Mity II wojny światowej

Świetna książka o Wojnie Secesyjnej. Jestem nieco zawiedziony pominięciem walk w Teksasie i kampanii w Nowym Meksyku, jak również praktycznie zakończeniem narracji na kapitulacji w Appomattox, aczkolwiek żadnych innych uwag do autora. Porządne 8/10. ALE... To co najwyraźniej uchodzi w wydawnictwie za tłumaczenie w moim odczuciu uchodzi za zbrodnię. Ocena leci o 2 gwiazdki, tylko ze względu na to co pan Stępowski wyczyniał z tekstem. Rozumiem, że czasami może się trafić jakiś problem, ale czytając tę książkę po raz pierwszy w życiu przeszywały mnie dreszcze ze względu na tłumaczenie.

To dzięki niemu potomni znają wizerunek Adolfa Hitlera. Utrwalił na kliszach najważniejsze historyczne wydarzenia z jego udziałem. Przede wszystkim zaś był jednym z bliskich przyjaciół wodza nazistów. Dzięki tej zażyłości, mamy okazję przeczytać książkę opartą na wspomnieniach autorstwa samego zainteresowanego - Heinricha Hoffmanna pt. „Mój przyjaciel Hitler. Wspomnienia fotografa Hitlera”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa RM, w tłumaczeniu Katarzyny Skawran. Ponad półtora miliona zdjęć wykonanych jednemu człowiekowi, które stanowią po dziś dzień istotny dokument z epoki, ukazujący narodziny, rozwój i upadek potęgi Adolfa Hitlera. Jeden ceniony fotograf, z prowadzonym od pokoleń atelier fotograficznym i przypadek, który stanął na drodze obu mężczyzn i związał ich losy aż do 1945 roku. Tak zaczyna się opowieść o przyjaźni w cieniu wielkiej polityki, gdzieś między Berlinem, Monachium i Berghofem, w asyście Evy Braun, Martina Bormanna, Theodora Morella i wielu innych znanych nazistów. Dzięki tej książce dowiecie się, jaki związek z okultyzmem miał przywódca III Rzeszy Niemieckiej, dlaczego nie poślubił swojej ukochanej siostrzenicy i z jakiego powodu wiele poznanych przez niego kobiet popełniło samobójstwo. A to zaledwie garść wstrząsających faktów, które przedstawia czytelnikowi Heinrich Hoffmann - fotograf do zadań specjalnych. Przeczytałam wiele niemieckich (i nie tylko) wspomnień z czasów II wojny światowej, w których pojawia się postać Hitlera, ale żadna z tych książek nie okazała się tak ciekawą i niezwykle przystępną pod względem formy narracją. Odbrązowiony poniekąd wizerunek führera jako mężczyzny, który nie był wolny od wad i przywar, kochał sztukę, zwierzęta i czas spędzony w otoczeniu pełnych energii dzieci stanowi interesującą alternatywę dla wszystkich literackich pomników jednego z najsłynniejszych dyktatorów w historii świata. Jeśli macie ochotę poznać prywatne oblicze Hitlera i dowiedzieć się co nieco o życiorysie jego ulubionego fotografa, to koniecznie sięgnijcie po tę książkę, bo jej fotograficzna i narracyjna zawartość naprawdę robią wrażenie. 👌 Nic, tylko czytać!📖

Zawsze mam opory przed takimi książkami, bo wiem, że historia lubi się powtarzać. Niestety ludzie nic się nie uczą na błędach. Nie dziwi mnie, że doszło do eskalacji przemocy, bo wszystkie wydarzenia, które wydarzyły się w Niemczech przyczyniły się do tego. Ta agresja i pogarda nie wzięły się z nikąd.

Przeczytaj, proszę, rekomendację LC. Więcej nie mogę nic dodać, a powtarzać się nie lubię ! Książka obowiązkowa dla miłośników tematu, ale również dla tych, którzy pragnęliby zapoznać się jedną z największych polskich tragedii !!! Dobrze się czyta, a o to też chodzi. POLECAM !!!

