Moje ukochane T-shirty

„Fotograf utraconych wspomnień” Fotograf utraconych wspomnień to poruszająca, refleksyjna powieść o życiu, pamięci i śmierci, w której po śmierci bohaterowie trafiają do niezwykłego studia fotograficznego. Pod opieką Hirasaki wracają do najważniejszych chwil swojego życia, by wybrać wspomnienia, które pozwolą im odejść w spokoju. Książka skupia się na historiach trzech różnych osób – starszej kobiety, mężczyzny z trudną przeszłością oraz dziecka (ta najbardziej we mnie trafiła) – ukazując, że nawet najmniejsze decyzje i pozornie zwyczajne chwile mają ogromne znaczenie i wpływają na innych. Największą siłą tej opowieści jest jej emocjonalność oraz umiejętność odnajdywania głębi w codzienności. Choć momentami nierówna i melancholijna, chwilami nawet mnie nudziła, to powieść zachwyca ciepłem, prostotą i refleksyjnością. To historia, która skłania do zastanowienia się nad własnym życiem i pozostaje w pamięci jak cenne, choć lekko wyblakłe zdjęcie.

"Nikt nie odpisuje" to zaskakująco ładna powieść, momentami przewidywalna, choć w niczym nie psuło to jej odbioru. Główny bohater, Jihun, już trzy lata temu wyruszył w podróż ze swoim niewidomym psem, Chociem. W drodze mężczyzna rozmawia z różnymi ludźmi, nadaje im kolejne numery, a potem, jeśli podadzą mu swój adres, pisze do nich listy. Codziennie dzwoni do mieszkającego po sąsiedzku przyjaciela, by ten zajrzał do skrzynki, ale - jak w tytule - "nikt nie odpisuje", a skoro tak, to Jihun nie ma motywacji, by wrócić do domu. Wszystko się jednak zmienia, gdy w podróży mężczyzna spotyka kobietę, której nadał numer 751. I nie, nie zaczyna tu się nagle romans, za to wiele ciekawych rozmów o życiu i retrospekcji. Powieść jest dość krótka i czyta się ją szybko - przyznam, że nie spodziewałam się, że aż tak bardzo mnie wciągnie. Generalnie nie ma tu dużo akcji - ot, podróż, hotele, rozmowy - ale nie przeszkadzało mi to, przyjemnie mi się płynęło z biegiem tej książki. "Nikt nie odpisuje" daje do myślenia o tym, jak ważne jest, by rozmawiać z ludźmi i jak ważni są sami ludzie (i psy ;) ) w życiu. Warto sięgnąć po tę lekturę, dla mnie był to bardzo fajny przerywnik od kilku cięższych lektur.

Wędrówka” Intan Paramadithy to jedna z tych książek, w których czytelnik naprawdę przejmuje stery. Los bohaterki zależy od dokonywanych wyborów, a ciekawość alternatywnych dróg sprawia, że trudno się od niej oderwać. Choć poświęciłam jej sporo czasu, mam poczucie, że wiele wątków wciąż czeka na odkrycie, więc na pewno wrócę do tej podróży. Szkoda jedynie, że przy tak intrygującym punkcie wyjścia (kochanka diabła!) zabrakło mi większej dawki akcji, fantazji i różnorodności- codzienność momentami zbyt mocno dominuje nad obietnicą niezwykłości. Mimo wszystko przygoda warta przeżycia.

Alez to było wyśmienite! Czasami aż nadto króciutkie, bardziej jak impresja, krótka myśl, niespodziewane skojarzenie. Niektóre opisują dłuższy czas, ale są też takie niezatopione w czasie. Bardzo mnie zaskoczyły, a nawet bardziej zaskoczyła mnie moja reakcja na niektóre z nich. Drugie i ostatnie opowiadanie bardzo sugestywne, poruszyły mnie najmocniej. Traktują o bardzo kobiecych atrybutach, sprawach jakże mocno przypisanym właśnie kobietom. Ten zbiór opowiadań nie przypadnie wszystkim do gustu. Może trzeba mieć jakieś zbliżone doświadczenie czy może trochę lat, tak po prostu.

