Pocałunki w Nowym Jorku

Książka bardzo fajna. O spokojnej akcji, która wciąga, i sprawia że czas zatrzymuje się w miejscu. Jest to książka o ciekawym wątku dwójki bohaterów, których połączyła miłość, podczas podróży wzdłuż brytyjskiego wybrzeża, która miała na celu ocalenie związków rodziców Sary, a zapoczątkowała miłość między bohaterami, którzy niby znali się całe życie, bo ich domy dzieliła tylko ulica, ale tak naprawdę nie znali się wcale. Chociaż na początku zmagają się z wieloma problemami, w końcu udaje im się otworzyć przed sobą i stworzyć więź, której nawet czas nie jest w stanie zatrzeć.

Mówią (no dobra może ja tak tylko mówię) że każdy autor ma swoją kwintesencję, coś co go wyróżnia, coś co sprawia że jego twórczość jest wyjątkowa. Po przeczytaniu tej książki z pewnością mogę stwierdzić, że twórczość Agaty Gładysz ma tą kwintesencję wychodzącą poza skalę. Po prostu KOCHAMM!! Ta książka odbiega trochę od schematów od takiej typowej powieści romantycznej ale to jest w niej najlepsze. Nie jesteś w stanie przewidzieć co dalej się wydarzy co się dalej stanie, bo ta książka ma nieprzewidywalne zwroty akcji. ,,Tam gdzie kwitną niezapominajki" to od dzisiaj moja ulubiona książka (chociaż z bólem się do tego przyznaję bo moja dotychczasowa ulubiona była świetna ale jednak muszę przyznać że to jest największe arcydzieło literatury) i od dzisiaj też (z bólem przyznaję ale ja się nie będę oszukiwać) Agata Gładysz to moja ulubiona autorka. Jej książki nie bez powodu mają taki rozgłos (bo ja już myślałam że to kolejna książka która jest mega popularna a na to nie zasługuje) ale mega zasługuje na to miano i jak najbardziej na światowy rozgłos. Agata Gładysz wieżę że zdobędziesz Nobla Dobra wracając do opinii ,,Tam gdzie kwitną niezapominajki" coś w tej książce jest i ja wiem co wspaniały przekaz życiowy mający bardzo duży i głęboki sens (dopisane po miesiącu na oko) nie no ja to chyba trochę przesadziłam mówiąc o tym że to prześciga moją ulu książkę ale ma mega podjazd i wszystkie książki Agaty Gładysz są moimi ulubionymi bo są równie fajne (czyli TOTALNA PETARDA) i ja to po prostu KOCHAM ulu autorka top 1/2 (nie jestem zdecydowana ale raczej 2 na równym poziomie bo nie da się lepiej) książka (i wszystkie książki autorki) poza skale to moja ocena

Historia Mac i Darcy’ego to świetna młodzieżówka, którą bardzo szybko się czyta. Książka zawiera dużo cytatów, idealnych dla młodszych osób zmagających się z podobnymi problemami jak główni bohaterowie. Postacie w książce są dobrze wykreowane, przez co rozwój wydarzeń czyta się bardzo płynnie. Mac to świetna bohaterka — popularna i idealna dziewczyna w szkole, która w domu zmaga się z problemami codziennych sytuacji. Z kolei Darcy to chemiczny geniusz, który nie rzuca się w oczy. Jednak przez wspólny projekt muszą się ze sobą dogadać, mimo że na pierwszy rzut oka tak bardzo się różnią. Cała fabuła, jak dla mnie, jest idealna dla młodszych czytelników, którzy szukają spokojnych romansów poruszających takie tematy jak: • rozwód rodziców, • nauczyciel uwzięty na uczennicę, • rozwój relacji między rówieśnikami. Podsumowując, książka jest naprawdę przyjemna i idealna do przeczytania lekkiego romansu w jeden wieczór. Moim zdaniem pasuje ona bardziej dla młodych czytelników, ze względu na tematykę idealnie dopasowaną do takiego odbiorcy.