Winston Churchill to postać, która jest z pewnością zakorzeniona w pamięci zbiorowej obywateli Europy i USA a także być może innych części świata; początek jego władzy przypadł na słynny 1940 r. kiedy to sprzeciwił się jakimkolwiek negocjacjom z Hitlerem. Jednak czy był to początek jego historii? Zdecydowanie nie! Już 40 lat wcześniej był bohaterem w Wielkiej Brytanii za brawurowe osiągnięcia w czasie wojen burskich - brał także udział w innych konfliktach kolonialnych na podstawie których wydawal popularne już za jego życia książki. Winston Churchilla nie powinno się kojarzyć tylko z czasami II wojny światowej; był on także pisarzem, malarzem - każdemu polecam poznać jego historie.

Zamierzenie emocjonalna podróż po węzłowych punktach kampanii wrześniowej raczej skierowana do czytelnika dotąd nie wiedzącego za wiele o początku II WŚ. Głęboka kwerenda źródłowa pozwoliła autorowi na oddanie wszystkich odcieni dramatu i przyjrzeniu się z wielu perspektyw obronie Polski w 1939. Za krótka ta pozycja by opowiedzieć pełny przebieg kampanii (jak np. "Obrona Polski 1939" Jurgi) ale atmosferę oddaje znakomicie, co zwłaszcza jest ważne w opisach oblężenia Warszawy jako pierwszego większego poligonu wojny totalnej i w próbie pokazania jak ta wojna wyglądała na Zachodzie (w oczach przywódców i w przekazie niemieckiej propagandy). To czego nie ma w tej książce to głębiej opisane przyczyny wojny. Zaskakujące jest też pominięcie działalności majora Henryka Dobrzańskiego. Za to jest szeroka perspektywa samego konfliktu i naprawdę przejmująco oddana atmosfera koszmaru wojny. Czyli pozycja nie dla maniaków ale dla tych co chcieliby wiedzieć jak to naprawdę wyglądało.

Odkładając książkę miałem dość mieszane uczucia. I do tej pory mam. Z jednej strony dość wyczerpujące przedstawienie losów polskich wyższych oficerów okresu II WŚ, z drugiej dość wikipedyczne w formie. Z jednej strony dobór bohaterów wydaje się dość przypadkowy, z drugiej en masse robi wrażenie różnorodnością ich losów, zarówno wojennych, jak i powojennych. Z jednej strony męczą pojawiające się dość często niezręczności, czy wręcz błędy językowe, z drugiej lektura mimo wszystko sprawia przyjemność. Wrócić z pewnością nie wrócę, ale mimo wszystko nie był to stracony czas.

Dobra publikacja opisująca czasy rozwoju i upadku cywilizacji Bliskiego Wschodu i Morza Śródziemnego z późnej epoki brązu. Mimo, że tytuł wskazywałby raczej na charakterystykę upadku cywilizacji z epoki brązu, to jednak więcej jest w niej opisów funkcjonowania ówczesnego świata, związków gospodarczych i politycznych niż czynników, które spowodowały jego upadek - choć takowe oczywiście też są przedstawione. W zasadzie wszystkie informacje przytoczone w książce opierają się na badaniach archeologicznych i analizie starożytnych tekstów. Z tego powodu autor przytacza opisy poszczególnych znalezisk, analizując je w kontekście tez przewodnich książki. Jeśli ktoś nie jest fanem archeologii, to może go to trochę nudzić. Mi najbardziej przypadła do gustu sama strona redakcyjna publikacji. Autor, chyba w związku z wymaganiami wydawcy co do odpowiedniej liczby stron, rozciągnął poszczególne rozdziały i podzielił je jeszcze na liczne pomniejsze podrozdziały. Dzięki temu mogłem czytać książkę w zasadzie z doskoku, przyswajając dość dobrze zawarte w niej informacje. Rzadko chwalę za to publikacje, ale tu naprawdę mi się podobało. Podsumowując przyjemna lektura, dostarczająca wielu interesujących informacji, choć nie jakaś przełomowa, stawiająca choćby nowe hipotezy w tej materii.

