Następca tronu

Zwykła, lekka opowieść młodzieżowa, do przeczytania ciągiem na jednym posiedzeniu. Dość nudna, opowiadająca o zwyczajnych problemach, ale w jakiś sposób potrafi dobrze zabić czas i wciąga na tyle, by ją dokończyć. Posiada wiele wad, ale ogółem to dość miła historia. Główni bohaterowie są dość słabi, ich osobowość niejednokrotnie wnerwia (zwłaszcza Clare), ale postacie poboczne kradną każdą scenę w książce. Momentami nie mogłam wkręcić się w przedstawione wydarzenia, zwłaszcza, że na stronie bez żadnego oddzielenia przeszłość miesza się z teraźniejszością. To mnie dezorientowało, bo dopiero po kilku zdaniach odkrywałam, że wracam do wydarzeń dziejących się przed rozpoczęciem całej książki i opisanego w niej problemu. Ogółem jest to bardzo krótka i niezwykle lekka historia, z ciekawymi bohaterami, każdy może znaleźć w nich coś dla siebie, jakąś wspólną cechę. Problemy opisywane przez autorkę zdają się być błahe i momentami są dość przerysowane i idealne, jednak w ogólnym rozrachunku aż tak to nie mierzwi. Na plus przedstawienie trudności związanych z rodzicami, ich niezrozumienie odnośnie wartości wyznawanych przez młodzież i niespełniona ambicja przeskakująca na dzieci, to ważny, potrzebny i do dziś aktualny koncept. Finał dość kiepski, wolałabym otrzymać otwarte zakończenie, ale ogółem nie jest źle. Oglądałam ekranizację i książka dobrze się obroniła, film strasznie ją spłycił (zmieniając baaardzo dużo) i jednak lepiej przeczytać pierwowzór zwłaszcza, że powieść jest bardzo krótka (wydana z wielką czcionką), napisana dość przystępnym językiem.

Ta książka wzbudzała we mnie tyle emocji, co mało która. Każdą sytuację przeżywałam razem z główną bohaterką – po prostu cały czas czułam. Historia Ellis i Eastona naprawdę chwyta. Były momenty urocze, które wywoływały uśmiech, ale też wiele sytuacji, które były smutne i poruszające. Po prostu przeczytajcie. 💜

Całkiem sympatyczny, lekki romans w klimacie nieco wakacyjnym. Z jednej strony fajnie, że jest motyw przewodni – Wyspy Galapagos – dla niektórych będzie to duża wartość dodana, mnie osobiście nieco męczyły częste opisy przyrody. Historia dosyć przewidywalna, jednak nie jest aż tak sztampowa jak w przypadku wielu romansów. Nawet po dłuższym czasie po przeczytaniu, pamiętam o czym była – i za to duży plus.

Czy jednonocna przygoda może być początkiem naprawdę dobrej relacji? Czy zawód miłosny może nam w tym pomóc? 🤪 W tej zakręconej historii romantycznej „Wakacje w Port Moody” napisana w duecie przez @ewelina.nawara oraz @malgorzatafalkowska znajdziecie odpowiedzi na te oraz inne pytania, które Wam się mogą nasunąć. 🤭 Bohaterowie są dobrze wykreowani. Ciekawa fabuła. Z przyjemnością mogę polecić tą książkę- opowiada historię Huntera, który poznaje w clubie Caroline. Caroline właśnie została zdradzona przez partnera. Okazuje się, że Hunter zakochany jest w dziewczynie swojego kuzyna- Abigail. Czy Hunter zapomni o Abigail i zwiąże się z Caroline na dłużej?❤️ Tego dowiecie się po przeczytaniu książki. Z pewnością, znowu do niej kiedyś wrócę🫶 9/10- z czystym sumieniem🫣❤️- jak zaczniecie czytać, nie będziecie się mogli od niej oderwać, jak ja 🥵

Ciekawa historia! Nie jest to typowy romans, raczej opowieść o dojrzewaniu, przyjaźni, rodzinie. Z ciekawą formułą historii zamkniętych w historii. Ojciec głównej bohaterki jest pisarzem i tworzone przez niego opowieści stanowią drugi plan, nadając nietypowy rytm. Oryginalna.

