Metatron. Zabija by obudzić Boga

Kryminał inspirowany prawdziwymi wydarzeniami. Pipidówka na Podlasiu. Na plebanię trafia nowy wikary, ale wiecie taki współczesny, gra na gitarze, ogarnia media społecznościowe. Wydawało się, że to będzie jakiś "detektyw w sutannie", a tu niespodzianka. Takiego obrotu spraw się nie spodziewałam. Już przywitanie przez proboszcza oznaczało, że książka ta to będzie całkiem inny wymiar. Następnego dnia dochodzi do napadu na autokar z pielgrzymami, którzy zostali obrabowani, niektórzy nawet ciężko pobici. Do niecodziennej sytuacji dochodzi również na plebanii. Młody ksiądz Grzegorz, wraz z wdową po legendarnym policjancie zaczynają prowadzić własne śledztwo. Strasznie dużo postaci, trup ściele się gęsto, przemyt, gangsterzy i tajemnice mieszkańców. Nudy w każdym razie nie było.

Strzeżcie się przyjaciół, bo żaden wróg nie skrzywdzi tak jak przyjaciel. Bardzo dobra pozycja, z elementami niespodzianki i sensacji, z (przynajmniej dla niektórych) przewidywalnym finałem, co nie zmienia bardzo dobrego wrażenia. I odwieczny dylemat - zemsta czy sprawiedliwość? Zemsta kończy cykl, a sprawiedliwość? Wszyscy wiemy, jak z tą sprawiedliwością jest Czytać! Mocne 6.5

Mroczna strona wiary – recenzja „Odwiecznej” „Odwieczna” Adama Maksymiliana Grzybowskiego to najmroczniejsza i zarazem najbardziej dojrzała odsłona cyklu. Autor z wyraźną konsekwencją rozwija świat przedstawiony, pogłębia konflikty ideowe i stawia bohaterów przed wyborami, które nie mają dobrych ani czystych rozwiązań. To powieść, w której historia, polityka, religia i fantastyka przenikają się tak ściśle, że granica między dobrem a złem zaczyna się niebezpiecznie zacierać — a czytelnik zostaje zmuszony do ciągłego przewartościowywania własnych ocen. Osią fabularną tomu jest pontyfikat Jana XXII – papieża, który próbuje zerwać z tradycją krucjat i przemocy, wybierając drogę pokojowej ewangelizacji. Jego decyzja uruchamia jednak lawinę zdarzeń, odsłaniając prawdziwe oblicze kościelnych elit. Grzybowski niezwykle trafnie pokazuje, że w świecie, gdzie władza miesza się z wiarą, nawet najszlachetniejsze intencje mogą stać się zagrożeniem — nie tylko dla systemu, ale i dla samego reformatora. Symboliczna scena inauguracji pontyfikatu, w której bohater „czuje chłód pierścienia papieskiego”, staje się zapowiedzią ciężaru decyzji, samotności władzy oraz nieuchronnych konsekwencji wyborów podejmowanych wbrew interesom możnych. Duchowni, zaślepieni żądzą władzy, gotowi są zawierać sojusze z demonami, czarownicami i diabłem, byle tylko zachować kontrolę nad światem, który zaczyna wymykać się im z rąk. W tym kontekście wyjątkowo mocno wybrzmiewa myśl przewodnia powieści: „Im potężniejszy jest twój sojusznik, tym szybciej zmieni cię w bezwolną marionetkę.” To zdanie nie tylko streszcza losy wielu postaci, ale staje się gorzkim komentarzem do mechanizmów władzy — zarówno świeckiej, jak i duchowej. Wątek pogańskich strażników papieża – kapłanki Kai i wojownika Radosława – wprowadza do narracji niezwykle ciekawy kontrapunkt wobec skostniałych struktur Kościoła. Paradoksalnie to właśnie oni, stojący poza chrześcijańskim porządkiem, okazują się jedyną realną ochroną dla głowy Kościoła. Autor subtelnie, ale konsekwentnie podważa utarte schematy: pogaństwo przestaje być synonimem zła, a chrześcijańska instytucja — gwarantem moralności. Granice ideologiczne ulegają rozmyciu, pozostawiając czytelnika w stanie niekomfortowej, lecz twórczej niepewności. Na szczególną uwagę zasługuje galeria antagonistów, zwłaszcza Karol Swonton – postać bezwzględna, inteligentna i pozbawiona złudzeń. Jego knowania, manipulowanie strachem tłumu, świadome podsycanie chaosu oraz wykorzystywanie demonów i strzyg do destabilizacji Rzymu budują narastające napięcie i pokazują, jak łatwo religia może stać się narzędziem terroru. Wątek sabatów czarownic, handlu substancją uzależniającą duchownych oraz świadomego siania chaosu sprawia, że zło w tej powieści nie jest abstrakcyjne ani baśniowe – jest systemowe, boleśnie ludzkie i przerażająco logiczne. Grzybowski posługuje się prostym, klarownym językiem, dzięki czemu nawet najbardziej skomplikowane intrygi pozostają czytelne. Bohaterowie są wyraziści i konsekwentnie prowadzeni, a fabuła – dynamiczna, choć niepozbawiona momentów refleksyjnych. Autor nie moralizuje wprost, lecz pozwala czytelnikowi samodzielnie ocenić wybory postaci i ich konsekwencje. Język powieści jest prosty, zrozumiały i bardzo komunikatywny, co sprawia, że nawet skomplikowane wątki polityczno-religijne pozostają przystępne. „Odwieczna” to nie tylko udana kontynuacja cyklu, lecz także mocna, niepokojąca opowieść o naturze władzy, kruchości ideałów i niebezpieczeństwie kompromisów zawieranych w imię „wyższego dobra”. Spójny, mroczny klimat, wyraziści bohaterowie i odwaga w podejmowaniu trudnych tematów sprawiają, że na kolejną powieść autora czeka się z prawdziwym zainteresowaniem. To lektura zdecydowanie godna polecenia miłośnikom mrocznej fantasy historycznej — i czytelnikom szukającym w literaturze czegoś więcej niż prostych odpowiedzi.

