Nie zamykaj oczu

W sumie to do końca nie wiem jaką powinnam dać ocenę.... Ponad połowę książki się męczyłam. Wszystko mnie w niej irytowało. Bohaterowie, sama fabuła, język autorki, dosłownie wszystko. Ale czytałam inne pozycje tej pisarki, więc musiałam jej dać szansę. I tak, owszem, zakończenie jest zaskakujące muszę przyznać. Ale....jednak jakby niedokończone...? Podsumowując. Dodatkowa gwiazdka za zakończenie. Inaczej dałabym najwyżej 5

Dla mnie to była mocna intryga, nie spodziewałam się takiego zakończenia, brawo dla autorki, brawo za pomysł. To jedna z tych książek, które nie tylko się czyta, ale wręcz przeżywa. „Zanim pozwolę Ci wejść” wciągnęła mnie od pierwszych stron i nie pozwoliła się od niej oderwać aż do samego końca. To thriller psychologiczny, który idealnie trafia w to, co w tym gatunku najważniejsze – napięcie, niepokój i ciągłe poczucie, że nic nie jest takie, jakim się wydaje. Największą siłą tej powieści są bohaterki i relacje między nimi. Autorka świetnie pokazuje, jak skomplikowana potrafi być przyjaźń, zwłaszcza gdy w grę wchodzą tajemnice, niedopowiedzenia i emocje, które przez lata były tłumione. Każda z postaci jest wiarygodna, a ich decyzje – choć czasem trudne do zaakceptowania – wydają się bardzo ludzkie. Fabuła jest przemyślana i pełna zwrotów akcji. To książka, która nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia – gdy wydaje się, że zaczynamy rozumieć, co się dzieje, pojawia się kolejny element układanki, który zmienia wszystko. Nie sądziłam, że jeden przykry wypadek z dzieciństwa może wpłynąć tak na główną bohaterkę, a jednak. Czteroletnia Karen po śmierci swojej kilkumiesięcznej siostry, już nigdy nie była taka sama. Syndrom Boga, pomocy innym, wpoił się w nią aż za bardzo. To ona chciała za wszelką cenę wszystko i wszystkich kontrolować, być przydatna. Stąd też Beea i Elanor, jej przyjaciółki, musiały się zmierzyć z jej dominującą naturą i nieustanną potrzebą ingerowania w ich życie. Z jednej strony wynikało to z troski i traum, które Karen nosiła w sobie przez lata, z drugiej – momentami było przytłaczające, a nawet niepokojące. Nowa pacjentka Karen, Jessica Hamilton to tylko dobra przykrywka, która powoduje multum nieprzyjemnych wydarzeń, jakie się później dzieją, które wpływają nie tylko na życie Karen, ale także na relacje między przyjaciółkami. Z każdą kolejną stroną napięcie rośnie, a atmosfera robi się coraz bardziej niepewna. Dla mnie to była historia nie tylko o tajemnicy, ale przede wszystkim o psychice człowieka – o tym, jak łatwo można się pogubić, próbując naprawić to, czego naprawić się nie da.

„Dawna znajoma” to powieść, która wciąga od pierwszych stron i utrzymuje napięcie aż do samego końca. Historia jest pełna tajemnic, nieoczekiwanych zwrotów akcji i napięcia psychologicznego, dzięki czemu trudno przewidzieć, co wydarzy się dalej. Autorka powoli odsłania kolejne warstwy przeszłości bohaterów, pokazując, że nawet dawne przyjaźnie mogą skrywać mroczne sekrety. Każdy krok bohaterów i ich wybory wywołują emocje - od zaskoczenia po niepokój - przez co czyta się książkę z przyspieszonym biciem serca. „Dawna znajoma” to thriller, który wciąga, szokuje i zostaje w pamięci, pokazując, że przeszłość nigdy do końca nie odchodzi, a sekret może pojawić się w najmniej oczekiwanym momencie.

