Nie czas na miłość

Po "Chłopkach" i "Przepraszam za brzydkie pismo" trafiłam w bibliotece tym razem na powieść o polskiej wsi i nie tej sielankowej, a ukazującej prawdziwe życie chłopskich rodzin, od tych najbiedniejszych do tych z lepszą pozycją (posiadających większy skrawek pola). Autorka starała się zachować też wiejski styl mowy-nie mylić z wieśniackim -co nadało książce tego specyficznego charakteru. Dziś zaczynam czytać drugi tom sagi wiejskiej.

Alicja jest młodą, 26 letnią dziewczyną. Mieszka we Wrocławiu z matką, która ją kocha, ale na swój sposób. Mocno kontroluje swoją córkę, podważa jej pewność siebie i nie jest mocna w okazywaniu uczuć swojej jedynaczce. Alicja nie miała ojca, stąd brak jej prawidłowych męskich wzorców. Dlatego też kiedy w jej życiu pojawia się Feliks, Alicja idzie ku niemu niczym ćma ku światłu. Całkowicie oddaje swoje życie w ręce mężczyzny, tłumaczy wszystkie nieprawidłowe zachowania i uważa, że Feliks po prostu taki jest. Jest nieco starszy, ma większe doświadczenie, na pewno jest dla niej czuły i chce jak najlepiej... Tango to opowieść o dziewczynie, która dała się zamknąć w toksycznym związku. To opowieść o wielkiej tęsknocie za miłością i byciem dla kogoś kimś najważniejszym. To bardzo poruszająca i smutna historia. Ale daje nadzieje i może bardziej tłumaczy pewne zachowania. Warto przeczytać, tym bardziej, że autorka zainspirowała się prawdziwymi wydarzeniami i historią własnej córki.

Podobała mi się ta historia.Przypomniała mi się powieść "Godzina pąsowej róży" . Tu były dwie Zosie- Zośka w świecie współczesnym oraz Zofia w czasie powstania styczniowego. Zamiana " miejscami" -to powoduje różne humorystyczne sytuacje , jest nieco przewrotna. Chętnie znalazłam się raz w Warszawie a raz w Lutomierzycach. Polubiłam i Zofię i Zośkę. A przeniosły się w czasie nie wiadomo do końca czy dzięki koniakowi czy czarnej dziurze jednak lustro odgrywa tu ważną rolę.

Po latach emocjonalnej pustki w życiu Anieli Kmiecik pojawiali się miłość,która burzy niespodziewane wyznanie jej matki Rozali. "Zamieniłam dzieci ...chciałam mieć chodź jedno spokojne dziecko"... Traumatyczne przeżycia z dzieciństwa przypieczętowane tym wyznaniem burza jej stabilne życie . Matka rujnuje jej szczęście ,bowiem dziewczyna dowiaduje się że chciała związać życie z bratem ... Opowieść bardzo poruszająca , pełna niedomówień i rozterek . Czy uczucie które ich połączyło weźmie górę nad rozsądkiem,czy da się przestać kochać z dnia na dzień ,czy będą oni w stanie wytrwać w postanowieniu... Przecież bywa i tak że zakazane smakuje najlepiej ... Nie zdradzę wam jaką drogę obrała Aniela ale bardzo polecam wam te książkę ! W pierwszym tomie poznajemy jej życie dziewczyna przeszła w życiu bardzo wiele ,ojciec alkoholik ,matka nie umiejąca bronić swych dzieci przed jego agresja ,bieda ...i śmierć ukochanej ciotki - opiekunki ,która była jej największym skarbem i ucieczka w świat normalności...po czym autorka "zaserwowała " jej kolejny cios (drugi tom) ,powiedzieć że szkoda mi bohaterki i bardzo jej współczułam to tak jakby nie powiedzieć nic...

Ten pierwszy tom jest bardzo obiecujący, akcja wartka, bohaterowie wyraziści, język potoczysty. Trochę męczący zabieg Autorki stosowany w całej sadze - zaburzanie chronologii, powroty wo wcześniejszych zdarzeń. Największa zaleta jest realistyczny opis wsi Zamojskiej na początku XX wieku. Realia, obyczaje, kulinaria, powiedzonka i przysłowia(były starzec przetrwał marzec) bardzo dopracowane. Ale żenujący tytuł (saga wiejska - wydawcy pewnie zabrakło mocy przerobowych, żeby wymyślić coś ciekawszego), szata graficzna oraz okładka pozycjonują te naprawdę dobra książkę bardzo nisko, odstraszając wielu potencjalnych czytelników.

