Ogień Ducha świętego

Ktos ponizej napisal, ze wszystko w tej ksiazce jest odrealnione. Na pierwszy rzut oka tak. Ale ja mialem to szczescie, ze przed przeczytaniem tej ksiazki bylem u Jezuitow na rekolekcjach ignacnajnskich, a o samych Jezuitach i o sw. Ignacym wiedzialem tyle co nic. I dopiero po tym doswiadczeniu wzialem ksiazke do reki. No i tak... to zupelnie inna perspektywa. Trudno tu o jakas literacka ocene, bo to zapis przezyc. Ale sama wartosc ksiazki na dyche. Bez 2 zdan.

Jakże ciężka jest droga do zjednoczenia z Bogiem a jednocześnie jak wiele można poświęcić ze swego ziemskiego życia, aby na końcu tej podróży móc oglądać Stwórcę bez żadnej zasłony. Zapewne gdyby człowiek nie chciał porzucić światła naturalnego poznania, to blask wiary nigdy by nie zdołał należycie rozjaśnić znaczenia Słowa dla którego poznania tak wielu ludzi marzy o doznaniu szczególnej łaski wewnętrznego doświadczenia. Jan od Krzyża był świętym, który w najwyższym akcie wolności świadomie wybrał oddanie się Bogu. Poszukując chwil, w których jego dusza mogła zostać dotknięta w swym najgłębszym wnętrzu, wybrał rozpoczynającą się już na ziemi podróż ku Bogu. O tym wszystkim opowiada Edyta Stein. O śmierci człowieka zmysłowego i zmartwychwstaniu osoby duchowej. O wygaszaniu światła naszego rozumu po to, żeby wejść w noc ciemną wiary. A wreszcie też o tym, jak przemieszane ze sobą mistyka i poezja potrafią przybliżyć sprawy nadprzyrodzone. Studium Edyty Stein nasuwa mi na myśl wiosnę duszy, w której celem staje się zrealizowanie pragnienia ujrzenia Boga twarzą w twarz. Podczas tego procesu dokonuje się duchowa przemiana a pojęcia niezmierzonego i niewyrażalnego stają się w odważnych poetyckich wizjach bliższe ludziom poszukującym prawdy bardziej, niż kiedykolwiek wcześniej. W twórczości św. Jana od Krzyża przemawia samo serce, towarzysząca mu przez całe życie pieśń miłości pomaga odkrywać drogę do krystalicznych źródeł wiary. Prawda, że brzmi to orzeźwiająco i oczyszczająco? I to pomimo tego, że mistyczna mądrość wcale nie musi być wyraźnie zrozumiana a wejście na przepastną głębię ducha wręcz poświadcza ogromną skalę trudności podejmowanego zadania. Św. Jan od Krzyża na kartach swych dzieł zamienia śmierć w życie a zmysłowość w duchowość. W jego subtelnym rozmiłowaniu widać już progi wiecznego raju a on sam nie żałuje, gdy musi opuścić ziemski padół. Niemiecka karmelitanka bosa odsłania horyzonty dostatecznie szerokie dla Boga ale ukazując przy tym wystarczająco wąską bramę poznania dla ludzi, udowadnia tym samym trudność, jaka towarzyszy wstępowaniu z jednego stopnia miłosnego zjednoczenia na drugi. Wyjaśniając teologię Krzyża, powołuje się w swoich zabiegach na naśladowanie Jezusa Chrystusa. Pomaga jej w tym poetycka ekspresja Jana od Krzyża, ponieważ wyrażona jego poezją substancja duszy staje się ważnym elementem na twardej i stromej ale pięknej i słodkiej drodze zjednoczenia z Bogiem. Tym samym przełamuje ciasnotę umysłu, do której jesteśmy przez całe swoje życie tak mocno przywiązani. Jednak to nie wszystko, bo wywiedziona z najbardziej wewnętrznego doświadczenia duchowa siła, pozwala odbiorcom studium pewniej stąpać po tajemniczych ścieżkach karmelitańskiej duchowości. Pracy Edyty Stein zawdzięczam chociaż częściowe uciszenie zmysłowej części duszy i otwarcie swojego wnętrza na nowy świat. Czy przebyłem sobie pisaną noc ciemną? Zapewne nie, jednak opisy wewnętrznych przeżyć św. Jana od Krzyża pomogły mi pewniej stanąć na drodze wiary. Z wielkim zainteresowaniem czytałem o bardzo subtelnych i niemal nieodczuwalnych zabiegach świętego karmelity, zmierzających do przesunięcia granic wolności ducha poza kres ludzkiego poznania. Martwiły mnie jego próby przebrnięcia przez pustkę oschłości, ale wiedząc jak zakończyła się ta historia miłosnego zjednoczenia z Bogiem, wiedziałem o czekającej na niego na końcu drogi nagrodzie. Warto było próbować przekraczać wszelkie ludzkie zrozumienie chociażby po to, aby móc się zachwycić przewagą piękna blasku wiary nad światłem rozumu.

