Niech żyje tata Alberta!

Zdarzyło się Waszym dzieciom zagubić? Może w nowym miejscu przez chwilę poczuły dezorientację? A może czują lęk separacyjny? Boją się rozstania w przedszkolu? Nie chcą zostawać z nikim innym poza mamą? Niechętnie oddalają się od rodziców? Do nich skierowana jest zabawka opowieść pt. „Zagubiona małpka”. Wykreowana przez Julię Donaldson skacząca z drzewa na drzewo i dobrze bawiąca się bohaterka w końcu zauważa, że w jej pobliżu nie ma mamy. Czuje strach i zaczyna szukać rodzicielki. Przestraszonej małpce z pomocą przychodzi motyl, któremu mała małpka opisuje swoją mamę. Niestety pomocnik nie do końca wie, w jaki sposób powinna wyglądać mama tego maleństwa, bo kierując się swoimi doświadczeniami zakłada, że rodzice różnią się od swojego potomstwa i w niczym ich nie przypominają. Kolejne wskazówki małpki prowadzą od słonia, przez węża, po papugę. Żaden z tych zwierzaków nie jest poszukiwaną mamą. Kiedy już udaje się motylowi znaleźć zwierzę wyglądające tak samo okazuje się, że i to nie jest mama. Oczywiście mała bohaterka w końcu trafi do swojej rodzicielki. „Zagubiona małpka” to zabawna rymowanka bazująca na zaprzeczeniach i wyszukiwaniu cech podobnych u innych zwierząt. To uświadamia czytelników, że czasami możemy mieć inne wyobrażenie na tematy, bo bazujemy na własnych doświadczeniach i spostrzeżeniach. Moja córka jest zachwycona tą książką. Lektura zdecydowanie zachęca do mówienia. Można wydawać odgłosy zwierząt, nazywać je, a starsi czytelnicy czytać rymowankę. Poszczególne ilustracje zwierząt są piękne i skutecznie przykuwają wzrok małych czytelników. Książkę tę z powodzeniem można wykorzystać jako czytankę terapeutyczną. I to zarówno do ćwiczeń logopedycznych, jak i zabawy psychologicznej, rozmowy uświadamiającej dziecku, że może nie widzieć mamy, ale ona zawsze pojawia się po całym dniu zabaw i przygód. Myślę, że będzie to świetne wprowadzenie do rozstania w przedszkolu. Piękne ilustracje autorstwa Axela Schefflera, śliskie strony i solidna okładka oraz bardzo dobrze zszyte kartki sprawiają, że lektura jest estetyczna i trwała. Zdecydowanie polecam

Tata Oli pewnie ma drugie imię "Obciach" i swoim zachowaniem powoduje, że Ola czuje się zażenowana w każdej sytuacji. Tata Oli najzwyczajniej w świecie zachowuje się jak większość naszych rodziców m.in. pokazując nasze zdjęcia z najmłodszych lat.

😡Przeklinanie. Komu nigdy się nie zdarzyło, niech pierwszy rzuci kamień.🪨 Wszyscy jednak zdajemy sobie sprawę, że nie jest to coś chwalebnego i warto walczyć, by nasz codzienny język był pozbawiony tego rodzaju słownictwa. Problem przeklinania ciekawie z perspektywy dziecka, ujęty został w książce "Tata Oli przeklina", należącej do brawurowej serii o tacie Oli. U nas od kiedy pojawiła się na półce pierwsza książka z cyklu, nieodmiennie pozostają one hitem. 🙂 Tu warto zaznaczyć, że humor w tacie Oli jest "specyficzny" i nie każdemu musi odpowiadać. Tata Oli lubi naginać prawdę, pożerać ogromne ilości słodyczy i fast foodów, zawsze wygrywać, a przy tym czasem użyć niezbyt dyplomatycznych słów, co nie podoba się jego córce. Fabuła jak widać może być dla rodziców nieco zaskakująca, ale gwarantuje mnóstwo śmiechu.😉 🛝 "Tata Oli przeklina" to opowiadanie, w którym Ola wciąga całą rodzinę do wyzwania, w którym za każde przekleństwo trzeba wnieść opłatę do wspólnej puli. Zgromadzone kwota ma zostać przeznaczona na wyjście do parku rozrywki dla całej rodziny. Choć początkowo "zbiórka" idzie dobrze, to z czasem każdy zaczyna pilnować się, a najostrożniejszy jest tata, który dotąd dostarczał najwięcej gotówki... Czy uda się zebrać potrzebną kwotę? Czy eksperyment nauczy czegoś tatę i Olę? Jeśli chcecie ze swoim dzieckiem zacząć rozmowę na temat wulgaryzmów w codziennym życiu, albo szukacie sposobu na to jak się ich pozbyć, to lektura tej części taty Oli może okazać się pomocna. Moja Ola i jej tata polecają.😍