Książka jest podzielona na 3 części. Pierwsza i trzecia utrzymane w bardziej narracyjnej formule. Te dwie części stanowią jasny punkt tej niesłychanie szczegółowej rozprawy o przyczynach wybuchu I wojny światowej. Część druga pozbawiona jest spójnej narracji i skupia się na szczegółowym i nieco przytłaczającym opisie stanu polityki europejskiej. Druga część jest zarazem najdłuższą, ale warto przez nią przebrnąć, nie tylko ze względu na mnóstwo szczegółowych informacji, ale również dlatego, że stanowi pomost między pozostałymi, o wiele ciekawszymi częściami. Jeżeli chodzi o tezy i głębię przemyśleń autora 10/10.

Zaskakująco wciągające. Autor chronologicznie przeprowadza nas w latach międzywojnia opisując relacje nie tylko na linii Polska-Niemcy (chociaż o tym będzie najwięcej), ale też całej Europy. Jest sporo powtórzeń, ale dzięki temu można sobie wszystko utrwalić. Nie jestem historykiem, by ocenić książkę od strony merytorycznej, zgodności faktów i źródeł, ale w oczach laika temat zdaje się być wyczerpany.

to świetna książka popularnonaukowa napisana przez historyka, która w przystępny sposób pokazuje II wojnę światową z mniej oczywistej perspektywy. Zastosowany język jest płynny i prosty, dzięki czemu ogrom faktów i analiz wciąga zamiast przytłaczać. Idealna pozycja dla osób, które chcą poszerzyć wiedzę o wojnie, ale bez przedzierania się przez akademicki żargon.

Audiobook Ależ mi się dobrze tego słuchało. Chyba wolę tego typu książki niż kryminały, czy romanse, które mnie często nudzą i rzadko wciągają. Do "Drapieżnego rodu Piastów" wracałam z przyjemnością i wzbudzała ona we mnie spore zaciekawienie. Autor skupił się głównie na ciemniej stronie charakteru naszych władców. Niektóre ich czyny ze współczesnego punktu widzenia budzą przerażenie, jak choćby wyłupywanie oczu własnym braciom, mordowanie jeńców, trucie członków rodziny, wybijanie zębów za nieprzestrzeganie postu, czy przebijanie genitaliów cudzołożników. Najbardziej zaskakująca okazała się dla mnie postać Konrada Mazowieckiego, który znany był mi tylko z tego, że sprowadził Krzyżaków do Polski, ale tu okazuje się, że to był nie jedyny jego grzech, bo zamiast rozwagi kierował nim często niczym niepohamowany gniew i jak pisze autor książę ten w swoim życiu dopuszczał się czynów upiornych i skupił w sobie najgorsze cechy najkrwawszych piastowskich krewnych. Pomimo pozytywnej oceny tej książki mam również zastrzeżenia. Sławomir Leśniewski często cytuje w tej książce takich autorów jak Iwona Kienzler, czy Andrzej Zieliński. Osoby te piszą raczej książki popularne niż poważne prace historyczne i razi mnie cytowanie takich autorów. Pan Leśniewski ubolewa nad tym, że nie powstał film, ani żadna książka o Świętosławie, czyli o siostrze Bolesława Chrobrego. O filmie nie słyszałam, ale jeśli chodzi o książki to mamy "Hardą" i "Królową" Elżbiety Cherezińskiej. Są to dosyć popularne pozycje, więc jak można o nich nie wiedzieć? "Drapieżny ród Piastów" to ciekawa i wciągająca książka. O Chrobrym, czy Kazimierzu Wielkim napisano już chyba wszystko, ale inne rozdziały mogą zaskoczyć. Polecam.

Potężna Kniga ale ilosc zawartych informacji poraza, wiele ciekawostek, osobne kalendarium z datami ze swiata do kazdego z krolow, przystepny format wywiadu ktory wspomaga w czytaniu. Jedyny minus osobiscie dla mnie to zbyt wiele rozgalezien na Piastow slaskich/opolskich.