„Opowieści pielgrzyma” - Autor nieznany. Niezwykła opowieść o niezwykłym 33- letnim Pielgrzymie, który po rodzinnej tragedii jakiej doznaje, odwiedza cerkiew, gdzie podczas nabożeństwa usłyszał wezwanie: „Nieustannie się módlcie” (I Tes. 5:17), nie widział jak zrozumieć posłyszane słowa, opuszcza rodzinne strony i postanawia, odpowiedzi poszukać w świętych miejscach. W swoją pielgrzymią drogę zabiera odziedziczona po dziadku Biblię i torbę sucharów. I tak wraz z NIM wędrujemy przez XIX-wieczne Imperium Carów. Najpierw szuka rady u kaznodziejów, ale oni głosili tylko teorię, a on chciał znać praktykę. Wreszcie trafił na starego mnicha-pustelnika. Ten wyjaśnia: „Nieustanna wewnętrzna modlitwa Jezusowa jest to nieprzerwane, nigdy nieustające wzywanie boskiego Imienia Jezusa Chrystusa ustami, umysłem i sercem, połączone z wyobrażeniem sobie Jego ciągłej obecności i proszeniem Go o przebaczenie: podczas wszelkich zajęć, na każdym miejscu, w każdym czasie, a nawet we śnie. „Opowieści pielgrzyma” są pięknym i bardzo dostępnym traktatem o modlitwie, szczególnie o Modlitwie Jezusa, która wywodzi się od Ojców Pustyni z IV wieku. Jej praktyka polega na stałym powtarzaniu "aktu strzelistego", formuły, „Panie Jezu Chryste, Synu Boży, zmiłuj się nade mną”. Pielgrzym, którego cały majątek stanowi worek sucharów, Biblia i Filokalia, spotyka na swej drodze wielu ludzi z różnych stanów – chłopów, duchownych, mnichów, kupców i szlachetnie urodzonych. Obserwujemy wiec przekrój społeczny XIX-wiecznej Rosji. Każde kolejne spotkanie z tymi ludźmi ubogaca nie tylko pielgrzyma, ale i tych, których spotyka, a także nas czytelników. Gorąco polecam !!!

O tej książce dowiedziałem się z vloga O. Adama Szustaka OP, z jego cennej dla mnie serii ośmiu filmów pt.: Modlitwa Głębi. Wcześniej przeczytałem już dwie inne książki Tomasza. Opisywana publikacja napisana jest konkretnym językiem i myślę, że nie sprawia trudności podczas jej czytania, przynajmniej u mnie tak było. Książka ciekawie omawia zagadnienia związane z modlitwą, tą osobistą i wspólnotową. Trapista ten w niej zaznacza, że praktyka modlitwy kontemplacyjnej nie jest przeznaczona tylko dla mnichów lecz również dla każdego. Choć niektórzy mają do niej większe powołanie. Merton pisze o błędach i zagrożeniach mogących się pojawić podczas modlitwy. Uważam to za najważniejszy aspekt jego książki, czyli ma wymiar nie tylko spekulatywny ale i bardzo praktyczny. Tomasz prowadził w powołaniu i uczył nowicjuszy, mnichów na ścieżkach kontemplacji, więc wie o czym pisze i mu zaufałem. O jakich zagrożeniach duchowych On notował, dotyczących niezdrowej modlitwy? Między innymi o; gnostycyzmie, fanatyzmie religijnym i wykorzystywaniem religii do celów politycznych. Tomasz często cytuje w tej książce teksty pochodzące z tradycji Kościoła, np. ojców pustyni, świętych katolickich i mistyków, oraz co ważne wyjaśniał modele modlitwy w oparciu o obrazy, fragmenty zawarte w Biblii. Omawiana publikacja jest ostatnią, pożegnalną książką autorstwa tego mnicha/nomady. Niektórzy piszą, że jest to jego testament, ponieważ zmarł w tragicznym wypadku niedawno po jej napisaniu. Kogo może zainteresować ta praca pisarska? Myślę, że dla każdego wierzącego i modlącego się katolika będzie pomocna na jego drodze praktyki modlitewnej. Mnie osobiście otwarła szeroko oczy na zagadnienia jej dotyczące. Jeśli ktoś szuka wprowadzenia w świat modlitwy, nie tylko mniszej, to mogę z całym sercem i szczerze ją polecić. Nie jest to objętościowo książka, że tak napisze, cegła. Zawiera ona dziewiętnaście rozdziałów, które czytywałem po jednym wieczorem przed snem. Zapraszam na mojego bloga. https://christophorusartifex.blogspot.com/2025/02/modlitwa-kontemplacyjna.html