Patrząc tylko na okładkę można się spodziewać lekkiej młodzieżówki, ale już po kilku stronach wiadomo, że to historia o dużo cięższym kalibrze emocjonalnym. Poznajemy Izzy, nastolatkę, która po stracie rodziców mieszka z babcią i próbuje jakoś poskładać swoje życie na nowo. Pisze scenariusze komediowe, żartami trzyma ludzi na dystans i sprytnie ukrywa to, co naprawdę czuje. Jedno nieprzemyślane zdarzenie sprawia, że jej świat rozpada się na kawałki. Z dnia na dzień staje się pośmiewiskiem szkoły, a najgorsze jest to, że dorośli zamiast pomóc, odwracają wzrok i zrzucają winę na nią. To bardzo bolesny i niestety realistyczny obraz tego, jak wygląda hejt rówieśniczy i jak łatwo system potrafi zawieść młodego człowieka. Książka ma formę pamiętnika i bloga, więc Izzy zwraca się bezpośrednio do nas. Ten zabieg sprawia, że jeszcze mocniej wchodzi się w jej głowę i emocje. Czuć jej złość, wstyd, zagubienie i samotność. To nie jest łatwa historia, ale bardzo potrzebna. O presji rówieśniczej, wykluczeniu i o tym, jak kruche potrafi być poczucie własnej wartości w wieku nastoletnim. Długo czekała u mnie na półce i cieszę się, że w końcu po nią sięgnęłam przy akcji @wybrednamaruda #wybrednesłowo, bo to książka, która zostaje z czytelnikiem na dłużej i daje do myślenia.

"Zagubiony" Josie Williams 7/10 "Zagubiony" to książka z cyklu *pobiorę ją sobie na legimi i 'kiedyś przeczytam 😆 To 'kiedyś trwało 3 lata i w końcu nastała ta wiekopomna chwila. Jednak najlepsze jest to, że nawet tego nie planowałam, bo dziś miał się pojawić post z inną książką, a konkretnie z "Until I Get You" Claire Contreras, ale nie pykło między nami, a ja lekturę zakończyłam po 3ech rozdziałach i wcale nie jest mi przykro z tego powodu 🤣 Ale wracając do "Zaginionego" Teoretycznie jest to debiut Josie Williams, ale czy na pewno, skoro pod tym pseudonimem kryje się Kristy Moseley 🤭 W "Zagubionym" została przedstawiona historia 15letniej Maggie i 17letniego Rydera, i nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, że Ryder jest duchem. Chociaż w ostateczności nie rozpływam się w zachwytach, bo książka nie należy do tych spektakularnych, to i tak cieszę się, że ją przeczytałam. Ma ona w sobie mimo wszystko coś takiego, że chce się ją czytać, chce się poznać bieg wydarzeń i to jaki będzie ich finał, a bohaterowie, nawet jeśli jednym z nich jest duch, to wzbudzili we mnie ciepłe odczucia względem siebie. Nie jest to tego typu powieść, w której akcja toczy się dynamicznie, tu jest raczej spokojnie, jest bardziej melancholijnie, aniżeli brawurowo, czuć tu nostalgie do tego co było, co jest i co będzie. To historia, która uświadamia, że tak naprawdę nie wiemy ile będzie nam dane przeżyć życia, że może ono trwać przez kilkadziesiąt lat, a może zakończyć się w każdym dowolnym momencie, i że niestety na pewne rzeczy nie mamy wpływu, one się po prostu dzieją. I chociaż jest to lektura o nastolatkach z gatunku young adult, z przeznaczeniem głównie dla nastolatków, to ja uważam, że jest to książka tak naprawdę dla każdego, w każdym wieku. Z pewnością jest to coś oryginalnego i niesztampowego, niebanalnego, i myślę że warto ją przeczytać.

