Polska w niewoli 1945-1989. Historia sowieckiej kolonii

Z książkami opartymi na prawdziwych wydarzeniach i takich, które są książkami stricte historycznymi jest tak, że lwia część będzie trudna do przebrnięcia ze względu na nudę. Wiele osób czyta takie twory ze względu na chęć poznania TYLKO tematu, o którym owy twór traktuje, aniżeli przez chęć poznania genezy i innych smaczków. Toteż takie dzieła po prostu nie są dla wszystkich. Osobiście temat znałem od dawna, jak pewnie każdy nie-ignorant polskiej historii. Przeczytałem oczywiście z dwóch powodów; pierwszym - troszkę ignoranckim - był fakt, że od dawna leżała książka na półce, drugim była rzeczywista chęć jeszcze głębszego zaznajomienia się. Było kilka faktów i ciekawostek, o których nie miałem pojęcia; jak na przykład fakt iż Pan Mirosław Hermaszewski przeżył tę straszną niedzielę schowany w sianie. To straszne z perspektywy małego, totalnie nieświadomego umysłu naocznie dosłownie przeżyć takie wydarzenia. Akcja książki, że się tak wyrażę pędzi, ponieważ tematyka jest bardzo intrygująca i szokująca, przede wszystkim dla osób, które nie wiedzą do czego dopuszczali się wówczas na kresach ukraińscy nacjonaliści. Naprawdę warto przeczytać. Myślę, że każdy Polak winien wiedzieć i poznać te wydarzenia i nie zapominać. Nigdy.

Pamiętam jak dziś rok 2008 i premierę tejże książki. Pamiętam również jaki medialny skandal wywołała, jak jeszcze bardziej podzieliła i tak już skłóconą polską scenę polityczną, której jedna część ochoczo wtórowała autorom i rzucała oskarżenia, a druga z kolei odsądzała ich od czci i wiary, nazywała prawicowymi oszołomami itd. itp. Publikacja na tle innej wydanej do tej pory literatury naukowej, popularnonaukowej, publicystycznej poświęconej Wałęsie, która przedstawiała go jako postać niemalże bez skazy, tego co to zapoczątkował proces upadku komunizmu, naszego bohatera, wywołała niemały szok i niedowierzanie. Istne trzęsienie ziemi. Oto bowiem ktoś podniósł rękę na symbol, pewną świętość. I nie zrobił tego na zasadzie plotki, pomówienia, aby zbić na sensacyjnych informacjach polityczny kapitał, czy samemu uzyskać rozgłos i popularność. Nie, ten ktoś uderzył w Lecha Wałęse wyjątkowo przemyślanie i celnie. Na tyle celnie, że mimo upływu lat, odgrażania sie w mediach rozmaitymi procesami sądowymi wobec autorów książki, były przewodniczący NSZZ Solidarność swe groźby zakończył na słowach. O czym to może swiadczyć? Dziś, po 17 latach, kiedy emocje znacznie już opadły i sam temat już tak nie szokuje, można powiedzieć jedno - autorzy wykonali iście tytaniczną pracę. Przekopali się przez tysiące dokumentów, oczywiście te które się zachowały, bo MSW na początku lat 90-tych zdołało ich sporo zniszczyć, a prawdopodobnie niszczył je także sam bohater książki, o czym dalej. Nie jest to biografia Lecha Wałęsy, tylko praca o charakterze ściśle naukowym której głównym celem jest wyjaśnienie złożonej kwestii relacji i związków Wałęsy z PRL-owską Służbą Bezpieczeństwa oraz związanych z tym konsekwencji. Oprócz szeroko cytowanych materiałów źródłowych, zawiera wiele szczegółów, wydawało by się na pozór nieistotnych wątków pobocznych, które w zamyśle mają wyjaśnić czytelnikowi i jeszcze dokładniej przybliżyć bieg wydarzeń. Nikt jednak tutaj nie oskarża Wałęsy otwarcie o bycie agentem, gdyż materiały, które by wprost to potwierdzały, w tajemniczy sposób zniknęły po wypożyczeniu swojej teczki przez ówczesnego prezydenta w 1995 roku i pomimo klauzuli tajności powróciła ona znacznie zdekompletowana. Pozostają więc wypowiedzi świadków, notatki służbowe, sprawozdania, analizy fragmentów zapisów stenograficznych, fragmenty opracowań, raporty, najróżniejsze opinie i badania. Tutaj nie ma teorii spiskowych, domysłów, gdybania, w zasadzie na wszystko jest odpowiedni dowód. Chylę w tym miejscu jeszcze raz czoła za upór, konsekwencję i wytrwałość. W liczącej ponad 700 stron pracy aż roi się od przypisów, które nierzadko zajmują więcej miejsca na stronach niż regularny tekst, co powoduje że lektura wymaga dużego skupienia i uwagi. Choć oczywiście wielu obywatelom Polski jest z nią nie po drodze, to książka ta jest bardzo potrzebna. Dlaczego? Bo jest pewnym świadectwem naszej skomplikowanej, trudnej historii. Otóż jakkolwiek nie ocenialibyśmy postaci Lecha Wałęsy, jako przywódcy NSZZ Solidarność, jego późniejszej prezydentury III RP w latach 1990-1995, bez względu na jego faktyczne i niezaprzeczalne zasługi dla naszego kraju oraz czegokolwiek nie uważamy o Sławomirze Cenckiewiczu, Piotrze Gontarczyku, Instytucie Pamięci Narodowej, jakkolwiek głośno nie będą starać się zakrzyczeć ich środowiska Gazety Wyborczej czy TVN-u, w świetle przytoczonych materiałów - fakty są faktami i nie sposób ich podważyć. Lech Wałęsa w latach 1970-1976 był tajnym współpracownikiem komunistycznej Służby Bezpieczeństwa o kryptonimie "Bolek". Natomiast interpretacje i wnioski zostają już dla czytelników książki.

