Operacja na złamanym sercu

„Wiosna w Zapomnianym Schronisku” to nastrojowa opowieść o nowych początkach, w której surowy klimat Karkonoszy staje się tłem dla skomplikowanych ludzkich losów. Autorka w umiejętny sposób splata wątki ucieczki od bolesnej przeszłości z poszukiwaniem szczęścia, stawiając bohaterów przed trudnymi, życiowymi wyborami. Choć motyw powrotu dawnych uczuć i szukania ukojenia w górskiej głuszy jest dość klasyczny, historia Moniki i Aleksandra tchnie świeżością i budzącą się do życia nadzieją. To lekka i przyjemna lektura, która idealnie oddaje atmosferę odrodzenia, oferując czytelnikowi chwilę wytchnienia w malowniczej scenerii.

Kiedy brałam tą książkę do ręki nie miałam zbyt dużych oczekiwań. W sumie przyznaje się że myślałam o niej jak o przeciętnej obyczajówce. Wiecie ona wraca gdzieś tam... Jej miłość z przeszłości tam jest i żyli długo i szczęśliwie... Tak jak w tych świątecznych komediach romantycznych... No ale za to je właśnie lubimy. Ale ja nie o tym... Autorka tej książki pokazała jednak że można mieć inny pomysł na romantyczną opowieść ... Brawo

„Dzień na Miodowej” pióra Joanny Szarańskiej to piąty tom wspaniałego cyklu „Na Miodowej”. Jest to kolejne spotkanie z mieszkańcami tej niezwykłej ulicy nazwanej Miodowa. Oczywiście dla jednych bohaterów jest to szczęśliwy dzień, dla innych po prostu kolejny zwyczajny dzień, a jeszcze inni tego dnia dowiadują się nieprzyjemnych rzeczy o swoich najbliższych. Atutem powieści jest poświęcenie poszczególnych części dnia bohaterom wcześniejszych tomów. Natomiast niebywale trafionym zabiegiem w fabule było przedstawienie mieszkańców z perspektywy narracji samej ulicy Miodowa, ulicy która widzi różne rzeczy i historie. Wspaniale było poznać dalsze losy mieszkańców z czterech poprzednich części. Opowiedziane historie we wszystkich tomach są poruszające, niesamowicie życiowe i przepięknie opisane. Pani Joanna posiada niezwykły dar do tworzenia niebanalnych opowieści i dostarcza czytelnikowi wielu emocji i radości. Przeczytanie tej serii jest czystą przyjemnością i szczerze zachęcam do poznania tych przepięknych historii.

"Przez resztę drogi myślała o tym, że te wakacje zmieniły jej spojrzenie na świat, na ludzi i na samą siebie. Po raz pierwszy od dawna czuła się wolna - jak ten mały ceramiczny ptaszek, który wciąż spoczywał w jej dłoni." Lekka i przyjemna historia z przesłaniem. Główna bohaterka - Klara po kłótni ze swoim partnerem podczas lotu rozstają się i każde idzie w swoją stronę. Klara na swojej drodze spotyka mężczyznę, który jest całkowitym przeciwieństwem jej byłego. Spotkany mężczyzna proponuje jej wspólne zwiedzanie wyspy. Co wyniknie z tego niespodziewanego spotkania? Autorka świetnie oddała klimat wyspy, do tego wątek toksycznej relacji oraz kobiecej siły. Dodatkowo pióro autorki jest lekkie a fabuła wciąga od pierwszej strony. Gorąco polecam.

Na fali poprzedniej książki postanowiłam sięgnąć po inną autorki, napisanej w podobnym tonie i sprawdzić ile jeszcze mogę dla samej siebie wycisnąć z lektury 🫢 Niestety, tutaj znalazłam dużo mniej przydatnych myśli niż w "Głową do góry, cycki do przodu", tu też pojawiło się mniej humoru czy też takich chwil w których pomyślałabym, że to o mnie 🙈 Książka nie była gorsza, tego powiedzieć nie mogę, ale w moim odczuciu mniej mi potrzebna 🤪 Nie odczuwałam takiego uniesienia, nie czułam się jak na pogaduszkach z przyjaciółką, nie wzruszyłam się też a przecież powinnam 🙈 Jednakże znalazło się w niej parę fajnych momentów które pokazują, że nie zawsze musimy stawać na głowie by komuś dogodzić, że naprawdę wystarczy wyskoczyć z okrętu niż zatonie niż szukać kamizelki ratunkowej🤭 Lekka i przyjemna w odbiorze, zawiera w sobie sporo historii które fajnie się czyta 🥰 Nie jest idealna, ale jak na wieczór myślę że jest okej 😘