Albert jest coraz starszy i z chęcią podejmuje się kolejnych wyzwań. Tym razem zostanie… nianią! Rodzice Malucha postanawiają spotkać się ze znajomymi i opiekę nad dzieckiem powierzają właśnie Albertowi. Chłopiec wie jak odpowiedzialna jest praca opiekuna i świetnie się do niej przygotował. Pyszna kolacja, wspólne śpiewanie, i czytanie na dobranoc – to z pewnością sprawi, że Maluch będzie zadowolony. Szybko okaże się jednak, że opieka nad Maluchem nie jest tak prosta, jak się Albertowi wydawało. Dlaczego? Maluch wszystko potrafi zrobić SAM. No, może z wyjątkiem czytania. Niestety tu również pojawi się pewien problem, bowiem bajki o malutkich myszkach i kurczaczkach nie specjalnie interesują małego chłopca. Maluch zdecydowanie wolałby usłyszeć historię o… potworze! Co zrobi Albert? Sięgnijcie po książkę „Opowiedz coś strasznego, Albercie” i sprawdźcie, jak zakończy się ta historia! Bardzo cenię sobie serię o Albercie Albertsonie. Podoba mi się to, że autorka bardzo poważnie traktuje problemy dzieci. Każda z książek dotyka innego zagadnienia i wszystkie są niezwykle wartościowe. Po przeczytaniu opowiadania „Opowiedz coś strasznego, Albercie” od razu nasuwają mi się dwie prawdy życiowe, które swoją drogą dość często powtarzali mi moi rodzice. Jedna z nich to „Uważaj, czego sobie życzysz” – pewnie wielu z nas choć raz usłyszało te słowa. Zaś druga? Ufaj swojej intuicji! Ciekawa jestem, czy Wasze przemyślenia będą podobne… Uważam, że książki o Albercie Albertsonie to bardzo wartościowe lektury, jednak zdecydowanie nie są one przeznaczone do czytania przed snem. Jestem przekonana, że każda z nich stanie się początkiem ważnych rozmów z młodymi czytelnikami, dlatego warto zaplanować ich lekturę na taki moment, w którym zwyczajnie będziecie mieć czas na „przegadanie” książki. W przypadku książki „Opowiedz coś strasznego, Albercie!” jest jeszcze jeden powód, dla którego odradzałabym jej wieczorną lekturę. Elementy dreszczowca mogłyby przeszkodzić w wyciszaniu się przed snem. Z tego też powodu waham się nad tym, do jakiej grupy wiekowej przypisać tę książkę. Wydawca oraz księgarnie rekomendują ją dla dzieci od 3. roku życia. Przyznam, że miałabym obawy przed przeczytaniem jej z 3-latkiem. W moim odczuciu będzie ona odpowiednia raczej dla dzieci 5-letnich i starszych. Czytelnicze Podwórko

Książki o sympatycznym prosiaczku o imieniu Wesoły Ryjek bardzo przypadły mi do gustu. Napisane są z humorem, prostym i zrozumiałym dla czterolatka językiem. Przygody i spostrzeżenia Ryjka potrafią być naprawdę interesujące. Czasami mam wrażenie, że Ryjek to trochę mój syn :), a jego przygody wywołują uśmiech na mojej twarzy. A i młody chętnie słucha, gdy mu czytam te książki.

Uwielbiamy całą serię o Albercie, ale tą pozycję oceniam troszkę mniej pozytywnie. Przede wszystkim ze względu na fakt, że opisana jest tu historia dwóch chłopców, którzy idą do domu zupełnie obcej osoby i przychodzą tam niemal codziennie bez wiedzy rodziców. Moje dzieci natychmiast wyciągnęły z tego wniosek, że tak można i musiałam im długo tłumaczyć, że choćby nie wiem, jak ich ktoś "czarował", to z nikim obcym mają nie iść.