Bardzo dobrze napisana biografia bez większej indoktrynacji i przekłamań. Życzyłbym sobie zdecydowanie więcej tego typu książek o polskich bohaterach pisanych tylko i wyłącznie przez duże "B". Rotmistrz Pilecki powinien być na piedestale polskich bohaterów narodowych. Niestety dalej siedzimy w mentalnej komunie i nawet rządy polskich "patriotów" z Nowogrodzkiej nie były w stanie oddzielić ziarana od plew w szeroko pojętym terminie "Żołnierzy Wyklętych".

Ktoś kiedyś powiedział, że jedna śmierć to tragedia a milion to już statystyka. Czy tę książkę można potraktować tylko jako rocznik statystyczny dramatu Polaków na Kresach? Tak, bo Autorka nie szczędzi nam liczb zabitych, pomordowanych czy zesłanych. Nie, bo Autorka podaje nam też konkretnych ludzi, konkretne wsie, miasteczka, za którymi kryją się konkretne dramaty. Strasznie trudna lektura, wyobraźnia stale mi podsuwała obrazy rodem z filmu "Wołyń"

Mocna, niesamowita i wciągająca książka. Pierwsze wrażenie po otwarciu to dosyć dziwny sposób spisania treści, jednak jak się okazało, był to świetny pomysł. Książka świetnie oddaje nastroje, emocje i sytuacje jaka panowała w tamtych latach. Można żałować, że książka nie jest dłuższa. Polecam każdemu, także tym którzy nie mieli styczności z Żołnierzami Wyklętymi.

