Na dobre i na złe

O dziwnym wypadku. Deborah pozwala nastoletniej córce prowadzić samochód w pewien deszczowy wieczór. Dochodzi do potrącenia człowieka. Przybyli na miejsce policjanci zakładają, że to Deborah była kierowcą, a ona nie wyprowadza ich z błędu. Z powyższego opisu można by wnioskować, że będziemy mieć do czynienia z thrillerem, ale to mylne wrażenie, bo to powieść obyczajowa opowiadająca w największej mierze o relacjach w rodzinie - presji nakładanej na dzieci (rzeczywistej i wyobrażonej), tęsknocie za zmarłym małżonkiem, trudach poukładania relacji po rozwodzie, tajemnicach w związku. Wypadek samochodowy jest dla Deborah impulsem do tego, aby spojrzeć z boku na swoją rolę rodzinie i stosunki z innymi. Zaskakująco dobra i całkiem wciągająca książka.

Nigdy nie znamy nikogo tak dobrze, jak nam się wydaje. Miłość potrafi odebrać nam siłę tak samo, jak i potrafi nas wzmocnić, i kiedy boimy się stracić kogoś, trzymamy się go jeszcze bardziej kurczowo, choć prawda jest taka, że lepiej byłoby pozwolić mu odejść. Co nie ma czasu ani miejsca, sprawia, że się śmiejesz albo płaczesz, jest zawsze z tobą, mimo że nie możesz tego dotknąć ani zobaczyć? Wspomnienia, wykraczają poza czas i miejsce, ponieważ może je przywołać choćby jedno pojedyncze słowo albo najsłabsza woń znajomego zapachu. Bez względu na to, jak dobrze znasz drugą osobę lub jak bardzo jej ufasz, nigdy nie masz pewności tego, co ona może zrobić.

Trzech braci Rinucci dzieli wiele – przeszłość, charaktery i marzenia. Justin dopiero niedawno odnalazł we Włoszech biologiczną matkę i dwóch braci, ale nie jest do końca przekonany, czy takiej rodziny właśnie szukał. Primo i Luke od zawsze byli ze sobą skłóceni. Wspaniała, wzruszająca historia powieści opowiadająca o trzech mężczyznach. Bardzo dobrze stworzona książka, ciekawa fabuła...zaskakująca akcja przyspieszała coraz mocniej i nie zwalniała wcale tempa, a trzymała w dobrym napięciu. Przyjemnie się czytało książkę, w świetnym, lekkim języku napisana. Po prostu wciągająca, dobra lektura dla zrelaksowania, mnie zrelaksowała, odpoczywałam przy tej książce.

Zupełnie nie rozumiem negatywnych opinii poniżej, co tylko dowodzi, że książkę zawsze warto przeczytać, by wyrobić własne zdanie. Urzekła mnie ta historia, nie mogłam się od niej oderwać. Główna bohaterka, Sydney, próbuje pozbierać się po tragicznej śmierci męża. Zatrudnia się jako wakacyjna korepetytorka i spędza lato w domku na plaży z rodziną swojej podopiecznej. Początkowo Sydney jest obojętną choć spostrzegawczą obserwatorką wzajemnych relacji członków rodziny Edwardsów, później ich manipulacje sprawiają, że zaczyna żyć ich życiem. Wyrwana z marazmu żałoby ponownie musi zmierzyć się z trudnymi przeżyciami, o które się nie prosi, a które po prostu gotuje jej los. Jest to piękny kawałek prozy napisany nietypowo, bo w czasie teraźniejszym, co potęguje wrażenie namacalności tej historii, poczucie, że dzieje się ona tu i teraz. Książka skłaniająca do przemyśleń, jakościowe urozmaicenie moich ostatnio mniej ambitnych lektur.