To była bardzo ciężka książka pod względem tematu. Wzbudzała dyskomfort, czasami irytacje, a czasami dawała poczucie bezsilności. Musiałam sobie robić przerwy od niej. Nigdy nie przestałam współczuć głównym bohaterom, ale czasami miałam ochotę popukać ich w głowę.

"Kamogawa. Tropiciele samków" to zbiór sześciu apetycznych opowistek. Czytało mi się je bardzo dobrze i szybko, ale wszystkie te historie miał bardzo zbliżony charakter różniły się tylko potrawami. Mimo tego i tak jestem ją zachwycona i zamierzam sięgną po pozostał części . Polecam!

Bardzo lubię jak książka, traktuje zamknięte społeczności religijne, której członkowie zmuszani są przestrzegać różnego rodzaju tabu. Do takich zalicza książka się Berliner, która przedstawia chasydzką dziewczynę mieszkającą w Stanach Zjednoczonych. Fascynujące w tego typach literaturze jest to, że w opisywanych społecznościach jakby zatrzymał się czas, a nierzadko tuż za rogiem istnieje inny zakazany świat. Podobnie jest ze zdobyczami techniki, niektóre są dopuszczalne inne zakazane. W tym przypadku mamy dostęp do Internetu, który jest niezbędny do studiowania, ale można tam też znaleźć pornografię, od której główna bohaterka czuje się uzależniona. Swoje uzależnienie poczuwa jako zło i udaje się na terapię do psychologa. Jednak rozmowy nie przynoszą oczekiwanych skutków, a zagrożenie wyjawienia postępowania wbrew religijnym zakazom staje się z czasem coraz bardziej realne za sprawą młodszej siostry. Książka ukazuje dziewczynę borykającą się między zakazami religijnymi, których złamanie może grozić wykluczeniem ze społeczności. Książka nie przedstawia wyzwolenia nastolatki, a raczej wewnętrzną walkę młodej osoby z samą sobą. Mimo że zarobione pieniądze, które mogłyby ją uniezależnić, to jednak przekazuje je, aby brat mógł studiować Torę. Książka nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy po zawarciu aranżowanego małżeństwa Rajzla będzie szczęśliwa? Książka z jednej strony szokująca, ale przede wszystkim zmuszająca do refleksji nad życiem ludzi, którzy wciśnięci są w tradycyjne społeczności, w których dawne rytuały wyznaczają porządek życia. Polecam

Z czułością i uważnością o starości. Niby nie dzieje się dużo, a nadal jest ciekawie. Dialekt do którego z upodobaniem powraca główna bohaterka, dodatkowo podkreśla ulotność i bezpowrotność jej lat młodości. Domyślam się że niełatwo było to oddać w tłumaczeniu. Polecam zwłaszcza audiobook :)

Książka krótka, lecz wymagająca. To proza nieoczywista, pełna niedopowiedzeń i refleksji, która bardziej stawia pytania, niż daje odpowiedzi. Nie jest to lektura dla każdego - raczej dla czytelników lubiących literaturę skłaniającą do myślenia i interpretacji. Mi osobiście nie przypadła ona do gustu pomimo tego że uwielbiam właśnie taki typ książek.