Rewelacyjna książka, choć muszę przyznać dość trudna jak i wymagająca z licznymi rozbudowanymi analizami,depeszami jak i stanowczymi stwierdzeniami by zaraz dodać kontrargument i wrócić do punktu wyjścia, co może objawić się zawrotami głowy.Przyznam również, że bez znajomości historii (przynajmniej podstawowej)można się zniechęcić.Imponujące jest to, ile autor musiał lat w życiu poświęcić, żeby nabyć ową wiedzę, złożyć to wszystko do kupy i napisać książkę.Możemy być wdzięczni, że mamy tę część życia w swoich rękach i rozdysponować zaoszczędzony czas na dalsze kształcenie np. na inny temat.Polecam serdecznie

Książka Zapomniany Holokaust opisuje dzieje Polaków pod niemiecką okupacją. Warto mieć na uwadze że została ona napisana w latach 80-tych przez amerykańskiego historyka, dla czytelników amerykańskich. Pod tym względem była to książka przełomowa, ponieważ społeczeństwo amerykańskie i szeroko rozumiany zachód były uczone wersji historii, jakoby ofiarami niemieckiego ludobójstwa byli tylko i wyłącznie Żydzi. Polaków przedstawiano w najlepszym przypadku jako biernych obserwatorów. Tymczasem Richard Lucas napisał, prawdopodobnie jako pierwszy na zachodzie książkę o ludobójstwie dokonanym przez Niemców na Polakach. Do tego książka nosi tytuł "Zapomniany Holokaust", który dla zwolenników żydowskiej wersji historii jest wręcz obrazoburczy. Zapomniany Holokaust to nie tylko opis ludobójstwa na Polakach, lecz także próba dokonania syntezy losów Polaków pod niemiecką okupacją. Poruszane są tu zagadnienia m. in. fali niemieckich mordów w Polsce jesienią 1939, polskiego rządu na uchodźtwie, konspiracji niepodległościowej, polityki mocarstw wobec Polski, powstania warszawskiego czy pomocy udzielanej Żydom przez Polaków. Mimo że jest to książka wartościowa, to nie jest pozbawiona mankamentów. Wiele tez postawionych przez autora nie wytrzymało próby czasu. W rozdziale o Polskim Państwie Podziemnym autor powiela komunistyczne kłamstwa jakoby różne organizacje konspiracyjne (AK, NSZ, BCH, AL) prowadziły ze sobą "wojnę domową". Pojawia się tu wiele krzywdzących mitów o Narodowych Siłach Zbrojnych. Gwardię/Armię Ludową autor opisuję na równi z AK, jako organizację walczącą z Niemcami i przypisuje im akcje wykonane w rzeczywistości przez inne organizacje. Innym mankamentem jest częste powoływanie się w przypisach na wspomnienia Władysława Bartoszewskiego, którego wiarygodność została już wielokrotnie podważona. Wiadomo że wyolbrzymiał on swój udział w organizacji "Żegota". Autor twierdzi również że Ukraińcy nie brali udziału w pacyfikowaniu powstania warszawskiego (to kłamstwo do dziś jest przez wielu powtarzane), używając dość prostackiego argumentu, że Polacy nie odróżniali Ukraińców od Rosjan. Na obronę autora można powiedzieć że pisząc książkę w USA, kiedy w Polsce panowała komuna, prawdopodobnie miał mocno ograniczony zasób źródeł, szczególnie tych które pozwalałyby na weryfikacje faktycznej roli komunistycznej konspiracji. Mimo wymienionych przeze mnie mankamentów, warto po tę książkę sięgnąć. Nie jest to w żadnym wypadku książka antypolska, wręcz przeciwnie. Można sobie dzięki niej wyrobić pewien ogląd, jak wyglądała okupacja Polski. Dobrze jednak tę książkę skonfrontować z innym, najlepiej nowszym, wartościowym opracowaniem.