Dzisiaj zakończyłem kolejną pasjonującą książkę Pani Edyty "Ta sama rzeka".Ciągle się nie mogę nadziwić że jeszcze niedawno zaczytywałem się kryminałami skandynawskimi, naszym Mrozem, Miłoszewskim czy Bondą ale prawdziwą przyjemność odnalazłem czytając Edytę Świętek. Żona trochę się ze mnie śmieje że stałem się uzależniony od prozy Pani Edyty. Co ciekawe, wcale się tego nie wstydzę.Mimo że ostatnia lektura nie jest lekka to zdecydowanie zostaje w głowie na długo.

Ostatni tom sagi "Matki i córki" zamyka historię kilku pokoleń kobiet borykających się z przemocą i wieloma traumami. Do ostatnich stron książki wydaje sie, że Urszula powieli rodzinne schematy. Jednak dzięki terapii udaje jej się przełamać fatum. Nie powiela już starych błędów, a wyciąga z nich wnioski. Powieść daje nadzieję i pokazuje, że z każdej - nawet najbardziej beznadziejnej - sytuacji jest wyjście.

„Przepustka do szczęścia” to drugi tom „Zośki”. To wspaniała powieść ukazująca życie ludzi u schyłku lat 60, ich problemy, bolączki, walkę, prześladowania i trudy życia, jakże inne niż obecne. Niby wolność, a tyle ograniczeń i lęku o każdy dzień. Zośka po utracie dziecka, ze złamanym sercem, osamotniona ucieka od nieprzychylnych ludzi do miasta. Tu uczy się, pracuje i dzięki wsparciu przyjaciółki dąży do spełnienia marzeń o projektowaniu mody. Życie jej nie oszczędza i kiedy pojawiają się życiowe problemy na jej drodze stają przyjaciele, którzy są gotowi do pomocy. Ciekawa jestem dalszych losów bohaterki i jej przyjaciół. Czuję niedosyt w tym względzie i liczę na kolejne tomy.

Pierwsze wesele – Karolina Wilczyńska (tom 1) Audiobook czytany przez panią Domańską to prawdziwe mistrzostwo świata – sposób, w jaki oddaje postacie, dodaje historii życia i humoru, sprawia, że trudno odłożyć słuchawki. I właśnie dzięki temu jeszcze bardziej irytowała mnie główna bohaterka, Tosia Stecka. Takiej naiwnej i czasem wręcz irytująco głupiej osoby dawno nie spotkałam – zakochanie i zauroczenie to jedno, ale od samego Oskara Wierzbickiego śmierdziało na kilometr, a do Tosi nic nie docierało. Mimo to książka jest naprawdę przyjemna, lekka i wciągająca. Fabuła kręci się wokół przygotowań do ślubu, rodzinnych tajemnic i emocji, które balansują między wzruszeniem a uśmiechem. Wilczyńska dobrze łączy humor, rodzinne konflikty i miłosne perypetie, dzięki czemu książkę czyta (lub słucha) się jednym tchem. Podsumowując: Tosia mnie wkurzała, ale historia wciągnęła. Lekka, zabawna i pełna emocji – idealna do słuchania lub sięgnięcia po ebooka. I tak, jak już zaczęłam, nie mogę się doczekać kolejnej części.