Wreszcie ją przeczytałam! Ten tom jest naprawdę dobrym uzupełnieniem do pierwszego tomu, bo mamy w nim wiele odpowiedzi na pytania, które w mojej głowie się wytworzyły. Spodobał mi się wątek z duchem siedzącym na TYM krześle. Świetne historie, pięknie napisane i naprawdę świetnie się bawiłam na tej książce. 30.03.26r.

dużo jest w tej książce kobiecości, dużo rodziny a szczególnie rodzicielstwa, dużo samotności, dużo relacji które proszą żeby je ważyć, oglądać, kontemplować. wbrew niektórym opiniom wg mnie druga część książki nie jest wcale gorsza, a jest monotonia rzadko nudzi. myślę że innym ta książka może spodobać się innym bardziej niż mi, polecam

Połowiczny sukces. Z jednej strony Colson Whitehead już w swoim debiucie pokazał, że jest jednym z najlepiej piszących współczesnych Amerykanów. Ulubieńcy opiniotwórczych elit w rodzaju Jonathana Franzena to przy nim pretensjonalni półamatorzy. Językowo facet od początku gra w tej samej lidze co choćby śp. David Foster Wallace czy Thomas Pynchon. Jest jednocześnie wnikliwym i błyskotliwym obserwatorem, na dodatek bardzo po amerykańsku cynicznym. Zresztą perfekcyjne panowanie na językiem to nie jedynym, co łączy go z tymi dwoma mistrzami. Podobnie jak oni, Whitehead perfekcyjnie diagnozuje społeczeństwo i jego słabości, te wszystkie mechanizmy rządzących nim patologii. No i doskonale zdaje sobie sprawę, że ludzie nigdy się z tego nie wyleczą, zaś jedyną receptą na ich szaleństwo jest pozostawanie w zdrowym dystansie od źródeł ich choroby. Na dodatek, tak jak najwięksi za Oceanem, jednocześnie czerpie i z wielkiej, i z tandetnej amerykańskiej tradycji literackiej, zwłaszcza pulpowego noir tworząc wielkie metafory, którym trudno odmówić trafności. Językowo „Intuicjonistka” waha się między ósemką a dziesiątką. To rzemiosło najwyższych lotów. Olimp. Niestety, fabularnie – choć widać już zaczątki wielkości – Whitehead jeszcze nie staje tu na podium. Jasne, ta historia to już kawał tekstu, jednak można odnieść wrażenie, że chwilami pisarz gubi się w narracji lub chce wycisnąć z tej opowieści zbyt wiele. „Intuicjonistka” to jednocześnie satyra obyczajowa, kolejne badanie mechanizmów władzy, wielka dystopijna analiza rozwoju cywilizacyjnego oraz odrobina gangsterki. No i oczywiście – w końcu żyjemy w takich czasach, a na dodatek Whitehead jest Czarny – więc mamy w tu także rozkminkę problemów rasowych. Zresztą nie tylko rasowych, bo przez chwilę pochylamy się także nad losem kobiet w połowie XX wieku. Na szczęście to wątki bardzo tu poboczne. No i mamy do czynienia z Panem Pisarzem, a nie szukającym łatwego poklasku wyrobnikiem, dlatego poszukujący łatwych opozycji i czarno–białego obrazu rzeczywistości mogą się poczuć rozczarowani. U Whiteheada wszyscy unurzani są w systemie i skłonni do brudzenia rąk – niezależnie od koloru skóry. Problematyka społecznej nierówności płci nie jest pokazana już tak wieloznacznie, ale na pewno bohaterek nie można nazwać aniołami. Doskonale wkomponowują się w ten świat. Tyle, że jest im ciężej niż panom. Tematów więc Whitehead chciał ugryźć wiele. Niestety, był zbyt niedoświadczony literacko i/lub zachłyśnięty swoją sprawnością językową. Dlatego kolejne akapity to slalom bohaterki przez bliskie doskonałości zdania oraz stojące gęsto tyczki kolejnych problemów, z którymi musi się mierzyć. Tyle, że biorąc kolejne zakręty traci z oczu, podobnie zresztą jak my, kierunek. Co prawda nie wywraca się lub nie rozbija o stojące zbyt blisko trasy drzewo, ale zaczyna kręcić się w kółko. Bo finał „Intuicjonistki”, choć logicznie uzasadniony, intelektualnie rozczarowuje. Aż prosi się o pytanie: I po co ta cała szalona jazda? Na szczęście była na tyle przyjemna, że trudno mieć do Whiteheada pretensje, że nas na nią zaprosił.