Mam mieszane uczucia co do tej pozycji, bo z jednej strony jest to kopalnia wiedzy historycznej, tej powszechnie znanej jak i tej trochę mniej, jak np. stosunki polityczne panujące między wielką trójką , Churchill, Roosevelt, Stalin, a polskimi władzami na uchodźstwie.Można dowiedzieć się jak bardzo Mocarstwa USA czy UK bały się Stalina, jak silna byłą propaganda "wujka JOE"...To wszystko i wiele więcej tam jest, niestety ale ta cała wiedza jest podana w sposób niechlujny, bałaganiarski, byle jaki. Czytając tę książkę odnosiłem nieodparte wrażenie że jest ona wydana prze jakąkolwiek korektą, masa błędów w tłumaczeniu sprawiła że czytało się to miejscami ciężko , a pewne fragmenty w ogóle pozostały dla mnie nie zrozumiałe i tak np. str. 371 "... Twierdzenie to opierało się na poczynaniach załogi przewożącego ambasadora Majskiego z Londynu do Moskwy samolotu, który znajdował się na tym samym lotnisku w Gibraltarze..." twierdzenie dot. podejrzeń o udział sowietów w śmierci gen. Sikorskiego. To zdanie czytałem wiele razy ale nadal go nie rozumiem jakie były to poczynania i co mają w ogóle wspólnego z katastrofą? Dalej..np. fragment wspomnień o mszy żałobnej po śmierci gen. Sikorskiego "Msza było nazbyt teatralna i zbyt nadęta, by poruszać mnie do samego końca" to ze str. 369. PORUSZAĆ MNIE DO SAMEGO KOŃCA?!?! kto to tłumaczył? Google? Albo taki kwiatek... "... dywizja polska utraciła 325 zabitych..." można by sądzić że polskie dywizje z zabitych się składały.Można jeszcze wspomnieć o tym że w książce pisze się o wyzwalaniu polskich miast przez sowietów a nie o zajmowaniu.....Takich mało precyzyjnych, niechlujnych i zupełnie dziwnych tłumaczeń jest w książce mnóstwo, co bardzo utrudnia czytanie. Nie mniej polecam wziąć się w garść i pomimo trudności przebrnąć bo warto... zatem dla autorki 4+ :) dla tłumacza i wydawcy pała... :)

Dobre wprowadzenie do tematu historii Polski w XX wieku. Niemal na każdej stronie znajdują się biogramy, ciekawostki, różne informację i zdjęcia. To sprawia, że książka jest dużo ciekawsza i szybko się czyta. Można ją potraktować jako podręcznik, nawet atrakcyjniejszy niż moje podręczniki w technikum.

Genialna książka!!!!! Doskonale przedstawiona sytuacja polityczna, gospodarcza i militarna Polski od okresu I wojny światowej po ostatnie akordy II WŚ. To szczegółowy obraz pokazujący sytuację naszego kraju z perspektywy Niemiec, Francji, ZSRR, USA i Anglii. W każdym momencie byliśmy przedmiotem ich rozgrywek, przeciągania liny i osiągania własnych celów. Czytając tę książkę można się wyzbyć wszelkich złudzeń co do istnienia prawa międzynarodowego, którego z zasady ma bronić słabszych przed silniejszymi. Poza rzadkimi momentami historii świata, taka sytuacja to zwykła ułuda. To też przestroga, że warto mieć sojusze ale przede wszystkim trzeba inwestować w samodzielność swojej obrony, trzeba inwestować w edukację i gospodarkę, tak by finalnie kraj był silny i maksymalnie suwerenny. w innym wypadku, tak w przeszłości, jak i w przyszłości ponownie będziemy na łasce "wielkich tego świata". Bardzo polecam to dzieło wszystkim, którzy interesują się najnowszą historią Polski i zastanawiają się jak historia może się powtarzać w przyszłości. Teraz (sierpień 2025) widzę dokładnie to samo co czytałem o Polsce a co się dzieje w przypadku Ukrainy, nad głową której toczą się negocjacje między Rosją i USA a pewnie w trochę bardziej ukryty sposób przy stole są i Unia Europejska, Chiny i może Indie. Dokładnie tak samo się działo z Polską w Teheranie czy Jałcie w latach 1943-1945.