„Ich wszystkie sekrety” to powieść obyczajowa pokazująca, że nawet w pozornie spokojnym i poukładanym życiu mogą kryć się problemy oraz niedopowiedziane historie. Autorka przedstawia losy trzech kobiet: Klaudii, Wiktorii i Blanki, które mieszkają w tej samej miejscowości. Są przyjaciółkami, sąsiadkami i matkami. Na pierwszy rzut oka ich życie wydaje się idealne, mają rodziny, pracę i angażują się w życie lokalnej społeczności. Jednak z czasem okazuje się, że za tym spokojnym obrazem kryją się rozczarowania, niespełnione marzenia i tajemnice, które każda z nich skrywa przed światem. Ich mężowie znają się ze wspólnej służby w ochotniczej straży pożarnej, co dodatkowo splata losy bohaterów. W miarę rozwoju akcji wychodzą na jaw trudne sprawy, które wystawiają przyjaźń i małżeństwa na próbę. Autorka pokazuje, że nawet w małej społeczności, gdzie wszyscy się znają, nie wszystko jest takie, jakim się wydaje. Ta historia jest bardzo prawdziwa, bo pokazuje, jak łatwo zatracić się w codzienności – w pracy, obowiązkach, opiece nad dziećmi i spełnianiu oczekiwań innych. Często brakuje nam czasu dla siebie, na rozmowę, na szczerość i na zadbanie o własne potrzeby. „Ich wszystkie sekrety” uświadamia, że tłumione emocje i przemilczane problemy w końcu i tak wyjdą na powierzchnię. Książka jest napisana lekkim, przystępnym językiem, dzięki czemu czyta się ją szybko i z dużym zainteresowaniem. Nie jest bardzo długa, więc można ją pochłonąć w krótkim czasie, ale mimo to zostawia czytelnika z refleksją. Okładka przyciąga wzrok i dobrze oddaje klimat kobiecej historii skrywającej coś pod powierzchnią. Z niecierpliwością czekam na moment, kiedy będę mogła zatracić się w drugiej części i dowiedzieć się, jak potoczą się dalsze losy bohaterek.

Agata Bednarek jest niezależną kobietą, która nie potrzebuje związku. Marcel Mazur jest fanatykiem jednorazowych spotkań z płcią przeciwną i brakiem angażowania się na stałe. Oboje są prawnikami i prowadzą szereg spraw z różnych jego dziedzin. Los chciał jednak, aby stanęli po dwóch stronach jednego z głośnych procesów dotyczących błędu medycznego, w którym poszkodowanym jest znany influencer. Nie spodziewali się, że oprócz wygranej sprawy mogą dostać coś więcej… miłość. Jakiś czas temu czytałam książki z „Serii z Aktami” Natalii Sońskiej i bardzo chciałam, aby los bohaterów drugoplanowych również został pociągnięty. Stało się tak właśnie w „Klauzuli zaufania”. Agata to typowa kobieta niezależna, która za wszelką cenę walczy o swoje i piękne jest to, że poza pędem w rozwoju kariery i swoimi klientami pozwoliła na to, aby oddać chwilę dla samej siebie. To samo Marcel – błędy przeszłości i przeżycia, z którymi musiał się zmierzyć, nie zawsze muszą zamykać drogę do ponownego znalezienia szczęścia. Natalia Sońska ma przyjemne pióro, przez książkę przechodzi się sprawnie i płynnie. Autorka dozuje emocje i stopniowo rozwija wątki, trzymając czytelnika w napięciu i zachęcając do dalszego czytania. Polecam i czekam na dalszą część 😊