Smoki to jedne z tych stworzeń, które od zawsze fascynowały ludzi. Prawdziwe czy nie – stały się tematem wielu legend i baśni, w których w kulturze zachodniej motywem przewodnim jest konieczność zwalczenia ich, ujarzmienia, zabicia. Aby ludzie mieli powód do wchodzenia w interakcję z potężnymi gadami potrzebny był pretekst, a ten szybko znaleziono w postaci bezbronnych księżniczek ratowanych przez dzielnych i sprytnych rycerzy. One miały być bezbronne, uległe, a oni silni i mądrzy, bo ci głupi i słabi byli przystawką w menu drapieżnika. Schemat pokazujący, że kobiety mają czekać na pomoc mężczyzn, wpajający dziewczynkom, że od nich niewiele zależy. A co by było, gdyby to właśnie od dziewczynek zależało bardzo dużo? Gdyby to kobiety były aktywne? Co by było, gdyby potrafiły nawiązać nieprzemocowe relacje ze smokami? O takich problemach jest właśnie książka „Zog”. Opowieść zaczyna się prosto, bo od początku nauki smoka o imieniu Zog w szkole. Jest to pilny uczeń. W każdej klasie ma coś innego do nauki, ale czasami ta jego gorliwość prowadzi do różnych wypadków, przez które mógłby nie ukończyć kolejnej klasy. Na szczęście z pomocą przychodzi mu dziewczynka, która opatruje rany, daje tabletki na ból gardła, chłodzi poparzone miejsce, przykleja plastry. To właśnie dzięki niej młody smok może zdziałać dużo więcej. W ostatniej klasie uczniowie mają za zadanie porwanie prawdziwej księżniczki. Zog także i tym razem jest bardzo gorliwy: zaciekle walczy z rycerzami, próbuje dostać się do zamku, ale tylko odnosi rany. Kiedy myśli, że będzie musiał się poddać znowu z pomocą przychodzi mu dziewczynka, która informuje go, że jest księżniczką i pozwala się porwać. Dzięki temu Zog może skończyć szkołę. Księżniczka zaprzyjaźnia się z innymi smokami, pomaga im w nauce. Pewnego dnia zjawia się rycerz, który zamierza walczyć ze smokami, aby ją uwolnić. Ona jednak informuje go, że wcale nie trzeba o nią walczyć, bo jest tu z własnej woli i jak będzie chciała to odejdzie i zamiast bycia bezbronną księżniczką woli być lekarką pomagającą chorym. Rycerz stwierdza, że też w sumie woli pomagać innym niż walczyć ze smokami. W ten sposób księżniczka i rycerz stają się zgranym duetem ruszającym na pomoc ludziom. A pomagają im smoki. Z opowieści wyciągniemy kilka dobrych wniosków: kobieta decyduje o sobie i można zrobić coś, co jej dotyczy tylko wtedy, kiedy ona na to wyrazi zgodę. Drugi wniosek: to przekonanie, że lepiej współpracować niż walczyć, bo dzięki temu nie odniesiemy ran i komuś pomożemy. Piękne dwustronowe ilustracje o wyrazistych i kontrastowych kolorach oraz prostej kresce skutecznie przyciągają dziecięcą uwagę. Niewielka ilość tekstu dobrze wkomponowana w szatę graficzną sprawia, że młody czytelnik nie nudzi się w czasie lektury. Całość dopełnia dobrej jakości papier, solidnie zszyte strony i estetyczna kartonowa oprawa, dzięki której lektura jest bardziej trwała. Zdecydowanie polecam.

