Ostatnie lato Wandalów

Bardzo dobrze się czyta. Fantasy z niewielką ilością magii, choć mam wrażenie, że to może być raczej science-fantasy. Większość akcji dzieje się jednak w bardzo brudnym i realistycznym średniowieczu. Brak tu egzaltowanych bohaterów, nikt się w cudowny sposób nie uratuje, kto nie jest silny i nie ma władzy - ginie. Ciekawe wątki średniowiecznej medycyny, fundamentalizmu religijnego, spisków i szpiegostwa. Sama intryga jest ciekawie poprowadzona, ale pozostaje kilka nierozwiązanych wątków. Mogłaby powstać część druga.

Nie dane było Żegocie Nadolskiemu zbyt długo nacieszyć się Agnieszką i dzieckiem, bo kompani z pierwszego tomu wciągają go do rozwikłania kolejnej mrocznej tajemnicy. Słowiańskie wierzenia, staropolska tradycja, zabobony oraz barwny język to atuty tej powieści.

Podchodziłem do tej książki z dużymi oczekiwaniami i ogólnie nie zawiodłem się. Książkę umownie podzieliłbym na 2 części- przed bitwą, i w trakcie. W "1 części" autor nie przyspiesza akcji. Próbuje wprowadzić nas w otoczkę i realia rozpoczynającej się wojny z Niemcami. A te realia nie są dla nas dobre. Pokazuje podstawowe problemy, nastawienie, prowizorkę ale i pewną naiwność rodem z czasów szlacheckich. Za to duży plus. Zaletą jest również przedstawienie postaci z ich zaletami i wadami, które utożsamiają tamten "duch czasu" i ich wychowanie. "2 cześć" to opis w większości walk i decyzji które się z nią wiążą. Nie ma tutaj patosu. Jest krwawo, brutalnie, z pełna gamą emocji i wewnętrznego rozdarcia. Bohaterami poszczególnych scen bywają anonimowi żołnierze. Autor pokazuje nie tylko heroizm, ale to jak się on rodzi, ale i czym jest okupiony. Pewnym minusem wg mnie jest wątek miłosny, w moim odczuciu bywa za bardzo na 1 planie. W moim odczuciu książka warta uwagi, i o takich prawdziwych historiach należy pamiętać i czytać. PS. Sabaton w utworze 40:1 - polecam piosenkę właśnie o tej bitwie:)

Wspaniała, sfabularyzowana opowieść o Anabazie - drodze pod górę, w tłumaczeniu - czyli wyprawie 10 tys. Greków (Hellenów) wspierających armię Cyrusa Młodszego przeciw Artakserksesowi II. To pierwsza hellenistyczna powieść Igguldena, co warte zauważenia, dopiero później napisze on Protektora i Bramy Aten, kontynuowane potem w serii Złoty Wiek. Czytałem wszystkie te powieści od właściwej strony, chronologicznej, czyli od Bitwy pod Maratonem, skończywszy na przegranej Aten w wojnie peloponeskiej, Sokół Spartański wydawał się więc naturalną koleją rzeczy. Co ciekawe Iggulden pisał, jak wspomniałem najpierw Sokoła co widać w treści i kunszcie pisarskim, który ewidentnie ewoluował w późniejszych powieściach. Stąd, mając to porównanie daję tylko 7/10. Jednakże sama treść, wątki fabularne i poboczne, postaci przedstawione w książce są po prostu żywe i immersyjne. Iggulden to bez wątpienia mój ulubiony autor powieści historycznych.

Jako książka przygodowa całkiem niezła, ale jest kilka ale... Trochę tu nieścisłości historycznych (np. za dużo jarzyn, cebuli i takich tam w IX wieku), Język czasami drażni. Wątpię, aby we wczesnym średniowieczu wojowie rozprawiali między sobą używając takich pojęć, jak "członkowie naszej wspólnoty plemiennej" itp.

Świetna kontynuacja, ciekawe, że w tym tomie wyjątkowo akcja dzieje się w ferie, podczas gdy poprzednia w wakacje. Nie mam za wiele do dodania od poprzedniej oceny, bardzo ciepło myślę o tej książce mimo, że minęło już dość sporo czasu od jej przeczytania. Ogólnie rzecz biorąc polecam!!