🔎 "Świe­że po­wie­trze. Świe­że ryby. Świe­że owoce, wa­rzy­wa i zioła, a do tego morze, w któ­rym można się kąpać rano, w po­łu­dnie i wie­czo­rem". 🔍 Idealna wakacyjna lektura nie istn... Zdecydowanie istnieje! "Miłość ma smak halloumi" zabiera Czytelnika do serca Cypru i wód Morza Śródziemnego, pokazuje smaki i tradycje, oczarowuje słońcem, piaskiem, morzem i... przystojnymi mężczyznami 😋 Jest idyllicznie, ale też pouczająco - miłość, p0żąd@nie i wsparcie mieszają się z presją, urazą, gniewem i zdeterminowaniem. Och, ja totalnie przepadłam. Gdybym mogła to od razu kupiłabym bilety na Cypr, by poczuć te zapachy i smaki ✈️ PS Jest trochę p!k@ntnie, więc zdecydowanie 18+ 🆘

Autorka z dużym poczuciem humoru przedstawia nam relacje między trzema kobietami Natalią jej córką Olą i teściową Idą mieszkającymi pod jednym dachem... Ida to kobieta bardzo roszczeniowa , nie poddaje się upływowi czau mimo 70+ namiętnie grywa w karty , seksu nie uważa za tabu , świetnie dogaduje się z wnuczką . Potrafi też bardzo dobrze manipulować otaczającymi ją bliskimi i znajomymi. Natalia przez całe życie nie umiała dogadać się z teściową ,a po śmierci męża (muzyka) została zmuszona do sprzedaży mieszkania i przeprowadzki z Olą do teściowej ...(co ona coraz bardziej wykorzystuje by gnębić ,i dokuczać synowej ). Natalia nie miała lekko w życiu ! Jest to bardzo cicha , spokojna kobieta . Szalenie zdominowana przez Idę (charakter introwertyczny) i mam wrażenie trochę zastraszony człowiek . To wynika ze stresu i działań teściowej mającej jej wszystko za złe !!! By trochę złagodzić humory Idy synowa postanawia znaleźć jej chłopaka . Tu zaczyna się komedia pomyłek . Kandydatów jest wielu , na jej drodze pojawia się A. Książek autor kryminałów . Ola nie potrafi znieść atmosfery w domu i ciągłych sprzeczek między matką i babcią !!! 20 -latka decyduje się na podpisanie kontraktu na sesję fotograficzna w Jordanii gdzie znika bez śladu . Matka wynajmuje detektywa by ją odnalazł. Babka cały czas kręci , kłamie , oszukuje !!! Okazuje się ,że jej syn tez miał wiele tajemnic .... nie był lojalny wobec rodziny (żona , córka) . To kolejny powód do sprzeczki miedzy kobietami . Teściowa broni decyzji syna -krytykując synową za jej słabe książki -literatura kobieca . Tej całej gmatwaninie uroku dodają wpadki z psiakami Kapslem i Frędzlem ....zawsze coś wesołego wymyślą na spacerach czy w domu . Książkę czyta się dobrze , szybko . Piękne opisy Jordanii. Napisana w podobnym stylu do twórczości A. Rogozińskiego . Na poprawę humoru i nie tyko szczerze polecam . Myślę ,że jest to udany debiut!!! Mnie poleciły to znajome bibliotekarki ....zaciekawiło mnie to ,że poleca ją także A. Rogoziński (okładka).

Finlay to: 👩🏻 była żona 👩🏻 matka dwójki dzieci o nieograniczonych pomysłach 👩🏻 mało poczytna pisarka 👩🏻 kobieta - CHAOS 🤯 Finlay i jej agentka zostają podsłuchane podczas wspólnego lunchu, podczas którego pisarka opowiada fabułę swojego nowego thrillera. Problem tylko w tym, że rozmawiały o pozbywaniu się ludzi… Gdy zostaje uznana za płatną zabójczynię i dostaje pierwsze zlecenie, przez chwilę zastanawia się, czy nie rozwiązałoby to jej problemów z pieniędzmi. W końcu były mąż czycha! Okazuje się, że od „zastanawiania się” do prawdziwej zbrodni jest często tylko jeden krok… Pełna humoru i totalnego dystansu. Owszem, było tu wiele elementów, podczas których kręciłam głową i myślałam sobie: „Co, do diaska, ona robi?”, „Przecież zostawia ślady”. Finlay angażuje się w coś, co nie ma prawa skończyć się dobrze. Czy zabiła? Chyba nie. Ale w takim razie - kto zabił? Taka książka była mi potrzebna. Jeśli szukacie komedii kryminalnej, zajrzyjcie do niej i nie zapomnijcie przymknąć oka na niektóre głupotki Finlay.