Nikogo, kto czyta książki, nie trzeba przekonywać, jak ważne jest zapoznawanie dzieci (już od najmłodszych lat) z literaturą. A każdy miłośnik czytania który posiada dzieci, na pewno docenia, że żyje w takich czasach, kiedy literatura dziecięca jest tak wspaniała i piękna, i można przebierać w mnóstwie różnych opowieści. Jedną z najnowszych propozycji dla dzieci (którą dorośli przeczytają na pewno równie chętnie) jest książka Iwony Czarkowskiej pod tytułem „Pan Kudłaty i Cztery Łapy”. Ta prosta i urocza opowieść skradła moje serce. Kiedy na pustym placu obok domu rodziny Stokrotków staje nowy dom, wszyscy mieszkańcy są zainteresowani nowymi sąsiadami, którzy niewątpliwie niedługo go zasiedlą. Niestety szybko okazuje się, że nowy lokator wcale nie jest chętny do nawiązywania relacji z sąsiadami, którzy na domiar złego mają całe stadko kociaków i psiaków, na które jest uczulony. Czy można poradzić sobie z uprzedzeniami? Czy uda się pokonać początkową niechęć i nieufność? I czy wystarczy uśmiechać się do innych by sprawić, że nawet najgorszy dzień stanie się lepszy? Tego dowiecie się z lektury. Na wstępie napiszę o tym, co mnie szczególnie urzekło w książce Iwony Czarkowskiej, czyli o ilustracjach Moniki Rajkowskiej. Są piękne, wesołe, a że dostajemy tutaj dwie historie w jednej (oczywiście powiązane ze sobą), to każda z nich zobrazowana jest rysunkami w innej stylistyce – i wszystkie one rozwijają w prosty sposób wyobraźnię (za sprawą uproszczonych kształtów, które każde dziecko doskonale zrozumie i rozpozna). Opowieść zawarta w książce nauczy dzieci tego, że pozory często mylą; że czasem nie mamy wpływu na to, jak nas odbiera otoczenie; że mimo wszystko warto starać się zrozumieć dziwne zachowania innych ludzi, no i przede wszystkim… że noszenie ciekawych skarpetek, może zakończyć się nowymi przyjaźniami… Myślę, że dzieci będą ucieszone poznaniem wesołej gromadki mieszkającej pod dachem Stokrotków, a także pewnego ponurego, kudłatego trolla z tajemniczego lasu. A mnogość bohaterów sprzyja czytaniu tej książki różnymi głosami – to jedna z największych radości, jakie dają dobrze napisane książki dziecięce.

Książka o akceptowaniu odmienności i o budowaniu relacji w nowym środowisku. W klasie pojawia się nowy uczeń Sam. Patrzymy na niego oczami Archibalda. Widzimy jak nowy jest intrygujący, ale i irytujący; jak jego odmienność może być ciekawa i pokazać nam coś nowego i dodać wartości naszemu życiu. Przyjaźń potrzebuje trochę czasu by rozkwitnąć. Książka może pomóc oswoić się dziecku w nowym miejscu z nowymi ludźmi. A i nam dorosłym też może zwrócić uwagę na dynamikę rodzących się relacji.

Tym razem maszyny dostają zlecenie wyburzenia budynku i posprzątania całego placu. Świetnie zilustrowana opowieść o tym, jak wygląda praca przy wyburzeniach, z zachowaniem kwestii bhp i poruszona została też kwestia recyklingu tak ważna w dzisiejszym świecie. Jak zwykle opowieść napisana rymowanym wierszem i okraszona ładnymi ilustracjami.

Powiedziałabym, że to książka idealna na zimowe wieczory z przedszkolakiem. Jest tu trochę o zimie, o tym, że czasem to nam dorosłym się wydaje, iż nam czegoś nie wypada w jakimś wieku (bitwa na śnieżki), o domowym ognisku, świętach. Moim ulubionym opowiadaniem jest to o żonie. Wesoły Ryjek mówi swojej mamie, że się z nią ożeni. Wiadomo, to niemożliwe, ale bardzo fajna jest pointa tego opowiadania (ale nie będę jej zdradzać:) ). Warto przeczytać.

Poznajcie "Poszukiwanego! Tajemniczego złodzieja książek", czyli Rafcia, który ponad wszystko kochał czytać książki. Jednak jego uwielbienie wymyka się spod kontroli, kiedy pod osłoną nocy zaczął wykradać książki ich właścicielom, podczas gdy ci spali. Inny miłośnik książek, Artur, od orientuje się, że ktoś regularnie kradnie jego książki. Zasadza się na tajemniczego złodzieja i ... odkrywa kim on jest, chociaż nie udaje mu się go schwytać. Jednak nikt nie wierzy w istnienie króliczego złodzieja w koszulce z napisem 'I ❤️ BOOKS' - nie wierzy mama, nie wierzy mu nauczycielka, ani nawet komisarz Kałuża. Wszytko zmienia się, kiedy Rafcio nieświadomie zakrada sur do domu samego komisarza. Jak się skończy ta historia? Spokojnie, Rafcio nie trafi za kratki, ale pozna remedium na swoją nieopanowaną miłość do książek. Zabawna książka z sympatycznymi ilustracjami i z nieco grubszymi kartkami. Podoba mi się, że biblioteka jest tu przedstawiona jako raj dla książkolubów i staje się ulubionym miejscem również dla Rafcia.