Najcenniejszą wartością tej książki są interpretacyjne nawiązania do współczesności, mniej lub bardziej dyskretne, ale śmiałe i zazwyczaj trafne. W duchowym sensie dużo zyskałem. W wielu aspektach analiza Apokalipsy Marii Szamot otwiera nam szeroko oczy na świat, na sens naszego życia. Lektura jest jednak bardzo trudna i wymagająca maksymalnego skupienia.

Naprawdę bardzo dobra interpretacja przypowieści o synu marnotrawnym. Prezbiteriański pastor Timothy Keller nie tyle poświęca tutaj uwagę synowi młodszemu, co przygląda się starszemu i udowadnia, że wbrew powszechnym interpretacjom przypowieść ta nie dotyczy tylko jednego syna. Obaj bowiem w gruncie rzeczy pobłądzili tak samo – i jeden i drugi popadli w iluzję samostanowienia, opierając się albo na swojej wolności (młodszy) albo swoich zasługach (starszy), co dla jednego i drugiego stało się bożkiem. Wlaśnie dlatego – jak przekonuje Keller – starszy syn nie mógł znieść tego, że Ojciec przygotował dla młodszego ucztę, gdyż opierając się o swoje uczynki żądał za nie nagrody, robił po prostu wszystko dla siebie. Jego własne uczynki stały się dla niego źródłem pychy i ostatecznie zgorzknienia, gdy Ojciec jednak postanowił inaczej. Polecam jednak samemu poczytać. Książka jest krótka i dobrze napisana, bez lania wody. "Jeżeli sądzisz, że dzięki dobrym uczynkom i przyzwoitości zaskarbisz sobie u Boga łaskę dobrego życia, będzie cię zżerał gniew, ponieważ życie nigdy nie układa się tak, jakbyśmy tego chcieli. Zawsze będziesz przekonany, że zasłużyłeś na więcej, niż dostajesz. Zawsze będziesz widział, że w danym aspekcie życia komuś powodzi się lepiej niż tobie, i zapytasz: „Dlaczego on, a nie ja? Przecież tak się starałem”. Ale ten żal to tylko i wyłącznie twoja wina. Powodzenie innych nie ma tu nic do rzeczy. Żal wynika z usilnych prób kontrolowania życia poprzez własne zachowanie. Tak silne podłoże złości, które sam wytwarzasz, zapewne nie zamieni cię w mordercę, jak w przypadku Salieriego, ale spowoduje, że nieraz stracisz równowagę. Widzimy także, że starszy brat ma silne poczucie własnej wyższości. Wskazuje, jak dalece lepsze są jego moralne osiągnięcia. Za pomocą pogardliwego sformułowania („Ten syn twój...”) podkreśla, że jego własny brat przestał być jego bratem." "„Starsi bracia” budują swój wizerunek w oparciu o własną pracowitość czy moralność, przynależność do elitarnej grupy czy też wyjątkową mądrość i bystrość. Nieuchronnie prowadzi to do poczucia wyższości względem tych, którzy nie posiadają podobnych przymiotów. W zasadzie na tego typu porównaniach budują oni poczucie własnej wartości. Uprzedzenia rasowe i klasowe są więc po prostu wersją projektu „zbaw się sam”. Ten dynamizm staje się wyjątkowo intensywny, kiedy „starsi bracia” wywyższają się ponad wszystkich ze względu na swoją religijność. Jeśli członkowie grupy uważają, że Bóg wybrał ich ze względu na prawdziwą doktrynę, sposób wykonywania praktyk religijnych i etyczne postępowanie, ich zachowanie względem osób spoza grupy może być wrogie. Ukrywają poczucie własnej nieomylności pod pretekstem