"Wszyscy pragnęliśmy miłości"; po latach zrozumiała, że to był ten motor, ta siła sprawcza wszystkich wydarzeń; siła, która wtedy utrzymywała ich przy życiu, ale potem ...." Ale zaskoczenie. Liczyłam, że 3 część będzie kontynuacją losów bohaterów z poprzednich książek cyklu. A okazuje się, że to zupełnie nowa historia. Ale jakże piękna i wzruszająca. Irena Sadowińska zwana "Irką od biednych" to młoda, wrażliwa na ludzką krzywdę kobieta. Ma serce otwarte dla każdego i nikogo nie zostawia bez pomocy. Pewnego dnia na jej drodze staje pochodzący z żydowskiej rodziny Emil Silverstein. Mężczyzna ukrywa się przed Niemcami po drugiej stronie getta, a Irena wbrew woli rodziców postanawia mu pomóc. Ich znajomość przeradza się w miłość, ale czy miłość w tych trudnych czasach jest możliwa? "Wszyscy pragnęliśmy miłości" to piękna i wzruszająca historia, którą autorka przedstawia w dwóch płaszczyznach czasowych. Wspomnienia Ireny z czasów II wojny światowej i historia jej pięknej miłości przeplatają się z teraźniejszością. Po śmierci Ireny jej syn Krzysztof postanawia poznać przeszłość matki. Za sprawą kuzynki otrzymuje rodzinne pamiątki, a w nich pewien list z Niemiec, który zmienia wszystko w co wierzył dotychczas. Kim był nadawca listu i jakie rodzinne sekrety wyjdą na jaw? Ta książka to opowieść o żalu i cierpieniu, o trudnych wyborach i odrzuceniu. A także o rodzinnych tajemnicach, życiowych błędach, poczuciu winy i wybaczaniu. Bardzo mądra, pokazująca do jak niezwykłych i bohaterskich czynów potrafi posunąć się człowiek aby ratować inne życie. A także jak jedna decyzja może zmienić życie nie tylko nasze, ale i całej rodziny. Lektura dostarcza wielu emocji i zmusza do przemyśleń. Z pewnością nie można przejść obok niej obojętnie. Bardzo polecam

Nie oceniaj książki po okładce :) Okładka sugeruje romansidło, jednak wątek miłosny jest tu ważny, ale nie najważniejszy. Najważniejsze jest to jak wyglądał Wrocław (wtedy oficjalnie Breslau) od wiosny 1936 do listopada 1938. Atmosfera widziana oczami neutralnego politycznie dziennikarza szwajcarskiego Moritza Stille. Fikcyjna historia wpleciona w prawdziwą historię. Wspaniałe opisy topografii miasta i jego ówczesnej architektury. No i przede wszystkim opis stopniowego nakręcania spirali nienawiści wobec Żydów aż do tragicznych wydarzeń nocy kryształowej, przy czym pojawia się gorzka do bólu świadomość czytelnika, że to był dopiero początek... Już dawno żadna książka tak mnie nie wciągnęła i nie poruszyła. Wspaniała lektura.

Bardzo ciekawa powieść spinająca dwa światy ten wspólczesny i ten z II wojny światowej. Szukając korzeni bohaterowie odnajdują w tak w pamiętnikach zapisanych historii korzenie swojego pochodzenia na teranach byłych Prus wschodnich. Burza wojny i jej skutki nie dotykały tylko ofiar bezpośrednich lecz również ofiar rodzin winowajców.

Dostałam te książkę w prezencie, tytuł Wiedzmy nakierowal kupującego, myslal, że będą to czasy naszych przodków. A tu zaskoczenie - współczesność. Mimo tego bardzo wciągnęła mnie fabuła, podoabało mi sie przedstawienie charakterów postaci. Było kilka nierealnych sytuacji, albo mało realnych, jednak dla mnie nie obniżają one oceny książki. Dla mnie książka ma w sobie coś, co chyba zostanie ze mną. Może trafiła do mnie w odpowiednim czasie. W każdym razie polecam.