O dziwo książka podobała mi się na jakimś trudnym do określenia poziomie 🤔 Można w niej wymienić całkiem sporo "ale" z dziwnymi bohaterami na czele, do których jednak poczułam sympatię, poprzez styl autora, który momentami jest świetny a momentami opisuje krzywdy, zło i różne obrzydlistwa totalnie bezpardonowo, co z kolei pasuje do wydarzeń w książce 😅 Do tego absolutny misz masz wszystkiego. Postaci jest od cholery, giną jak im się żywnie podoba, jest wojna, magia, przeznaczenie i w sumie nie wiadomo w co ręce włożyć... albo raczej w co wyobraźnię włożyć, co by to wszystko do kupy posklejać w logiczną całość, bo, że logikę to ma, nie wątpię. Z tym, że znaleźć ją to niezły hardcore dla mózgu 🤪😊 A jednak bardzo dobrze bawiłam się czytając szermierza, i gdyby wyszedł kolejny tom to bym nie dość, że przeczytała, to jeszcze kupiła 😂💜

Cóż to była za przygoda! Fantastyczne postaci (dosłownie i w przenośni), słowiański klimat, historyczne tło. Idealna letnia rozrywka! Historia drogi z intrygą w tle. Jest parę niedociągnięć ale książka ma być przede wszystkim rozrywką i tą obietnicę dowiozła. Osmund i domowik to najlepsze dwa charaktery które wywołały u mnie uśmiech niejednokrotnie. Troche nie rozumiem wizji Medvida i Hajny, oraz uważam, że można byłoby trochę więcej szczegółów dopowiedzieć np. Jak działa półświat czy system magiczny, bądź wprowadzenie Jaksy trochę jako perpetum mobile. Ale nawet mimo braku tych informacji wszystko tu działa i przygoda jest przednia. Dałoby się w tym świecie napisać epic fantasy i może trochę żałuję że pan Marcin nie pokusił się o taką historię ale kto wie może jeszcze kiedyś! Polecam!

Świetna, bardzo fajnie się czytająca alternatywna wizja historii Polski, z elementami fantastycznymi/sci-fi. Akcja początkowo powoli się rozkręcająca, z czasem nabiera tempa - łyka się ją i czeka na ciąg dalszy. A propos ciągu dalszego - książka kończy się w sposób wskazujący na kontynuację - bardzo, ale to bardzo chętnie chciałbym czytać dalej. Niestety na razie ciągu dalszego brak - autorze, proszę o więcej! :)

Z autorem łączy mnie jedna rzecz. Jesteśmy razem na etapie poszukiwania. Autor szuka swojego miejsca na polskim rynku czytelniczym w gatunku beletrystyki historycznej. Ja szukam kogoś, kto w końcu tę drogę znajdzie. Autor wybrał dobry temat. Tytułowa postać też gwarantuje największą rozpoznawalność. No, cóż... przeczytać, przeczytałem. Szału nie było. Ale z... " braku laku...". Umiarkowanie, ale polecam.

"Syn burzy" to początek cyklu pt. Bjorn, autorstwa pana Pawła Wakuły. Cykl ten został wydany przez Wydawnictwo Literatura. Tytuł ten jest powieścią historyczną, umiejscowioną w początkach państwa Polan i mówiącą o losach Wikingów w drugiej połowie X wieku. Głównym bohaterem powieści jest Bjorn Stenskalle, który w połowie XIX wieku trafia na wyspę Lindisfarne, na której umiejscowiony jest klasztor, w którym opatem jest wielebny Brendan z Corku. Mężczyzna ma za zadanie spisać historię Bjorna i poznać jego wielką tajemnicę i przekazać ją królowi Knutowi Wielkiemu. Bjorn opowiada o swoich urodzinach w trakcie największej burzy, jaką widział świat. Okazuje się, że jest on nieślubnym synem Mieszka I. Przez intrygę Dobrawy chłopiec zostaje wysłany do niemieckiej niewoli, lecz nie udaje się on do niej sam, lecz z bratem. Jakie przygody czekają Bjorna i Bolka? Kogo spotkają na swej drodze? Co będzie działo się na wyspie po przybyciu Bjorna? Dowiecie się tego z kart powieści. Powieść tę czytało mi się dobrze. Na przeczytanie 386 stron potrzebowałem ośmiu dni oraz ośmiu posiedzeń. Wynik taki plasuje tytuł ten na 177 miejscu wśród 290 książek Przeczytanych na tronie. Książka jest bardzo ciekawa i chciałbym ją polecić i zachęcić do przeczytania, gdyż jest ona mało znana. Na LubimyCzytać ma ona tylko 12 opinii i 52 oceny, więc jeśli macie możliwość zapoznania się z tą książką to nie wahajcie się ani chwili. https://www.facebook.com/czytamnatronie