sprzeciwiania się tym, którzy ich zdaniem są wrogami Boga. Kiedy popatrzymy na świat z tej perspektywy, uzasadnienie nienawiści i opresji w imię prawdy wydaje się proste." "Jezus radykalnie przedefiniowuje to, co dla nas złe. Prawie każdy definiuje grzech jako przekroczenie pewnych zasad. Jezus pokazuje, że człowiek, który w rzeczywistości nie popełnił wykroczenia przeciw żadnemu z moralnych przykazań, może być tak samo duchowo zagubiony jak człowiek rozpustny i niemoralny. Dlaczego? Ponieważ grzech to nie tylko łamanie zasad, to stawianie siebie w miejscu Boga jako Pana, Zbawcy i Sędziego. Właśnie tak każdy z synów chciał pozbawić ojca autorytetu." "Jeśli nie potrafisz okiełznać swojego temperamentu i widzisz, że inni mają podobny problem jak ty, jesteś im w stanie wybaczyć, ponieważ wiesz, że wcale nie jesteś od nich lepszy. „Jak mogę mieć im to za złe, skoro sam tak postępuję?” – myślisz sobie. U „starszych braci” jednak grzech i antypatia względem Boga są ukryte głęboko pod warstwą opanowania i moralnego zachowania, nie widzą więc powodów, dla których nie mogliby czuć się lepsi od innych. Widząc ludzi, którzy kłamią, zdradzają żony lub nie modlą się do Boga, po prostu patrzą na nich z góry. A jeśli taki człowiek ich skrzywdzi, „starsi bracia” czują, że przez wzgląd na swoje nieskazitelne zachowanie mają prawo być obrażeni i nieustannie przypominać swoim winowajcom o ich złym postępowaniu." "Religie opierają się na zasadzie „Jestem posłuszny – a więc Bóg mnie akceptuje”. Podstawowa zasada ewangelii mówi natomiast: „Jestem akceptowany przez Boga poprzez dzieła Jezusa Chrystusa – i dlatego jestem posłuszny”. Jak widzieliśmy, wiara w ewangelię to sposób, w jaki człowiek nawiązuje kontakt z Bogiem. Daje nam nową relację z Bogiem, nową tożsamość. Nie możemy jednak myśleć, że kiedy chrześcijanin raz uwierzy, kończy się jego przygoda z ewangelicznym przesłaniem. Fundamentalnym spostrzeżeniem Marcina Lutra było to, że „religia” jest domyślnym stanem ludzkiego serca. Komputer automatycznie działa w trybie domyślnym, chyba że celowo każemy mu zrobić coś innego. Luter mówi, że nawet jeśli raz nawrócimy się na ewangelię, nasze serce automatycznie wróci to pracy na starych zasadach, chyba że celowo, wielokrotnie będziemy je przełączać na tryb ewangeliczny."

Drogi Czytelniku, to jest opinia naszego wydawnictwa (2ryby.pl). Każdą treść, którą wydajemy w postaci książki lub audiobooka, wpierw uznajemy za bardzo dobrą, wartościową i potrzebną. Dlatego niech Cię nie dziwi, że ta opinia będzie pozytywna ;-) „Jego miłość jest ogniem” Jeśli jesteś znudzona/y wieloma rekolekcjami/kursami i pragniesz czegoś zupełnie nowego, spróbuj tego, a nie rozczarujesz się. W nagrania rozdziałów wkomponowane zostały instrumentalne kanony z Taizé, co doskonale nastraja do treści.

Autorem jest ojciec z zakonu benedyktynów – Szymon Hiżycki. Wymienia i opisuje główne grzechy, stopniuje je i pozwiązuje z demonami; ma ciekawe podejście do acedii. Odnosi się do życia mniszego. W ogóle wzoruje się na pismach mnicha Ewagriusza z Pontu, który żyje w IV wieku.