To całkiem dobra i przyjemna książka, która choć skierowana głównie do młodzieży, spokojnie może trafić również do starszego czytelnika. Bo w końcu kto choć raz nie pomyślał, jak wiele niezręcznych, bolesnych albo po prostu głupich sytuacji dałoby się naprawić, gdyby można było cofnąć czas choćby o kilka minut? Autorka bardzo dobrze pokazuje, że nawet posiadanie takiej niezwykłej możliwości wcale nie oznacza, że nagle zaczniemy podejmować lepsze decyzje albo naprawimy wszystko, co wcześniej zostało zepsute. To właśnie ten aspekt wypada w książce najciekawiej — refleksja nad tym, że problem często nie tkwi w samym czasie, ale w nas, naszych emocjach, impulsywności i sposobie reagowania. Książka jest napisana prostym, lekkim i dość młodzieżowym stylem, dzięki czemu czyta się ją szybko i bez wysiłku. Jednocześnie niesie ze sobą całkiem wartościowy przekaz i potrafi skłonić do myślenia. Jeśli miałabym wskazać minus, to zdecydowanie przewidywalność. Zarówno rozwój wydarzeń, jak i samo zakończenie raczej nie zaskakują. Mimo to sam pomysł na historię jest ciekawy, świeży i ma w sobie coś naprawdę interesującego. To lekka, ale niegłupia książka z fajnym przesłaniem — niezobowiązująca, a jednocześnie zostawiająca po sobie kilka refleksji. Zdecydowanie warto ją poznać.

,,Cisza podczas burzy" autorstwa Sary Barnard jest całkiem niezłą pozycją na rynku młodzieżowych książek. Opowiada o Steffi, która mierzy się z mutyzmem wybiórczym i silną fobią społeczną oraz o Rhysie, głuchym chłopaku, posługującym się językiem migowym, który skrada serce naszej milczącej bohaterki. Oboje są dla siebie wielkim wsparciem i wspólnie uczą się bycia sobą. Sięgnęłam po nią, ponieważ zaciekawił mnie wątek problemów psychicznych i ataków paniki z którymi zmaga się Steffi a które niestety nie są obce mojemu życiu, oraz oryginalny pomysł z użyciem w książce języka migowego. Mogłam się utożsamić z główną bohaterką, co automatycznie stawia tą historię na wyższej pozycji w moim rankingu, jednak drażni mnie w tej książce to, jak szybko główni bohaterowie nawiązali między sobą relację romantyczną oraz fakt, że historia jest oznaczona jako 12+ a zdecydowanie nie dałabym tego żadnej dwunastoletniej osobie, zważywszy na mnóstwo rozmów o seksie i sam seks, którego w tej kategorii wiekowej nie powinno być. Pomimo tego historia była przyjemna.

Czy lista marzeń pozwoli im z powrotem wrócić do tego co było? Dziewczyna długo przeżywa sytuację, która zagroziła ich przyjaźni mimo. Po skończeniu szkoły podejmuje decyzję o wyjeździe do Nowego Jorku, miejsca gdzie jest jej przyjaciel. Wbrew matce, bez planu, totalnie spontanicznie. Jednak ta podróż okaże się mieć dużo większe znaczenie dla niej. Odkrywanie siebie, powracanie do dawnych pasji, poszukiwanie wszystkiego co nowe, nawiązywanie nieoczekiwanych przyjaźni, a do tego lista marzeń. Lista, która miała ogromne znaczenie dla tej wielkiej przyjaźni, to wszystko staje przed nią otworem w tym mieście. Jednak jest też wiele trudnych decyzji przed nią do podjęcia, których nic jej nie ułatwi, musi się z tym zmierzyć sama. Jak zakończy się ta przygoda w nieznane? Główna bohaterka bardzo zaciekawiła mnie swoją walecznością. Nie każdy ma tyle odwagi, by wyruszyć w nieznane i to wbrew wszystkiemu, z dnia na dzień. Chciała zawalczyć o siebie w nowym miejscu, przy okazji odnawiając dawną przyjaźń. W trakcie książki musiała podjąć wiele trudnych dla niej decyzji, które niosły za sobą pewne konsekwencje, jednak robiła to z pewnością siebie i tego co będzie dalej. Relacja z matką również nie należała do najłatwiejszych po odważnej decyzji jaką podjęła nastolatka, jednak ich rozmowa pod koniec książki na maksa mnie rozczuliła. Takie relacje z rodzicami są niesamowicie wartościowe, a tego typu rozmowy z nimi jeszcze bardziej. Pomysł aplikacji Witaj, Kocham bardzo mnie urzekł. Możliwość anonimowego łączenia ludzi za pomocą przesyłania prezentów za pośrednictwem kurierów, absolutnie strzał w dziesiątkę. Każdemu życzę takich ludzi wokół jakich miała Riley, bo według mnie to oni stanowili o tym jaka tak naprawdę była dziewczyna oraz kim na przestrzeni tej historii się stała.

