Mroczny triumf

Miło, lekko i przyjemnie, szybko. Niestety bez większych niespodzianek. Postacie są już znane, styl pisania i układy miedzy bohaterami także. Tu nawet wyprawa do Ameryki nie spowoduje zamieszania. Książka naiwna, bez scen. Na szczęście całość sprawia sympatyczne wrażenie i może dzięki oderwaniu od realizmu (w końcu mamy tu ludzi z super umiejętnościami) książka, przynajmniej mi, poprawiała nastrój.

Przypadkowo wygrzebana w wyprzedażowym koszu. Bardzo pozytywne zaskoczenie. Przypadł mi do gustu świat wykreowany przez autorkę. Główna bohaterka też da się lubić. Akcja bardzo mnie wciągnęła. W sumie to co lubię: tajemnice, magia, awantura i kot, a raczej chyba kotka.

Ciekawa historia fantasy, w której autor starannie przemyślał fabułe. Zdarzenia nie są opowiadane "po kolei", tylko wraz z główna postacią skaczemy w przeszłość do ważnych momentów jej życia. To uatrakcyjnia całość historii. Rozwiązanie zagadki może i dość przewidywalne, ale finał tej opowieści jest niezły, sporo się w nim dzieje. Autor bardzo zręcznie daje sobie radę ze wszystkimi wątkami. Nie jest to beztroska fantasy, sporo postaci ginie, ale taki początek serii dobrze ją zapowiada.

Podchodziłam do tej książki z pewną obawą, ale pozytywnie się zaskoczyłam. Bardzo wciągająca, fabuła się klei, główna bohaterka nie jest irytująca. Ogólnie nie ma się do czego przyczepić. Jak dla mnie to mogłaby być dużo grubsza i nawet nie musiałoby się dziać nic szczególnego, po prostu chciałabym pobyć z bohaterami dłużej w ich codziennym życiu.

Zaczęłam czytać ta książkę dlatego ze leżała na polce już parę lat, zupełnie zapomniana. W końcu po nią sięgnęłam tylko dlatego ze miałam mnóstwo do zrobienia w ciągu weekendu a założyłam że niespecjalnie mnie zainteresuje. I jak strasznie się pomyliłam! Po paru rozdziałach przepadłam i nie mogłam się od niej oderwać mimo że dworskie klimaty utrzymane w takiej historycznej atmosferze zupełnie do mnie nie przemawiają. A książka jest cudowna i już sięgam po następny tom ❤

Becca tym razem staje naprzeciwko fałszerzy srebra. Do pomocy ma Clary, Apsik i Klapsa. Nowe miasto, nowi wrogowie, nowe Psy i nowi przyjaciele. To właśnie tych starych przyjaciół mi tutaj brakuje! Pierwszą część uważam za lepszą, jednak gorąco polecam obie

Początek miałam ciężki ale później już było lepiej, sama historia mnie zaciekawiła i nowe wydanie smoków zawsze na plus. Niestety momentami się gubiła co do postaci i już nie wiedziałam kto i co ale później się wyjaśniało. W ogólnych rozrachunku jestem na tak. Zobaczymy jak pójdzie 2 tom

Rzadko zdarza się, żeby w całej książce nie było ani jednego momentu dłużącego czy niepotrzebnego, a w tej takich nie ma. Wielka szkoda, że seria jest tak mało znana i nie przetłumaczona w całości na język polski, bo naprawdę czyta się bardzo dobrze. Jedna z lepszych fantasy jakie czytałam i po przeczytaniu tomu pierwszego zamówiłam pozostałe w j. angielskim.

Wiedźma, elfy i mroczny cień. Walka między Gwardią i Zakonem. Niespodziewani sojusznicy i zdrajcy. Dlaczego Zakon tak usilnie stara się zabić Cathy? Jak zapobiec dostaniu się drugiej części magicznego klejnotu w ręce ich mistrza? Najpierw trzeba go jednak odnaleźć. Angelo nie zamierza bowiem dopuścić, by cokolwiek stało się Cathy.