Będąc w bibliotece zauważyłam na półce powieść "Smak zemsty" dlatego wzięłam ją okładka bardzo zaintrygowała i zaciekawiła mnie. Historia opowiada o głównej bohaterce która po dramatycznych przeżyciach traci ukochanego postanawia się później zemścić planuje zemstę. Penny Jordan to wspaniała autorka powieści moja ulubiona bardzo ją doceniam,wielki szacunek mam do jej książek..powieść wciąga, dynamiczna akcja, a napięcie rośnie z każdą stroną książki mnie porwała, poruszyła historia i to prawdziwa bardzo. Bardzo świetna, rewelacyjna powieść

Jak się okazało mamy do czynienia z kolejną częścią książki „Marzenie”. Tym razem głównymi bohaterami romansu są Nina Stone i John Sawyer. Byłam zaskoczona, że poprzednia książka zakończyła się, bez wyjaśnienia co stało się z majątkiem Crosslyn Rise. Tutaj mamy kontynuację, a nawet finisz sprawy. Książka rozpoczyna się od posiedzenia konsorcjum. Tematem kluczowym są ceny mieszkań oraz budynków handlowych. Nina jest specjalistką w dziedzinie handlu nieruchomościami, gdyż tym właśnie zajmuje się na co dzień. Jednak odmiennego zdania jest jeden z członków konsorcjum, John Sawyer. On uważa, że ceny podane przez Ninę są zdecydowanie za duże, przez co popyt na ich mieszkania będzie bardzo słaby. Nina próbowała przekonać wszystkich, że muszą być nastawieni na zysk, więc jej kwota nie jest wygórowana. John obstawał przy swoim i mówił, że nie mogą zasugerować, że mieszkania są dla superbogaczy. Gdyby dali wysokie ceny, a po roku, z powodu małej sprzedaży by je zmniejszyli, to przyznaliby się do winy. Pozostali członkowie konsorcjum uznali, że najlepiej będzie, jeśli Nina i John dojdą po spotkaniu rady do kompromisu i wtedy na następnym spotkaniu będą mogli przedstawić wnioski i jedną wersję cen. Czy uda im się ze sobą dogadać i ustalić coś konkretnego? Po pierwsze, cieszę się, że znalazłam kolejną część :) brakuje mi jeszcze jednej. „Marzeń ciąg dalszych”. Może gdzieś znajdę w mojej kolekcji. Na pewno jestem pozytywnie zaskoczona, że trafiłam na części. Może i następnym razem przytrafi mi się coś takiego :) Historia sama w sobie jest ciekawa, jednak najbardziej zaciekawiła mnie metamorfoza bohaterki. Musiała zmienić kierunek w życiu, mimo, że wiedziała czego chce i prawie już to miała. A jednak miłość była silniejsza i przez nią zostawiła to wszystko, do czego dążyła i zaczęło jej wystarczać to, co ma. Oczywiście wszystko w harlequinowej polewie cukrowej, odbiegającej od rzeczywistości, ale to jest właśnie urok harlequinów :D Polecam!

Pierwsze spotkanie a ta autorka zaliczam do udanych. Cztery przyjaciółki od kilku lat spotykają się regularnie ale czy są ze sobą szczere? Czy wszystko wiedza o sobie? Autorka jest mistrzynią romansu. Ja w tej książce nie zobaczyłam typowego romansu tylko problemy życiowe z którymi zmagają się dziewczyny np. ciąża w późnym wieku, alkoholizm itd. Polecam.