Thimothy Keller w tej książce porusza bardzo ważną kwestię wiary chrześcijańskiej - czy są powody by wierzyć ? Podczas lektury odniosłem jednak wrażenie , że jego poglądy ( jakkolwiek pięknie i logicznie uzasadnione ) są jednostronne .Sądzę że po przeczytaniu tej książki każdy będzie w stanie odpowiedzieć sobie na zawarte w tytule pytanie . Polecam tą książkę czytelnikom , którzy pragną odnowić swoją relację z Bogiem.

Mądrość pustyni to zbiór opowieści z życia chrześcijańskich pustelników z IV w. naszej ery, zwanych Ojcami Pustyni, którzy w oddaleniu od zamętu świata szukali zbawienia, samotności i życia kontemplacyjnego. Jest to jednak wybór szczególny - przygotowany został przez najsłynniejszego chrześcijańskiego pustelnika XX w., trapistę Thomasa Mertona. W jego tłumaczeniach pojawiają się więc osobiste tony i charakterystyczne dla pisarstwa Mertona połączenie głębokiego szacunku i humoru, świetnie oddające specyficzny styl myślenia i życia starożytnych Ojców, których cechowały skromność, zdrowy rozsądek i duchowa głębia. Z Apoftegmatów Ojców Pustyni: Pewien brat rzekł do starca: "Jeden z braci modli się w swojej celi, robi sześciodniowe posty i inne praktyki pokutne. Drugi troszczy się o chorych. Którego z nich czyny bardziej podobają się Bogu?". Starzec odpowiedział: "Choćby ów brat, który pości przez sześć dni, w ramach pokuty powiesił się za nos, nie mógłby równać się z tym, który troszczy się o chorych". (tekst z okładki) Kiedy byłem nastolatkiem fascynowały mnie Islam i Zen. Nie dostrzegałem wtedy głębi i różnorodności tradycji katolickiej. Wraz z dorastaniem zacząłem poznawać swoją religię różnymi drogami, jedną z nich była i jest nadal dla mnie sztuka sakralna w tym ikona. Każdemu współwyznawcy poszukującemu własnej tożsamości religijnej mogę szczerze polecić tę książkę. Czytając ją przychodzą mi na myśl słowa Thomasa Mertona: "Nie wychodzimy na pustynie po to, aby uciec przed ludźmi, ale po to, aby nauczyć się ich odnajdywać." Zapraszam na mojego bloga. https://christophorusartifex.blogspot.com/2009/04/madrosc-pustyni.html

Dlaczego tak późno ją przeczytałam! Autor, zakorzeniony w świecie pojęć i wartości żydowskich, z lekkością stylu interpretuje postacie i wydarzenia Starego Testamentu. Pokazuje jak można żyć Pismem Świętym na co dzień. Odkrywa też drogę swoich poszukiwań Prawdy.

Dla wszystkich, którzy chcieliby zanurzyć się choć na chwilę w tamtej chwili, w tamtym miejscu. Niekoniecznie trzeba być gorliwym chrześcijaninem, wystarczy być ciekawym świata. Ogrom pracy włożony przez autora, epoka oddana w najmniejszym szczególe, postać Jezusa, od dzieciństwa do Golfoty, pełna szczegółów, ułatwia zrozumienie Jego drogi i Ewangelii.

Autor operuje w innym środowisku, niż te, do którego jesteśmy przyzwyczajeni w katolickiej Polsce. Jego spojrzenie na pewne sprawy i głębia interpretacji jest czymś unikalnym dla polskiego czytelnika. Ks. Halik nie ucieka od subiektywnych opinii, a wysoki poziom intelektualny jego kazań skłania do przemyśleń i refleksji. Dałbym tej książce wyższą ocenę, jednak podtytuł "kazania o sensie życia" nastawił mnie na trochę inną zawartość. A może po prostu inaczej rozumiem problem "sensu życia"?

Zawarte w tym tomie pisma pontyjskiego mnicha to klasyka literatury ascetycznej. Ewagriusz wskazuje sposoby oderwania się od namiętności które zaciemniają umysł i nie pozwalają wznieść się w kontemplacyjnym doświadczeniu do Boga. Dla współczesnego czytelnika poszukującego wskazówek do życia duchowego to ciągle piękne i wartościowe treści.