[łączona recenzja całej trylogii] Dzisiaj na tapet trafia “Grim”, czyli trylogia sprzed nieco ponad dekady, w której wraz z bohaterami możemy zwiedzić Paryż, Dublin czy Pragę. Gargulec, magiczne postaci, w ogóle: sama magia. Ale jednak nie do końca. Ostrzegam, że to będzie długa recenzja 😂 Jak tak o tym myślę, to czytając, przez większość część czasu nie miałam 100% pewności, co się dzieje 🙊 Pozwoliłam sobie wpaść w ten świat i przeżywałam przygody bohaterów na tyle mocno, że rozmyślałam o nich prawie przez cały czas. A przynajmniej w pierwszym tomie, bo potem… Opisy potrafią być męczące. Niektóre strony mnie przytłaczały, bo były jednym wielkim ciągiem tekstu. Zdania na 5 linijek nie były rzadkością. Różne wierzenia, mity i legendy w dużych ilościach – takich, że chyba nie dałoby się sprawdzić “wiarygodności” ich wszystkich w rozsądnym czasie – łączą się w jedną całość, tworząc magiczne rozwiązania lub problemy. W pewnym momencie “Grim” zaczął mi przypominać jezioro przy prawie bezwietrznej pogodzie: ogrom niemal nieporuszonej zawartości. Ciągle coś się działo, cały czas toczyły się jakieś walki, ktoś uciekał, ktoś czegoś szukał, ale i tak miałam poczucie stagnacji. Nie zliczę, ile razy przyłapałam się na tym, że nie wiem, o czym był przeczytany przed chwilą fragment. To też przedłużało mi lekturę tych 700-stronicowych kolosów – bo przecież musiałam się wrócić i przeczytać ten nieprzyswojony fragment raz jeszcze. Dialogi nie wprowadzają dynamiki, bo w większości również są opisem – wyjaśnieniami, opowiedzeniem kolejnej mitycznej historii legendarnej postaci XYZ, której pomoc jest z jakiegoś powodu potrzebna. Lżejsze wstawki trafiają się rzadko, w większości za sprawą najjaśniejszej postaci tej trylogii: Remiego. Ten zielony kobold stał się moim ulubionym bohaterem “Grima”. Dodał tej historii porcji chaosu, humoru i potrzebnego szaleństwa. Od początku wiadomo, że między Grimem i Mią, czyli dwojgiem głównych bohaterów, coś kliknie, ale jest to bardzo subtelne, wtrącane zaledwie w pojedynczych zdaniach – a to z kolei sprawia, że całość wątku romantycznego jest nawet bardziej urokliwa. Choć wyznanie Mii, jak dla mnie padło zbyt nagle, zbyt wcześnie, i mimo że wiem, że jest istotne dla fabuły i samego Grima, nie do końca potrafiłam wziąć je na poważnie. Jednak później niewiele się zmienia, także to się trochę wyrównuje. Autorka pewne rzeczy pozostawia w domyśle czytelnika, za zamkniętymi drzwiami i pomiędzy wersami. Z łatwością możemy dostrzec jedynie subtelne gesty. Ten wątek mimo wszystko nie opiewa w tonę romantyzmu, pozostaje w tle, ale i nie jest bez wpływu na niektóre decyzje bohaterów. Podczas lektury trzeba być przygotowanym na maksymalne skupienie i przyjmowanie dużych ilości informacji – albo na to, że co jakiś czas przyśniecie lub Wasze myśli powędrują gdzieś indziej i ominiecie kilka linijek. Moje zaangażowanie w akcję wyglądało, jakby ktoś bawił się włącznikiem światła, a to odbiło się też na odczuwanych w czasie lektury emocjach. Przy pierwszym tomie się mnie trzymały, ale potem sytuacja się pogorszyła. Poza tym w którymś momencie rozwiązania problemów bohaterów nabrały dla mnie schematyczności. Jednak były też momenty zaskoczeń. Fabuła każdego tomu jest ze sobą w ten czy inny sposób powiązana. Plusem jest to, że nie ma tu cliffhangerów. Inny plus za opisy walk i przestrzeni, są dokładne i wprowadzają dobry nastrój – ale to dość oczywiste, patrząc na to, że to opisy, a te są tutaj wyniesione na perfekcyjnie opisowy poziom. Muszę też przyznać, że bohaterowie są całkiem fajnie wykreowani. Ekipa Grima jest bardzo kolorowa i każda z postaci, która pojawia się na dłużej niż 10 stron, ma w sobie coś charakterystycznego. Nie polecam czytać tej trylogii ciągiem. Jest ciężka; z jednej strony hipnotyzująca, a z drugiej nużąca. Pewnie nawet lepiej będzie rozłożyć lekturę pojedynczych tomów na dłuższy czas i przepleść ją z innymi książkami. Choć nie gwarantuję, że jeśli ją odłożycie, to jeszcze będziecie mieli chęć do niej wrócić. Ja byłam podekscytowana tą historią, bo zapowiadała się bardzo ciekawie i tajemniczo (no i główny bohater ma skrzydła, a wiadomo, że uwielbiam takie sytuacje). Skończyło się tym, że moja uwaga niemal z każdym rozdziałem coraz bardziej ulatywała. “Grim” z całą pewnością ma swoje plusy i da się go polubić, ale trzeba podejść do niego sposobem. Ocena: 3/5 🥃 – Magda