Pierwsza powieść nowo poznanej pisarki podobała mi się, i to nawet bardziej niż na początku zakładałam. Owszem, widać pewne niedociągnięcia, jak choćby nierówne tempo akcji, lecz pozostałe rzeczy przyćmiły to i sprawiły, że z prawdziwą przyjemnością przeczytałam tę powieść. Najbardziej urzekła mnie postać głównej bohaterki- z którą zresztą trochę się utożsamiam. Rina żyje tak, jak sama chciałabym żyć- wyjąwszy oczywiście fakt, że Rina jest wdową. Mieszkać na ranczu pełnym zwierząt uratowanych od złych ludzi, utrzymywać się z tego co lubi się robić- opisy "szarej egzystencji" głównej bohaterki podziałały na mnie w sposób na pół marzycielski, na pół pobudziły moją ambicję- też chciałabym zamieszkać na swoim kawałku ziemi gdzie moje trzy psy mogłyby biegać bez przeszkód i wzbudzania pewnej sensacji, a czasem i strachu. Fragmenty dotyczące zwierząt skłaniały mnie do refleksji, czuję też "przez skórę" że Autorka to wielką miłośniczką naszych Braci Mniejszych. Najbardziej wzruszyłam się losem kucyka Lucka, podobał mi się też prezent od Igora o imieniu Viki. Właśnie, Igor... Facet w każdym calu, czy tacy mężczyźni istnieją naprawdę? A jeśli tak, czy nie mogłoby być ich więcej? Gorąco pragnęłam, by znajomość naszej bohaterki z tym mężczyzną się rozwinęła. Wśród drugoplanowych bohaterów mamy także Matyldę, zwaną Mati, przyjaciółkę Riny, która nie jest szczęśliwa w swoim małżeństwie. Chcąc odreagować, zabiera Rinę na grecką wyspę Thassos, co będzie brzemienne w skutkach. Wraz ze zmianą miejsca akcji przyspiesza tempo wydarzeń... Być może historia kobiety żyjącej na ranczu ze zwierzętami nie wydaje się porywająca (choć mnie się podobała​), jednak im dalej, tym więcej w powieści bohaterów, wydarzeń nie zawsze wesołych, ale jakże prawdziwych. Jest też pewna tajemnica związana z byłym mężem Riny- jeśli o mnie chodzi, myślę że Autorka mogła jeszcze lepiej wykorzystać ten pomysł (choć wtedy powieść już nie byłaby już taka sama). Z drugiej strony cieszy mnie, że w książce wielu bohaterów zostało wykreowanych tak, że chętnie bym się z nimi zaprzyjaźniła. Można też wyczuć, że książka ta jest "ukochanym dzieckiem" pani Olszanieckiej- czytając fakty z życia Autorki i widząc Jej zdjęcie (wyszperane w Internecie po lekturze książki) nie mogę się oprzeć wrażeniu, że pani Olszaniecka pisząc o Rinie tak naprawdę pisała o sobie (przynajmniej w pewnej części). Można zresztą zauważyć, że Autorka "dużo siebie" przelała na karty powieści- jeśli tak jest, musi być wyjątkową osobą, z którą chętnie zamieniłabym kilka słów (nie wspominając, że chciałabym mieć taką przyjaciółkę). "Oddam serce w dobre ręce" nie jest to raczej książka dla wszystkich- na pewno trzeba mieć pewien rodzaj wrażliwości, żeby docenić to, o czym mówi (wprost i pomiędzy wierszami). Mnie się podobało i ciekawa jestem drugiej książki, oraz tych które być może jeszcze wyjdą spod ręki Pani Anny Olszanieckiej.

Książka z początku wydaje się trochę przeciągnięta.W życiu Anny wreszcie zaczyna się układać.Kupuje dom,otwiera własny salon i poznaje nowych znajomych.Pozornie wszystko wydaje się piękne.Jednak przeszłość nie da o sobie zapomnieć.Jej córka Emily dowiaduje się kto jest jej biologicznym ojcem.Anna poznaje Artura,który z początku nie chce się angażować jednak z biegiem czasu zmienia zdanie.Jim były mąż Anny przeprowadza się bliżej swojej rodziny.Ojciec Anny poznaje Lucy z którą chce się ożenić.Los wynagradza Ani za wszystkie złe dni w jej życiu.