Zaczynając tę książkę byłem nastawiony można powiedzieć snobistycznie - jak potem o tym pomyślałem. Po przesłuchaniu książek takich autorów jak Brandon Sanderson, Robert Jordan czy nie tak dawno pochłonięty Robert M, Wegner. Poprzeczkę miałem ustawioną raczej wyżej jak niżej. Na początku było dziwnie, nie mogłem się utożsamić z bohaterem, zastanawiało mnie gdzie ta cała fantastyka, - telefony komórkowe, licealiści, szorty na youtuba. A potem, zmiana głównego bohatera, zmiana scenerii oraz inny przedział czasowy. Od połowy książki, no może od ⅔ pojawia się kolejna główna postać, a w tym momencie już odliczam jak długo ona pozostanie ze mną i co z resztą tych bohaterów. W końcu powinno to się jakoś po przeplatać, nie na darmo pan Krzysztof nabudował taką a nie inną narrację. Po kilku rozdziałach czytelnik zaczyna rozumieć, że tym wokół czego kręci się świat książki nie będą prawdopodobnie bohaterowie ale motyw podróży w czasie, który - na stan wiedzy z pierwszej części książki umożliwia święte miejsce kultu słowian na górze Ślęża, a podróży można dokonać jedynie w dwóch dniach w roku - noc przesilenia zimowego i noc przesilenia letniego. Idąc dalej w las przedstawiony nam zostaje jako postać poboczna podróżnik w czasie, który przybył z XIX wieku na linię czasową (aktualnie) głównego bohatera z XXI wieku. Z aktualnie podjętej historii oraz mając na uwadze miejsce akcji wcześniej nakreślonych bohaterów można chyba podjąć założenie, iż Autor będzie przedstawiał okolicy góry Ślęży z perspektywy różnych przedziałów czasowych. Dopiero wtedy zaczynam sobie wyobrażać potencjał jaki drzemie w oparciu tej historii na rozważaniach dziejów tej krainy geograficznej być może(oby) popartych prawda historyczną. Właśnie tutaj książka zaczyna mnie realnie intrygować, mimo że jak wcześniej wspomniałem historia i świat przedstawiony raczej mnie nie wciągnął i słuchałem jej bo nie chciało mi się szukać innej serii. Nie mogę powiedzieć ,że książka mnie zawiodła ale… chyba zbyt długo czekałem aż zaskoczy .A może to ja nie mam cierpliwości i zbyt szybko się nudzę. Potencjał jest. Gdybym nie wiedział, że to początek serii to nie jestem pewien czy wyczekiwałbym z wypiekami na twarzy kolejnych części.