Trzecia część króciutka ale treściwa. Zwroty akcji i zdrady sprawiają, że aż cięzko się czyta. Bohaterka cały czas jojczy, że nikt jej nie uczy ale sama też wiecznie na wiedzę zdaje się odporna. Niestety mistrzynią intrygi to autorka nie jest wiec naiwność sieje się tu niczym rzepak na polu. Mimo mankamentów cała seria warta polecenia do przeczytania raz.

Jeśli szukasz idealnej książki na wakacje, w której jednak nie brakuje zwrotów akcji i tajemnic, to właśnie ją znalazłeś. 💡 Nawet jeśli z początku można mieć wrażenie, że "coś takiego już gdzieś się widziało" bądź że "taki motyw chyba pojawił się już w którejś książce", to kilka rozdziałów wystarczy, by odrzucić takie przekonania. ✅ Jest mitologia, ale zupełnie nie taka, z jakimi spotykałam się dotychczas. ✅ Jest wątek romantyczny, ale nie zdąży nawet dojść do momentu w relacji, w której powoli zaczyna irytować. ✅ Jest przemiana głównej bohaterki, choć daleko jej od sztampowej metamorfozy z brzydkiego kaczątka w łabędzia. ✅ I w końcu: jest mafia - bez niej ani Sycylia, ani ta powieść, po prostu nie miałyby racji bytu. Sycylia w "Przebudzeniu Arkadii" to wisienka na tym smakowitym, mitologicznym torcie. Otwierasz książkę i czujesz, że tam jesteś: że odwiedzasz gwarne, sycylisjkie miasteczka, że jedziesz krętą drogą okalaną roślinnością i krajobrazami południowych Włoch. To nie jest tylko tło. To jest najlepsze miejsce akcji, dla akcji, której zdecydowanie dorównuje. Uwielbiam, gdy książka zaskakuje. Możliwe, że właśnie spełnienie tego założenia wymazało część zażaleń, które mogłabym skierować do "Arkadii". Zamiast tego wolę skierować się w stronę drugiego tomu, by móc dalej eksplorować intrygujący, mafijny świat Rosy i Alessandra i razem z nimi szukać odpowiedzi na pytania, za jakimi stoi mistyczna Arkadia. 🐍🐅