Złe towarzystwo", to książka która trzyma w napięciu, ale w zupełnie inny sposób. To nie jest thriller, ani kryminał, to bardziej powieść obyczajowa o rodzinnych sekretach, o intrygach, o problemach zamkniętych w czterech ścianach. To historia zamożnej rodziny, której świat pewnej nocy przewraca się do góry nogami, gdy podczas pozornie niewinnego, dziewczyńskiego spotkania z okazji szesnastych urodzin dochodzi do tragicznego w skutkach wypadku. I czytając tę książkę nasuwają się pytania- jak dobrze znamy swoje dzieci? jak dobrze znamy ich przyjaciół? i jak dobrze znamy swoich przyjaciół? i najważniejsze- jak dobrze znamy samych siebie gdy staniemy w obliczu tragedii, oko w oko z koszmarem. Może nie jest to książka, która wciska w fotel, miota emocjami czytelnika i która przychodziłaby mi na myśl do polecenia jako pierwsza, ale dobrze się czyta i ta historia ma w sobie "coś", tyle i aż tyle 😉

Książkę wzięłam losowo z półki w bibliotece, po wejściu na lubimyczytać i przeczytaniu opinii mina nieco mi zrzedła. Na szczęście miło się zaskoczyłam! Fajny pomysł na fabułę, bardzo lubię w książkach dwie linie czasowe. Nie rozumiem zarzutów o zakończenie pisane na kolanie, brakowało mi jedynie głębszego wyjaśnienia motywacji sprawcy. Kilka elementów do dopracowania (w końcu to debiut) ale według mnie nie jest to zła książka, przeczytałam z zaciekawieniem

Po opisie spodziewałam się takich emocji, że hej! A przynajmniej thrillera dającego nam spory dreszcz, bo skoro w fabułę zostały wrzucone dwie kobiety, to musiało! ale to musiało się dziać! Jak było? Mags dostaje wiadomość, że jej brat Abe w wyniku upadku bądź próby samobójczej trafił do szpitala i jest w śpiączce. Kobieta niewiele o nim wie. Po niełatwym dzieciństwie, gdy każde z nich poszło w swoją stronę, ich kontakt był sporadyczny, a upływające lata sprawiły, że się od siebie oddalili. Mags robiła karierę prawniczą za oceanem, a Abe… cóż, był zwykłym pracownikiem socjalnym. Ku rozczarowaniu siostry nie był rekinem finansjery czy królem reklamy. Chociaż właśnie tego by się po nim spodziewała. Teraz poznaje jego narzeczoną, Jody, która dzień w dzień czuwa przy łóżku ukochanego. Jody jest zamkniętą w sobie, niepewną, zahukaną osobą. Tylko w obecności Abe’a rozkwitała i miała świadomość swojej ważności. Teraz czuje, że wszystko wymyka jej się z rąk, a świat wali w gruzy. Mags przebywając w mieszkaniu brata, po sąsiedzku z Jody, chce poskładać rozsypaną układankę z życia jej brata. Skrawki opowieści Jody próbuje dopasować do całości i coś jej tu nie wychodzi, a rzekomy wypadek brata zaczyna niepokoić. Ta książka to bardziej pozycja obyczajowa poruszająca wątki homoseksualizmu, depresji, przeżytych w dzieciństwe traum i ich wpływie na dorosłość, o okrutnych dorosłych i bezradnych dzieciach, o zwichrowanej psychice. Thrillera tu nie uświadczysz, mamy tu tylko wpleciony i lekko podrasowany wątek kryminalny. To wszystko. Jeśli podejdziemy do tej pozycji z oczekiwaniami na historię obyczajową z rodzinnymi dramatami, to ta książka może przypaść do gustu, ale mnie nawet w tym obyczaju zabrakło dynamiki. Trochę drętwo się to wszystko rozgrywało i mieliło tak bez energii. Postacie w tym przedstawieniu zostały słabo nakreślone. Nijako. A przecież już samą Jody, z racji jej przeszłości i dramatycznych przeżyć, można było wykreować jako bohaterkę wyrazistą, interesująco miotającą się po fabule, wyrabiającą tak, że narody by klękały i działoby się sporo, a wyszła z niej postać, obok której można bez żalu przejść obojętnie. Jak i obok całej tej historii. A szkoda.