„Domek na końcu świata” Danuty Noszczyńskiej to powieść, która wciąga czytelnika w gęstą sieć rodzinnych traum i trudnych powrotów do przeszłości. Historię otwiera postać Igi – kobiety zahukanej, emocjonalnie stłamszonej przez despotycznych rodziców, której życie przypomina wegetację w cieniu cudzych oczekiwań. Iga jest uosobieniem bierności wynikającej z lat psychicznej opresji; to bohaterka, której kibicujemy nie dlatego, że jest silna, ale dlatego, że desperacko potrzebuje odnaleźć własny głos. Autorka umiejętnie wplata w fabułę klasyczne motywy literackie, nadając prozie obyczajowej głębszy, niemal egzystencjalny wymiar. Dominuje tu motyw ucieczki – fizycznej i mentalnej – z dusznego miasta do tytułowego domku, który staje się swoistym locus amoenus, miejscem teoretycznego ukojenia, choć szybko okazuje się, że przed własnymi demonami nie da się uciec w głąb lasu. Pojawia się również motyw powrotu do korzeni oraz rozliczenia z przeszłością, co Noszczyńska realizuje bez zbędnego sentymentalizmu, stawiając na surowy realizm psychologiczny. Warstwa emocjonalna książki jest jej najsilniejszym punktem. Portret psychologiczny Igi został nakreślony z dużą empatią – proces jej powolnego „rozmrażania się” pod wpływem nowych okoliczności jest wiarygodny i poruszający. Autorka świetnie oddaje duszność relacji rodzinnych, w których miłość zostaje zastąpiona przez kontrolę, a wsparcie przez wieczną krytykę. Narracja prowadzi nas przez labirynt niedomówień, pokazując, jak wielopokoleniowe błędy rzutują na teraźniejszość dorosłego człowieka. Niemniej jednak, powieść nie jest wolna od pewnych mankamentów, stąd ocena 7/10. Choć język Noszczyńskiej jest sprawny i plastyczny, momentami tempo akcji zwalnia zbyt mocno, grzęznąc w opisach stanów wewnętrznych, które bywają powtarzalne. Niektóre wątki poboczne wydają się niedopracowane w porównaniu do głównej osi fabularnej, a finał, choć satysfakcjonujący, dla wytrawnego czytelnika gatunku może wydać się nieco przewidywalny. Elementy humoru, z których znana jest autorka, tutaj są dawkowane bardzo oszczędnie, co wprawdzie pasuje do cięższego kalibru tematycznego, ale pozbawia historię pewnej lekkości, która mogłaby stanowić ciekawy kontrapunkt dla dramatu Igi. Mimo tych drobnych uwag, „Domek na końcu świata” to lektura wartościowa. To nie tylko historia o poszukiwaniu azylu, ale przede wszystkim studium wyzwalania się z toksycznych więzów. Danuta Noszczyńska udowadnia, że potrafi pisać o sprawach trudnych w sposób angażujący, unikając przy tym taniego moralizatorstwa. To solidna literatura środka, która zostawia czytelnika z refleksją nad tym, ile w nas samych jest nas, a ile projekcji naszych rodziców. Iga, wychodząc z cienia, daje nadzieję każdemu, kto kiedykolwiek czuł się niewidzialny we własnym domu. To książka o odwadze bycia sobą, nawet jeśli ta droga prowadzi na sam koniec świata.

♦️Pensjonat na Kaczym Wzgórzu ♦️Spotkanie na Kaczym Wzgórzu Jeśli macie złe dni, cierpicie na brak humoru, czy nawet zastój czytelniczy, uwierzcie te książki to lekarstwo na wszystko. Nie jest to jakaś literatura wysokich lotów, nic ambitnego, ale jest wesoło jak mało kiedy. Bardzo fajnie rozpisani bohaterowie, świetne dialogi, cięty język i zabawne perypetie. Bawiłam się przednio. Dziś cały dzień ze słuchawkami w uszach. W pierwszej części jest sporo seksu i tyle samo wulgaryzmów, ale zupełnie mnie to nie obeszło, zawsze to można pominąć. Jednak Samotnia – oaza męskiej rozpusty i Pensjonat na Kaczym Wzgórzu – miejsce, gdzie poturbowane przez miłość kobiety leczą złamane serca umiejscowione praktycznie płot w płot, no to musi doprowadzić do wojny, tym bardziej, że żadna ze stron nie chce odpuścić. Druga część już spokojniejsza, w pensjonacie nowe kobiety po przejściach, a między nimi dziennikarka, która cichaczem ma napisać o tym miejscu artykuł i oszustka w firmie właściciela Samotni. Znowu się sporo działo. Mi się podobało i polecam. Babski odmóżdżacz.

