Jadwiga Dackiewicz

Książkę tę zaczęłam czytać kilka lat temu, lecz przerwałam. Teraz nadszedł czas na wznowienie lektury i jej zakończenie. Oceniam ją pozytywnie, spodobał mi się wybór 3 postaci spokrewnionych lub spowinowaconych z rodem Bonaparte jako POV poszczególnych rozdziałów. Na pierwszy ogień poszedł Lucjan, co uważam za świetny wybór, bo ze wszystkich braci Bonaparte jego lubię najbardziej. Jego idee republikańskie niezbyt mnie przekonują, natomiast jego niezłomna wierność wobec małżonki oraz fascynacja sztuką zasługuje na ogromne uznanie. Za żadną z sióstr Bonaparte nie przepadam, lecz rozumiem tutaj wybór Pauliny jako najbliższej Napoleonowi. Józefina z kolei to dość oczywisty wybór. Część wydarzeń opisywana w książce była mi już wcześniej znana, choć nie wszystkie. Miło było na nowo zanurzyć się w barwny, niespokojny i zmienny czas napoleoński. Część anegdot przytaczanych przez autorkę jest prawdopodobnie już obalona przez nowszą literaturę naukową tego okresu, lecz można to Pani Dackiewicz wybaczyć, zważywszy że swoją ksiażkę napisała ponad 40 lat temu. Podoba mi się też jej psychologiczne podejście do tematu i realistyczne nakreślenie odczuć bohaterów, a zwłaszcza kobiet.