Muszę przyznać, że książkę "Sztuka zrywania" kupiłam głownie dlatego, że spodobała mi się okładka 😅. Widziałam jednak bardzo dobre opinie. Czy książka mi również się podobała? Tak! Mam też kilka zastrzeżeń, jednak nie ma ich dużo. Przeszkadzał mi czasami styl pisania autorki, a dokładniej duża ilość opisów, kiedy w trakcie akcji bohaterowie zaczynali rozwijać jakiś inny wątek. Nie było to jednak bardzo uciążliwe. Ta książka ma świetny letni klimat. O ile się nie mylę, akcja w dużej mierze dzieje się w miasteczku, do którego ludzie przyjeżdżają na wakacje. Bohaterowie mieszkają nad zatoczką, a wolnych chwilach chodzą na plażę 😍. Jednym z moich ulubionych wątków w tej książce jest przyjaźń damsko-męska, która nie zamienia się w relację friends to lovers. Rzadko spotykam się z tym motywem w młodzieżówkach, a uważam, że jest on świetny! Relacja Augusta i Tiny była absolutnie przecudowna 💗. Ta pozycja sama w sobie jest oryginalna, ale jeszcze większej unikalności nadaje jej to, że mamy tu opisaną historię dwóch par, jedną z perspektywy Augusta, drugą z perspektywy Valentine, a jeśli chodzi o to, kogo punkt widzenia podobał mi się bardziej to wybrałabym punkt widzenia Tiny, mimo, że wolałam relację Augusta i Elli <3. Kategoria wiekowa (wg mnie): +13

To książka, która zdecydowanie wpisuje się w mój gust. Zagadka, którą odkrywamy na kolejnych stronach, wciągnęła mnie na tyle, że przeczytałam w dwa dni. Podobało mi się, że postacie nie są idealne, choć szkoła, do której trafiły, sugeruje, że takie powinny być. Tymczasem mają swoje słabości i nie zawsze robią to, co powinny, ale dzięki temu łatwo się z nimi utożsamiać. No i nie ma tu sztucznego dramatyzmu, czego zawsze obawiam się przy książkach z wątkiem kryminalnym. Czyta się to bardzo płynnie, a po skończeniu zostaje smutek, że to już koniec i z tego, co słyszałam, kolejnych tomów nie będzie. A szkoda! Chętnie wróciłabym do tej ekipy detektywów!

Świetna historia. Dziewczyna o dobrym sercu, zapomniany pies, nieoczekiwana zamiana serc/miejsc i zasięgi na TikToku. W tej historii jest też wiele więcej: miłość rodzinna i jej brak, sprawdzona przyjaźń i zawiedzione zaufanie, a do tego zaskakujące dialogi pełne sarkazmu zapewniające dawkę humoru. Historia i śmieszna, i wzruszająca.

Czy można pokochać książkę zanim się ją otworzy? Ja tak zrobiłam. Oficjalnie uważam się za sroczkę okładkową, ta okładka jest przecudna, dopracowana, urocza, naprawdę wielki podziw! Mam ochotę oprawić ją sobie w ramkę. Co do fabuły, nie ukrywam na początku się przeraziłam jak odkryłam, że główna bohaterka ma 17 lat, obawiałam się niedojrzałej dziewczyny, z zachowaniami, o których zdążyłam u siebie zapomnieć już dawno. A kogo spotkałam?! Młodą kobietę, odważną (jak ona swoich rodziców poustawiała do pionu, no pełen szacun), opiekuńczą (relacja z bratem i przyjaciółkami), kreatywną (plan naprawczy związku Theo) i wiele innych pozytywnych. Oczywiście też niedojrzałość, ale to przy wielu pozytywach gubi się w tle, poza tym umówmy się, dorośli też często zachowują się niedojrzale. Jestem zachwycona tą książką, dowodzi, że YA czy romanse nie muszą ociekać scenami zbliżeń, żeby były docenione i piękne. Nie raz rozbawiła mnie i śmiałam się w głos. Poproszę więcej takich książek!