Nie przerywam toku opowieści, słuchając wspomnień tych, którzy póki żyją, póty świadczą o prawdzie. Drugi tom zbioru autentycznych relacji żołnierzy podziemia antykomunistycznego, którzy wyszli cało z sowieckich więzień i katowni. W książce „Żołnierze Wyklęci. I znów za kraty” brak szczegółowych map działań poszczególnych jednostek podziemia antykomunistycznego; dzięki relacjom świadków tamtych czasów poznajemy jednak sylwetki szeregowych żołnierzy i przywódców, ich charaktery, słabości i wybory, często także codzienne życie w konspiracji. Opowieści te sprawiają, że „Zapora” czy „Jastrząb”, nie przestając być bohaterami, stają się dla nas bardziej ludzcy. Drugą stroną książki jest szczegółowy opis represji, jakim poddawani byli zarówno autorzy poszczególnych relacji, jak i ich rodziny oraz koledzy, męczeni w ubeckich katowniach, trzymani w więzieniach i zakładach karnych, skazywani na śmierć lub nieustannie nadzorowani nawet po wyjściu na wolność. Opowiadają: Zygmunt Mogiła-Lisowski Henryk Baldowski Bronisław Albin Zdzisław Wodzisławski Stanisław Nowak Helena Krasińska Eugeniusz Kuśmiderski Zygmunt Witek Wacław Szacoń Zbigniew Leopold Kuciewicz Patronaty: portal Niełomni.com, portal Konflikty.pl, portal wMeritum.pl, Stowarzyszenie Odra-Niemen Taka sama formuła jak w poprzednim tomie przynosi nam obrazy nieco obszerniejsze, sięgające od dwudziestolecia międzywojennego, przez wrzesień'39, Powstanie, czas bezpośrednio po zakończeniu wojny, a także przywołujące rozterki związane z amnestią i ponownym zejściem do konspiracji - lub dopasowaniem się do rzeczywistości i cichym , ostrożnym dawaniu świadectwa. Rozbudowane opisy malują obrazy okrucieństwa Ukraińców zarówno z UPA na wschodzie, jak i z SS w czasie Powstania. Znajdziemy tu też odważne - bo rzadko podnoszone - głosy o roli radzieckich Żydów w "krzewieniu bolszewizmu". Łatwo mówi się o likwidacji osób pochodzenia żydowskiego przez podziemie - jednocześnie nie wspominając, że wyrok ten nie był za pochodzenie etniczne, a za donosy, kapowanie, szkodzenie ludności i okrucieństwo. Kapusiów, ormowców nie zabijano bez zastanowienia, częściej były to wielokrotne upomnienia i chłosta, likwidowano tych najoporniejszych. Poznajemy wnętrza więzień i katowni UB, ich "metody śledcze" i okaleczenia, z jakimi musieli żyć ci, którym komuna złamała życiorys. Cień walki z "wyzwolicielami" ciągnął się za nimi nierzadko przez kilkadziesiąt lat, czy to w postaci obserwacji, czy wzywania na rozmowy, a także nagminnego wydalania z zakładów pracy. Dowiadujemy się, skąd wziął się pseudonim "Lalusia", ostatniego walczącego niezłomnego - poznajemy też bliżej tą tragiczną postać w opowieści jego przyjaciela. Możemy niemal fizycznie odczuć gorycz, gdy słyszymy, jak nasi żołnierze mieli "wystąpić w roli gospodarzy" w stosunku do wkraczającej sowieckiej armii. Ze szczątkowych informacji dowiadujemy się o rozmowach NKWD i SS w okupowanej Warszawie. Książka Koprowskiego to nie tylko groza wojny. Opowiadający cofają się w czasy dzieciństwa - czy to na Kresach, czy w Warszawie - z rozrzewnieniem ukazując nam barwny świat Rzeczpospolitej i przywiązanie do tradycji. Zaczynając pierwszy tom, zastanawiałem się, czy nie ująć recenzji zbiorczo - traktując dzieło jako całość. Umieszczenie recenzji na stronie głównej interia360.pl , zainteresowanie artykułem i komentujący czytelnicy upewnili mnie, że im więcej mówimy o historii, tym lepiej. Lepiej ją poznajemy, wymieniamy się wiedzą i opiniami, pogłębiamy znajomość zagadnień - jak chociażby różnic między potomkami Legionistów, peowiaków - którzy zrzeszali się w ZWZ, AK, WiN, a narodowcami którzy utworzyli Związek Jaszczurczy, NSZ - a także ich ocen sensu Powstania. Historia Polski jest trudna, więc zdania na różne tematy będą różne - ale niech będą. Byśmy pamiętali, że jesteśmy Polakami i obowiązki mamy polskie. Za oba tomy serdecznie dziękuję wydawnictwu Replika. Chwila oddechu od historii - czas na tom opowiadań w hołdzie Stephenowi Kingowi - "Pokłosie" od jednego z autorów, Marka Zychli.