Kolejna książka military-fiction "ku pokrzepieniu serc". Odnosząc się do daty jej wydania można mieć pewne zastrzeżenia co do realności przypisanego WP sprzętu, autor również nie przedstawia czytelnikowi możliwości głównej techniki wojskowej (brak wiedzy czy niechęć zanurzenia czytelnika danymi taktyczno-technicznymi ?). Pod koniec książki jest przegięcie które obniża jej całościowe walory - kto czytał ten wie. A ogólne zakończenie konfliktu patrząc z dzisiejszej perspektywy może być prorocze. 😱😱😱

Audiobook Porównując do pierwszej części to tu jakby ten sam bohater poszedł na odwyk, wziął udział w kursie survivalowym i dostał nauczkę od jelenia filozofa😉🤪Tam była epicka pijacka saga, tu mamy kontemplację mchu w rytmie psychodelicznego lasu. Jednym słowem — Awatar, ale z Budzisławia i większą ilością chrustu🤪 Fantasy na gazie 🤣

CYKL: "HOLUB" (TOM 1) W swojej książce Piotr Wroński poprzez pierwszoosobową narrację opowiada historię Piotra Wilamowskiego - agenta kontrwywiadu, który podejmuje się powierzonego mu zadania znalezienia tytułowego "holuba", czyli zdrajcy funkcjonującego wewnątrz służb. Do tego zadania przydzielono mu czeską agentkę - Yvetę Chralovą. Sprawa otrzymuje kryptonim "Holub". Od tej pory fabuła koncentruje się wokół tego wątku. Od teraz główny bohater powieści wraz z koleżanką będą zmuszeni pracować razem. Zmuszeni, gdyż Piotr nie znosi kobiet a już tym bardziej nie wyobraża sobie współpracy z nimi. Sprawy przybierają jednak inny obrót, niż Piotrowi mogłoby się wydawać, gdyż jego partnerka okazuje się nie być taka zła. Zarówno zawodowo, jak i prywatnie... Co oferuje nam Autor? Wejście w świat kontrwywiadu z wątkiem romantycznym Sporą dawkę szpiegowskiego klimatu podlewa dużą ilością alkoholu, którym agenci raczą się bardzo często. Wroński, były oficer polskich służb specjalnych, wnosi do powieści doświadczenie, którego nie da się podrobić. To właśnie ta autentyczność sprawia, że czytelnik mocno odczuwa powieść. Opisy procedur operacyjnych, metody prowadzenia działań rozpoznawczych czy sposób budowania sieci wpływów — wszystko to tworzy tło, którego prawdziwość czytelnik czuje, nawet jeśli nie zna kulis świata służb. Autor nie musi udowadniać swojej wiedzy, gdyż ona po prostu wybrzmiewa między wierszami. Do tego posłuhuje się swobodnym stylem, co ułatwia czytanie. Tomasz Szwejgiert na okładce książki rekomendując ją pisze: "Zemsta wkurzonego esbeka. Czyta się jednym tchem". Prawdę prawi Pan Szwejgiert - czyta się jednym tche, choć około połowy musiałam przerwać lekturę na kilka miesięcy, gdyż fabuła nieco zwolniła tempo. Na szczęście po połowie przyspieszyła, prowadząc do finału, który był wręcz prawdziwym rollercoasterem wydarzeń. "Holub (...)" to nie tylko opowieść o zdradzie na poziomie struktur państwa.. To historia, która pokazuje, że zdrada nie zawsze wynika z prostych pobudek, a lojalność nie jest wartością stałą. To również opowieść