po przeczytaniu recenzji z mieszanymi odczuciami zabrałam się za lekturę. jednak książka wciągnęła. losy sióstr, niewinnych wieśniaków, zaślepionych władzą żołdaków odkrywały smutną prawdę o minionych czasach, gdzie brak wiedzy, działania w imię lepszego Boga zbierają krwawe żniwo. pomimo że szukałam książki łatwej, lekkiej i przyjemnej, trafiłam w sam środek polowania na czarownice. Na pewno nie jest to książka baśniowa z elfami,wrózkami.... ale polecam, bo w każdej bajce jest ukryta prawda, nawet ta najstraszniejsza

Przeszłam tylko jeden scenariusz do końca – nota bene ten, który najbardziej mnie interesował, czyli z udziałem a’la gotyckiego bohatera – i mi już wystarczy. Siłą tego utworu jest zabawa w decyzje, bo sama fabuła, język i styl są proste i bez finezji. To nie jest klasyczny romans historyczny, tylko wariacja na jego temat w formie paragrafowej. Jest trochę mało wyrafinowanego romansu, ale i trochę zagadek do rozwiązania. Nic specjalnego, ale spróbować można ;)

Z ogromną przyjemnością chciałabym się z Wami podzielić moją opinią o „Chwile, które nigdy się nie wydarzą” @klaudiamuniak . To druga część serii londyńskiej, którą uwielbiam. Klaudia tak jak i w pierwszej części oprowadziła mnie po Londynie, jej oczami mogłam zwiedzić to piękne miasto! W „Chwile, które…” znalazłam wiele trudnych emocji, które ujęły mnie za serce. Choć przez dłuższy czas nie wiadomo było, jaką tajemnicę skrywa główna bohaterka i czemu boi się białych kopert pod drzwiami to podobała mi się ta część. Klaudia Muniak przedstawiła bardzo życiowy i trudny temat, nie będę spolerować jaki aby nie psuć Wam czytania. Zaskoczona byłam zakończeniem, byłam pewna, że wszystko pójdzie w zupełnie inną stronę, jednak to pokazuje właśnie jak życie jest nieprzewidywalne i jak wiele może się wydarzyć. Dość wolno płynie się przez książkę, jednak mnie to nie przeszkadzało. ~ To opowieść o nieprzepracowanej traumie z przeszłości i trudnych emocjach, czy z happy endem? Oceńcie sami. ~ Książkę można czytać bez znajomości pierwszego tomu, jednak zachęcam do zapoznania się z nim. Anita jest biotechnolożką, która mieszka i pracuje w Londynie. Gdy zdaje sobie sprawę, że jest pracoholiczką, postanawia zwolnić. Dzięki temu więcej czasu spędza ze swoją przyjaciółką Różą, którą poznajemy w pierwszym tomie, i odnawia znajomość z dawną koleżanką z pracy - Harper. Zacieśnia również znajomość z sąsiadem. Daniel jest nią wyraźnie zainteresowany. Aż pewnego dnia otrzymuje białą kopertę, która przewraca jej spokojniejsze życie do góry nogami… nic już nie jest takie samo. Jesteście ciekawi, jaki sekret ukrywa Anita?

„Dziewczyna mojego męża” to całkiem zabawna historyjka małżeństwa Lucyny i Tomasza, którzy nie są już razem, każde z nich ma osobnych partnerów, ale nadal pozostają w małżeństwie i przyjaźni. Jednak fakt ten ukrywają przed dorosłą córką Idą. Czy odważą się w końcu wyznać córce prawdę ? Lekka, przyjemna i zabawna z ciekawym pomysłem na fabułę, z nutką pikanterii ale bardzo subtelnej i nie nachalnej. W sam raz dla relaksu i odmóżdżenia. Polecam