Czasami wystarczy jeden impuls, żeby wydarzyło się coś, co na chwilę zatrzyma nasze życie i pozwoli spojrzeć na nie z zupełnie innej perspektywy. Tak właśnie zaczyna się historia Jagody - kobiety, która samotnie mieszka w starym domu na wsi. Pod wpływem chwili wrzuca na facebookową grupę „Kobiece pogaduchy” ogłoszenie z propozycją spędzenia wspólnego walentynkowego weekendu dla tych kobiet, które chcą uciec od świata pełnego czerwonych serduszek. I tak w piątkowe przedpołudnie u drzwi Jagody pojawiają się Mirella, Elwira, Hanna i… nastoletnia Wiktoria. Każda z nich przyjeżdża z inną historią, z własnym bagażem doświadczeń, problemów i emocji. Żadna nie wie, czego się spodziewać po tym spontanicznym wyjeździe. A ten weekend szybko okazuje się zupełnie inny, niż mogły przypuszczać. Wspólne rozmowy, nieoczekiwane wydarzenia, pomaganie przy porodzie, spanie na podłodze czy śniadanie jedzone po turecku na kołdrze przy kominku sprawiają, że między bohaterkami rodzi się wyjątkowa więź. Ten wspólnie spędzony czas pozwala każdej z nich zatrzymać się na chwilę i przyjrzeć swojemu życiu. Przemyśleć relacje z bliskimi, podjąć trudne decyzje i spróbować zrobić krok do przodu. Bo choć miłość ma wiele odcieni, to właśnie ona nadaje sens naszym wyborom i codzienności. Karolina Wilczyńska po raz kolejny tworzy historię pełną emocji, ciepła i refleksji. To opowieść o kobietach, przypadkowym spotkaniu i o tym, że czasem rozmowa z kimś zupełnie obcym potrafi zmienić więcej, niż się spodziewamy. „Pięć odcieni miłości” to ciepła, kobieca historia o przyjaźni, odwadze i o tym, że nigdy nie jest za późno, by coś w swoim życiu zmienić. Polecam z czystym sumieniem bo, jak zawsze książki tej autorki to dobrze spędzony czas 👍🙂🤗

Dobra książka na jedno popołudnie. Jest to ciąg dalszy "przygód młodej lekarki" Julity w powiatowym szpitalu. Ludzie kochają medyczne seriale, więc pewnie i ten cykl będzie mieć sporo zwolenników. Dla mnie trochę przecukrzona- świetna ekipa lekarzy, idealny partner, ambitna pani doktor... Gdyby nie poruszony problem mobbingu w pracy, mogłoby się czytać tę książkę jak bajkę przed snem. Dobrze, że autorka na zakończenie wprowadziła intrygującą zajawkę, to może w następnej części będą niespodzianki?

„Opowieść o tym, że nawet najbardziej połamane skrzydła da się jeszcze skleić”. A życie podcinało, łamało i wyrywało je bezlitośnie Małgorzacie i Adamowi. Kobiecie, której umierał mąż po udarze mózgu i mężczyźnie, któremu rak piersi powoli odbierał żonę. Ich znajomość zaczęła się na korytarzu zakładu opiekuńczo-leczniczego podczas odwiedzin małżonków. Z czasem stali się dla siebie w podobnych doświadczeniach wsparciem, inspiracją, motywacją i nadzieją, że choroba minie. Prowadzone rozmowy utrzymywały ich na powierzchni życia. Dmuchali sobie nawzajem na poranione skrzydła, a potem w odrośnięte, by nie rozbić się o ostre skały smutku. Nie zdradzam w tym momencie fabuły. Autorka z góry założyła, że będzie to powieść terapeutyczna dla osób w trudnych, skrajnych sytuacjach życiowych, które wydawałyby się im beznadziejne. Stworzyła historie podobnych im osób, pokazując spektrum emocji towarzyszących. Od lęku, złości, wściekłości na świat pozwalający „im się rozpadać na maleńkie kawałki, na tysiące drzazg”, gniewu, poczucia zdrady i opuszczenia, niezrozumienia, a przede wszystkim samotności w problemie. Z drugiej strony zatracania się w nim, bo prowadzącym do egoistycznego postrzegania postaw bliskich oraz przekonania, że wszyscy „będą kręcić się wokół jej świata, rozbitego, rozsypanego, pełnego żalu”. Przybliżyła procesy psychiczne zachodzące w człowieku, któremu runął znany świat. Te o podłożu społecznym widoczne w postawach głównych bohaterów i ich najbliższych. Te natury religijnej, w której Bóg przechodził weryfikację wiary w jego intencje i istnienie. Również te o podłożu intelektualnym, a dokładniej filozoficznym, skupiające się na istocie życia i jego nieuniknionym przemijaniu, chorobie jako polu walki, miłości „z nadzieją, że nawet jeśli ciało zawodzi”, to ona przetrwa i szczęściu przybierającemu zawsze kształt sinusoidy. Naprzemienna opowieść Małgorzaty i Adama pozwalała na ich uważne prześledzenie. Autorka pokazała również, jak radzili sobie pogrążeni w smutku bohaterowie. Podsuwała im pomysły podnoszące na duchu i umożliwiające czerpanie odrobiny radości z drobnych czynów, do której każdy z nich miał prawo. Uprzedzała przy tym, że nie zawsze miały one charakter zbawienny i naprawczy. Liczyła się sama chęć próby, czy stworzenia możliwości zadziałania. Mimo że opowieść miała mieć charakter psychologiczny, nie poczułam historii emocjonalnie. Brałam w niej udział rozumowo, jako raczej obserwator zmagań uczuciowych Małgorzaty i Adama. Może dlatego, że część wiedzy na temat funkcjonowania świata i człowieka w nim pochodziła z mentalnych przekazów umieszczanych w życiu pary bohaterów. Brzmiały jak miniwykłady mentora w szkole życia. Nie przemawiało to do mnie. Ten silny i jawny dydaktyzm stał w opozycji do języka emocji. Często nie należał ani do Ewy, ani do Adama. Narrator przejmował ich role, odgrywając nauczyciela, mentora lub guru. Przeszkadzało mi to, bo wyrywało mnie z emocji przeżywanych przez uczestników scen. Wolę samodzielnie wnioskować i odkrywać przesłania, bo na tym polega dla mnie przekaz intelektualny i emocjonalny powieści terapeutycznej czy psychologicznej. Tutaj ona traciła swoje cechy i funkcję na rzecz poradnika psychologicznego, w którym mogłam przeczytać na przykład dwustronicowy rozdzialik na temat przysięgi małżeńskiej. Frapujący mezalians. naostrzuksiazki.pl