-- " ...Mieszkający przed wojną w Jedwabnem Żyd powiedział o zbrodni: „ Większość mieszkańców Jedwabnego w tym nie uczestniczyła. Jedynie grupa zwyrodnialców oraz chuligani z okolicznych wiosek, których zauroczyła chęć zagrabienia żydowskiego mienia. (...) Działali pod wpływem Niemców, byli otumanieni hitlerowską propagandą. (...) Chcielibyśmy tylko, żeby mordercy, jeśli jeszcze żyją, zostali ukarani. Oni tak, bo zasłużyli na karę. Ale zwykli Polacy, zwykli mieszkańcy Jedwabnego? Oni byli porządni, byliśmy dobrymi sąsiadami, przyjaciółmi ”... --"....I rzeczywiście, podczas ekshumacji w Jedwabnem odkopano - prócz niemieckich łusek - również głowę z pomnika sowieckiego przywódcy Lenina i nóż żydowskiego rzezaka dokonującego uboju rytualnego. Dwa ostatnie przedmioty znaleziono jednak nie na żydowskim cmentarzu (na co wskazywały niektóre relacje mieszkańców), ale w zbiorowej mogile ofiar znajdującej się pod stodołą." --"...Zanim Strzembosz i Gontarczyk zanalizowali dokumenty z 1949 r., w Łomży odnaleziono powojenne akta Rejonowego Sądu Grodzkiego. Dwa lata przed procesem mieszkańców Jedwabnego, w 1947 r., 19 osób (w tym Polacy i Żydzi, część określa siebie jako naocznych świadków zbrodni) złożyło w sumie 28 relacji. Wszyscy zgodnie zeznali(w sprawach o uznanie ich bliskich za zmarłych), że za mord w Jedwabnem odpowiedzialni są Niemcy. Okazało się również, że w jedwabieńskiej stodole, prócz Żydów, mogło zostać spalonych przynajmniej trzech Polaków."

Ostatnia książka już od samego początku trochę mnie zaskoczyła. Autor od razu stawia tezę „co by było, gdyby coś się nie wydarzyło”, co jest moim zdaniem bardzo odważne. W przypadku książek historycznych takie założenia nie zawsze do mnie trafiają i tutaj też miałam z tym problem. To ciekawy pomysł, ale osobiście nie do końca go popieram.