▪︎Osiemnastoletnia Noemi Santino po kilkunastu latach wraca do Los Angeles. Młoda kobieta nie spodziewa się, że jej przyszłość na dobrą sprawę została już dawno temu zaplanowana a ciąg wydarzeń, które mają się zdarzyć, są tego dowodem. Jej serce zostało oddane i ma należeć do młodego następcy capo, Vittore Beneventtiego. Jakby tego było mało, trafia do zupełnie obcego miejsca. Nowa szkoła, znajomi a przede wszystkim sam Vittore jest dla niej obce. Dodatkowo odkrywa, że sam chłopak budzi postrach wśród rówieśników, a jego życie jest pełne przemocy oraz walki. Mimo młodego wieku jest on już pełnoprawnym członkiem mafii. Czy tego chce, czy nie Noemi trafia do mafijnego świata i musi się z tym pogodzić. Najtrudniejsze jeszcze przed nią w szczególności, że musi zaufać Vittore, chłopakowi, któremu jej serce oddano trzynaście lat temu. Jak potoczy się relacja Vittore i Noemi? Jak Noemi odnajdzie się w tym mafijnym świecie? Czy obydwoje naszych bohaterów będzie w stanie, chociażby się ze sobą dogadać? ▪︎ Noemi to bohaterka, którą od samego początku już gdzieś tam polubiłam. Dziewczyna pomimo tego, że urodziła się w rodzinie mafijnej, to została wplątana do tego wszystkiego dopiero w wieku 18 lat, przez co była w stanie zwyczajnie aż nadto analizować każdą sytuację. W jakiś sposób jej współczułam, bo sama nie wiem, czy poradziłabym sobie udźwignąć te wszystkie wydarzenia, które odbiły się na jej psychice. Może niektórym to przeszkadzać, że chwilami zachowywała się jak dziecko które myślało o jednym, a robiła drugie, ale no błagam, dziećmi jesteśmy i nawet będąc po 30, a życie bywa zwyczajnie nieprzewidywalne i czasami nawet takie reakcje są lepsze. To właśnie Noemi dla mnie w tej historii była takim promieniem słońca, które rozświetlało każdemu dzień. Zaliczam tę bohaterkę do jak najbardziej świetnie wykreowanych.🥰 ▪︎ Vittore to jedna z tych postaci męskich, która już na starcie skradnie nasze serca, uwierzcie. Arogancki i pewny siebie dupek, brutalny, ale i jednakowo próbujący ustalać swoje zasady. Ma świadomość posiadania władzy, ale chwilami jego porywczość jest w stanie go wręcz zgubić. Jak na swój wiek i tak świetnie potrafił wykazywać się swoją dojrzałością, jak i zaangażowaniem. Choć wiadomo czasami nie było z nim aż tak kolorowo i potrafił mnie nieźle wkurzyć swoim myśleniem, jak i czynami, przez co miałam ochotę samą go walnąć. Pomimo również dosyć ciężkiego charakteru potrafił się zatroszczyć o swoich bliskich a w szczególności o Noemi jak o nikogo innego. Vittore staje się kolejną świetnie wykreowana postać, która trafia do tych moich ulubionych.😋 ▪︎ Relacja Vittore i Noemi zaczęła się w dosyć nietypowy sposób. Pomijając wcześniejsze wydarzenia, już przy pierwszym spotkaniu wymieniała się pomiędzy nimi taka nutka zafascynowania drugą osobą. Sam fakt, że Vittore postanowił sobie obrać za cel, aby gestami i swoją osobą zdobyć serce ukochanej, zamiast zmuszać ją do uczucia, jak to bywa w niektórych książkach, to totalnie zdobyło moje serce. To było przeurocze, jaki potrafił być, tylko w stosunku do swojej przyszłej żony. W moim odczuciu byli dla siebie przeciwieństwem i stanowią ciekawy kontrast, pomiędzy sobą jednak potrafili się zrozumieć jak mało kto. Jednak jak wiemy, nic nie trwa wiecznie, a życie potrafi nam podłożyć kłody pod nogi... ▪ "Vincere L'amore " to historia, którą czytałam już na wattpadzie i tam znacznie przypadła mi do gustu a wersja papierowa stała się idealnym przypomnieniem mi tej świetnej historii. Ania ma świetny styl pisania. Lekki, niesprawiający żadnych problemów ze zrozumieniem, przez co przez tę historię dosłownie się płynie. Dodatkowo przy tych wszystkich wydarzeniach nie było miejsca w tej powieści na nudę. Ania potrafiła utrzymać tę napięcie do samego końca. Z kartki na kartkę coraz bardziej z przyjemnością zagłębiałam się w tę książkę. Wręcz nie zwróciłam uwagi nawet, w którym momencie ją już skończyłam. Świetnie wykreowani bohaterowie i sam fakt, że wszystko zostało napisane adekwatne do ich wieku. Chociaż taki jeden z minusów to fakt ról przypisanych w usytuowanej tam mafii. No trochę tak średnio, gdy wielki mafioso Vincente don naj­sil­niej­szej ro­dzi­ny po­łu­dnio­wej czę­ści kraju, boi się dzie­więt­na­sto­let­nie­go chło­pa­ka z gloc­kiem.😬 Zakończenie nie tylko mnie zabolało, ale sprawiło, że cholernie nie mogę się doczekać następnej części. Polecam z całego serduszka, więc jeśli jeszcze nie kupiliście historii Noemi i Vittore to ja nie wiem, co wy tutaj robicie?!?