Pomimo niezbyt przychylnych opinii, mnie książka się bardzo podobała. Ciekawy pomysł na fabułę, szkoda tylko, że niektóre wątki (np.Marcusa) były niewyjaśnione. Drugą połowę książki przeczytałam w mgnieniu oka. Być może spodobała mi się przez to, że sięgnęłam po innego autora od bardzo dawna.

Weszłam z myślą, że to thriller, a wylądowałam w dwóch rzeczach, których nie lubię - horrorze i to z elementami paranormalnymi. Już prawie prawie klęłam pod nosem pod koniec, że zaraz wszystko się zepsuje, a o dziwo, to było całkiem spoko! Ani się nie wynudziłam, ani nie wywracałam oczami (no może z dwa razy), a całość okraszona była przyzwoitą dawką napięcia i parłam naprzód, żeby się dowiedzieć, jak to się skończy. Mega pozytywnie się zaskoczyłam tą pozycją

Książka "Powiedz, że jesteś moja" zrobiła na mnie dobre wrażenie. Czytałam z przejęciem i czekałam co dalej się wydarzy. To świetny wybór, jeśli lubicie mocne thrillery psychologiczne . Historia ta jest pełna napięcia i zaskakujących momentów, mocno angażuje emocjonalnie i potrafi spowodować, że nie chce się odkładać książki aż do końca. Polecam

Cała ta tajemnica, wokół której zbudowana została historia, była... zbyt tajemnicza. Za długo trwało odkrywanie tego, co się stało, co według mnie było trochę irytujące. Cała reszta była dobra, podobała mi się główna bohaterka i jej mieszkanie oraz relacje z innymi osobami, które zostały fenomenalnie wykreowane. Zastanawia mnie też to, które wydarzenie z jej przeszłości doprowadziło do tego, że została tak napiętnowana, m.in. przez Marię. Nie do końca zostało to wyjaśnione.

; Wszyscy spieszymy, by okazać wsparcie rozkwitającej miłości i zaangażowaniu, ale wystarczy zadrapać powierzchnię, by zobaczyć, że kieruje nami raczej poczucie obowiązku niż szczera chęć. ; Jakąż wielką przyjemność i niespodziankę sprawiła mi powieść która wyprowadziła mnie na manowce, sam tytuł jest oryginalny jeśli nie przewidywalny. ; Rywalka ; wiadomo musi czuć konkurencje, ryzyko odebrania głównej nagrody jaką jest synek mamusi, a mamusia sama aż kipi by przyczepić do niej wszystkie aforyzmy i cytaty o złośliwej teściowej. W tej powieści na scenę wychodzą trzy główne postacie, Emily, Adam syn Pammie. Wszystko wskazuje na to że mamy do czynienia z nadgorliwą, nadpobudliwą, apodyktyczną i toksyczną przyszłą teściową która pod przykrywką cudownej mamusi próbuje grać na dwa fronty, przy wszystkich czarująca starsza wdówka która ukazuje obraz tolerancji, dobra, ciepłego serduszka. Za plecami staje się niemożliwa, kłamczucha, stawiająca wszystko byleby odwrócić uwagę od sytuacji jaka tego wymagała. Emily od początku nie pałała do niej sympatią, choćby w tedy kiedy podczas zaręczyn zemdlała lub dzień przed ślubem wyjawia straszna tajemnice która powoduje że ślub zostaje odwołany. Adam jest pomiędzy młotem a kowadłem, broni strony mamusi bo jest współczujący, litościwy, kochany - Emily ma pomału wszystkiego dosyć. Aż któregoś dnia dowiaduje się o śmierci poprzedniej narzeczonej, wiele rzeczy które zostały ukryte, dały dziewczynie do myślenia, zaczęła drążyć temat, ale teściowa mataczyła w zeznaniach a sam Adam - zalał się łzami. Czarą goryczy stał się poród i kolejne powody by skłócić sie jeszcze bardziej z nielubianą mamusią i stawić kontrę z Adamem który jak okazał święty nie był, jakie prawdy wyjdą na wierzch. Czy coś grozi Emily i jej dziecku, dlaczego Pammie okazała sie inną kobietą kiedy szydło wyszło z worka, kogo broniła, od kogo uciekała. Jak zakończy sie ta niesamowita powieść, polecam serdecznie. Dawno nie zaciekawiła mnie ta Brytyjska pisarka, lekkim piórem, przenikliwością fabuły, zaskakującym zakończeniem. Nie sądziłam że porwie mnie na pierwszy rzut oka scenariusz na lekki kryminał. Zero brutalności, raczej zalążek ; Dobrego domu ; przemocowy dom i dziecko które dorasta wsysając marne wartości które przerzuca na osoby najbliższe. Na początku byłam zła że synuś nie dostrzega manipulanctwa ze strony matki, że staje w jej obronie, że jest tak bardzo w nią wpatrzony i łatwowierny, nie dostrzega sygnałów jakie wysyłała Emily że ich związek może się rozpaść przez nie tylko dobre rady ale postępowanie dwulicowe. Emocje zaczęły sięgać zenitu kiedy pewne sprawy się posypały i wyszły na światło dzienne. Emily moim zdaniem powinna odejść od zwyrodnialca, lecz wiadomo jaka miłość potrafi być przewrotna i ślepa. Jedno powiem Wam, książka kończy się zaskakująco, nie spodziewałam sie takiego the end. Adrenalina i emocje trzymały mnie tak na prawdę pod koniec powieści, kiedy akcja zmieniła obrót o całe sto sześćdziesiąt stopni, niesamowity klimat i budujące napięcie thrillera psychologicznego. W klimacie kobiecym, ze spokoju ducha wpadamy w szalony wir emocji. Z jajem i niezłym przytupem polecam na pierwszy grudniowy wieczór.