o osobistej walce, odpowiedzialności i poniesionych konsekwencjach za popełnione czyny. W świecie Wrońskiego każdy ma swoją prawdę, a klucz do przetrwania stanowi właściwe odczytanie czyichś intencji. Wroński prowadzi narrację tak, aby czytelnik stopniowo wchodził w głąb sieci powiązań, interesów i ukrytych motywacji. Autor w swojej książce stawia czytelnikowi wiele pytań, zmuszających do refleksji: czym jest zdrada? Ile jesteśmy w stanie zrobić, aby bronić swoich bliskich, ile poświęcić, gdy gra toczy się o bezpieczeństwo państwa? Jak cienka jest granica między misją a obsesją, między patriotyzmem a wykorzystywaniem wielkich słów do ukrycia prywatnych interesów? Ta refleksyjna warstwa czyni "Holuba (...)" książką bardziej ambitną niż typowa literatura szpiegowska. Wroński zachowuje równowagę między opisami a akcją, dzięki czemu czytelnik może zarówno zanurzyć się w realiach pracy operacyjnej, jak i śledzić rozwijającą się intrygę. To połączenie, które zadowoli zarówno miłośników thrillerów, jak i tych, którzy oczekują bardziej intelektualnego podejścia do tematu. Jednym z największych atutów powieści jest sposób kreowania bohaterów. Są to postaci niejednoznaczne, pełne sprzeczności, ale wciąż napędzane poczuciem obowiązku. Autor nie idealizuje ich. Wręcz przeciwnie - odsłania ich słabości, pokazuje momenty zwątpienia i moralne kompromisy, które stają się nieuniknione, kiedy gra zaczyna toczyć się o wysoką stawkę. Jeśli chodzi o korektę, to zauważyłam literówki w niektórych miejscach, powtarzanie "jakiś", gdy powinno być "jakichś" oraz przynajmniej jeden błąd ortograficzny ("skórzane" - s. 177). Jednak największym minusem są dialogi, w których druga osoba wypowiada swoją kwestię, bądź odpowiada na wcześniej zadane pytanie, w tej samej linii. Jest to irytujące, gdyż wprowadzą chaos podczas lektury, sprawiając, że czytelnik musi się niejednokrotnie cofnąć wstecz, jeśli chce dokładnie wiedzieć kto wypowiedział się w danym momencie. Utrudnia to lekturę, zwłaszcza na początku. Z czasem można się do tego przyzwyczaić, co jednak nie zmienia faktu, iż jest to irytujące. Literatura sensacyjna rzadko oferuje połączenie autentyczności, emocjonalnej głębi i uczciwie skonstruowanej intrygi. "Holub. Jak daleko posuniesz się, aby znaleźć zdrajcę?" Piotra Wrońskiego to przykład dobrej powieści, która wyrasta ponad schemat klasycznego thrillera. Jest to książka, która nie tylko wciąga, ale również skłania do refleksji nad lojalnością, moralnością i ceną, jaką płacimy za podejmowane decyzje. Zwłaszcza w świecie, gdzie granice między dobrem, a złem nie są oczywiste. To książka dla tych, którzy cenią inteligentne thrillery oraz lubią powieści sensacyjne z romantycznym wątkiem, ale też dla tych, którzy poszukują historii z głębszym przesłaniem. Opinia opublikowana na moim blogu: https://literackiepodrozebooki.blogspot.com/2025/11/holub-jak-daleko-posuniesz-sie-aby.html

