze spotkanie z tego typu książką. Gdzieś po drodze, zaliczyłem opowiadanie w takiej formie, ale książka? Autor informuje nas, że przygotował dwadzieścia różnych zakończeń tej historii. Za pierwszym razem byłem bardzo ostrożny i wybierałem zgodnie z sumieniem. W rezultacie nie wszedłem nawet na teren szpitala, a moi bohaterowie wrócili cało do domu. Dobre chociaż to, że cało, bo kolejne moje wybory były już bardziej lekkomyślne i mimo, że dotarłem do obiektu, to szybko odkrywałem rozdziały kończące się wpisem „KONIEC GRY. Wszyscy zginęli”. Tu już w ruch poszły małe karteczki, którymi zaznaczałem sobie rozdziały, kiedy podejmowałem błędne decyzje. Brnąłem dalej a kiedy rozgrywka trafiała na kolejny brutalny koniec, wracałem i próbowałem innego rozwiązania. Zaliczyłem kilka jak nie kilkanaście z tych szybkich zakończeń, bo te główne, w których odkrywa się tajemnice szpitala i wychodzi z tarczą, prowadzą do czterech różnych epilogów. Bardzo ciekawa forma i momentami mocna opowieść. Bardzo podobna do serii filmowej „Piła” patrząc od strony zagadek i możliwości wyboru. To bez wątpienia książka na wiele wieczorów. Następnym razem będę zapisywał sobie przeskoki pomiędzy rozdziałami by mieć pewność, że odkryłem każdą zagadkę a tym samy dotarłem do każdego pomieszczenia.

Jestem pod ogromnym wrażeniem! Zakup totalnie impulsywny, bezpośrednio od autora - bardzo dziękuję za autograf :). Rzadko czytam powieści grozy. Ta jednak zahipnotyzowała mnie od samego początku. Historia Barbary i Roberta była niesamowicie wciągająca. Klimat starej kamienicy i to jeszcze w niedalekiej Świdnicy był fantastyczny. Jako czytelnik czułem nieustanny niepokój. Gdy tylko udało mi się poukładać w głowie to, co się wydarzyło na ostatnich kilku stronach - autor w kolejnych rozdziałach zupełnie wywracał do góry nogami wszystko co do tej pory miałem za pewnik. Bardzo cieszę się z zakupu, a kolejna powieść autora czeka w kolejce do czytania :) Gorąco polecam!

To ostatnia część Młota na czarownice. Tak jak poprzednio, nie uświadczymy konkretnych spraw, a jedynie wytyczne. Kolejne prawidła jakimi sądy mają się kierować podczas rozpatrywanych spraw, bo w tej części to właśnie one są głównym tematem. Jak powoływać świadków, czy mają być jawni czy też nieznani dla oskarżonego. Jak prowadzić przesłuchania oraz jak orzekać wyrok względem odmiennych postaw oskarżonego. Mnóstwo wiedzy, zależności, które ponownie podkreślają wartość tej publikacji, która na przestrzeni lat była głównym drogowskazem w walce z domniemanymi zjawiskami stosowania czarów. Cóż, cenię te książkę przez wzgląd na podejście do tematu, bo w kwestii treści nie mogę się do niczego przyczepić. Wszystko skrupulatnie opisane, więc trudno o jakiekolwiek wątpliwości. Kodeks, to powinien być główny kierunkowskaz dla wszystkich, którzy podejdą do tematu. Młot na czarownice to właśnie taki drogowskaz, bez imion, bez miejsc, czysta teoria. Ciężka lektura.