Ewa jest nauczycielką i matką 19- letniego Damiana. W jej poukładanym życiu niespodziewanie pojawia się Maks, który porzucił ją, gdy była w ciąży . Żal, złość i poczucie winy nie pomagają w trzeźwej ocenie tego, co wydarzyło się przed laty. Demony przeszłości atakują Ewę że zdwojoną siłą. Daria próbuje pozbierać się po rozstaniu. Sama nie wie, czy bardziej boli ją zdrada, czy fakt, że Janek zataił przed nią coś, co wywróciło ich relację do góry nogami. Praca w szpitalu pozwala oderwać myśli od problemów, ale i przynosi trudne emocje, szczególnie gdy życie pacjentów wisi na włosku, a bliski przyjaciel na własne życzenie zatraca się w mroku.

"Kiedy zakwitną marzenia" autorstwa Anny Szczęsny to spokojna i emocjonalna opowieść o stracie i odbudowywaniu samej siebie. Historia Izy - kobiety zranionej lecz wewnętrznie silnej pokazuje, jak krok po kroku można odzyskać siłę i sens życia. Nie koniecznie idąc cały czas prostą ścieżką i bez problemów. Ciężko opisać, nie zdradzając szczegółów. Na plus wyróżniła się autentyczna relacja między bohaterkami. Pozbawiona jakichś szczególnych schematów i pełna subtelnych emocji. Dużą rolę odegrał też sielski klimat "Chabrowego Ustronia", który dał mi pewne poczucie ukojenia myśli, wyciszenia się. Gdybym miała szansę, to sama bardzo chętnie chciałabym się tam znaleźć i, może nie przeżywając dokładnie tego co bohaterka, nieco odpocząć od codziennego zgiełku i rutyny. Małym minusem może być - dla niektórych nieco większym, zależy jak kto lubi i jak czuje się lepiej - bardzo spokojne tempo akcji. Bez żadnych przeskoków gdzie człowiek nie wie gdzie się nagle znalazł - momentami cała akcja po prostu się toczy własnym życiem, co może nużyć innych czytelników. Dlatego jeśli oczekujecie większej dynamiki i nie czujecie się dobrze w taki powolnym tempie - warto się zastanowić, czy brać i później dawać negatywną opinię. Tu trzeba również zaznaczyć - miejscami fabuła bywa przewidywalna. Książka jest idealna dla osób szukających czegoś pokrzepiającego i spokojnego, idealna na wyciszenie się, zwolnienie tempa.