Wgryzając się w kolejne rozdziały ucieszył mnie fakt, że wreszcie mamy “mięso”. Pomimo że autor czasem przeskakuje między wątkami w nieco dziwnych dla mnie miejscach, to nadal dałem się złapać i sięgałem częściej po książkę. Znalazł się jeden z bohaterów pierwszego tomu, którego wątek utknął po przekroczeniu wrót czasu w pierwszym tomie. Pozwoliło mi to uzupełnić wiedzę o świecie, i całe zresztą szczęście, bo te luki w historii wywoływały u mnie niezdrowy niepokój. Być może autor zamierzenie zastosował taki zabieg. Dla mnie balansował on jednak między irytacją wynikającą z braku tych strzępków informacji, które mogłyby mnie nasycić, a chęcią zobaczenia, co czeka za rogiem. Mniej więcej w drugiej połowie trafiamy na bohatera, od którego cały ambaras z podróżami czasoprzestrzennymi wydaje się zaczynać, a który był wspomniany w tomie pierwszym jako element budowy świata. Tylko tyle. Wątek wspomnianego bohatera, trzeba przyznać był z początku zaskakujący, utożsamienie go ze znaczącą postacią historyczną okazało się odważnym i ciekawym zabiegiem literackim, jednak przedstawienie postaci - to kim był przed skokiem w czas oraz to jak jego los potoczył się po tym fakcie złożył się tak dobrze, że bohater nie mógłby być nikim innym jak właśnie tą postacią historyczną. Rozwój naszej jedynej bohaterki ucieszył mnie najbardziej, mimo że w pierwszym tomie autor dał czytelnikowi skąpy acz wyraźny obraz postaci to nie można było dojść do innego wniosku iż jej ciężki charakter to naturalne następstwo trudnego środowiska i nieprzyjemnej przeszłości. Znowu będę narzekać mimo, że to mój ulubiony wątek. Trafia ona do innej rzeczywistości, jak się okazało stworzonej na jej miarę. Do środowiska idealnego na pokazanie jak może rozkwitnąć talent nie dręczony przez demony przeszłości. Moim zdaniem nie zostało w pełni wykorzystane, a rozwój postaci wydaje się być nagły lub przemilczany. Jej wątek został rozbudowany na późniejszym etapie rozwoju fabuły i w zasadzie czytelnik zostaje wrzucony w najważniejsze momenty kreujące charakter postaci, pierwsza miłość, narzeczeństwo, kariera i przełomowy epizod nawiązujący do udziału bohaterki w wydarzeniu historycznym. Mimo to uważam wątek naszej bohaterki za najciekawiej poprowadzony i wyczekuje dalszej historii w kolejnym tomie. Mamy też w tej części podróż głównego bohatera w przyszłość, nie wiadomo jak bardzo oddalona od współczesności ,natomiast niosąca ze sobą wielkie niepokojące zmiany, mam nadzieję że w kolejnym tomie znajdą się jeszcze tak dalekie wycieczki w przyszłość. Mogę śmiało przyznać, że czekam na kolejną część. Haczyk został połknięty i trzyma.

Nie zgadzam się fundamentalnie z tezą i główną osią fabularną tej książki - znaczy z przyczyną katastrofy smoleńskiej. Ale cała reszta jest genialna! Dla mnie Wroński do taki wczesny Severski tylko z ilością pomysłów do potęgi. Ilość opisywanych szczegółów (prawdziwych lub wymyślonych) z realnej pracy operacyjnej jest ogromna. John le Care napisał by na ich podstawie z 5 książek - a tutaj mamy jedną 🙂 Jedną gwiazdkę odejmuję za opis relacji damsko męskiej między dwójką bohaterów. Jest tak nieprawdopodobna, że aż ciężko mi było tego słuchać. Audiobook w wykonaniu autora słucha się świetnie - tylko trzeba się przyzwyczaić

Niezmiennie, od 3 tomów, bardzo podchodzi mi ten cykl. Postapokaliptyczny Londyn przyszłości, w którym występują super nowoczesne komputery, wynalazki biotechnologiczne, a jednocześnie np. konne taksówki ma dla mnie niesamowity klimat. Do tego jak zwykle błyskotliwy Sherlock oraz poczciwy Watson tworzą mieszankę, która mnie zdecydowanie kupiła. Niewielki minus za narrację w czasie teraźniejszym, ale do tego da się przyzwyczaić. Końcówka zwiastująca kolejną część to kolejny pozytyw. Szkoda, że tylko w wersji audio (w dodatku tylko na Storytel), bo kupiłbym papier na pewno, ale i tak polecam.

