Ponad knieje

Ogromnym atutem książki jest mroczna, gęsta atmosfera. Czuć napięcie, ale nie jest ono oparte wyłącznie na dynamicznych wydarzeniach. Tutaj równie ważne są motywy, emocje i to, co kryje się pod powierzchnią. To propozycja dla czytelników, którzy lubią analizować, zastanawiać się nad postępowaniem bohaterów i szukać w kryminale czegoś bardziej złożonego. Jeśli ktoś ceni takie właśnie doświadczenia, będzie usatysfakcjonowany.

Fajnie stworzony klimat. Akcja idzie swoim tempem. Ani wolno, ani szybko. Bardzo ciekawie stworzone są kreacje bohaterów, bo mamy tutaj dużo różnych osobowości, które gdzieś się ciągle przeplatają. Miks dużego miasta i małej wsi, też daje fajny efekt. Jeśli ktoś z Was korzysta z Legimi, to zachęcam serdecznie do odsłuchania audioserialu (siedem odcinków), stworzonego z tej książki. Super sprawa.

Książka „Psy gończe” Joanny Ufnalskiej okazała się dla mnie bardzo pozytywnym zaskoczeniem. Na początku myślałam że to książka nie dla mnie, że nie wciągnie mnie fabuła umiejscowiona w realich powojennej Polski. A jednak to okazało się sporym plusem powieści. Już od pierwszych stron wciągnął mnie wyjątkowy klimat - gęsty, niepokojący, a jednocześnie niezwykle sugestywny. Autorka z dużą dbałością o detale odtwarza realia wczesnych lat XX wieku, dzięki czemu czytelnik ma wrażenie, że nie tylko obserwuje wydarzenia, ale wręcz w nich uczestniczy. To czas trudny, pełen napięć, niepewności i społecznych ran, które jeszcze się nie zabliźniły. Ufnalska bardzo umiejętnie nawiązuje do tej sytuacji, pokazując, jak wielka historia wpływa na losy zwykłych ludzi. Ogromnym atutem „Psów gończych” są bohaterowie. To postacie niebanalne, wielowymiarowe i bardzo „ludzkie”, z własnymi słabościami, sprzecznościami i motywacjami. Autorka świetnie „kroi” swoje postacie, pozwalając czytelnikowi stopniowo je poznawać i zrozumieć. Ich decyzje często budzą emocje, czasem sprzeciw, czasem współczucie, ale zawsze są przekonujące w kontekście epoki i sytuacji, w jakiej się znaleźli. Równie wysoko oceniam fabułę, która została napisana w sposób przemyślany i wciągający. Akcja rozwija się dynamicznie, ale bez pośpiechu – jest miejsce na budowanie napięcia, na refleksję i na pogłębienie psychologii postaci. Autorka umiejętnie dawkuje informacje, dzięki czemu czytelnik stale pozostaje zaciekawiony i chce poznać dalszy ciąg wydarzeń. Podsumowując, „Psy gończe” to książka, która zachwyca klimatem, solidnym historycznym tłem i dobrze skonstruowanymi bohaterami. To nie tylko ciekawa opowieść, ale także interesujący portret Polski w trudnym momencie jej dziejów. Zdecydowanie polecam tę powieść wszystkim, którzy cenią literaturę z wyrazistą atmosferą, dobrą fabułą i głębią psychologiczną.