Określenie „Żołnierze Wyklęci„ używane w stosunku do żołnierzy drugiej konspiracji - podziemia antykomunistycznego w latach 1944-63, po raz pierwszy zostało użyte przy okazji wystawy „Żołnierze Wyklęci – antykomunistyczne podziemie zbrojne po 1944 r.„ zorganizowanej na Uniwersytecie Warszawskim przez Ligę Republikańską w 1993 r. Termin ten upowszechnił Jerzy Ślaski swoją książką wydaną po raz pierwszy w 1996 r., opowiadającą o oddziale partyzantki antykomunistycznej mjr Mariana Bernaciaka ”Orlika”. Opowieść Jerzego Ślaskiego zatytułowana Żołnierze Wyklęci wprowadza Czytelników w nieistniejący już świat walki z bronią w ręku o wolność jednostki, niepodległość kraju a często tylko o godną śmierć. We współczesnych czasach trudno zrozumieć, że mając przysłowiowy chleb i pracę, można było zwrócić swój gniew i oręż przeciwko sowieckim oraz komunistycznym okupantom. Dziś wiemy, że bez pomocy radzieckich bagnetów i czołgów polscy komuniści nie utrzymali by zbyt długo władzy w powojennej Polsce. Gdyby wybory roku 1947 nie zostały sfałszowane (z pomocą sowieckich doradców), komuniści przegraliby je z kretesem. Autor opowiadając trudne czasy okupacji i walki, stwierdza, że teraz są inne problemy i inne zainteresowania młodych. Recenzowana książka napisana została żywym językiem, bardzo dobry styl autora sprawia, że nie można nudzić się podczas czytania. Dodatkowe „wycieczki„ historyczne i ogólnopolskie sprawiają, że poznajemy dawną historię regionu gdzie walczył ”Orlik” oraz walkę o niepodległość w skali całego kraju. Pracę uzupełnia indeks nazwisk i pseudonimów, bardzo potrzebny przy tego typu publikacjach. Książka Jerzego Ślaskiego jest bez wątpienia lekturą obowiązkową dla każdego pragnącego poznać odkłamaną po 1989 r. historię Polski. Każdy, kto zechciałby zagłębić się w dzieje powojennych walk o niepodległość Polki i poznać losy Wyklętych, może zacząć lekturę od tej właśnie pozycji książkowej. (https://historia.org.pl/2014/04/13/zolnierze-wykleci-j-slaski-recenzja/)

Bardzo dużo informacji przedstawionych (w zdecydowanej większości) w ciekawy sposób. Dla tych co chcą mieć wiedzę o PRL-u a nie chcą czytać dziesiątek książek na ten temat. Zainteresowanych tematem mogę odesłać także do znakomitych Dzienników Stefana Kisielewskiego, które jest często cytowany w tej książce. Wielka szkoda, że prof. Wieczorkiewicza nie ma już wśród nas.

Pozycja nawet ciekawa, ale na uwagę zasługuje fakt, że jest to raczej zbiór artykułów z różnych lat. Ocenę obniża dużo powtórzeń, niektóre rozdziały są do siebie bardzo podobne. Sama książka jak wspomniałem porusza ciekawy temat zwłaszcza w zakresie próby rozliczenia oprawców w III RP.

Miałem dać 8, ale podniosłem ocenę o 1 stopień, bo to jest na prawdę dobra, potrzebna i ważna książka. Bierze się za bary z trudnym, nacechowanym emocjami i wykorzystywanym politycznie tematem stosunków Polaków i Żydów w II wojnie światowej, postawy większości Polaków wobec holocaustu, którą to postawę Autorka nazywa krótko "poza solidarnością". E. Kurek tlumaczy przyczyny tej obojetnosci pokazując brak zaangażowania Żydów w walkę o niepodległość Polski, wyalienowanie (swoje szkoły, kultura, znajomość jezyka pol tylko przez 15% Zydow mieszkajacych w Polsce), budowa gett przez Żydów wspólnie z Niemcami, próba wywalczenia autonomii w ramach odrodzonej Polski po 1918. Autorka portretuje też przywódców gett takich jak Rumkowski czy Czerniakow, pokazuje postawę Judenratow i samych Żydów z gett wobec holocaustu, czy tez zachowanie policji żydowskiej w gettach. Przyznam że tutaj spada najwiekszy cios na Żydów (policję żydowską i judenraty) gdyż ukazani są oni jako kaci własnego narodu. Pani Kurek nie unika też tematów trudnych i nie próbuje ich wybielać, mowa o antysemityzmie niektórych Polaków, mordach jak w Jedwabnem, czy szmalcownikach, ale próbuje onna oddać skale tych wszystkich zjawisk pokazując w tym też obraz kościoła ratującego Żydów, przyczynę tak małej liczby Żydów uratowanych, czy też postawy polskiego państwa podziemnego wobec tej tragedii. Duża część pracy opiera się na wspomnieniach, wywiadach, zapiskach samych Żydów, co podnosi jej wartość. Wazna pozycja w temacie, warto.