„Mamy tylko lato” to książka, która powinna mieć przynajmniej sto, a może nawet dwieście stron więcej. Ale zacznijmy od początku. Wiem, że mamy już październik, a ja przychodzę do Was z typowo wakacyjną książką, ale pomińmy ten drobny szczegół. Przecież można czytać przez cały rok to, na co ma się ochotę, prawda? Muszę wyjść z zaległości, więc dziś dzielę się wrażeniami z lektury wrześniowej. Klaudia Bianek w swojej powieści „Mamy tylko lato” zabiera nas nad mazurskie jezioro, do ośrodka, w którym ma się odbyć muzyczny obóz. Alicja pracuje tam jako kelnerka, a Nataniel jest wokalistą znanego zespołu, który organizuje obóz dla fanów. Pierwsze skojarzenie? Oczywiście Camp Rock. Jednak nic bardziej mylnego, tylko pozornie ta książka ma kilka elementów wspólnych z tamtym filmem. Sezonowa praca, wolne wieczory spędzane na spacerach, przy ognisku, wakacyjna miłość, polne kwiaty i wianki. Brzmi sielsko? Takie właśnie jest. Autorka roztacza przed oczami czytelnika letni obrazek, powoli wprowadza w życie bohaterów, buduje relacje… Tylko po to, by zakończeniem dać mi w twarz. Nagłym, zamieszanym, zupełnie niepasującym do całości. Nie chodzi nawet o same wydarzenia, ale o sposób, w jaki zostały przedstawione. Wcześniej mieliśmy wgląd w mnóstwo szczegółów, wszystko było pięknie opowiedziane, a zakończenie wyglądało tak, jakby autorce nagle się spieszyło. Stąd moje stwierdzenie, że tej powieści przydałyby się dodatkowe strony. Sama historia naprawdę mnie urzekła – powoli, z nostalgią trafiała do mojego serca. Oczarowała wakacyjnym klimatem, rodzącym się uczuciem, wkraczaniem w dorosłość. Niestety żałuję, że to wszystko skończyło się w taki sposób. Zbyt szybko. Chciałabym jeszcze uzyskać odpowiedzi na kilka pytań… Cóż, szkoda. A jednak nie zmienia to faktu, że dla samej letniej atmosfery warto po ten tytuł sięgnąć. Zwłaszcza że to właśnie ta Klaudia Bianek, którą lubię najbardziej – młodzieżowa, urocza, bez tego, co dostałam w książkach „Zatańcz ze mną” czy „Zanim odejdziesz”. Mam wrażenie, że przeczytałam już mnóstwo powieści autorki, ale gdy zaglądam na Lubimy Czytać, widzę, że ma ich jeszcze całkiem sporo.