Niech się pali święty ogień "W gaju" w sercach i domowych ogniskach. Książka "W Gaju" pióra Monika Litwinow Pisarka jest kontynuacją losów bohaterów, poznanych w pierwszej części "za lasami" Widać że Autorka jest odważniejsza w języku, zawiłościach, intrygach. Przez pryzmat pierwszej części, uważam że druga część wynosi Monikę Litwinów na wyższy poziom kunsztu pisarskiego rzemiosła. Wszystko zaczyna się w pierwszy dzień wiosny w Kraśnicy opodal Konina. Losy lokalnej społeczności rodzimowierczej, zostają zbrukane morderstwem w noc Jarego Święta. Kto jest kim, kto jest dobry a przede wszystkim kto jest odpowiedzialny za zbrodnie która wstrząsnęła miejscową i nie tylko społecznością?? Plusy - akcja - no myślałem że momentami wyrzucę ta książkę przez okno, jak już myślałem że wszystko wiem, okazało się że nie wiem nic. - bohaterowie - elastyczni, każdy ma jakąś skazę którą powoli, małymi krokami poznajemy, raz po raz burząc i budując wizerunek na nowo. Mistrzostwo świata 💪💪 - wątki dodatkowe - stalking, działania podszyte nienawiścią dla innych wyznań czy miłości, handel ludźmi... Bardzo trudne tematy poruszane są w sposób bardzo dystyngowany. Nie wychodzą na pierwszy plan ale dają bardzo dużo do myślenia. Wielkie brawa. - rodzimowierstwo - w Polsce dziś istnieje wiele chramów, zrzeszających ludzi wierzących w Dawnych Bogów. O tym się nie mówi, są traktowani bardzo po macoszemu. Autorka wplata wiele cennych informacji o kulturze i wierzę naszych praojców. Robi to w sposób tak naturalny i lekki, że wielki za to plus. Minusy: - zakończenie - to jedyny delikatny minus o którym chciałem wspomnieć. Przez praktycznie całą książkę im bliżej się zbliżamy do ewentualnego rozwiązania tym okazuje się że tak naprawdę się oddalamy. A tu nagle pstryk palcami, a dobra wiem. Jednak trochę bardziej chciałbym dochodzić do tego zakończenia wraz z Rodziną Gawronów, Eleną czy tym z Poznania, którego chyba już nie polubie 🫣🫣🫣 Proponuję sięgając po tą książkę w piątkowy wieczór, bo jak sięgnięcie w środku tygodnia jest pewność że następnego dnia do pracy pójdziecie niewyspani. Marzeniem moim jest sięgać po więcej tak merytorycznie, językowo i emocjonalnie przygotowanych oraz wydanych książek. Moniko Litwinów, dziękuję Ci za tą drogę, za pozwolenie abym mógł "zapuścić korzenie w tym konińskim gaju"

Czyta się bardzo dobrze. Fabuła wciąga w miarę czytania coraz bardziej. Mogę nie być obiektywnym czytelnikiem. Jestem krakusem . W pobliżu Rynku Podgórskiego miałem znajomych i znam dobrze Park Bednarskiego. Jeden z lepszych kryminałów przeczytanych ostatnio przeze mnie.

Muszę przyznać, że bardzo spodobała mi się ta powieść. Z początku była dosyć ciekawa, ale bez szału, natomiast w 1/3 wraz z pojawiającymi się nowymi wątkami zaczęła robić się naprawdę porywająca i wciągająca. Autorka poruszyła parę mroczniejszych elementów, natomiast uważam, że całość mogła być nawet nieco bardziej mroczna, wówczas może nawet wyszłoby z tego 9/10! Jak na debiut to rewelacja. Już czekam na kolejne tomy i inne powieści tej autorki :)

Twórczość Michała Śmielaka zdążyłam już poznać i mam z nią dobre wspomnienia, mimo jednego potknięcia. "Miasto Mgieł" to pierwszy tom z komisarzem Kowalskim, który nawet przypadł mi do gustu. Spokojne życie w Sandomierzu zostaje przerwane przez brutalne morderstwo kobiety. Ciało ofiary zostaje ułożone na wzór rytuałów antywampirystycznych. Czy w mieście pojawił się Wampir? Czy mieszkańcy mają się kogo lub czego obawiać? Bruno Kowalski wraz z historykiem Krzysztofem Szorcem będą próbowali rozwikłać tę zagadkę, jednak prawda jest dużo gorsza i skomplikowana niż im się wydaje... To była dość przyjemna i trochę spokojna lektura. Nie znalazłam tu galopującej akcji, raczej powolne składanie rozsypanych elementów, gdy ktoś obok dokłada co chwilę kolejny niedopasowany puzzel. Postać komisarza nie do końca do mnie przemówiła, dość lakoniczny i trochę irytujący z tym swoim "Oho". Sama warstwa kryminalna ciekawa. Podział na dwie sprawy, które może się łączą, zaciekawia czytelnika. Wplecionych dużo postaci, z których niekoniecznie każda miała większy wpływ na prowadzone śledztwo, jednak były też te kluczowe, które trochę zdążyły namieszać w fabule. Rozdziały opatrzone setkami lat w tył dla mnie trochę zbędne, jednak rozumiem ideę wplecenia ich w książkę. Ukazują, że zbrodnia może inna, lata i mentalność inne, jednak motywacja zawsze taka sama. Sama końcówka lektury, już po rozegraniu finału sprawy dla mnie zbyt przeładowana. Jakby autor chciał, żebyśmy aby na pewno, zrozumieli co się zadziało i kto jakim motywem się kierował. Dla mnie to była dobra książka, czas przy niej mi miło i szybko zleciał. Nie będzie to moja ulubiona spod pióra Śmielaka, aczkolwiek zabieram się za drugim tom z Kowalskim na czele 🫡