Motyw Reality Show OH YES… Sam pomysł jak i opis książki był na tyle ciekawy, że postanowiłam ją kupić i od razu się za nią zabrać. Z kubkiem kawy i gotowością na lekką romantyczną historię zaczęłam czytać. Obiecujący początek i lekkie pióro autorki dość szybko wciągnęło mnie w fabułę. Clare to studentka fotografii, która zmaga się z przykrą przeszłością. Jej pierwsza miłość po prostu ją zawiodła i chłopak nie okazał się rycerzem na białym koniu. Clare to dla mnie niezrozumiała bohaterka. Mix wszystkiego czego lubię i nie lubię. Troszkę za dużo dramaturgii i ogrom błahych powodów do wyolbrzymiania przyćmiły pozytywy jej osoby. Fajnie, że starała się trzymać swoich uczuć, które rosły do tajemniczego mężczyzny, do tego chęć zmiany, super. Pojawia się też Johnny, również student na tym samym wydziale co Clare, który uważany jest przez nią za lekkoducha. Jednak autorka zbudowała wokół niego tajemnice, która niestety była jak dla mnie troszkę spłycona. On jako bohater najbardziej mnie zainteresował sobą, charyzmatyczny i otwarty. Szkoda, że nie było rozdziału z jego perspektywy. Polubiłam go. Ogromnym plusem były dialogi pomiędzy nimi i samo napięcie jakie budowali, momentami uśmiechałam się od ucha do ucha z satysfakcji. Nie było momentów z ciarami żenady (chwała Bogu), a ich dwuznaczne rozmowy były po prostu na poziomie wywołujące mile łaskotanie. Historia przewidywalna, no ale tego się spodziewałam, podczas czytania dało się wywnioskować co i gdzie w trawie piszczy. Od wrogości do miłości- jest. Randki w ciemno- są. Złamane serce- so so. Mimo to dobrze się bawiłam, do czasu…końcówka książki mnie lekko mówiąc zawiodła. Totalnie niezrozumiała jak dla mnie drama, powstała chyba tylko po to by zrobić jakiś plot twist. No cóż, jednak polecam dla tych co chcą spędzić miłe i luźne popołudnie przy książce. Pozdrawiam, V 💜

Ta książka, to taki smaczek do "100 dni słońca". Opowieść pełna przebaczenia i rodzinnej atmosfery. Miłość Tessy i Westona weszła na wyższy poziom, mimo kłótni wytrwali do świąt. "Misja szczeniak" miała swoją kulminacje na samym końcu książki i na pewno większość czytelników rozczuliła. Ogólnie 7/10 książka ok, ale jak przystało na young adult miłość bohaterów jest głupiutka.

Daylight to książka, która jest idealna na zastój czytelniczy oraz poczucie klimatu wakacji. Lullaby to główna bohaterka, która pokazuje nam, że niekiedy wystarczy tylko jedna osoba, aby zmienić nasze życie na lepsze. Udowania nam także, że czasem powinniśmy podjąć ryzyko i zawalczyć o to co jest dla nas ważne. Uważam, że autorka napisała wspaniałą, wciągającą książkę, którą zdecydowanie polecam przeczytać. Styl pisania jest bardzo przyjemny dzięki czemu czyta się ją szybko.

⁺₊°｡❆Eli & Matt⋆⁺₊❅ jest to lekka zimówka, szybko się czyta, plusem są też krótkie rozdziały co przynajmniej mnie bardziej wciąga już od pierwszych rozdziałów, jest też dużo śmiesznych sytuacji. ❅slow burn ❅przyjaciel starszego brata ❅małe miasteczko rzadko czytam jakiekolwiek zimówki na tą trafiłam przez przypadek, niemniej jednak jest to moja zimowa polecajka. polecam przeczytać