Sięgając po "Jak ocalić życie" myślałam, że to będzie kolejna cukierkowa opowieść. Jednak to nie ta bajka, a losy naszych bohaterów są pokręcone i pełne poważnych i trudnych decyzji. Kerry i jej przyjaciel Tim chcą ratować ludzkie życie. Teraz tylko muszą zdać egzaminy wstępne na medycynę. Na zabawie sylwestrowej u szkolnego kolegi dochodzi do zatrzymania akcji serca. I to wydarzenie łączy życie całej trójki. Przez niemal osiemnaście minut Joel, wschodząca gwiazda futbolu, pozostaje w śmierci klinicznej. Przez te osiemnaście minut to Ketry reanimuje Joela, w którym od lat się podkochuje. Tim zaś przeżywa szok i zamiera. Okazuje się, że ocalenie komuś życia nie oznacza jeszcze szczęśliwego zakończenia 💔 To nie jest lekka książka. Jest pełna cierpienia, bólu i smutku. Zaserwuje czytelnikowi pełen wachlarz emocji, od tych przjemnych po te skrajne, które chwytają za serce. Historię poznajemy z perspektywy każdego z bohaterów, dzięki czemu możemy dokładnie poznać ich uczucia i zamiary. Nie jest to przesłodzona historia, tutaj nasi bohaterowie wciąż muszą się mierzyć z kłodami rzucanymi im pod nogi. Każdy bohater jest inny, ma inne priorytety i marzenia. A nie każda podjęta przez nich decyzja jest słuszna. Jeśli szukacie pozycji wartościowej i takiej, która zapadnie wam w pamięci na dłużej to musicie sięgnąć po "Jak ocalić życie". 💔

Weronika Czaplarska w swojej powieści „Wszystkie moje sekrety” udowadnia, że literatura obyczajowa z elementami dramatu wciąż potrafi zaskoczyć głębią psychologiczną, jeśli tylko autor ma odwagę zajrzeć pod podszewkę pozornie poukładanego życia. Przyznając tej książce ocenę 8/10, doceniam przede wszystkim kunszt, z jakim autorka tka sieć wzajemnych powiązań między bohaterami, oraz to, jak umiejętnie dawkuje napięcie, nie pozwalając czytelnikowi na odłożenie lektury przed poznaniem prawdy. Główną osią fabularną są losy ludzi, których życie zostaje wystawione na próbę w momencie, gdy dawno pogrzebane tajemnice zaczynają wypływać na powierzchnię. Czaplarska po mistrzowsku kreśli portrety postaci, które nie są ani jednoznacznie dobre, ani złe. To ludzie z krwi i kości, popełniający błędy, kierujący się strachem, ale i źle pojętą troską o najbliższych. Autorka stawia fundamentalne pytanie: czy szczerość za wszelką cenę jest zawsze najlepszym rozwiązaniem? A może istnieją sekrety, które dla dobra ogółu powinny na zawsze pozostać w ukryciu? To, co wyróżnia „Wszystkie moje sekrety” na tle innych propozycji z tego gatunku, to niezwykła wrażliwość na detale. Czaplarska nie skupia się wyłącznie na wielkich zwrotach akcji, ale celebruje drobne gesty, niedopowiedzenia i spojrzenia, które mówią więcej niż tysiąc słów. Narracja prowadzi nas przez skomplikowany proces rozpadu i próby ponownego scalenia relacji rodzinnych oraz partnerskich. Czytelnik niemal fizycznie odczuwa ciężar, jaki noszą na swoich barkach bohaterowie, co sprawia, że lektura staje się niezwykle angażującym doświadczeniem emocjonalnym. Wysoka nota jest wynikiem doskonałego balansu między dynamiką akcji a warstwą refleksyjną. Styl autorki jest płynny, dojrzały i pozbawiony zbędnego patosu, co w literaturze skupionej na uczuciach jest ogromną zaletą. Fabuła jest przemyślana od początku do końca, a finał, choć satysfakcjonujący, pozostawia czytelnika z kilkoma pytaniami, na które musi odpowiedzieć sobie sam. Jedynym powodem, dla którego nie wystawiłem pełnej dziesiątki, jest drobny spadek tempa w drugiej połowie książki, gdzie niektóre dylematy bohaterów mogłyby zostać nakreślone nieco bardziej zwięźle. „Wszystkie moje sekrety” to mądra, dojrzała i przejmująca opowieść o tym, jak wielką siłę rażenia mają słowa, których nigdy nie wypowiedziano. Weronika Czaplarska stworzyła historię, która zostaje pod skórą i zmusza do zastanowienia się nad własnymi relacjami. To idealna propozycja dla osób ceniących literaturę środka – taką, która dostarcza rozrywki, ale jednocześnie nie boi się dotykać najczulszych strun ludzkiej psychiki. To książka o przebaczeniu, które bywa trudniejsze niż sama zdrada.