Lektura ta miała decydujący wpływ na życie św. Teresy z Lisieux i zachęcona tym przeczytałam.. Książka ponadczasowa i zawierająca w formie dziewięciu konferencji podstawowe prawdy na temat tego co nas może spotkać po śmierci. Przystępny język, bogata treść, daje dużo do myślenia. Polecam każdemu wierzącemu i tym bardziej tym którzy nie wierzą. Może coś zmienią w swoim życiu po tej lekturze.

„O naśladowaniu Chrystusa” to rodzaj duchowego przewodnika, który jest równocześnie prosty i skomplikowany. Już objaśniam o co chodzi. Prosty, ponieważ przekazane w niej prawdy są jasne, proste i klarowne a skomplikowany, bo niekiedy człowiekowi pogubionemu duchowo niełatwo wprowadzić je w życie. Czasami na drodze może stać własna pycha, egoizm bądź jakiś inny grzech. Moim zdaniem warto jednak czytać takie dzieła, gdyż pomagają oddzielić ziarno od plew a mianowicie wskazać co jest ważne w duchowym rozwoju a co powinniśmy odrzucić. Nie jest tajemnicą, że człowiek pochłonięty przez sprawy tego świata oddala się od Boga, kiedy jednak postawi Go na pierwszym miejscu wtedy wszystko będzie miało właściwy porządek i wszystko się ułoży. Nie da się całkowicie zrezygnować z doczesności, to jasne, ale można próbować szukać duchowej równowagi w tym zwariowanym świecie. Książka posiada bardzo cenne wskazówki dla osób już wierzących a niewierzących może wręcz nawrócić, bo taka jest jej siła. Polecam. Ocena maksymalna (arcydzieło).

Świetna , z powodu lekkiego pióra i tematu bardzo interesującego . Nie mamy przetłumaczonej "A secular age", ale mamy te książkę. Po dość zawiłym piórze Barra czy Ratzingera, to mila odmiana. Mimo lekkości, jak przystało na popularnonaukowy tekst, mnóstwo cytatów i odniesień do badan naukowych . Wnioski, które wysnuwa, my w Polsce znamy: rodzina to mały Kościół. Warto , a fragment o sztuce sakralnej wzruszył mnie do łez swoją trafnością. Żeby popłakać się przy książce popularnonaukowej :) -oznacza to tylko jedno, że jest mocna!

Dla tych, którzy nie są zainteresowani życiem duchowym, książka ta będzie niezrozumiała i zapewne nieciekawa. Ci, natomiast zagłębiający tajniki duchowości, odnajdą w niej ukryty skarb- cenną perłę, którą należy strzec i chronić, aby nie "wpadła " w niepowołane ręce, o czym też przestrzega autor tego, moim zdaniem, prawdziwego arcydzieła duchowości. Zainteresowanym tematem, gorąco polecam.

Żyjemy w świecie hałasu, nadmiaru informacji, rozwijającej się technologi. Sięgnęłam po książkę ze względu na MOC, I nie zawiodłam się. W ciszy spotykamy Boga, sam na sam. Cisza to spotkanie, ciszy nie czujemy ona jest. W ciszy pojawiają się najlepsze rozwiązania, rodzi się miłość, której doświadczając przekazujemy innym. Nie jest zarezerwowana tylko do zakonów. Wystarczy się zatrzymać, znaleźć miejsce zamilknąć i słuchać wschłuchiwać się w ciszę. Być w Obecności sam na sam. Po pewnym czasie zorientujemy się że bez ciszy nie potrafimy już żyć. Nasze życie się zmieni. Milczenie naprawdę ma MOC. Książkę mam, i często do niej wracam. Gorąco polecam

Zbiór różnego rodzaju pouczających, krótszych bądź dłuższych sentencji lub krótkich opowiadań Ojców pustyni z okresu od IV do V wieku. Niektóre są dość humorystyczne (polecam opowieść o Abba Ammonasie, kadzi i nierządnicy) każda przynosi jednak jakiś morał i zostawia nas ze "słowem", które możemy potem "przeżuwać". Warto ciągle powracać na pustynię i odkrywać Ojców na nowo.