Monika dowiozła te książkę niczym Kacper i Paweł medal w duetach 🤌 Ale do rzeczy… Jesteś Moim Domem jest pierwszą książką Moni wydaną z wydawcą i na początku chcę powiedzieć, jak bardzo jestem dumna @ że się tak cudownie rozwijasz! Aktualnie na rynku znajdziecie już 5 jej historii wartych bliższego poznania 💚 Zdecydowanie nie jest to książka dla każdego. Nie wiem nawet, czy była to książka dla mnie, ale cieszę się, że mogłam ją poznać. Wywołała we mnie szereg skrajnych emocji, od zaskoczenia, przez niezrozumienie, zawiedzenie, po radość i głęboko odczuwane poczucie sprawiedliwości. Autorka zdecydowała się na poruszenie trudnego tematu, jakim jest przemoc psychiczna i fizyczna przez członków najbliższej rodziny. To właśnie postać Zory i jej zachowania były dla mnie najtrudniejsze do zrozumienia i zaakceptowania, ale cieszę się, że dałam jej szansę. Przemiana, jaką przeszła ta bohaterka jest ukazana naprawdę dobrze i myślę że realnie przedstawia tę kwestię. Alfie od początku pokazywał jak cudowną jest postacią. Był wielkim wsparciem dla Zory i boją ratunkową, która zapewniła jej przeżycie. A skoro już o tym mówię, nie można zapomnieć o drugim ważnym motywie - przyjaźni. Owen okazał się dobrym przyjacielem, ale myślę, że jego postać wymaga dopracowania. Jesteś moim domem nie jest idealna i ma swoje mankamenty. Pierwszym, który bardzo raził mnie w oczy jest fakt, że Alfie nie wiedział kim jest ojciec Zory, a to przecież burmistrz miasteczka w którym żyją. Fizycznie jest to po prostu niemożliwe, aby nie znać „najważniejszej” osoby w mieście, w którym się mieszka od zawsze, nawet nie interesując się polityką. Drugim dość rażącym błędem jest udawany związek Zory i Owena przed rodzicami chłopaka, którzy są bardzo konserwatywni i jednocześnie udzielają dużego poparcia ojcu dziewczyny. Dlaczego o tym wspominam? Bo po wiecu burmistrza, na oczach reporterów i kamer, Alfie pocałował Zorę. Po pierwsze - napewno byli tam wspomnieni wyżej rodzice i wszystko widzieli, a po drugie - kamery wszystko uchwyciły i nagrały, o czym już nie zostało wspomniane. Nie można aż tak naginać rzeczywistości, aby fabularnie się zgadzało w kontynuacji historii… Czego jednak autorce nie odbiorę to fakt, że zakończenie Jesteś moim domem bardzo mi się podobało. Końcówka trzymała w napięciu, nie pozostawiała dziur fabularnych, ale co najważniejsze, nie naraziła bohaterów na jakikolwiek niebezpieczeństwo, czego się obawiałam! A jako smaczek dostajemy tytuł użyty przez bohaterkę, ale w jakiej sytuacji to już nie zdradzę 🤭 Nie wiem jak wy, ale odszukiwanie tytułu książki w jej treści sprawia mi ogromną przyjemność i satysfakcję 🥰 Jesteś moim domem oceniłam dość wysoko, ale nie jest to książka, którą poleciłabym każdemu, a już napewno nie bez podania TW. Jeśli jednak oczekujesz od książki odczuwania skrajnych emocji, trzymania w napięciu i poruszenia trudnych, ważnych tematów - jest to pozycja, której przeczytanie warto rozważyć. xx

ASAP. Kochaj w rytmie K-pop Jesień za oknem w pełnym rozkwicie, ale ja przychodzę do was z kolejną powieścią od Axie Oh i wydawnictwa beYa! Jak w przypadku poprzedniej książki autorki, pozycja lekka i przyjemna w czytaniu. Kolejna mini k-drama na papierze! A ja lubię takie klimaty! Jeśli jeszcze nie miałxś okazji ich poznać to, to jest dobry moment! ✨ Sori od dziecka podążała za marzeniem by zostać idolką, tak też od najmłodszych lat zaczęła pracować nad swoją karierą. Ale czytaj naprawdę to było marzenie Sori? Jedynie co kochała to taniec… i Nathaniela. Nathaniel to członek słynnego k-popowego zespołu. Jest popularny, a więc zawsze będzie się przy niem kręcił jakiś paparazzi. Ale Sori dobrze pamięta, że kilka lat temu bardzo dobrze czuła się w jego towarzystwie. Gdy razem występują w programie telewizyjnym i świetnie się przy tym bawią, do dziewczyny wracają stare uczucia! A co gdyby dać drugą szansę miłości?

Pomimo mojego sędziwego wieku (33 lat) ta młodzieżówka bardzo przypadła mi do gustu. Czyta się szybko, nie można się oderwać. Fajny i lekki styl autorki. Czasami mocno irytujące zachowania głównej bohaterki, bardzo słodka opowieść, do bólu przewidywalna i mało realna historia, ale co z tego. Widać jeszcze takie lubię. Polecam na relaksujące wieczory. :)

Niezwykle prosta i jednotorowa opowieść, choć zasadniczo ciepła i kończąca się szczęśliwie... dla mnie jednak po prostu zbyt prosta. Nie ma tu miejsca na domysły i dywagacje. Poboczne wątki/postaci są pretekstowe, wszystko układa się jak po sznurku we wiadomym, łatwo przewidywalnym kierunku. Książki które czytam dziecku (lat 9) czasem są bardziej skomplikowane niż ta. Więc rozumiem, że to może trafiać do grupy docelowej... ale dla mnie niezbyt.