Wciągająca historia o barbarzyńcach walczących o przetrwanie swojego ludu. Fani koła czasu z pewnością znajdą w tej powieści mnóstwo nawiązań do tej serii. Nie jest to na lektura dla wrażliwych czytelników. Znajdziecie tu dużo brutalności, rozlewu krwi, ale również potyczek psychologicznych. Bohaterowie ciekawi, fabuła wciągająca. Cała historia ma w sobie potencjał sagi.

Solidna przygoda w świecie wikingów (tudzież innych germanów czy Słowian). Nie ma co liczyć na fajerwerki, czy kreatywne podejście do tematu "od niewolnika do zdobywcy świata", brak tu niesamowitych zwrotów akcji, czy interakcji między postaciami (a przecież historia świata jest przecież takich pełna) - co skłania mnie do opinii, że autor troszeczkę zachowawczo podchodzi do tematu, bojąc się chyba, że gdzieś po drodze zgubi historyczną zgodność. Ale, kto wie, może w następnym tomie Bull-Hansen zaszaleje trochę bardziej, zaskakując mnie czymś świeżym. Poza tym jednak do ciekawa pozycja, dobry warsztat i różnorodne postacie(szczególnie drugoplanowe) to najmocniejsze punkty.

Myślę, że „Wróżda” Marcina Sindery to książka, która w bardzo ciekawy sposób przybliża czytelnika do początków państwa Piastów, choć nie robi tego wprost. Wydaje mi się, że autor zamiast klasycznej powieści historycznej daje nam coś bardziej surowego – opowieść, w której splatają się dawne wierzenia Słowian, magia, ludowe podania i czysta, brutalna siła. Czytając, miałem wrażenie, że to historia opowiadana jak stara legenda, gdzie rzeczywistość miesza się z mrocznym rytuałem i gdzie zemsta oraz przeznaczenie stają się głównymi bohaterami. Myślę też, że właśnie dzięki tej formie książka nie tylko buduje klimat, ale i pozwala poczuć, jak mogły wyglądać czasy, kiedy rodziła się nowa władza, a stare bóstwa jeszcze nie odeszły w zapomnienie. Wydaje mi się, że „Wróżda” nie jest lekturą łatwą, ale dzięki swojej dzikości i intensywności zostaje w pamięci. To brutalna, a jednocześnie bardzo klimatyczna podróż w świat, który wydaje się jednocześnie obcy i znajomy.

Ależ to było dobre ! Pełne zanurzenie w świecie wikingów, które autor osiągnął bardzo szczegółowymi opisami zwyczajów, tradycji, wierzeń, budowy domów i okrętów, sprzętów codziennego użytku, broni, potraw jedzonych w zależności od pory roku, ubrań, a nawet zwyczajów higienicznych. Do tego dodawał wielokrotnie opisy zapachów, ażeby czytelnik nie tylko zobaczył ówczesny świat, ale też poczuł. W tym miejscu ostrzeżenie: jeśli oczekujesz powieści przygodowej o wikingach, pełnej zwrotów akcji i szalonych przygód okraszonych wątkiem romantycznym, to nie ten adres. Autor snuje opowieść w narracji pierwszoosobowej w sposób niespieszny, surowy, mocno oszczędny. Burzliwe wydarzenia w życiu głównego bohatera relacjonuje dość sucho, gęsto przeplatając je opisami wszystkiego, co widzi główny bohater, a także jego przemyśleniami i rozterkami. I w tym właśnie upatruję główny walor tej powieści -pozwala całkowicie przenieść się w XI w. i odbyć wraz Torsteinem Szkutnikiem podróż do Ameryki Płn. Tormodson jest , oczywiście, postacią fikcyjną, jednak na kartach powieści pojawiają się również postaci historyczne i jest przedstawiony ogólny rozkład sił politycznych w tej części Europy. Powieść przeczytałam bez znajomości pierwszej części jomsborskiej dylogii, jednak nie wpłynęło to w żaden sposób na jej odbiór. Polecam.