Przeciwieństwa: słodycz i gorycz są jak miłość i nienawiść. Niezbędne, aby docenić jedno i drugie. To co jest nam bliższe. Marka i córka: wychowująca i wychowywana. Opiekująca się i potrzebująca opieki. " Gorzki cukier" to powieść piękna, choć trudna w odbiorze. O traumach dzieciństwa, toksycznej miłości i rozdarciu pomiędzy własnymi pragnieniami a społecznym przyzwoleniem. Książka nie dla każdego. Mnie podobała się bardzo.

Zaczęłam czytać ją w e-booku, a po kilkunastu stronach zamówiłam wersję papierową, żeby móc wyłapywać wszystkie piękne cytaty, które zachwyciły mnie w tej poetyckiej opowieści. Lana Bastašić, bośniacka pisarka, zadebiutowała z prawdziwym przytupem, bowiem powieść „Złap zająca” przyniosła jej Nagrodę Literacką Unii Europejskiej i błyskawicznie została przetłumaczone na kilkanaście języków. Wewnątrz znajdziecie... wszystko! Mnóstwo emocji i zdarzeń, mnóstwo plastycznych metafor, mnóstwo ostrych jak brzytwa słów, podsumowujących życie w Bośni i trudną przyjaźń. Narratorką historii jest Sara – młoda kobieta, która na skutek jednego telefonu porzuca życie w Dublinie i wskakuje w króliczą norę swojej przeszłości. Relacja z powrotu Sary do Bośni przeplatana jest z jej wspomnieniami dotyczącymi dzieciństwa, dorastania i wchodzenia w dorosłość w towarzystwie nieodłącznej Lejli – przyjaciółki od najwcześniejszych lat. „Złap zająca” to powieść drogi – na której końcu czeka na nas swoiste katharsis. To także opowieść o poszukiwaniu tożsamości z dala od ojczyzny. O rozliczeniu z przeszłością. O zderzeniu wspomnień z rzeczywistością. O budowaniu siebie na nowo na słabych fundamentach. To po prostu opowieść o życiu. Kobieca, gorzka, prawdziwa, bolesna. Niby zwyczajna, ale mająca w sobie jakąś magię. Niesamowita. Myślę, że długo nie będę umiała się z niej otrząsnąć. Wielki szacunek dla debiutującej autorki, bo utkała tę opowieść niczym artyści najwyższej klasy.

Dobra książka. Urocza, subtelna, pokazująca zalety spokojnego życia i wartość relacji z innymi ludźmi. Zachwyciłam się opisami związanymi z pisaniem listów - doborem papieru, atramentu, koperty, znaczka i innych elementów składających się na list. Sztuka epistolografii jest doprawdy niesamowita. Polecam:)