Druga część z tego cyklu, w porównaniu do części pierwszej, jest według mnie po prostu gorsza. Dużo się dzieje i wątki są ciekawe, owszem. Powiedziałabym nawet, że dzieje się aż za dużo. Niestety nie wszystkie idee zostały rozwinięte i poprowadzone jak należy. Na przykład kwestia Leifa, rodziców czy nawet nauki (która tak na dobrą sprawę powinna być wątkiem przewodnim). Cały ten motyw romansu był bardzo rozczarowywujący, nudny, płytki i miejscami irytujący. Ciągle tylko "kochanie", "ukochana", "ukochany". Valek zachowywał się jak jakiś napalony nastolatek, serio (mając tak na prawdę... ile? 30 parę lat?). Gdzie jakikolwiek dialog o tym co Yelena przeżyła odkąd się pożegnali? Gdzie jakieś zgłębienie czy chociażby jakiekolwiek większe zainteresowanie co do tej ich dziwnej i interesującej więzi? Nic, zero, nada... Oddajcie mi mojego Valka xD Cóż, na podsumowanie mogę stwierdzić z ręką na sercu, iż "Dotyk magii" wywołał u mnie śmiech i łzy a ogólnie fabuła mnie wciągnęła. Zatem książka nie jest zła, ale nie jest też wybitna. A już na pewno nie przewyższa "Siły trucizny". Ot taka moja subiektywna opinia :)

Fabuła niebanalna. Ani przez chwilę się nie nudziłam. Bohaterowie nieprzewidywalni, a świat ciekawy, intrygujący... Urzekła mnie narracja głównego bohatera. Naprawdę :D Swoją drogą bardzo przypomina mi Falena Rossmary'ego z "Żywiołów Karteru". Jeśli podobał wam się "Fałszywy ksiażę", myślę, że i to przypadnie wam do gustu ;)

𝐓𝐲𝐭𝐮ł 𝐤𝐬𝐢ą𝐳𝐤𝐢: Krwawy Szlak 𝐆𝐚𝐭𝐮𝐧𝐞𝐤: Dystopia / Post-Apo 𝐀𝐮𝐭𝐨𝐫: Moira Young 𝐎𝐜𝐞𝐧𝐚: 6/10 ★– okej, ale bez szału – być może przeczytam kolejną część 𝐓𝐫𝐢𝐠𝐠𝐞𝐫𝐲: Przekleństwa, przemoc, molestowanie 𝐎𝐠ó𝐥𝐧𝐞 𝐰𝐫𝐚ż𝐞𝐧𝐢𝐞: Przeczytałam to w ciągu paru godzin – wyjątkowo szybko się czyta, ale… trudno 😥. Bo ta książka nie ma myślników! Byłam ciekawa, czy tylko polska wersja tak ma, ale po moim „śledztwie” wyszło, że i oryginalna wersja jest uboga o te znaki. To była m ę k a – gdyby nie szybka akcja i dość wciągający wątek (no chciałam wiedzieć, czy w końcu Saba uratuje swoje idealnego, przystojnego, złotowłosego brata), chyba bym się poddała. Bo trudno się połapać, kto co mówi, kiedy mówi i w ogóle, czy to myśl… 𝐃𝐥𝐚 𝐤𝐨𝐠𝐨: Miłośnicy szybkich wydarzeń oraz post apokaliptycznego świata, który dzieje się w świecie po naszej cywilizacji, powinni być dość zadowoleni. Ja byłam 😗 𝐏𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢ę: Mam słabość do klimatu post-apo, więc ta dystopia zadowoliła mnie. Gorzej z postaciami. Obawiam się, że oprócz Ike, to jakoś nikogo nie polubiłam, bo… nie było czasu. Jak już pisałam, akcja gnała na złamanie karku! Ledwo ktoś się pojawia i znika! Jak Helen. Jak dowódczyni wojowniczek. Nawet ta Ash, która mogła wprowadzić zawirowanie miłosne między Sabą a Jackiem. Wątek Ike i Jacka (czyli głównego, ironicznego bad boya) był interesujący i żałuję, że nie było więcej z nimi interakcji 🥲. Byli odskocznią do wiecznie nabuzowanej, zimnej Saby (przypominającej Katniss Everdeen, lecz z tatuażem oraz z zupełnym brakiem humoru). Nie wiem, co myśleć o Sabie. Zarazem była fanatycznie zapatrzona w swojego brata bliźniaka, potrafiła wszystko dla niego zrobić, pchać się w paszczę lwa, walczyć w klatce, a zarazem przez 2/3 książki traktować swoją młodszą siostrę jak śmiecia (dzieciak był wkurzający, ale bez jaj, żeby ją spoliczkować! 😤) Ale jeśli chodzi o samą kreację świata, to taki Mad Max, ale z takim oryginalnym nastrojem, czy u mnie duży plus. 𝐍𝐢𝐞 𝐩𝐨𝐝𝐨𝐛𝐚ł𝐨 𝐦𝐢 𝐬𝐢ę: Przez to, że wszystko szybko się działo, jakoś nie zdążyłam głębiej wejść w świat (a bardzo szkoda). No i brak myślników mnie denerwował, choć jak człowiek się uprze, może przyzwyczaić się do wszystkiego 🙃. A. Ta siostra Saby, Emmi. Ona mi się BARDZO nie podobała (choć szkoda mi jej było, to niemniej była STRASZNIE wnerwiająca). Przez długi czas sobie mówiłam „Dobra, to tylko dziecko, robi błędy, to normalne”. Ale sprawiała wyłącznie problemy! Już na samym końcu książki, miałam ochotę rzucić nią o ścianę, po tym, co ona odpierniczyła. Autentycznie 😤. 𝐏𝐨𝐦𝐢𝐚𝐫 𝐫𝐨𝐦𝐚𝐧𝐬𝐮:٨ـﮩﮩ٨ـ♡ﮩ٨ـﮩ [♥♥♡♡♡] – Jakoś mnie nie kupił. On ją denerwuje, ona warczy, obrażają się, a potem się całują. 𝐏𝐨𝐝𝐬𝐮𝐦𝐨𝐰𝐚𝐧𝐢𝐞: Mad Max spotka Katniss Everdeen na sterydach.