Powieść „Skradzione życie” Magdaleny Wali trochę się na mnie naczekała. Wczoraj miałam ją tylko przejrzeć… A skończyło się na zarwanej nocy, ale nie żałuję. Akcja zaczyna się latem 1939 roku. Główna bohaterka, Ewa Abramowicz, ma poślubić ortodoksyjnego Żyda. Dawid jest przystojny i inteligentny, jednak dziewczyna obawia się, że po ślubie z nim zostanie zamknięta w czterech ścianach i nie będzie mogła nawet widywać się z przyjaciółkami. Jako posłuszna córka nie sprzeciwia się rodzicom, ale wszystkie plany krzyżuje wybuch wojny. Ewa wraz z rodzicami opuszcza rodzinne Mysłowice i tak zaczyna się jej długa wędrówka, która poprowadzi w różne miejsca. W jednym z nich przypadkiem Ewa stanie się posiadaczką dokumentów zmarłej Polki, która była do niej bardzo podobna. Dzięki temu uda się jej nieraz ocalić życie… Burzliwe losy Ewy i jej bliskich śledzi się z zapartym tchem, gdyż akcja jest nieprzewidywalna, a podczas wojny zdarzyć się może wszystko. Magdalena Wala bardzo dobrze ukazała tło historyczne. Jej książka nie jest banalną prozą o wojnie, tylko poruszającą opowieścią o wojennym koszmarze, o Zagładzie, różnych postawach ludzi wobec zła, o antysemityzmie, ale także o miłości i nadziei. Czyta się szybko, ale z emocjami i refleksyjnie. Dla mnie to ważne, bo nie lubię lektur, które niczego po sobie nie pozostawiają. Powieść „Skradzione życie” na pewno zapamiętam, tym bardziej, że częściowo jest ona oparta na autentycznej historii. Polecam z czystym sumieniem!

Niezwykle poruszająca historia głównej bohaterki osadzona w realiach lat pięćdziesiątych. Podejmowane przez nią decyzje przyjmowałam z niedowierzaniem, ale to była zakochana dziewczyna. Sądzę, że książka zawiera elementy autobiograficzne, bo nie chce mi się wierzyć, żeby autorka stworzyła to wszystko we własnej wyobraźni.

Ostatnio bardzo rzadko sięgam po literaturę obyczajową, ale na “Willę…” trafiłam w biblioteczce mojej mamy, a autorka, którą znam i lubię, gwarantowała, że nie będzie to infantylne czytadło dla gospodyń domowych (niczego im nie ujmując i nie odbierając prawa do wyrafinowanych gustów czytelniczych 😉). Nie rozczarowałam się, Bogna Ziembicka ma talent do snucia historii, które niby niespieszne i pozbawione szalonych wydarzeń i zwrotów akcji (choć ucieczka sprzed ołtarza chyba jednak się do takowych zalicza 🙂), to wciągają od pierwszych chwil i nie pozostawiają czytelnika obojętnym wobec ich bohaterów. Są powiedzielibyśmy - “życiowe”, a dzięki temu przystępne i identyfikowalne. To była cudowna odskocznia od kryminałów i tak wciągająca, że już przeczytałam nawet II tom 🤭