Ogromnie się cieszę, że dzięki tej książce poznałam twórczość Leny Bielskiej. Jest to moja pierwsza styczność z tekstem od tej autorki i już wiem, że nie ostatnia! Styl jakim została napisana historia Killiena oraz Ivy jest przyjemna dla oka, chociaż osobiście potrzebowałam kilkunastu stron, aby się z nim dobrze zapoznać, ale kiedy złapię się to flow to przez tę książkę się nawet płynie. Gdy na początku lektury zapoznałam się z zarysem fabularny, byłam lekko zawiedziona, ponieważ mamy tutaj historię o wyścigach oraz dziewczynie, która trafia do rodziny zastępczej, gdzie między nią a synem jej prawnego opiekuna rozwija się głębsza relacja. Poznając tę otoczkę uznałam, że przeczytam coś bardzo zbliżonego do *“Moja Wina”.* Zagłębiając się w historię, wiedziałam już, że byłam w błędzie i ze strony na stronę zakochiwałam się w tej książce jeszcze bardziej. Świat w jakim dzieją się wydarzenia został według mnie świetnie wykreowany przez autorkę, szczególnie podobało mi się przedstawienie akcji na torze i wokoło niego. Nie sądziłam, że tak pokocham miejsce gdzie działy się wyścigi. Uwielbiam również w jaki sposób Lena zobrazowała nam czytelnikom inne miejsca z fabuły. Uważam, że opisy były w punk, dzięki czemu nie miałam problemów z wyobrażeniem sobie krajobrazu lub pomieszczenia. O bohaterach mogłabym mówić godzinami. Według mnie, każda postać została stworzona bardzo dobrze, a głowni bohaterowie wręcz fantastycznie. Tutaj chciałabym również wspomnieć o idealnych opisach zbliżeń między nimi. Mowa tutaj o subtelnych dotknięciach lub, między innymi, zakładaniu włosów za ucho. Autorka przepięknie uchwyciła każdą taką chwilę w słowach przez co moja romantyczna dusza za każdym razem piszczała! Ivy to dziewczyna, którą podziwiam za jej odwagę, rozsądek oraz zaradność. Dziewczyna skradła moją sympatię tak bardzo, że każdą jej emocję, kiedy to przeszłość dawała jej się we znaki, odczuwałam razem z nią. Killian miał moje serce bardzo szybko. Jego otwarty umysł, troska, taktyczność oraz altruizm sprawiały, że nie mogłam się gniewać na to kiedy jego postać się czasami “psuła”. Cieszę się, że mimo to chłopak szybko wracał na prawidłowy tor jazdy. W historii “Zaplątani” nie brakuje zabawnym momentów, ale mimo to autorka porusza tutaj trudne tematy w poprawny sposób. Według mnie zostały one przestawione na tyle dobrze, że czytelnik odczuwa emocję razem z bohaterami. Czytając tę książkę bawiłam się przecudownie i naprawdę nie sądziłam, że aż tak pokocham całą tę historię! Mimo małych minusów, uważam, że książka zasługuję na 5 gwiazdek, ponieważ wiele tutaj aspektów broni te małe wpadki, które mi osobiście się nie podobały. Przykro mi jest jedynie, że już znam historię Ivy oraz Killiana i że nie będę miała możliwości na przeczytanie jej po raz pierwszy. Chociaż, od kiedy skończyłam czytanie tej książki do napisania tej recenzji, minęło zaledwie parę godzin, ja już tęsknię za bohaterami i myślę, że to wyraża więcej niż tysiąc słów! Czytajcie Zaplątanych!

Jako wielka fanka pierwszej części i romansów musiałam sięgnąć po drugą cześć. Może nie jest to jakiś akademicki poziom (nikt tego nie oczekuje czytając takie książki), może i jest trochę przewidywalna, ale w żadnym wypadku nie odbiera jej uroku i tego jak płynnie i z łatwością się ją czyta. Po długim zastoju myślę że wciągnęła mnie z powrotem do czytania. Wywoływała wiele emocji, i nawet kilka “mankamentów” (zależnie od podejścia), takich jak właśnie ta przewidywalność, zachwyt Wesa Liz, niesamowity upór i momentami głupota głównej bohaterki (znowu temat do dyskusji), moim zdaniem nie wpłynęły negatywnie na odbiór książki. Szczerze, jeżeli spodobała wam się pierwsza cześć, zdecydowanie warto sięgnąć po drugą.