Ta Książka opowiada o chłopcu Mikołaju, którego dręczą trzy pytania, Chłopiec za nic nie może odpowiedzieć na te pytania, więc idzie do swych przyjaciół, lecz on nie rozumie nadal. Pewnego razu zauważył pandę, która była ranna więc Mikołaj jej pomógł, gdy panda wy zdrowiała Mikołaj zapytał się ostatni raz o pytania które sobie zadał a panda odpowiedziała mu że na wszystkie pytania które sobie zadał , może sobie sam na nie odpowiedzieć, ponieważ wszystkie odpowiedzi na pytania ma w sercu i on sam wie co ma zrobić.

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2022/08/98-22-hej-przedziadku-i-zielona-lodz-podwodna-przedziadka/ astępnie przenosimy się do zielonej łodzi podwodnej i ruszamy w podróż poszukując Przebabci! Wyruszamy razem z 4 ancymonami, i płyniemy w kolorowych wodach wypatrując tam wiele ciekawych stworzeń. Przygoda z udziałem Przedziadka, który jest wynalazcą nie może być nudna. Na kolorowych ilustracjach znajdziemy wiele ciekawych przedmiotów i różnorodnych zwierząt z wodnego świata. Szkoda, że przygoda choć wielobarwna jest taka krótka, bowiem teksty na poszczególnym stronach nie są zbyt długie za to pisane różnorodną czcionką, co może zaciekawić małych czytelników, którzy zaczynają czytać. Pozytywna, wielobarwna i ciekawa przygoda poszukiwawcza. Książka w twardej oprawie dzięki czemu jest odporna na uszkodzenia. Historia niesie przesłanie o tym by nie bać się przeżywać przygód oraz o tym że bycie razem sprawia bardzo dużą radość dla wszystkich uczestników przygody.

Lubię ilustracje Britty Teckentrup, czytałam wcześniej jej inne książki, więc strona wizualna "Niebieskiego i żółtego" mnie nie rozczarowała. Ilustracje są piękne, ciekawe. Opowiedziana na kartach książki historia dwóch ptaków okazała się całkiem interesująca i skłaniająca do refleksji. Kiedy mamy gorszy czas w życiu, zdarza się, że zamykamy się na kolory świata, jego piękno i muzykę. Tak się stało z niebieskim ptaszkiem. Jego otoczenie zaakceptowało ten stan. Dopiero ktoś obcy, z zewnątrz swoją cierpliwością i zainteresowaniem, pomógł niebieskiemu, dał mu nadzieję i radość. Czy nie zdarza nam się taki bezkresny, wydawać by się mogło, smutek? A z drugiej strony, czy sami mamy cierpliwość, by pomóc naszym przyjaciołom w takich trudnych dla nich momentach?