"Ona to wie" z początku może wydawać się wierną kopią książki "Kobieta w oknie" czy można ją też porównać do "Dziewczyna z pociągu",ale....intryga w tym przypadku jest bardziej dopracowana. Historia Andrei zdecydowanie bardziej mnie wciągnęła.

Od samego początku Surogatka mnie zaskoczyła. Spodziewałam się raczej powolnej, przewidywalnej historii, a tymczasem Louise Jensen od razu wrzuciła mnie w świat pełen pytań i niedopowiedzeń. To jedna z tych książek, gdzie im więcej stron przeczytasz, tym więcej pytań się pojawia. Z każdą kolejną sceną miałam wrażenie, że grunt pod nogami staje się coraz mniej stabilny. Fabuła wydaje się prosta: Kat i Nick od dawna starają się o dziecko. Próby adopcji kończą się fiaskiem, a ich marzenie o rodzicielstwie zdaje się coraz bardziej nierealne. Wtedy na horyzoncie pojawia się dawna przyjaciółka Kat – Lisa – z propozycją, która mogłaby odmienić ich życie. Ale to, co na początku wygląda jak dar od losu, bardzo szybko okazuje się początkiem koszmaru. Relacje, którym Kat ufała najbardziej, zaczynają się rozpadać, a wspomnienia przeszłości wracają z ogromną siłą. To, co naprawdę podobało mi się w tej historii, to atmosfera niepewności. Jako czytelnik cały czas czułam się jak w grze – nie wiedziałam, kto mówi prawdę, kto manipuluje, a które wydarzenia mogą być tylko wyobrażeniem Kat. Było to uczucie, które trzymało mnie w napięciu do samego końca. I właśnie zakończenie zrobiło na mnie największe wrażenie – plot twisty naprawdę mnie zaskoczyły, szczególnie wyjaśnienie przeszłości Kat i cała postać Lisy. Nie ukrywam, że Kat jako bohaterka momentami mnie irytowała. Była bardzo skupiona na swoim pragnieniu macierzyństwa i miałam wrażenie, że nie zawsze potrafiła spojrzeć na swojego męża z wyrozumiałością. Ale z drugiej strony – to sprawiło, że wydała mi się bardziej prawdziwa. Ludzie często w obliczu ogromnego pragnienia lub traumy nie zachowują się idealnie, tylko egoistycznie, i to widać w jej postaci. Styl Louise Jensen przypadł mi do gustu. Autorka pisze lekko, a książkę pochłania się szybko, ale jednocześnie potrafi świetnie budować napięcie. Cenię sobie thrillery, które nie są przeładowane niepotrzebnymi opisami, a jednocześnie zostawiają we mnie poczucie niepokoju – Surogatka właśnie taka była. To książka, którą poleciłabym przede wszystkim fanom thrillerów psychologicznych – szczególnie tym, którzy lubią historie o rodzinnych sekretach, niepewności i o tym, jak cienka jest granica między zaufaniem a zdradą. Nie jest to literatura, która przestraszy czytelnika, ale na pewno taka, która wciągnie i nie pozwoli łatwo zapomnieć.