Książka przedstawia powojenne czasy z zupełnie innej perspektywy. Można przeczytać genezę powstania planu ,,Unthinkable", jego dogłębną analizę a także wiele innych faktów. Książka może być niezłym smaczkiem dla zainteresowanych tematem, jednak dla osób nie w temacie II wojny światowej, nie będzie to zbytnio interesująca pozycja.

Znakomicie napisana książka i jak słusznie zauważa w przedmowie Gustaw Herling-Grudziński: książka teoretycznie monotonna, bo na tym odcinku dni Powstania były do siebie podobne, ale czytając tej monotonii w ogóle nie zauważa się i niech ocena Herling-Grudziskiego będzie zachętą do sięgnięcia po tę książkę. “Wicher wolności” to napisane bardzo sprawnym piórem wspomnienia "Lecha Grzybowskiego", dowódcy II batalionu w Zgrupowaniu "Chrobry II". Autor dzień pod dniu omawia walki w dowodzonym przez siebie rejonie ul. Grzybowskiej. W książce znajdują się także fragmenty wspomnień i innych materiałów z różnych źródeł, m.in. wiersze, zapiski z pamiętników oraz dziennik Kurta Hellera, Niemca broniącego PAST-y. Wyjątkowo cenna pozycja zarówno ze uwagi na fakt, iż pisał ją dowódca batalionu a także ze względu na warstwę merytoryczną. W książce znajduje się kilkadziesiąt zdjęć, mapa Warszawy sprzed Powstania i mapa walk II batalionu. Książka została wydana w Londynie w 1957 roku, a w Polsce w drugim obiegu w latach 80-tych i doczekała się wznowienia dopiero w 2014 roku.

Wydana niedawno praca Grzegorza Motyki w ogólny i przystępny sposób przybliża problem walk polskiego podziemia antykomunistycznego z wojskami nowego zaborcy – ZSRS. Ale, należy na wstępie podkreślić, autor gwarantuje rzetelne i wnikliwe podejście do tematu. A przy tym zbadanie nieokreślonej liczby materiałów źródłowych w polskich i rosyjskich archiwach. Zadziwiająca jest dla mnie pobłażliwość autora przy opisie pogromu kieleckiego, kiedy pisze jedynie o domniemanej komunistycznej prowokacji. Ja zaś słyszałem o tym, że to w ubeckiej rodzinie przetrzymywano polskie dziecko rzekomo porwane przez Żydów, agresję na Żydach rozpoczęli wojskowi z „ludowego„ WP i KBW, większość uzbrojonych w pałki robotników to komunistyczni aktywiści, a będący w mieście Sowieci nawet nie ”kiwnęli palcem”… Grzegorz Motyka nie ma za takiej wspaniałomyślnej pobłażliwości dla ludzi z NSZ przy opisie nie do końca przecież wyjaśnionych zdarzeń pod Rząbcem oraz w Wierzchowinach. W tych miejscach autor nie mówi już o „domniemanej winie” NSZ, ale jednoznacznie przypisuje cała winę żołnierzom narodowej organizacji zbrojnej. Książkę Na białych Polaków obława mogę z czystym sumieniem polecić każdemu, kto choć trochę interesuje się historią Polski. A na pewno każdy zainteresowany dziejami Żołnierzy Wyklętych i ich nierówną walką, powinien koniecznie sięgnąć po najnowszą książkę Grzegorza Motyki. Pracę, która w znakomity sposób uzupełnia dotychczasową wiedzę o polskim podziemiu antykomunistycznym. (https://historia.org.pl/2014/11/17/na-bialych-polakow-oblawa-wojska-nkwd-w-walce-z-polskim-podziemiem-1944-1953-g-motyka-recenzja/)