Do premiery 4 sezonu Bridgertonów jeszcze kilka miesięcy, a ja zatęskniłam już nieco za tą nadętą arystokratyczną socjetą. Poradnik okazał się być strzałem w dziesiątkę w takiej sytuacji! Niezwykle barwna i rezolutna postać Kitty, genialny humor, ciekawa fabuła, lekki język. To powieść regencka napisana w bardziej współczesnym stylu, taka Duma i uprzedzenie, ale z nieco większą ilością akcji (i bez znanych z serialowych Bridgertonów pikantnych scen). Kitty Talbot zupełnie mnie kupiła - zdeterminowana, gotowa poświęcić swoje szczęście po to, by uratować rodzinny dom przed bankructwem, sprawnie poruszająca się po nieznanych dotąd londyńskich salonach. Być może nie zachowuje się fair wobec potencjalnych kandydatów na męża, ale przecież chodzi o to, żeby to oni byli zakochani, a nie ona prawda? Jej wystarczą ich pieniądze... Żeby zwiększyć swoje szanse na sukces dziewczyna prosi i pomoc lorda Radcliffe'a, a on, żeby chronić przed nią swojego brata zgadza się na ten układ... Para, która początkowo nie potrafi powstrzymać się od uszczypliwych komentarzy pod swoim adresem, coraz bardziej się do siebie zbliża. Mnogość przezabawnych scen, łamanie stereotypów mdłej niewiasty, potyczki słowne i bale, bale, mnóstwo bali! A na balach tańce, picie lemoniady i przesadne uprzejmości. Cudownie było się stać częścią tego świata choć na moment! No i ten subtelny romans... powłóczyste spojrzenia i ostrożne słowa, uwielbiam takie klimaty! Może nieco kuleje tutaj kreacja postaci drugoplanowych, ale wybaczam! Jeśli lubicie Bridgertonów lub Jane Austen śmiało sięgajcie po tę historię. To książka, przy której można odpocząć, przenieść się do Londynu w czasach regencji i zatracić się w wystawnych przyjęciach. A że to wszystko odbywa się w towarzystwie przystojnego kawalera... ja nie widzę żadnych minusów! IG: slowa_na_czytniku

W tej książce jest tak ogromny rollercoaster że głowa mała ... Ale jedno trzeba przyznać, czyta się to tak szybko że te 500 stron kompletnie nie męczy . Poznajemy tu młodziutką Ave która po przeprowadzce i zapoznaniu się w nowym miejscu chce zacząć od nowa , chce zniknąć z radarów rówieśników i żyć spokojnie , przechadzać się korytarzami liceum praktycznie niewidoczna . Niestety przez uroki losu wpada ona w oko największemu łobuzowi niejakiemu Samuelowi , chłopaka boją się wszyscy , z czasem wychodzi na jaw że rodzina Samuela to po prostu członkowie mafii , po nitce do kłębka , od czubienia do lubienia , od nienawiści po miłość , dziewczyna wchodzi w ten świat a właściwie w niego wpada .... Nic już nie wygląda jak wcześniej a spokojne życie zamienia się w jedno pasmo pomyłek , walk , zdrad oraz morderstw .... Powieść to totalny odmóżdżacz i może nie jest to historia wielkich lotów , to ma w sobie coś takiego od czego nie możemy się oderwać 👌🏼 Jestem na prawdę miło zaskoczona i jeśli ktoś chce akcji która wylewa się w książce z każdego możliwego konta to jak najbardziej może się skusić 📖