Harriet to matka na pełen etat. Razem z mężem wychowuje czteroletnią córeczkę, Alice. Z pozoru udane małżeństwo skrywa za fasadą szczęścia niejeden sekret. Chcąc wreszcie zrobić coś dla siebie Harriet postanawia skorzystać z kursu księgowości, jednak musi rozstać się na ten czas z córką. Harriet nigdy wcześniej nie zostawiła córki pod czyjąkolwiek opieką. Postanawia jednak zaufać najlepszej przyjaciółce i powierzyć jej małą Alice. Będąc na kursie jednak cały czas myśli o córce, a kiedy jej komórka się rozładowuje i nie może skontaktować się z przyjaciółką, zaczyna mieć złe przeczucia. Potwierdzeniem najgorszego ze scenariuszy są błyski policyjnego radiowozu, który Harriet zastaje pod własnym domem. Wie już, co się stało. Jej najlepsza przyjaciółka zawiodła. Charlotte zdaje się prowadzić idealne życie. Choć niedawno rozstała się z mężem jest szczęśliwą matką trójki dzieci, ma piękny dom i nie narzeka na swój los. Jest szanowaną matką wśród znajomych. Jej zdanie zdecydowanie liczy się w kręgu innych mam. Mimo, że Charlotte jest zupełnie inna od cichej Harriet, kobiety łączy wieloletnia przyjaźń. Kiedy Charlotte ma okazję wreszcie poczuć się pomocna dla przyjaciółki i zabiera jej córeczkę, wraz ze swoimi dziećmi, na festyn- ta rozpływa się w powietrzu. Przekonana o własnej winie, nie umie poradzić sobie z wyrzutami sumienia. Kiedy wieść o zaginięciu Alice rozchodzi się wśród innych rodziców przezornie zaczynają odsuwać od Charlotte swoje dzieci. Znajomi nagle odwracają się do niej plecami, a zrozpaczona kobieta nie jest w stanie spojrzeć przyjaciółce w oczy. "Jak mogłaś" jest napisana w bardzo ciekawy sposób. Rozdziały oprócz tego, że podzielone są w czasie, to również między Charlotte i Harriet. Dzięki temu możemy poznać bohaterki lepiej i stopniowo dochodzić do prawdy. W pewnym momencie możemy stworzyć więź z każdą z nich. Polecam.

Genialna książka… genialny thriller psychologiczny. Zadziwiają mnie złe opinie o tej pozycji- książka jest absolutnie interesująca od pierwszych stron aż do ostatnich. Cała akcja była tak wciągająca, ze nawet nie wiem kiedy przeczytałam książkę. A zakończenie DOSŁOWNIE WBIŁO MNIE W FOTEL. Miałam swoje spekulacje na temat osoby, która była winna całej krzywdzie wyrządzonej głównej bohaterce- Ali ale w życiu nie przypuszczałabym, że tak to się może skończyć. Pozycja dość trudna, poruszająca naprawdę duże problemy w rodzinie, z dramatycznym zakończeniem.