Ciekawie napisana historia wzlotu i upadku Mussoliniego. Oraz historia jego wrzodów, które wiernie przy nim trwały i wracały, gdy stres przekraczał normy wytrzymałości. Hitler ze Stalinem trochę Mussoliniego przyćmili, ale okazuje się, że Duce miał ogromny wpływ w inspirowaniu wielkich dyktatorów. Cwaniactwo i instynkt zaprowadziły go bardzo wysoko i zapewniły wiele sukcesów, ale gdy instynkt nagle się posypał, to posypało się wszystko.

Nie ma wielu opracowań o wojnie 20-stego roku więc z zainteresowaniem przeczytałem książkę Chwalby. Jest to jednak opracowanie bardziej dla osób, które zbytnio historią się wcześniej nie interesowały. Powinna być dla bardziej wymagających czytelników bardziej rozbudowana. Wtedy byłoby to opracowanie kompletne.

"Nikt nie wie, ilu było w Polsce Bierutów” – pisze w epilogu swojej książki o Bolesławie Bierucie Piotr Lipiński. Wydaje się, że to zdanie doskonale opisuje wiedzę Polaków o pierwszym powojennym prezydencie Polski i choć Lipiński odnosi się tu do liczby portretów oraz pomników towarzysza Tomasza (to partyjny pseudonim Bieruta), to jego stwierdzenie ma też wymiar symboliczny, bowiem pamięć o tym polityku jest bardzo enigmatyczna i niejednoznaczna jakby ktoś zamazał całe fragmenty życiorysu Bieruta. Opowieści o Bolesławie Bierucie jest bardzo dużo – w dużej części należą do kategorii zmyślonych. Piotr Lipiński zbierał je wszystkie skrupulatnie przez kilkanaście lat. Wertował dokumenty z Archiwum Akt Nowych, gromadził wspomnienia zawarte w opublikowanych dziennikach pisarzy i znanych osób, rozmawiał z historykami, członkami rodziny oraz z ludźmi, którzy Bieruta znali i z nim współpracowali. Wspomnienia członków rodziny i byłych partnerek ukazują pozytywny wizerunek Bieruta. Natomiast relacje współpracowników są niespójne nieobiektywne i często zbliżają się do półlegend, takich jak np. wspomnienie o okolicznościach jego śmierci (Bierut zmarł – oficjalnie – w marcu 1956 roku w Moskwie w wyniku powikłań po zapaleniu płuc). Najbliżsi współpracownicy przedstawiają tego polityka jako człowieka o dużej kulturze osobistej, kogoś kto potrafił docenić ich trud i unikał stawiania kontrowersyjnych spraw na ostrzu noża. Nikt jakoś nie chce mu zarzucać, że wiedział o bandyckich metodach pracy Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego i o torturowaniu akowców, a przecież wiedział. Niewielu mu wypomina, że został osadzony w Polsce jako wierny i lojalny namiestnik Stalina, którego stawiał za swój wzór aż do końca. I coś w tym jest, bo okazuje się, że kiedy czyta się wspomnienia z czasów stalinizmu w Polsce np. Tyrmanda, które są pełne krytyki tamtych czasów i działań władzy, to nazwisko Bieruta nie pada. Pamięta się za to późniejsze prowokacyjne przemówienia Gomułki, bezsensowne i obraźliwe hasła antysemickie, ale nie wspomina się wypowiedzi Bieruta. W czasach stalinowskich Bierut był najważniejszą osobą w państwie, podejmował decyzje (zawsze po uzyskaniu aprobaty Stalina), ale jakby go nie było. Brudną robotę wykonywali inni np. Beria i przysłany z Moskwy Rokossowski. Książka Lipińskiego nie jest wyłącznie historią Bolesława Bieruta. Jest historią kraju oddanego przez zwycięskie mocarstwa pod władanie Stalina, opowieścią o przejmowaniu przez Stalina władzy nad Polską, opowieścią o Rządzie Londyńskim i nieudanych staraniach podejmowanych przez Mikołajczyka, aby w Polsce powstała chociaż namiastką demokratycznej władzy, jest także obrazem polskich komunistów – tych przed- i powojennych, ich wzajemnych stosunków, sympatii, antypatii (konfliktu Bieruta