Książka zapowiadała się naprawdę interesująco. Tajemnicza legenda pustelnika w Pieninach, zaginięcie grupy młodzieży i mroczny klimat górskich lasów to bardzo dobry punkt wyjścia dla kryminału. Początek rzeczywiście buduje napięcie i daje nadzieję na intrygującą historię. Z czasem jednak pojawia się problem z nadmiarem wątków. Autorka wprowadza wiele elementów — legendę, wydarzenia z przeszłości, śledztwo, historie bohaterów — ale nie wszystkie zostają wystarczająco rozwinięte. Momentami sprawia to wrażenie chaosu i utrudnia skupienie się na głównej intrydze. Końcówka mnie rozczarowała. Zamiast budowania napięcia poprzez intrygę i śledztwo pojawia się coraz więcej brutalnych scen, które sprawiają wrażenie przesady. Dla mnie taka eskalacja okrucieństwa nie wzmacnia historii, tylko odbiera jej wiarygodność i przyjemność z czytania. Szkoda, bo z takiego pomysłu mogła powstać znacznie lepsza historia.

Świetna pozycja!!! Trzymająca w napięciu do końca. Dalsze losy komisarza Malejki rozwinięty w nieoczywisty i zaskakujący sposób. Napisana w bardzo ciekawy i spójny sposób. Gorąco polecam. 🙂 Autor niedawno odkryty przeze mnie i już jest w mojej topce autorów. Chętnie przeczytam o dalszych losach Komisarza 🙂

Kryminał, w którym autor ukazuje "ciemne strony" i dramaty bohaterów zamieszkujących we wsi Konary pod Wadowicami. Splot zdarzeń związanych z wykorzystywaniem seksualnym przez osobę duchowną, przemocą domową prowadzi ostatecznie do śmierci, a wszystko to "z powodzeniem" próbuje rozwiązać prokurator Stróż.

Na różnych cmentarzach dochodzi do niepokojących zdarzeń. Otwierane są groby zmarłych, profanowane szczątki, podmieniane lub kradzione kości. Jaki cel przyświeca sprawcy? Czy te wydarzenia mogą być powiązane ze sprawą złodzieja czaszek i dlaczego kości w grobach zostały ułożone w tak specyficzny, rytualny sposób? Szczegółowe opisy pracy przy ludzkich szczątkach jednych fascynują, innych wyraźnie odpychają. Ja zdecydowanie zaliczam się do tej pierwszej grupy i ten aspekt książki był dla mnie jednym z ciekawszych elementów całej historii. Muszę jednak przyznać, że nie od razu odnalazłam się w tej opowieści. Początek był dla mnie trudny, a bardzo częste przeskoki w czasie akcji utrudniały wejście w fabułę. Dopiero gdy zaczęłam lepiej kojarzyć postacie i układać sobie w głowie chronologię wydarzeń, lektura stała się płynniejsza. Pierwsza połowa książki wymagała ode mnie cierpliwości, natomiast drugą pochłonęłam już niemal jednym tchem. “Strzyga”, co zresztą łatwo wywnioskować po samej okładce, to kryminał utrzymany w mrocznym, ciężkim klimacie. Ta historia przypomina gęstą, wilgotną mgłę osiadającą na cmentarnych alejkach. Bardzo zainteresował mnie wątek związany z ruchem Wicca. Nigdy wcześniej nie słyszałam o tym kowenie, dlatego wplecenie wierzeń neopogańskich odebrałam jako ciekawy i intrygujący element fabuły. Z mojej perspektywy tempo akcji mogłoby być nieco szybsze, a niektóre fragmenty można by skrócić lub pominąć, by nadać książce większej dynamiki. Zakończenie mnie zaskoczyło. Nie spodziewałam się takiego obrotu akcji. “Strzyga” to mroczny kryminał, którego atmosfera oblepia, niepokoi i nie pozwala o sobie zapomnieć. Jeśli lubicie połączenie ciekawego śledztwa, opartego na pracy z ludzkimi szczątkami, z pogańskimi wierzeniami, polecam Wam tę historię.