Kiedy z niewytłumaczalnych powodów nagle rodzi się w Tobie złość do całego świata, masz ochotę wszystkich pozabijać i nikt cię nie rozumie, w zastraszającym tempie twój świat może stanąć na głowie. Wiesz, że ten podskórny gniew nie jest tylko młodzieńczym buntem. Dzieje się z tobą coś naprawdę dziwnego. Lex nie umiała tego pojąć. Jej rodzice tym bardziej. Dlatego, kiedy kolejny raz zostali wezwani przez dyrektora szkoły, stwierdzili, że czas podjąć pewne kroki. Dlatego właśnie wysłali swoją córkę do wujka na... farmę? Tak przynajmniej im się zdawało. Nie wiedzieli jednak, że Lex spędzi wakacje w najbardziej popieprzonym miejscu na Ziemi, tańcząc z duszami. I co więcej, że będzie się przy tym doskonale bawić. Czujecie się wystarczająco zachęceni? Nie? To lecimy dalej. Lektura jest w sposób nieoczywisty makabryczna. Bohaterowie igrają ze śmiercią na każdym kroku i nie wyobrażają sobie, aby mogło być inaczej. Ponure, tajemnicze miasteczko, jeszcze bardziej porypani mieszkańcy, młodzieńcza miłość, bunt i rozterki... wcale nie takie młodzieżowe, kiedy ważą się losy milionów ludzi. Główna bohaterka to szesnastolatka, więc książka jest przeznaczona raczej dla młodzieży... ALE. Zapewniam Was, że bawiłam się przy niej tak samo wyśmienicie teraz, jak te 9 lat temu, kiedy czytałam ją po raz pierwszy. A to zdarza się rzadko 😉 Dobra, nie jest to wybitne dzieło literatury, ale nie o to w tym chodzi. Czarny humor, świetnie napisane postaci, które ani trochę nas nie nudzą, sporo akcji i jej zwrotów oraz ta wszechobecna, czająca się gdzieś w zakamarkach punkrockowo-metalowa muzyka 😈 Pomysł na książkę jest świetny, klimat idealny, szczególnie na październik. Wujek Mort i jego szalone pomysły oraz nie do końca normalny umysł, uroczy acz sarkastyczny Driggs, wojownicza Pandora i wiele, wiele innych postaci tylko czekają na spotkanie z tobą. To co? Dasz się wciągnąć do tego martwego miasteczka? 😈