z Gomułką, którego oskarżono o nacjonalizm i aresztowano) i stosunku do komunistycznej ideologii. Lipiński nie ocenia Bieruta, nie ocenia tego co mówią jego rozmówcy, czasem uparcie stosuje pytania wyrażające jego wątpliwości w związku z wypowiedziami byłych współpracowników Bieruta, wyłuskuje z nich specyficzne "kąski" i je streszcza lub przytacza np. : „Ów stary komunista użył też innego, religijnego porównania, które potem często przewijało się w moich rozmowach o Bierucie – stwierdził, że kiedy Bierut rządził Polską, komunizm był nie ideologią, był wiarą. Bogiem była partia, papieżem – Stalin, a jedyną drogą do zbawienia – rewolucja”. Książka niełatwa w czytaniu, ale zdecydowanie warto jej poświęcić czas. Dostarcza solidną dawkę informacji o tamtych czasach, wiele uświadamia i pozwala uporządkować fakty. Gwiazdkę odejmuję za fakt, że w książce odwołującej się do faktów z życia i "panowania" Bieruta zostały całkowicie pominięte informacje o: 🔸 otoczonej ścisłą tajemnicą akcji przyjęcia uchodźców greckich w 1948r. w czasie wojny domowej toczącej się w tym kraju; 🔸zamachach przeprowadzonych na jego życie. ********* 🔰"radziecki terror polegał na dozowaniu lęku i poczucia złudnego bezpieczeństwa, aby skłaniać ludzi do kapitulacji i ubezwłasnowolnienia. Inaczej niż w czasie okupacji, gdy niemiecki terror prowadził do powszechnego oporu." 🔰"Kult jednostki nie miał uzasadnienia w doktrynie. Była w tym ludzka potrzeba, aby stojący na czele kraju okazał się w zasadzie dobrym człowiekiem, a nie zbrodniarzem. (...) Kult chronił przywódcę przed wszelkimi podejrzeniami o nieprawości. To jego podwładni, w tajemnicy przed przywódcą, dopuszczają się niegodziwości." 🔰"trwały tarcia między Bierutem a Gomułką. Różniła ich wizja komunizmu i roli Polski w stosunku do Związku Radzieckiego. Ale byli też zupełnie różnymi ludźmi. Gomułka - choleryczny, charyzmatyczny, Bierut -nijaki urzędnik, który siłę czerpał z uległości wobec Stalina." 🔰"Wszyscy czekali na Bieruta, który nagle wbiegł wzburzony wymachując polską "Nową Kulturą". Wykrzykiwał: " Kto pozwala drukować taką straszliwą pornografię?". Poszło o opowiadanie Marka Hłaski, w którym chłopak z dziewczyną leżą gdzieś w krzakach, paru pijaków przechodzi, przeszkadzają im, a jeden z nich mówi, że w taki gorąc to i świętemu by nie stanął." 1955r. (relacja Jerzego Morawskiego). 🔰" Michał Rola - Żymierski rangi generalskiej dosłużył się w wieku 35. lat w międzywojennej Polsce, ale w 1927 roku skazano go i zdegradowano za malwersacje przy zamówieniach wojskowych. Przesiedział 5 lat w więzieniu. W 1932 r. zwerbował go radziecki wywiad."

Trzecia po „Żydach” i „Sowietach” książka z cyklu „Opowieści niepoprawne politycznie”. Piotr Zychowicz - jak zwykle - stawia kontrowersyjne tezy. Możesz się zacząc zastanawiać czy: • Niemcy przegrali wojnę ze Związkiem Sowieckim przez głupotę i ideologiczne zaślepienie narodowych-socjalistów. Zamiast wyzwolić Europę Wschodnią spod sowieckiego jarzma przynieśli jej terror i zniszczenie. • Führer nie wydał rozkazu do dokonania Holokaustu. Masowy mord na Żydach był inicjatywą niemieckich biurokratów i oprawców niższego szczebla. Hitler odegrał rolę prowokatora i podżegacza. Poza tym Piotr Zychowicz pisze o domu publicznym w KL Auschwitz, koszmarze hitlerowskiej eutanazji i zbrodniach obozowych kapo. Autor „Niemców” na kartach książki spiera się ze słynnym brytyjskim historykiem skazanym za negowanie Holokaustu - Davidem Irvingiem. „Niemcy” to najbardziej antyhitlerowska książka wydana w III Rzeczpospolitej. Serdecznie polecam!