Sięgając po powieść "Ich pięcioro" spodziewałam się lekkiej i beztroskiej lektury na lato. Blurb również utwierdził mnie w tym przekonaniu, a okładka mówi sama za siebie. Jednak po pierwszych kilkudziesięciu stronach okazało się, że byłam w błędzie i zamiast zwykłego romansidła na jeden raz otrzymałam ciekawą i wzruszającą powieść obyczajową, która "chwyta za serce" i "ściska za gardło". Lily jest nauczycielką, singielką, która na skutek traumatycznych wydarzeń z przeszłości postanowiła spędzić swoje życie w taki właśnie sposób. Nie chce zakładać rodziny, wiązać się z kimś na stałe, a swoje uczucia macierzyńskie przelewa na uczniów. Jedną z jej podopiecznych jest ośmioletnia Charlene - córka jej najlepszej przyjaciółki z dzieciństwa. Dziewczynka ma problemy w szkole, które wymagają konsultacji z jej rodzicami - Crystal i Derekiem. Po jednym z takich spotkań dochodzi do tragicznych wydarzeń, które na zawsze odmieniają życie Charlene, jej szesnastoletniego brata Camerona i dwuletniej siostry Ashley. Co więcej... wspomniane zdarzenia odciskają swoje piętno także na życiu Lily, która z dnia na dzień musi zupełnie zmienić swoje dotychczasowe nastawienie i sposób patrzenia na świat. Częste spotkania z Seanem - bratem Dereka owocują poważnym związkiem, a opieka nad dziećmi dostarcza Lily ekscytujących przeżyć. Po lekturze powieści Susan Wiggs "Zanim nadejdzie ciemność" właściwie mogłam się spodziewać, że autorka i tym razem będzie chciała mnie zaskoczyć. Ale muszę przyznać, że zupełnie nie spodziewałam się takiego rozwoju wypadków. Zaintrygowana wydarzeniami odpłynęłam zupełnie w przedstawiony świat. Emocje, które towarzyszyły mi podczas lektury oscylowały od żalu, smutku, współczucia do czystej radości i szczęścia, bo jest to powieść o prawdziwej przyjaźni, rodzinnej tragedii i sile wybaczenia. Kulisy gry w golfa, którą pasjonują się bohaterowie zainteresowały mnie i muszę przyznać, że sporo dowiedziałam się na ten temat, ale także zmieniłam swoje nastawienie do tego sportu. Jedynie Sean - wujek rodzeństwa wydał mi się do tego stopnia idealny, że zatracił swój autentyzm. Powieść "Ich pięcioro" skłania do refleksji, jest wartościowa i intrygująca, ale o tym możecie przekonać się osobiście zasiadając do lektury. Od siebie dodam jeszcze tylko, że z prawdziwą przyjemnością sięgnę po kolejne powieści autorki, żeby przekonać się, czym jeszcze Pani Wiggs mnie zaskoczy. Polecam.

''Słodkie kłopoty'' jak i wcześniejsze dwie części to wspaniała opowieść.Te powieści wyróżniają się z pośród innych romansideł.Widać jest w nich prawdziwe problemy,emocje i uczucia z jakimi żyjemy na co dzień,dzięki temu stały się bardziej realistyczne dla każdego z nas. Moim zdaniem autorka pisząc tą trylogię ani nie przesadziła ani nic nie zabrakło,są takie jakie powinny być.Polecam.

Czytając opinie, myślałam, że książka mi się nie spodoba, jednak nie było tak źle. Obyczajówki dla mnie mają taki swojski, spokojny klimacik. Ta opowieść zawarta jest w bardzo krótkich rozdziałach, a z każdym historia idzie do przodu, i to całkiem zwinnie. Nie ma zapychaczy ze zbędnych opisów i wszystko wnosi coś ważnego do opowieści. Jakie są dla mnie minusy? Jednym z nich jest reakcja Genevieve na spotkanie Christiana po latach, a właściwie jej brak. No, bo niby bardzo przeżyła zdradę, po której się posypała, a potem gadała z nim w sumie jakby nigdy nic i spotykała się z nim na luzie. Chyba że zachowała się tak dlatego, że przepracowała traumę z psychologiem, ale to i tak (jak dla mnie) powinna zachowywać się jakoś bardziej powściągliwie, a nie w sposób taki, że sobie przeprosił, a ona jakby powiedziała "aaa, dobra. Jak tak, to spoko" i umawiała się z nim dalej, jakby spotykała się po latach z dawnym przyjacielem, z którym straciła kontakt, a nie z gościem, który ją zdradził. Drugi minus? Oj, błędy. Jestem na nie mega wyczulona. Kurła, błędy takie, że w wydawnictwie chyba brakuje kogoś, kto by trzymał nad tym pieczę. Było gubienie słów, błędy ortograficzne, literówki, noo, wstyd. Serio, opowieść czytało mi się fajnie, ale nóż mi się w kieszeni otwierał na widok tych błędów. Rozumiem, że się zdarzają, ale bez przesady...