📝 Thriller psychologiczny osadzony w małej społeczności, gdzie dawne wydarzenia wciąż wpływają na teraźniejszość. Gdy dochodzi do dramatycznego incydentu, lokalna dziennikarka zaczyna zadawać pytania, które prowadzą ją w stronę niewyjaśnionych spraw sprzed lat. Autorka buduje historię wokół tajemnic, napiętych relacji i stopniowo odsłanianych sekretów, tworząc opowieść o winie, pamięci i konsekwencjach ukrytych decyzji. 💭 Moja opinia: Zaczęłam tę książkę z kompletnie nieuzasadnionym uprzedzeniem. Byłam przekonana, że to będzie jedna z tych historii, które „odklepię” bez większych emocji. A jednak — pozytywne zaskoczenie. Fabuła wciąga, napięcie narasta w dobrym tempie, a twist fabularny jest naprawdę satysfakcjonujący. Podobał mi się klimat – lekko duszny, momentami niepokojący, ale bez przesady i efekciarstwa. No i ta okładka — bardzo symboliczna, idealnie współgra z treścią. Czyta się szybko, a po skończeniu myśli się: „okej, tego się nie spodziewałam”. Lubię to! ⭐ 7/10

Fabuła łączy kilka wątków — śledztwo w sprawie brutalnych zabójstw, historię starej posiadłości oraz osobiste problemy bohaterki. Carmen jest postacią, która przyciąga uwagę — zmagającą się nie tylko z trudnym śledztwem, ale też z własnymi demonami. Momentami książka naprawdę wciąga, szczególnie gdy autorka buduje tajemniczy klimat domu i jego przeszłości. Po przeczytaniu kilkunastu większych książek tej autorki widać jednak dużą powtarzalność schematów: trup – problemy osobiste bohaterów – kolejny trup lub dwa – przyspieszenie akcji – urwanie wątku i wyjaśnienia w stylu „miesiąc później”. To trochę odbiera świeżość i sprawia, że historia nie do końca wyróżnia się spośród innych kryminałów autorki.

Mroczna i wciągająca lektura, świetny thriller, ukazujący jak okrutny potrafi być jeden człowiek względem drugiego i to ,że karma zawsze wraca. Książkę czytało mi się dobrze i płynęłam przez kartki ,zastanawiając się co będzie dalej, a zakończenie wow, zbija z nóg. Lektura zmusza do refleksji nad naturą zła.

Kraków w czasie wojny i Kraków w czasach współczesnych 60-latach na dwóch płaszczyznach czasowych ciekawie poprawodzene są przez autorkę w powieści historycznej,w dobrym klimacie kryminał przedstawiła Irena Małysa bardzo fajnie autorka to ukazała w tej książce,że świetnie się mi czytało pochłonęłam ten kryminał,wciągnął mnie natychmiast i wzruszył o okupowanym przez Niemców Krakowie zaserwowała autorka pełno wzruszeń. Cudowna,życiowa i świetna lektura to była przeczytana z czystą przyjemnością.

"Fala", autor: Katarzyna Wolwowicz. Prezentowany tytuł jest 10 tomem serii o Komisarz Oldze Balickiej. Jednak każdy tom można również czytać osobno 👍 Olga nadal dochodzi do zdrowia po niedawnym wypadku. Brakuje jej jednak adrenaliny, którą dawała jej praca. Kobieta wyjeżdża nad morze do kurortu Fala. Podczas kolacji odkrywa jednak coś, co ją zaczyna niepokoić... Dorota Jasna jest strażniczką w więzieniu. Kobieta poświęca się pracy gdyż nie ma męża ani dzieci, a jej jedyną rodziną są schorowani rodzice. Jasna pewnego dnia poznaje w więzieniu Hannibala, jest to mężczyzna skazany za zam*rdowanie kilku kobiet. W tym samym czasie w Jeleniej Górze zostają znalezione zwł*ki kobiety. Sposób działania przypomina zbr*dnie Hannibala. Czy to on jest sprawcą? Czy może jednak skazano niewinnego człowieka? Jeśli szukacie wciągającego kryminału to ten tytuł jest dla Was. W mojej ocenie 9/10 👍 Polecam 👍 #współpracarecenzencka