Szlachcic Żegota Nadolski, dowiedziawszy się o śmierci całej swojej rodziny z rąk Tatarów, doznaje ataku apopleksji. Kiedy dochodzi do siebie i wraca do sprawności, poprzysięga zemstę, lecz najpierw musi dociec, kto tak naprawdę jest odpowiedzialny za tajemniczy, brutalny mord na jego żonie i dzieciach. Na drodze pełnej intryg, niewytłumaczalnych zjawisk i pojedynków na szable, Nadolski zyskuje licznych sprzymierzeńców, bez których powodzenie misji byłoby wątpliwe. Każdy wątek jest tu starannie zaplanowany i rozwijany, a napięcie narasta stopniowo, jak w dobrym thrillerze. Świetnym posunięciem było wprowadzenie elementów nadprzyrodzonych, dzięki którym fani fantastyki popiskują cichutko z uciechy. Magia i stwory ze słowiańskiego bestiariusza nie dominują jednak nad historią, a raczej subtelnie w nią wplatają, dodając szczyptę niepokoju (...i flaków na wierzchu 😬). Na szczególną uwagę zasługuje język - oddający realia Rzeczpospolitej Szlacheckiej i jednocześnie zrozumiały dla współczesnego czytelnika. Utarczki słowne prowadzone podczas pojedynków mogłabym cytować 1:1, gdybym nie obawiała się, że mnie zamkną na oddziale. No złoto.

Znakomita literatura, nieoczywiste wątki, klimat tych czasów oddany wiernie językowo, społecznie, wydarzenia się zgadzają historycznie. Jedyny minus wg mnie to brak prologu historycznego, nie każdy czytelnik orientuje się w sytuacji politycznej tych czasów. Obszerne są przypisy, ale zdają się na nic bez odwołań w tekście. Mimo wszystko zasłużona ósemka.

Bardzo luźno powiązane z "Sercem lodu" i moim zdaniem lepsze. Szkoda że to koniec cyklu(?) Przynajmniej na tą chwilę. Postacie z pierwszej części występują tylko marginesie. I choć nie było źle to nowi bohaterowie są bliżsi mojemu sercu. Intryga bardziej oczywista, w zasadzie od razu wiadomo kto dobry kto zły. Z pewnymi wyjątkami...😉

„Kiedy maszerowaliśmy na plac apelowy, z determinacją i animuszem dudniąc sandałami o ziemię, zerknąłem na Oktawiusza na czele jego drużyny. Tylko tyle mogłem zrobić, żeby opanować głośny wybuch czystej radości, ale w duchu wrzeszczałem: To jest to! To nasza wojna! Nasz czas! Bogowie, ależ byłem kurewsko gotowy (…)” Legion to kolejny już tom przygód rzymskiego legionisty Corvusa. Realistyczne opisy brutalnych walk, krew i pot, determinacja i rozpacz, odpowiedzialność za towarzyszy broni oraz wola przetrwania, to wszystko do czego przyzwyczaił nas już w dwóch poprzednich tomach autor, znajdujemy także i w tej części , która tym razem opisuje wydarzenia dające początek dwóm poprzednim. W tym tomie uzyskamy wyjaśnienia wątków i zdarzeń, o których wspominał Geraint Jones w „Krwawym Lesie” i „Oblężeniu”. Czytelników znających już pióro autora, nie trzeba do niego zachęcać. Trzeci tom utrzymany jest we wcześniejszym stylu. Dla kogoś kto nie zna legionisty Felixa Corvusa ta książka może być dobrym początkiem by zacząć cykl jego przygód jak i poznać pisarstwo Jones”a. Autor nie jest historykiem. Opis wydarzeń, a więc zmagań wojsk rzymskich z plemionami Germanów i Dalmatów oparty jest na skąpych źródłach historycznych, czego autor nie ukrywa. Dlatego też wartość merytoryczną tej powieści trzeba potraktować tu z przymrużeniem oka. Powieść trzyma w napięciu i pokazuje, że prawa wojny i los szeregowego żołnierza są uniwersalne bez względu na epokę. Któż zaś lepiej mógłby o tym pisać jak nie sam żołnierz – uczestnik trzech tur służby wojskowej w Iraku i Afganistanie. Gotowi iść na wojnę u boku rzymskiego legionisty i jego drużyny? Pancerze już błyszczą, a w powietrzu da się wyczuć zapach strachu, usłyszeć głos gwałconych kobiet i zobaczyć, jak trup ściele się gęsto.