Lekka i przyjemna książka obyczajowa, którą bardzo szybko się czyta. Lexi i Clare przyjaźnią się od dzieciństwa, choć różni je prawie wszystko: wygląd, status rodziny, poglądy na życie, plany dotyczące założenia rodziny i marzenia. Ich przyjaźń jest skomplikowana i faluje jak sinusoida. Nancy Thayer bardzo plącze ich losy, stawiając je przed trudnymi wyborami, każąc podejmować trudne decyzje, narażając na nieporozumienia, a ich życie uczuciowe jest bardzo zagmatwane. Wiele też muszą sobie wybaczyć, by odnowić i utrzymać swoją przyjaźń. Takich książek jest wiele i ta niczym specjalnym się nie wyróżnia. Może tylko urzekająca przyroda Nantucket sprawiła, że trochę żywiej zabiło mi serce, bo egzaltowane portrety przyjaciółek i ich życiowe wybory raczej mnie nie porwały. Jako lekki przerywnik może być i niewiele ponad to.

Historia o trudnej miłości, czyli mąż, żona i ta trzecia. Ta trzecia jest młoda, piękna i ma wiele do zaoferowania. Marzy o księciu na białym koniu, i pewnego dnia spotyka go w kawiarni, w której pracuje. Zakochuje się w nim bez pamięci, pomimo, że wie, iż jest żonaty. Mężczyzna zaś, traktuje dziewczynę jako odskocznię od obowiązków i małżeństwa. Jak to w życiu bywa, podczas ich "związku" powstaje nowe życie i to ono zmienia bieg wydarzeń. Mężczyzna podejmuje męską decyzję i odchodzi od żony, a ta w zamian mści się na tej trzeciej, dedykując jej artykuły w gazecie. A to dopiero początek...

W życiu Molly od dawna brakuje słońca. Jej ojciec zmarł, gdy była dzieckiem, mąż odszedł po kilku latach małżeństwa. Teraz wychowuje samotnie dwóch synów i z trudem wiąże koniec z końcem. Gdy otrzymuje wiadomość, że jej ukochany dziadek ma kłopoty ze zdrowiem, błyskawicznie podejmuje decyzję. Sprzedaje wszystko i wyrusza z dziećmi do Montany. Życie w domu na prerii mogłoby być cudowne, jednak i tutaj Molly boryka się z kłopotami. Samotnej kobiecie trudno jest ratować podupadające gospodarstwo. Dziadek jest coraz słabszy, praca na ranczu wyczerpująca, a zarządca majątku, Sam Dakota, nie wzbudza jej zaufania. Dziadek nalega, by wyszła za mąż za tego mężczyznę. Wierzy mu bez zastrzeżeń, w dodatku synowie Molly wyraźnie lgną do Sama...

Życie to długa podróż. Niektórzy są szczęśliwi, a jeszcze inni szukają długo swojego miejsca na ziemi. Kari przed ośmiu laty pragnęła czegoś więcej niż zostać żoną i rodzić dzieci. Była bardzo młoda, chciała zobaczyć trochę świata i zostać modelką. Wyjeżdżając z rodzinnego miasta złamała serce mężczyźnie, którego kochała. Gage jako zastępca szeryfa pragnął się ustatkować. Miał już wszystko poukładane. Kupił nawet pierścionek, ale kobieta, którą kochał zwiała mu z przed nosa. Książka pani Mallery przypadła mi do gustu. Pomimo tego, że niektórzy uważają ją za zwykłe romansidło ja dostrzegam w niej również coś innego. Historia Kari i Gage'a obudziła we mnie różne emocje. Powieść mówi nam o rozstaniach, trudnych wyborach i przede wszystkim o wybaczaniu. Uważam, że czasami trzeba przeczytać takie książki jak ta. Jak to mówią: stara miłość nie rdzewieje, kto się spotka ten się śmieje.

To romans,taki zwykły romans.I pełen emocji dla mnie.Ale od początku.Lesley to pani architekt.Zane,to jej klient.Z blizną na twarzy.I marzeniem.Nie tylko o remoncie domu. Ale po kolei.Jak,to zwykle bywa w romansach.Kto się czubi ten się lubi.Czy Lesley ulegnie dla Zane ? Łatwo się domyśleć.Ale ja nie powiem tego. Oprócz pani architekt była,tu też inna kobieta.Candy jej na imię było.No i ta Candy miała sklep.Tak ogólnie mówiąc z artykułami dla koni.Bo się w niej podkochiwał pewniej pan.Kumpel Zana. Ależ ta Candy miała charakter,czekałem tylko.Kiedy ona kogoś zabije. Ale jak się skończy ta książka,to zapraszam do czytania.B o fajna była.

