Składające się na tę książkę trzy szkice luźno się ze sobą wiążą. Pierwszy poświęcony jest Zygmuntowi Krasińskiemu i jest rodzajem solidnych (za długich i przygniatających) wypisów z jego twórczości epistolograficznej. Bohaterem drugiego jest Aleksander Jełowicki, powstaniec listopadowy, działacz emigracyjny, wydawca "Pana Tadeusza", a potem gorliwy ksiądz-zmartwychwstaniec. To faktograficznie najlepiej osadzony i najklarowniejszy tekst, przy tym przypominający zapomnianą lub w krzywym zwierciadle pokazywaną a wybitną postać. Ostatni szkic, najkrótszy i pobieżny dotyczy generała Józefa Dwernickiego. Przewija się przez całą książkę tragedia pokolenia napoleońskiego, powstańczego oraz twórcze zrywy i potępieńcze spory Wielkiej Emigracji z galerią największych: Mickiewiczem, Słowackim, Chopinem. Są to wszystko małe obrazki, mignięcia. Jadwiga Dackiewicz jak zawsze pisze jednak solidnie na źródłach, piękną polszczyzną i z wyczuciem epoki.

Składające się na tę książkę trzy szkice luźno się ze sobą wiążą. Pierwszy poświęcony jest Zygmuntowi Krasińskiemu i jest rodzajem solidnych (za długich i przygniatających) wypisów z jego twórczości epistolograficznej. Bohaterem drugiego jest Aleksander Jełowicki, powstaniec listopadowy, działacz emigracyjny, wydawca "Pana Tadeusza", a potem gorliwy...