Mam problem z tą książką. Żyłam dokładnie w tym czasie o którym autorka opowiada, w głębokim PRL-u i podczas jego przemian. Mam złe wspomnienia czyli trauma wróciła a dodatkowo słuchało mi się trochę książki jak reportażu i w tym wypadku nie było to dobre. Dobrze napisana ale źle odebrana przeze mnie. No cóż czasami tak bywa. Sięgnę po tom drugi aby ugruntować sobie zdanie Polecam jednak aby wyrobić sobie własne zdanie. #WyzwanieLC2026

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2026/03/39-26-milosc-all-inclusive-aldona-reich/ „Miłość all inclusive” Aldony Reich to lekka opowieść o miłości i ludziach, którzy dają się ponieść chwili. Jest to studium zachowań urlopowiczów, którzy nie mają żadnych zahamowań, co rodzi kłopotliwe sytuacje. Autorka w zabawny sposób, a do tego ze sporą dawką ironii, opisuje zachowania rodaków korzystających z pobytu all inclusive. Dzięki temu podpatrujemy urlopowiczów, ich romanse, wpadki, ale też jak radzą sobie podczas wycieczek i jak są one organizowane. W tej historii przeglądamy się jak w krzywym zwierciadle i uśmiechamy się, ponieważ wspomniane sytuacje są z życia wzięte.

Niesamowita książka, przepadłam z nią na bardzo długi czas. Wszystko przez to, że opowieść ukazuje co można zrobić, kiedy zaczyna brakować nam pieniędzy, a każdy kolejny krok okazuje się być porażką. Jak rodzice zamiast z miłością przygarnąć swoje choćby i dorosłe dziecko, to jednak potrafią się tylko otwarcie pytać, co z nią nie tak? Co takiego zrobiła, że mąż w niedługim czasie się z nią rozwiódł? Co ona takiego robi, że nawet z pracy została zwolniona? Czyżby już do końca życia miała mieszkać z rodzicami? Czy na te trzydzieści przeszło lat zamiast chodzić z głową w chmurach, ma swój wzrok spuszczać na dół i udawać, że nie istnieje? Historia jest takimi przejściami począwszy od rozmowy o rozwodzie, stracie pracy, powrotu do rodziców i rozpoczęcia życia na własny rachunek, jeśli można nazwać nielegalne pomieszkiwanie w łazience swojego innego pracodawcy;-) W międzyczasie poznajemy mężczyznę, który widział i słyszał muzykę dosłownie wszędzie. Jest opisany jako dosyć sławna postać, która już w bardzo młodym wieku nauczyła się gry na wielu instrumentach, oraz poddawał muzykę pod sceny filmowe. To on właśnie niespodziewanie powraca do miejsca, gdzie nasza kobieta mieszkała w łazience. Natrafia na nią roznegliżowaną w całości. Reaguje sporym gniewem i trudno jest określić czy był to powód zgorszenia jej nagością, czy zabrania mu samotności i spokoju, który uwielbia. Tych dwoje to mieszanka przeciwieństw, gdzie ona oczekiwała romantyzmu i bezpieczeństwa, oraz natomiast przygód i samotności. Jednak słowo do słowa i zaczyna wytwarzać się między nimi pewnego rodzaju więź. Jak podkreśliła autorka, nieraz rozmowa oparta na szczerości potrafi zmienić naprawdę wszystko, nawet zdanie o drugim człowieku. Nawet sposób postrzegania go, choćby i grał na nerwach jak na najlepszych skrzypcach:-) W piórze autorki jest ulotność chwili, blask świeżości, powiew nowych emocji oraz parcie naprzód pomimo trudności. Czyta się ją cudownie, postacie nas złoszczą i pokazują serce na dłoni. Odbieramy ich jako prawdziwych ludzi. Dla mnie byli taką inspiracją do pokazania, że cokolwiek chcemy uzyskać to przyjdzie, tylko po drodze wielokrotnie będziemy przechodzili próby by utwierdzić się w naszym przekonaniu lub obrać inną drogą. Wytrwali osiągnął spełnienie:-)