Czy zastanawiałeś się kiedyś, ile czasu zajmuje wykopanie grobu? Gdy tak zaczyna się książka czekam na coś więcej, na coś co mnie zaskoczy. Niestety ta książka nie przypadła mi do gustu. Jak dla mnie opisy były za długie, akcja rozkręcała się wolno. Główna bohaterka była dla mnie frustrująca, jej postępowanie było dla mnie nie do pojęcia. To była dla mnie pierwsza książka tej autorki i za pewne szybko po kolejną jej książkę szybko nie sięgnę i na zachętę dam ocenę

Nie była to pierwsza książka, którą przeczytałam autorstwa Erici Spindler, ale od poprzedniej minęło już naprawdę sporo czasu. Mimo tego od pierwszych stron miałam wrażenie, że wracam do dobrze znanego stylu autorki. „Tamta dziewczyna” to historia z dobrą, wciągającą fabułą. Napięcie budowane jest spokojnie, ale konsekwentnie, a kolejne wątki sprawiają, że trudno się od niej oderwać. To jedna z tych książek, w których autorka tak prowadzi historię, że prawie do samego końca nie jesteś w stanie uwierzyć, jakie będzie jej zakończenie. Zdecydowanie polecam — to naprawdę dobra pozycja dla osób, które lubią trzymające w napięciu historie.

Tom wraca z pracy, ale w domu nie zastaje swojej żony Karen. Zgłasza na policję je zaginięcie. Okazuje się, że kobieta miała wypadek samochodowy i zupełnie nic nie pamięta z tego dnia. Problemy zaczynają się, gdy niedaleko miejsca wypadku zostają odnalezione zwłoki mężczyzny, a o morderstwo zostaje podejrzana Karen. Tajemnice i sekrety skrywane latami przez Karen zaczynają wychodzić na jaw. Kim był dla niej zamordowany mężczyzna? Czy to ona go zabiła? Kim tak naprawdę jest Karen? Pobudzona wyobraźnia daje się zaspokoić wyjaśnieniem w zakończeniu. Zakończeniu gdzie mamy okazję przekonać się co tak naprawdę się wydarzyło.

Czy najbliższym osobom można bezgranicznie zaufać? Emily i Jess są siostrami, które w dzieciństwie były nierozłączne. Na skutek tragicznych okoliczności Jess zmuszona była wyjechać z rodzinnego miasta i straciła kontakt z siostrą i najlepszą przyjaciółką jednocześnie. Spotykają się po 16 latach na pogrzebie matki. Okazuje się, że Emily w tym czasie założyła rodzinę, mieszka na wyspie z Jamesem, córeczką Daisy i pasierbicą Chloe. Od razu proponuje siostrze by ta z nimi zamieszkała i pomogła w opiece nad dziećmi. Jednak w sylwestrową noc Daisy znika, podłoga jest zakrwawiona, a Jess niczego nie pamięta. Czy więc odnowienie więzi było dobrym pomysłem? Dlaczego Jess jest tak opiekuńcza w stosunku do Chloe? I co takiego widzi w niej James? Czy są oni fair wobec Emily? Czy ona jest fair wobec nich? Każdy z członków tej rodziny ma swoje tajemnice i sekrety, które rzucają podejrzenie, że za uprowadzeniem Daisy może stać ktoś z nich. Czy tak jest rzeczywiście? Czy Daisy żyje? „Manipulatnka” to ciekawy thriller psychologiczny. Zagadki, zwroty akcji, fabuła trzymająca w napięciu i chociaż można domyślać się zakończenia, jest ono nieco zaskakujące. Prosty język powieści sprawia, że czyta się ją bardzo szybko i przyjemnie. Polecam.

Po prostu świetna książka! Autor wplata czytelnika w zawiłe meandry fabuły prowadząc dwie linie czasowe i po drodze podrzucając wspaniałe fałszywe tropy. Jedynym minusem są zbyt naukowe opisy, wiedza z zakresu medycyny sądowej zakrawa o ostatni kierunek studiów. Ta część wprowadza niepotrzebny chaos, reszta jest wyśmienita.