Po lekturze tej książki mam mieszane uczucia. Temat ciekawy, ale potencjał trochę spalony jak dla mnie, zwłaszcza pod koniec, kiedy zamiast się rozwiązać, wątek się komplikuje, a czytelnik zostaje ze znakami zapytania i sam musi wymyślić o co w tej historii chodziło. Książka dzieli się na rozdziały odpowiadające tygodniom ciąży, ale nie wszystkim, niektóre są pominięte. Ja po skończeniu czytania zaczęłam się zastanawiać czy przypadkiem nie pominęłam jakiegoś fragmentu i dla tego może nie mogę załapać o co w tym wszystkim koniec końców chodziło. Mieszkająca w Tokio Shibata udaje ciążę (liczne opisy zabiegów, które bohaterka podejmuje, żeby wyglądać na ciężarną), potem okazuje się, że naprawdę jest w ciąży (co potwierdza USG), potem rodzi (opis rozpoczynającej się akcji porodowej), ale w końcu dziecka jednak nie ma (opis wykorzystywania multimediów z sieci jako własnych kiedy ktoś pyta jak się ma maluszek). I co czytelnik ma sobie pomyśleć? Gdyby jeszcze była to tylko relacja uczuć bohaterki, uznałabym, że wymyśliła ona kłamstwo, uwierzyła w nie i sama się w tym pogubiła. Ale ponieważ jest tu jeszcze świat zewnętrzny (koledzy z pracy, rodzina, koleżanki z aerobiku, lekarz i inni przypadkowi ludzie) jedyne co by wyjaśniało jakkolwiek sens tej historii, to chyba tylko to, że to wszystko to był sen głównej bohaterki, bo jak wiadomo w snach próżno czasem szukać logiki... zupełnie jak w tej książce. Opowieść zapowiadała się naprawdę dobrze, jednak zakończenie wygląda tak jakby autorka sama nie wiedziała jakie rozwiązanie powinna mieć tą historia, dlatego pozostawiła czytelnikowi wątek zagmatwany do samodzielnej interpretacji. Duży plus za kulturę japońską, o której można się mimochodem wiele z tej powieści dowiedzieć - od zwyczajów, przez kuchnię, po codzienny styl życia. Pod tym względem książki takie jak ta to naprawdę ciekawe pozycje.

Ciekawa opisującą molestowanie w pracy, sposób załatwiania tego typu spraw czyli zgłoś a zobaczysz co się stanie oraz pojawia się tu opis turystyki pod publikę i zrobienia wszystkiego żeby byli turyści. Książka ta trochę czasu mi zajeła ale chęcią przeczytam coś jeszcze tej autorki.

Książka, jakby King napisał 100 lat samotności o chińskiej, wiejskiej patologii. Książka ciężka, chaotyczna, pisana ładnym językiem. Szybko się czyta, ale ostatecznie to taka historia o niczym. Autor chciał rozliczyć się ze swoją przeszłością, tworząc historię z podkolorowanych wydarzeń. Aczkolwiek, chętnie przeczytał bym kolejną książkę Chena. Szacun dla tłumacza, że tak dobrze przetłumaczył to z języka chińskiego.

Można by rzec, że ta książka to triumf wyobraźni. Praktycznie każda historia w "Kronikach dziwnych bestii" przebiega tak samo (chyba że autorka zabija akurat jakąś ważną postać). Choć wydawałoby się to słabą stronę powieści, w rzeczywistości podkreśla jedynie ona barwną wyobraźnię autorki i jej zamiłowanie do makabry. "Kroniki dziwnych bestii" nie są przyjemną książką. Styl pisania jest nawet lekki, a krwawych momentów nie ma aż tyle, by wywołać u czytelnika wymioty. A jednak podczas czytania czułam ciągły dyskomfort i przygnębienie, zwłaszcza kiedy autorka zgłębiała rolę bestii w społeczeństwie. W czytelnika najmocniej uderzają nie krzesła odgryzające języki czy stwory karmiące się depresją, tylko fakt, że rzekomo fantastyczny świat tak bardzo przypomina nasz - i jak bardzo nienawiść wpleciona jest w jego fundamenty. Ze stworów najbardziej podobał mi się matniszcz, z kolei najlepszą historią był "Smętnik". Niestety, w drugiej połowie książki poziom znacząco się obniża, a postacie stają się chaotyczne i niepowiązane ze swoimi poprzednimi osobowościami. Podsumowując - zaczyna się bardzo dobrze, kończy dość przeciętnie. I tak polecam.

Fascynująca rozmowa melomana - pisarza z mistrzem batuty. Murakami pokazuje, że literatura i muzyka nawzajem się przenikają – każda dobra opowieść może mieć swój puls, rytm i melodię, a interpretacja tekstu — tak jak interpretacja muzyki — zawsze jest niepowtarzalna i za każdym razem może wzbudzać inne uczucia oraz refleksje.