Książka okazała się miłym zaskoczeniem, którego się nie spodziewałem. Autor w bardzo ciekawy sposób przedstawił świat, w którym dominują wampiry, a ludzie są gatunkiem niemalże wymarłym. Główny bohater ukrywa swoją prawdziwą tożsamość, trzymając się sztywnych zasad, ktoch nauczył go ojciec. Historia naprawdę wciąga, jednak nie brakuje tu logicznych luk. Skoro wampiry nie mają krwi, to nie pracuje ich serce, a co za tym idzie, powinni chyba zauważyć lub wyczuć pracujące serce u głównego bohatera? Takich przykładów jest kilka. Trochę rozczarował mnie wątek przygotowań do Wielkich Łowów. Wiele elementów wskazywało na dużo większą tajemnicę dziwnego traktowania głównego bohatera i jego przywilejów. Autor świadomie lub nieświadomie budował fundamenty to ciekawej intrygi, która prowadziła do niczego.

Książkę czyta się szybko i przyjemnie. Główni bohaterowie dają się lubić i dopingujemy ich w walce z "tymi złymi". Ciekawą opcją jest wprowadzenie wielu nieludzkich sprzymierzeńców - wilkołaki, wampiry, śnieżne tygrysy. Nie jest to wymagająca literatura, ale bardzo fajnie zajmuje czas i napisana jest lekkim językiem. Do poczytania w każdym wieku.

Czasami zastanawiam się, jak dochodzi do sfilmowania niektórych książek. To znaczy czemu pewne zostają przeniesione na wielki ekran, a inne z kolei nie. Chyba to po prostu łut szczęścia, znajomości albo po prostu mega udane akcje marketingowe, bo w przypadku "Podwieczności" dziwię się, że nie zrobiono z tego filmu. Raczej nie przegapiłam ekranizacji. Opowieść ciekawa i udana, zawierająca co prawda według mnie pewne niedopatrzenie (skoro Meredith/Mary wróciła na Powierzchnię zaledwie dwa dni wcześniej czasu rzeczywistego od Nikki, to czemu ludzie w stołówce dla ubogich mówili o niej tak, jakby przychodziła tam od tygodni? Ale może to ja czegoś nie zrozumiałam). Autor jednej z opinii tutaj pisał, że trochę przeszkadzało mu to, iż akcja skacze między czasem przeszłym i teraźniejszym i że woli, jak akcja toczy się linearnie. Mnie zdecydowanie podobają się takie przeskoki.