"Szeptun" 🏞🐈‍⬛🌿 Tomasz Betcher "Była mu wdzięczna. Dał jej coś, czego tak bardzo potrzebowała. Dał jej bliskość." Czy czuliście się kiedyś samotni? Czy można czuć się osamotnionym będąc w związku i posiadając rodzinę? Okazuję się, że tak, ponieważ samotność ma różne oblicza i nie dotyczy tylko osób, które żyją w pojedynkę po stracie kogoś bliskiego lub z wyboru. Samotność może dosięgnąć także osoby będące w związku małżeńskim. Dlaczego tak się dzieje? Przyczyn może być wiele. Jedną z nich jest życie w związku na odległość, czego doświadczyła Julia, główna bohaterka książki autorstwa Tomasza Betchera pt. "Szeptun", do której przeczytania chciałabym Was zachęcić. Przyznacie mi racje, że już sam tytuł przyciąga uwagę czytelnika? Julia Szczęsna jest mamą dwójki dzieci, która od kilku lat może liczyć wyłącznie na siebie. Jej mąż wyjechał do pracy za granicę i to na nią spadły wszystkie rodzinne i domowe obowiązki. Zmęczenie i przeciążenie Julii dostrzegli rodzice, którzy wyszli z inicjatywą pokrycia kosztów zasłużonego wakacyjnego wyjazdu w Beskidy. Propozycja ta nie byłaby niczym zaskakującym, gdyby nie sugestia dotycząca wynajęcia pokoju u lokalnego szeptuna. Julia mimo pewnych obaw decyduje się na wyjazd z dziećmi w góry. Gdy po wielogodzinnej podróży trafia do celu, w jej auto trafia piorun. Na szczęście Waldemar Jóźwiak zgadza się wynająć im pokój. Mieszkańcy wsi nie mają niestety dobrego zdania o Waldku, a nawet sugerują kobiecie, aby szukala noclegu gdzie indziej, ponieważ przyciąga on pecha. Julia nie wierzy krążącym plotkom i postanawia zaufać własnej intuicji. Czas spędzany w towarzystwie Waldka skutkuje tym, że mężczyzna zaczyna ją fascynować, a dreczące ją i jej dzieci bolączki powoli schodzą na drugi plan. Czy Julia popełniła błąd nie słuchając lokalnych plotek? Czy Waldek będzie w stanie pomoc rodzinie Szczęsnych? Czy ta dwójka potrubowanych przez los ludzi pozna smak szczęścia, spokoju i miłości? "Szeptun" to intrygujaca i pełna emocji historia o spotkaniu odmieniającym życie, zachowaniach dorosłych odbijających się na życiu dzieci, wykluczeniu, uprzedzeniach, niedopuszczaniu do siebie prawdy, borykaniu się z problemami, traumach, zaufaniu, akceptacji, a także złączeniu się dwóch samotnych dusz pragnących bliskości i szczerej miłości. Pan Tomasz Betcher napisał swoją powieść językiem prostym, subtelnym i emocjonalnym. Fabuła została poprowadzona w sposób wciągający, interesujący, chwilami także mocno trzymający w napięciu. Każdy rozdział kończył się niedosytem, co wpływało na to, że z trudem odkładałam książkę by wrócić do niej następnego dnia, a także zaowocowało tym, że przeczytałam ją bardzo szybko. Ciekawym zabiegiem jest również naprzemienna narracja, która pozwala czytelnikowi poznać tę samą historię widzianą oczami dwóch postaci. Wykreowani przez Autora bohaterowie są autentyczni, różnorodni i intrygujący. Moją sympatię zdobyli główni bohaterowie Julia i Waldek, którzy mają w sobie coś co przyciąga czytelnika, jakiś wewnętrzny magnes: u Waldka to sposób bycia, u Julii kobieca siła. Lekturze tej książki towarzyszyły mi różnorodne emocje, m.in. radość, smutek, współczucie, strach, zaskoczenie. Ogromnym atutem tej powieści są piękne, obrazowe opisy przyrody, które pozwalają czytelnikowi przenieść się w Beskidy. Mimo, że nie byłam jeszcze w tamtej części Polski, to czułam ten górski klimat i potrafiłam sobie doskonale wyobrazić jakimi ścieżkami wędrowali bohaterowie. Kolejnym walorem książki są pełne mądrości i przekazu historie opowiadane przez Waldka, które na długo pozostaną w mojej pamięci, a w szczególności powieść o emocjach. Bardzo interesujące moim zdaniem są także nawiązania do wierzeń i legend ludowych, a także romskiej tradycji, które mogą zachwycić jak i zadziwić. Pan Tomasz Betcher nie boi sie poruszać trudnej a zarazem bardzo ważnej tematyki za co chciałabym bardzo podziękować 🌹. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Autora i z pewnością nie ostatnie. Z przyjemnością siegnę po inne książki, a pierwsza w kolejce będzie powieść "Zakliczacz", którą mam nadzieję, że będę miała możliwość przeczytać w najbliższym czasie. "Szeptun" to wartościowa powieść, która z jednej strony może zachęcić do głębokich przemyśleń, a z drugiej pozwoli zrelaksować się podczas literackich wędrówek po beskidzkich ścieżkach. Polecam z całego serca tę powieść, która oczarowała mnie od pierwszego rozdziału, natomiast jej ważny przekaz pozostanie w mojej pamięci na długo 😍📖. Dziękuję bardzo Wydawnictwu Mięta za zaufanie i egzemplarz do recenzji ❤️. #Szeptun #TomaszBetcher #WydawnictwoMięta #powieśćobyczajowa #czytampolskichautorów #kochamczytać #współpracarecenzencka #recenzja

Tym razem, część drugą wysłuchałam a przeczytała mi ją Gabriela Jaskuła. Przeczytała książkę całkiem nieźle. A co do książki, jakże irytowała mnie główna bohaterka, to kobieta która chciała "zjeść jabłko i mieć jabłko", strasznie niezdecydowana, lubiąca jednak postawić na swoim. Chorwacja w tle i w sumie jest nieźle. #WyzwanieLC2025