Bożonarodzeniowy klimat, dziecięce emocje, marzenia, rozczarowania, a także nadzieję, ciepło i miłość - wszystko to znajdziecie w tej przepięknie wydanej książce w formie kalendarza adwentowego. Została ona podzielona na 25 krótkich rozdziałów, więc można czytać ją codziennie po fragmencie od 1 do 25 grudnia. Głównym bohaterem jest Cebulka, tak mama nazywa Stiga, chłopca uczęszczającego do pierwszej klasy podstawówki. Mieszka on z mamą w niewielkim miasteczku. Zbliżają się święta Bożego Narodzenia, a on marzy o rowerze, choć wie, że jego mamy nie stać na tak kosztowny prezent. Cebulka ma również inne pragnienie - bardzo chciałby poznać swojego tatę. Gdyby jego rówieśnicy wiedzieli, że on, Stig ma tatę, nie współczuliby mu, a on sam wypełniłby pustkę w sercu. Bardzo kocha swoją mamę, ale chciałby być taki jak inni i po prostu mieć tatę. W międzyczasie Cebulka nawiązuje relację z miejscowym mechanikiem, który uważany jest przez inne dzieci za dziwaka. Niespodziewanie dla chłopca, Karl staje się mu bliski, ale potrzeba akceptacji ze strony kolegów i koleżanek jest silniejsza. Przecież Karl kompletnie nie odpowiada wyobrażeniu taty, jaki malował się w głowie Cebulki. Ale chłopiec udowodni wszystkim, że jego tata istnieje. Wie, że ma na imię Joppe i mieszka w Sztokholmie przy długiej ulicy. Znajdzie go, a ten od razu go rozpozna i ucieszy się na jego widok. Czy marzenie Cebulki spełni się? Czy jego świat wreszcie będzie kompletny? Świat przedstawiony w książce jest bardzo autentyczny. Dziecięce emocje, sposób postrzegania i wyobrażenia otaczającej rzeczywistości, czasem wręcz naiwność i przede wszystkim silna potrzeba przynależności i akceptacji. To bardzo wzruszająca opowieść o dziecięcych pragnieniach, a także o tym, że czasami to, czego szukamy, jest tuż obok nas.

“Czy będziesz moim przyjacielem?” to opowieść o dobrze znanych Zajączkach, które spędzają ze sobą mnóstwo czasu. Do tej pory w serii nie pojawiali się inni bohaterowie, aż do teraz! Książeczka zaskoczy nas nową postacią, którą jest prawdziwy Biały Zajączek o imieniu Mgiełka. Zajączki nie tracą czasu i od razu zaczynają wspólną zabawę w berka, kopanie dołów czy czy usypywanie wieży z tego, co mają pod łapkami. Świetnie się razem bawią, a czas płynie im niezwykle szybko. Jednak w pewnym momencie Mały Brązowy Zajączek traci z oczu Mgiełkę i niepocieszony musi wracać do domu. Cały czas zastanawia się czy spotka jeszcze kiedyś swoją nową przyjaciółkę. Czy historia dobrze się skończy? “Czy będziesz moim przyjacielem?” to powiew świeżości w serii. Postać Mgiełki na pewno wniesie dużo słońca w życie Brązowych Zajączków i jestem pewna, że czeka ich jeszcze niejedna przygoda. Chociaż kto wie… liczę na to! Książeczki z serii “Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham” są króciutkie, pięknie zilustrowane i mają niewiele tekstu, przez co świetnie sprawdzą się dla maluchów i młodszych dzieci. Czcionka jest duża i przejrzysta, a historii o Zajączkach zawsze dobrze się słucha.

Szczerze powiedziawszy jestem trochę rozczarowana tą książką, pierwszą w sumie też. Po tych baśniowych opisach spodziewałam się czegoś lepszego. Trochę nie rozumiem tej części. Gerda razem ze swoim bratem Larsem wyruszają w podróż, żeby poznać kolejne wersy piosenki ich dzieciństwa, ale przy każdej przygodzie jaka ich spotka, śpiewają nowe wersy, aż na koniec okazuje się, że oni jednak znają całą piosenkę. Faktem jest, że w całej treści można znaleźć kilka zdań "mądrości życiowej". Książka broni się, absolutnie przepięknymi, magicznymi rysunkami. Ta historia może i nie jest taka zła, ale wydaje mi się, że bardziej nadaje się dla starszych dzieci niż przedszkolaki. 10 gwiazdek za obrazki. 6 gwiazdek za treść.

Niezwykła książka. Dzięki niej możemy zobaczyć przez magiczne soczewki, ciekawe życie dinozaurów oraz zobaczyć jakie rośliny i inne stworzenia wówczas chodziły po świecie. Niesamowita podróż, która prowadzi nas po dawnych dziejach ziemii. Podglądanie dawnego świata jest fascynujące i magiczne i zajmuje wiele godzin. Jesteśmy ogromnymi fanami tej serii. Serdecznie polecamy.

Prosta historia o braku chęci dzielenia się. Co do zasady podoba się dziecku, ale spór między zwierzakami i dla niego jest chyba trochę za monotonny. Trzeba trochę dopowiadać, żeby nie było nudo, wtedy książka jest całkiem całkiem. Przede wszystkim: sympatyczne ilustracje.