Są takie książki, które zaczynają się tak dobrze, że czytelnik siada wygodniej i myśli: oho, to będzie coś. I dokładnie tak miałem z „Pocałunkiem Kier”. Klimat? Jest. Świat? Ciekawy. Bohaterowie? Kontrastowi, z potencjałem. Tempo? Dynamiczne i wciągające. Światotwórstwo? To najmocniejsza strona tej powieści. Dwa królestwa, dwie różne narracje – każda strona przekonana, że to ta druga jest zła. I dopiero spotkanie dwojga ludzi z przeciwnych światów zaczyna rozszczelniać tę czarno-białą wizję. Bardzo lubię takie motywy. Moralna szarość, różne perspektywy, przekonanie, że „zło” często zależy od punktu widzenia – to wyszło autorce naprawdę dobrze. Lokacje też są plusem. Jak na objętość książki nie ma poczucia powtarzalności – każde miejsce wnosi coś nowego. Akcja jest wartka, nawet kiedy w drugim akcie trochę zwalnia, to nie siada całkowicie. Mimo problemów chciałem czytać dalej, bo byłem ciekaw świata i finału. Postać Lijanas bardzo mi się podobała – dobroduszna, naiwna, powoli odkrywająca, że nie jest zwykłą uzdrowicielką, tylko kimś znacznie potężniejszym. Zyskuje pewność siebie, odkrywa swoje moce, zaczyna patrzeć na świat szerzej. Problem w tym, że jej emocjonalna przemiana bywa… selektywna. Widzi dobro w swoim porywaczu, ale nie widzi manipulacji u narzeczonego, który chce ją wykorzystać. Ta naiwność jest fabularnie uzasadniona, ale momentami frustrująca. Z drugiej strony Mordan. Chłodny, wyrachowany typ z mroczną przeszłością. Jego przemiana polega głównie na tym, że z zimnego brutala staje się zimnym brutalem, który potrafi się opanować i zaczyna chronić Lijanas. Czy to jest ogromny rozwój? Niekoniecznie. Ale jakiś jest. Największy problem leży w romansie. A kulejący romans w książce z nurtu romantasy to trochę jak zgrzytający silnik w sportowym aucie. Relacja Lijanas i Mordana od początku ma potencjał – ich dialogi iskrzą, pełne napięcia, a przekomarzanki są naprawdę dobrze napisane. Ale mam wrażenie, że przeskoczono kluczowy etap budowania więzi. Od niewoli i wrogości wobec siebie przeskakujemy do miłosnych uczuć szybciej, niż zdążyłem w nie uwierzyć. Największy zgrzyt to moment przemocy, po którym bohaterka zaczyna się w nim zakochiwać. I tu pojawia się pytanie, które nie dawało mi spokoju przez resztę lektury: czy można budować romans na przemocy i oczekiwać, że czytelnik będzie temu kibicował? Rozumiem popularną konwencję „enemies to lovers”. Rozumiem fascynację tajemniczym i mrocznym bohaterem. Ale jeśli emocjonalny punkt zapalny relacji pojawia się niemal dokładnie w momencie, gdy jedna strona przekracza bardzo wyraźną granicę, to dla mnie coś przestaje działać. Była też scena pocałunku w sytuacji, w której bohaterka nie była w pełni świadoma – i to już kompletnie wybiło mnie z rytmu. Wiem, że dla wielu czytelniczek mogło to być „intensywne” czy „zaskakujące”. Dla mnie, niestety, było odpychające. Czy więc przemiana „nienawiść -> miłość” jest tu całkowicie niewiarygodna? Nie. Da się ją obronić. Mordan robi ustępstwa, pokazuje, że nie jest jednowymiarowy. Lijanas dostrzega w nim coś więcej. Ale pamięć o konkretnych scenach sprawiły, że ja emocjonalnie nie byłem w stanie tego kupić. Główni „źli” są raczej jednowymiarowi. Źli, bo źli. Motywacje oklepane i potraktowane skrótowo. W kulminacji wszystko dzieje się szybko, zagrożenie nie zdąża naprawdę wybrzmieć, a część pomysłów (które mogłyby być mocne) wpada nagle i bez wcześniejszego solidnego fundamentu. Za to samo zakończenie – mimo że przewidywalne – dało mi satysfakcję. Od połowy książki czułem, w którą stronę to zmierza, i cieszę się, że autorka nie próbowała na siłę tego wywracać. Język jest dojrzały, szeroki, momentami bardzo ładny. Opisy miejsc i wydarzeń bardzo budują klimat. Dialogi bywają naturalne i błyskotliwe, ale zdarzają się też ekspozycyjne wstawki, gdzie postacie mówią do siebie rzeczy, które obie już wiedzą – tylko po to, żeby czytelnik się dowiedział. To wybija z immersji. Książka na pewno spodoba się osobom, którym nie przeszkadza brutalność wobec bohaterki jako element budowania relacji. Fanom lżejszego fantasy z wyraźnym wątkiem romantycznym, bez ciężkiego, epickiego worldbuildingu, za to z wyraźnym kontrastem charakterów i mrocznym „bad boyem” do naprawienia. Ja chyba po prostu nie jestem idealnym targetem. Doceniam świat, tempo, pomysł i kilka twistów, ale romans – który powinien być sercem tej historii – zostawił mnie bardziej z poczuciem dyskomfortu i zmarnowanego potencjału. Gdyby relacja była poprowadzona subtelniej i bardziej wiarygodnie – mógłbym mówić o czymś naprawdę świetnym.