„Rzeźbiarz kości” to powieść, która zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. To książka z atmosferą, ciekawie poprowadzoną intrygą i oryginalnym połączeniem kryminału, tajemnicy oraz motywów matematycznych. Już od pierwszych stron czuć, że autor nie idzie utartą ścieżką, tylko proponuje czytelnikowi coś bardziej nietypowego. Głównym z głównych bohaterów jest policjant Mateusz Dafner, który – nie ma co ukrywać – trafia do Jaworzna trochę jak za karę. Z braku lepszych perspektyw przybywa do miasta, którego szczerze nie znosi i z którym nie wiąże żadnych pozytywnych nadziei. Sytuacja szybko się komplikuje, gdy dochodzi do makabrycznych odkryć: najpierw odnaleziony zostaje szkielet ułożony w gwiazdę Dawida, a później kolejny – tym razem w swastykę. Już te obrazy pokazują, że nie będzie to zwykły kryminał, lecz historia mocno osadzona w mrocznej przeszłości tego miejsca. Wydarzenia zaczynają prowadzić do dawnego obozu koncentracyjnego położonego nieopodal, który po II wojnie światowej był wykorzystywany przez Polaków do przetrzymywania Niemców. Autor nie buduje napięcia wyłącznie na współczesnym śledztwie, ale umiejętnie splata je z trudną i niejednoznaczną historię. Równolegle poznajemy Tomasza Wetlińskiego, programistę, który wprowadza się do dużego domu położonego niedaleko miasta, licząc na odpoczynek od miejskiego zgiełku. To bohater nietuzinkowy, bo jego życie w znacznym stopniu zdominowane jest przez liczby i potrzebę liczenia. W nowym domu odkrywa tajemnicze pomieszczenie pokryte matematycznymi twierdzeniami. Początkowo wydaje się to jedynie osobliwym elementem scenerii, ale z czasem zaczyna układać się w coraz bardziej logiczną i niepokojącą całość. W rozwiązaniu zagadki pomaga mu sąsiadka Lawenda – młoda, atrakcyjna kobieta pracująca w urzędzie miasta, która również okazuje się mieć wyjątkowy talent do matematyki. Dużym atutem tej książki jest właśnie to niezwykłe połączenie pozornie odległych elementów: brutalnej zbrodni, lokalnej historii, starego domu pełnego sekretów i matematycznych zagadek. Dzięki temu fabuła wyróżnia się na tle wielu innych thrillerów czy kryminałów. Na plus wypadają również bohaterowie. Są ciekawi, niejednoznaczni i mają własne bagaże doświadczeń, co sprawia, że nie są jedynie dodatkiem do intrygi. Fabuła prowadzona jest sprawnie, a autor umiejętnie podsyca zainteresowanie czytelnika. Kolejne odkrycia naprawdę zachęcają do dalszej lektury i sprawiają, że chce się poznać rozwiązanie tej zagadki. Podsumowując, „Rzeźbiarz kości” to bardzo dobra, nietuzinkowa i wciągająca powieść. Autor stworzył historię mroczną, intrygującą i oryginalną, a przy tym umiejętnie połączył kryminalną zagadkę z tłem historycznym i matematycznymi motywami. To jedna z tych książek, które potrafią naprawdę zainteresować i zostać w pamięci na dłużej. Zdecydowanie sięgnę po kolejne części tej serii. Czytajcie! 📚 Wpadasz na Bookstagrama? Jeśli lubisz książki i scrollowanie Insta w poszukiwaniu czytelniczych perełek – to zapraszam @mikroczytelnia :)

Ciężka. To pierwsze, co przychodzi mi do głowy na myśl o tej książce. Trudny jest główny wątek, trudna jest opowieść Zouszki. Ta powieść zostanie ze mną na dłużej. Krzywda dziecka, nawet jeśli jest tylko wytworem czyjejś wyobraźni, zawsze zostawia we mnie ślad. Autorka umiejętnie zlepiła fabułę, która dzieje się aktualnie z wydarzeniami z przeszłości. Powieść sprawiła, że chciałabym poznać inne pozycje autorki.

Czwarta część o perypetiach komisarza Roberta Foksa. Sporo się działo. Naprawdę musiałam się skupić, żeby się we wszystkim połapać. Plus za krótkie streszczenie akcji poprzednich tomów. Niecodzienny zabieg, ale bardzo pomocny dla Czytelnika. Minus; zakończenie. Niby wiesz, co się wydarzyło, ale tak nie do końca. Nie przepadam za takimi finałami. Całą serię polecam serdecznie, tylko trzeba się przygotować na brutalne i realistyczne opisy.

Zupełnie inna odsłona serii puławskiej i to miła odmiana. Książki autora czyta się szybko i z wypiekami na twarzy. Trochę czasami przeszkadzają długie nogi Zaniewskiego, które nigdy się nigdzie nie mieszczą i końcówki rozdziałów pt. on jeszcze nie wiedzał, że to zła decyzja, że jutro sytuacja się zmieni, że ...itp. Czytam jednak dalej, wciąga.