Serdecznie polecam książkę nieżyjącego już niestety pana Jerzego S. Łątki pt. "Atatürk. Twórca nowoczesnej Turcji" To rzetelnie napisana biografia Ojca Turków (Atatürk z tureckiego 🇹🇷 znaczy właśnie Ojciec Turków) począwszy od wczesnych lat dzieciństwa, przez karierę w wojsku do utworzenia Republiki Tureckiej - którą dzisiaj znamy - a na prezydenturze i jego przedwczesnej śmierci kończąc Gdy ktoś cię spyta " Kim był Mustafa Kemal Atatürk?" odpowiedz: To nie był byle kto! Budując państwo tureckie od zera zasłużył na miano narodowego bohatera 💪 Obalił sułtanat ,kończąc jednocześnie epokę Imperium Osmańskiego W 1923 roku a więc 💯 lat temu został wybrany na pierwszego prezydenta Turcji🇹🇷 którym pozostał prowadząc politykę europeizacji kraju przez następnych 15 lat aż do swojej śmierci przeniósł stolicę Turcji z Konstantynopola do niewielkiej wówczas Ankary która obecnie jest miejscem pochówku Atatürka Wśród wielu jego reform które przeprowadził warto przypomnieć: ✔️wprowadzenie kalendarza gregoriańskiego i alfabetu łacińskiego zamiast arabskiego ✔️wprowadzenie nazwisk ✔️zniesienie szariatu i wprowadzenie Kodeksu Karnego opartego na prawodawstwie zachodnim ✔️ rozszerzenie praw kobiet o prawo do rozwodu, prawa wyborcze itp. To właśnie Atatürk był autorem słów: "Polityk powołujący się w rządzeniu na religię jest głupcem"

Zychowicz jest przede wszystkim publicystą, i to konserwatywnym, ale gdy odrzucony jego odautorskie komentarze, otrzymany kompleksową krytykę samej idei"życia prawem wilka". To największa wartość tej kontrowersyjnej, bo argumentacyjnie nierzadko karkołomnej pozycji.

Bardzo wartościowa pozycja dla każdego kto interesuje się historią Polski. Zawiera wspomnienia osób, które przeżyły przejście trzech kolejnych sowieckich frontów "wyzwolicieli" na Berlin. Zaskoczyło mnie, iż wojskowi podążający z wojskami z pierwszej linii są zupełnie inaczej wspominani niż dzicz z drugiego i trzeciego. Pierwsi wręcz przestrzegali Polaków przed kolejnymi. Samych wybryków i wynaturzeń sowietów nie będę tutaj przytaczać, ponieważ są one makabryczne. Cierpienie jakiego doznawał naród Polski w swoim własnym kraju począwszy od 1939 roku woła do dziś o pomstę do nieba. Dramaty ludzi przerażają, dobrze, że Ci, którzy przeżyli mogli chociaż po latach podzielić się przeżytym strachem i cierpieniem. Kolejnym wątkiem jest grabież ziem Polskich. Demontowano i wywożono absolutnie wszystko. Nawet całe fabryki pozostałe po niemcach. Kolejne składy kolejowe na wschód ze zrabowanym mieniem nie miały końca. Chwilami wydaje się to aż śmieszne, że sowietom tak wszystko się przydawało. Nam pozostaje czytać i być świadomym zwłaszcza dzisiaj, kiedy politycy na siłę próbują wciągnąć nasz kraj w nie naszą wojnę. Nigdy więcej wojny! Te słowa są bardzo aktualne. Wojna nie jest bowiem lekiem na poprawę sytuacji, jest wyzwalaczem najgorszych zachowań i u okupantów i u "wyzwolicieli".