- „Peryskop! Peryskop! Dokładnie na kursie! Zanim ostatnie słowo pobrzmiało (...) [kapitan] był już na skrzydle pomostu z lornetką przy oczach. - Jak daleko? - Już znikł, sir. Myślę, że jakaś miła, sir. - Znikł? Pewni jesteście, że widzieliście? - Jak najbardziej, sir. Dokładnie na wprost, sir. - Peryskop, czy pasmo piany? - Peryskop, sir. Na pewno. To nie mogło być nic innego (...) - Bardzo dobrze. Dziękuję. I wypatrujcie. - Aye, aye, sir”. W trakcie II wojny światowej na Atlantyku miały miejsce dziesiątki większych i mniejszych bitew konwojowych. Największa z nich rozegrała się w marcu 1943 roku. Wzięło w niej udział około 90 statków alianckich i ponad 40 U- Bootów. Czy tak mogła wyglądać jedna z rozmów podczas tego feralnego konwoju? Czy ten konwój mógł wyglądać podobnie do tego, który opisał C. S. Forester? Choć autor już na wstępie swej książki zaznacza, że wydarzenia przez niego opisane nigdy się nie rozegrały, to po jej przeczytaniu można będzie stworzyć sobie obraz jednego z epizodów składających się na pojęcie II wojny światowej, tj. o prowadzonej wówczas wojnie morskiej. Historia pokazuje kilkadziesiąt godzin z życia na mostku kapitańskim Georges’a Krauze’ego, dowodzącego eskortą dla 37 statków towarowych, które przewoziły coś cenniejszego niż np. ćwierć miliona dolarów w postaci ropy naftowej. Przewoziły „godziny wolności” dla całego świata. Wielka Brytania – do której trafić miało zaopatrzenie – pozostawała bowiem wówczas jedyną nadzieją Europy. Od pierwszej do ostatniej strony książka trzyma w napięciu. Obronę przed U- Bootami a momentami polowanie na nie, oglądamy z perspektywy kapitana niszczyciela, którego zadaniem jest zapewnienie maksymalnej ochrony dla konwojowanych statków. Biorąc pod uwagę ich liczbę, trudne warunki pogodowe na północnym Atlantyku, ciszę radiową której nie sposób przerwać, a także międzynarodowe dowództwo pozostałych 3 okrętów eskorty - z którymi przyjdzie Mu współpracować - to zadanie okaże się niełatwe. Przy okazji polskiego akcentu w książce (jeden ze statków eskorty to polski kontrtorpedowiec) i tych niecałych kilkunastu krótkich zdań wypowiedzianych przez kapitana pod adresem jego dowództwa, można domyślić się, jak oceniani byli polscy żołnierze. Pośród spienionych morskich bałwanów, wśród których pojawiają się raz po raz sylwetki nadbudówek statków towarowych albo kiosków łodzi podwodnych, wyłania się także psychologiczny obraz głównego bohatera. Jak sprawi się na swoim stanowisku, biorąc pod uwagę, że to jego pierwsza taka misja? Czy szorstkość w obyciu i języku przyczyni się zachowania dyscypliny w konwoju? Jeśli na to wszystko nałoży się także odwieczny dylemat na polu bitwy, tj. czy kontratakować – a tym samym zostawiać bez osłony konwój – czy trwać na miejscu i się bronić, to scenariusz na film gotowy. Zachęcam jednak do przeczytania książki, zanim popatrzycie na Toma Hanks’a w roli kapitana, który za wszelką cenę – zmagając się przy okazji, że swoimi słabościami, cierpieniami i bagażem doświadczeń – będzie starał się dotrzeć do celu. Czy i jakie straty poniesie? Czy na końcu tych wszystkich trudnych decyzji czekała go będzie chwała, czy ktoś odbierze mu część splendoru? Odpowiedź znajdziesz wśród szarzyzny z rozmytego połączenia nieba i wody, huku strzelających czterdziestomilimetrówek, oblodzonych relingów oraz bezimiennego i anonimowego męstwa marynarzy – zarówno tych patrzących na wroga ze swoich stanowisk bojowych jak i tych, którzy pod pokładem wyciskają z silników kolejne dodatkowe węzły prędkości.