Oceniając całość dałam 6 gwiazdek za wszystkie trzy opowiadania, ale każde kolejne jest nieco gorsze od poprzedniego. Może bardziej podobało mi się to z Madeline (książka druga). Ale i tak nie można powiedzieć, że jest to genialne dzieło. Nie porwało mnie, nie byłam specjalnie zachwycona i na pewno nie polecam na coś innego niż na dzień wakacji, choć na wypoczynek polecam coś lepszego, jednak nie za dobrego, żeby się nie zaczytać ;)

Praca w Brukseli, ale nie w charakterze eurodeputowanego, lecz specjalisty w farmaceutycznej korporacji. Tęsknota za bliskimi, poczucie osamotnienia. Poszukiwanie bliskich dusz. Adaptacja do kosmopolitycznej społeczności. To rzeczywistość głównych bohaterów. Będą ze sobą rywalizować czy wspierać się? Autorka miała dobry pomysł na akcję. Są uczucia, zdrada, intryga, bezinteresowna życzliwość oraz dziwne, niezrozumiałe zachowania i postawy. A zatem wielbiciele powieści obyczajowych z wątkiem romantycznym nie powinni być zawiedzeni. Ja spędziłam miło czas przy lekturze, poznawaniu Brukseli i doświadczeń bohaterów związanych z życiem w tym mieście. Dodatkowy plus za kulinarne ciekawostki i za wskazówki dotyczące miejsc, które warto zwiedzić, nie tylko w stolicy Belgii.

Trafiłam na ten tytuł na Allegro, przy okazji kupowania innych książek. Zaciekawił mnie więc zdecydowałam się mu dać szansę. To debiut powieściowy Patricka Somerville, który zaczął swoją przygodę z pisaniem od opowiadań. I myślę, że całkiem udany. Powieść od początku wciąga opowiadaną w niej historią oczekującego dziecka małżeństwa i podjętej przez młodego męża o imieniu Matt podróży mającej na celu odnalezienie kołyski, w której jego żona jako dziecko spała i kołysała się w rodzinnym domu. Ta podróż, która się z pewnych względów przedłuża, to odpowiedź Matta na kaprys ciężarnej żony, którą kocha. A przynosi ona zaskakującą niespodziankę dla nich obojga w osobie małego, pięcioletniego, chłopca. Ale to nie kołyska jest tu ważna, ona tylko jest pretekstem do odbycia przez Matta podróży, w czasie której zmierzy się on również ze swoją pełną traumatycznych przeżyć przeszłością, w której jest odrzucenie, pobyt w sierocińcu z przerwami na domy zstępcze, próba odnalezienia rodziców, a która to przeszłość będzie mieć wpływ na podjętą w czasie tej podróży ważną decyzję. Mimo wielu postaci jakie przewijają się przez powieść, pozytywnych i negatywnych jeżeli chodzi o zachowanie, jest w niej dwoje głównych bohaterów a są nimi Matt i Rene. Rene, poetka i pisarka pisząca książki dla dzieci cierpi z powodu podjętej przez jej dziewiętnastoletniego syna decyzji o wyjeździe na wojnę do Iraku, ale nosi również głęboko skrywaną tajemnicę, która obciąża jej sumienie . Co łączy te dwie postaci ....by się tego dowiedzieć warto, jak wpadnie w ręce, przeczytać tę niewielką objętościowo książkę, której akcja toczy się na dwu planach czasowych, i w której autor porusza bolesny temat porzucania dzieci. Nie mogąc spać zdecydowałam się wziąć do czytania powieść o w miarę lekkiej tematyce a przy tym niewielką objętościowo i wypadło właśnie na "Kołyskę". A ponieważ sen niestety nie nadchodził przeczytałam ją od początku do końca, a tocząca się w niej opowieść pozostawiła we mnie same pozytywne odczucia jako przyjemna i nie obciążająca lektura a to ze względu na w sumie, mimo wszystko, dobre jej zakończenie.