„Cisza w mazurskim lesie” to polska powieść obyczajowa z silnym wątkiem kryminalnym i lekką nutą romansu, której akcja toczy się w malowniczej mazurskiej wsi z pozoru spokojnej i sielankowej – ale tak naprawdę skrywającej mroczne tajemnice. Główna bohaterka, Laura – dziennikarka śledcza, przyjeżdża tam, by napisać reportaż o tajemniczej śmierci młodej kobiety i tym samym zdobyć awans. Wraz z nią jedzie Arek – kolega z redakcji, którego irytujące zachowanie stopniowo ustępuje miejsca bardziej złożonej relacji między postaciami. Książka łączy kryminalną intrygę z opisami mazurskiej przyrody i społeczności, a narracja stopniowo buduje napięcie i angażuje czytelnika w odkrywanie kolejnych warstw tajemnicy. Recenzenci i czytelnicy chwalą klimat powieści, naturalne dialogi i realistyczne przedstawienie bohaterów, a także tempo akcji, które rośnie wraz z kolejnymi rozdziałami. Choć momentami fabuła może się wydawać rozciągnięta lub bardziej skupiona na relacjach niż na samym śledztwie, ogólne wrażenie jest pozytywne – to wciągająca i klimatyczna lektura.

Kasia od urodzenia mieszka w małej wsi Wszeborowo, miejscowość otoczona starą puszczą. I choć kocha to miejsce, to ma dość wścibskich ludzi, ich wiecznych niepotrzebnych porad i oglądania tych samych twarzy. W spadku po wujku dostała pokaźny spadek, więc się spakowała i wyjechała nad morze z myślą, że tam kupi dom i znajdzie swoje miejsce. Ale pomimo tego, że zaprzyjaźniła się tam z ludźmi, to miejsce jej nie odpowiadało. Więc znowu wsiadła do swojego kolorowego trabanta i wyruszyła w dalszą drogę. Historia w tej książce toczy się bardzo powoli, ale mimo to wciąga. Kasia zastanawia się też nad pochodzeniem tego wszystkiego co dostała w spadku i wspólnie ze znajomym próbują coś wyniuchać. Mi się podobało, ciągle powtarzam, że książki tej autorki bardzo relaksują.

W sumie się wciągnęłam, może to już ten wiek xD Męczą mnie romantasy, niezalezne bohaterki i do bólu przystojni wojownicy, więc z przyjemnością wsluchałam się w historie i rozterki przyziemnej rodziny, która ma swoje szare odcienie. Myslę, że przesłucham również pozostałe tomy.

Kocham Cię, życie” to nie tylko powieść o miłości, ale przede wszystkim opowieść o przyjaźni i podróży w głąb w siebie w aurze przepięknych Bieszczad. Paulina wyjeżdża w Bieszczady na zaległy urlop i planuje tam zajść w ciążę ze swoim narzeczonym Waldim. Niewierny partner nie dojeżdża na miejsce wypoczynku, a Paulina wpada w tarapaty, z których ratuje ją Wojtek, brat właścicielki pensjonatu. Czy Paulinie uda się znaleźć spokój w Bieszczadach? Uwielbiam klimat Bieszczad w książkach. Ten niemalże idylliczny obraz natury często łączy się z nie do końca pożądanymi ludzkimi zachowaniami. Przykładem będzie niebezpieczna sytuacja, w którą uwikłała się Paulina z Rosjanami… Bardzo ją polubiłam jako bohaterkę i przemiło czytało mi się o jej przygodach. I jakie to piękne, że na swojej drodze spotkała też i dobrych ludzi! Słodko-gorzka historia podróży do Bieszczad to przyjemna i bardzo absorbująca propozycja na lutowy wieczór. 05.02.2025 w_barwach_literatury

Słuchajcie, jeśli szukacie czegoś, co otuli Was jak ciepły kocyk w chłodny wieczór, to ta historia Aleksandry Rak jest strzałem w dziesiątkę. Opowiada o Mai, która po stracie dziadków próbuje poukładać swoje życie na nowo w starym familoku, odnajdując po drodze pasję do szycia aniołów i budując niezwykłe więzi z barwnymi sąsiadami. Muszę przyznać, że to taka książka, przy której po prostu odpoczywasz. Nie jest to może literatura, która wywróci nasze postrzeganie świata do góry nogami czy wniesie do życia głębokie filozoficzne prawdy, ale spędza się z nią czas naprawdę miło i bezstresowo. Idealnie nadaje się na momenty, kiedy masz ochotę na coś lekkiego i zupełnie niezobowiązującego – po prostu czytasz i czujesz, jak schodzi z Ciebie napięcie. Krótko mówiąc: polecam każdemu, kto potrzebuje odrobiny literackiego wytchnienia bez zbędnego ciężaru.