Złodzieje z Entrevientos Thriller który przenosi nas do Patagonii gdzie młoda kobieta po przejściach postanawia zrobić rabunek w ramach odwetu za to co musiała przeżyć. Wiele lat temu już przechodziła pewne styczności ze światem przestępczym i wtedy myślała że już nigdy więcej nie otrze się o ten margines, aż do czasu gdy pewne zdarzenia nie pociągną skutków dalekosiężnych. Najpierw trzeba zorganizować grupę ludzi gdzie każdy będzie miał swoją powinność do wykonania. Plan jest z pozoru łatwy z możliwością przejścia w inne tryby wspomagające. Co może pójść nie tak? Jak się z czasem okazuje sprawy się naprawdę komplikują, plan się sypie, trzeba wziąć zakładników w tym wymusić na pewnym człowieku totalne posłuszeństwo a to nie będzie takie proste.. Kopalnia może stać się ich najlepszym skokiem o którym będą huczeć media, bądź najgorszą porażką, ale nie ma sytuacji bez wyjścia. Nie po to szykowali się tyle czasu, by coś miało pójść nie tak. To będzie naprawdę wyścig i totalne szczęście w sytuacji podbramkowej.. Noelia ma wszystko pod kontrolą w nieokiełznanym chaosie.. Do czasu jak nie odkrywa że zgubiła pewną bransoletkę która dostała od swojego oprawcy.. To było moje ponowne spotkanie z piórem autora i jestem ogromnie zadowolona z możliwości współpracy patronackiej przy kolejnej świetnej historii.

Kolejna część serii autora z cyklu Meteo i kolejny raz dał się ponieść fantazji. Dość dobra książka sensacyjna z emerytowanym już Tyszkiewiczem. Jest to co w każdej części autora - typowa dobra akcja sensacyjna, heroizm i zdolności zwalczania, a w zasadzie ratowania "świata" przez głównego bohatera. Książka jest całkiem, całkiem dobra - ale ta seria nie jest dla wszystkich. Trzeba lubić czytać takie "kino akcji". Dla mnie nie ma szału, ale jest dość mocne OK.

Jestem zaskoczony tak słabą oceną tej książki. Dla mnie - fana literatury SF to naprawdę udana książka. Kawałek dobrej literatury gatunkowej i prawdziwego książką science fiction. Taka z nauką bez fantazy i innych udziwnień. Czyta się dobrze, przedstawiony problem jest interesujący. Może nie jest to pozycja wybitna ale jest naprawdę dobra. Świat w którym toczy się fabuła jest nakreślony w sposób dosyć prosty. Ale wystarczający aby było to wciągające. Mi stylem przypomina niektóre dobre książki z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Jestem naprawdę ciekawy jak dalej rozwinie się ta historia i nie mogę się doczekać kolejnej części. Oby nie była gorsza.

Przesłuchałem „Bezdomnego z wyboru” i muszę przyznać, że ta książka to emocjonalny walec. Mariusz Brzezina stworzył dzieło, które wyrywa z butów i każe przewartościować wszystko, co do tej pory myśleliśmy o ludziach żyjących na marginesie społeczeństwa. ​To nie jest kolejna ugrzeczniona książka z morałem. To surowy, brutalny i do bólu szczery zapis upadku, ale też niezwykłej woli przetrwania. Opisuje świat, który mijamy codziennie na dworcach czy w bramach, a którego panicznie boimy się dostrzec. Słuchając tej historii, czułem niemal fizyczny chłód, głód i to wszechobecne poczucie beznadziei, które towarzyszyło bohaterowi. ​Książka uświadamia jedną, przerażającą rzecz: granica między „normalnym życiem” a bezdomnością jest cieńsza, niż nam się wydaje. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto narzeka na swój los. Daje potężną dawkę pokory i zmusza do refleksji nad tym, co w życiu jest naprawdę istotne. ​Polecam każdemu bez wyjątku. To nie tylko historia o bezdomności, to historia o człowieczeństwie w jego najtrudniejszej formie.

Miałam przyjemność wysłuchać Wiedźmy z Bronaczowa Agaty Kasiak w formie audiobooka, w świetnej interpretacji Wojciecha Żołądkowicza. Lektor doskonale oddał charakter każdej postaci, czyniąc historię wyjątkowo żywą i wciągającą. Autorka oddała atmosferę czasów Kazimierza Wielkiego oraz wierzenia ludu katolickiego, w którym wciąż obecna była wiara w zabobony i wiedźmy. To poruszająca, klimatyczna opowieść, polecam!

📖 Krzysztof Bochus – Tajemnica Jaskini Mylnej Podczas zwiedzania tatrzańskiej jaskini w niewyjaśnionych okolicznościach znika przewodniczka grupy. Turyści wychodzą na powierzchnię sami, a po kobiecie nie ma śladu. Śledztwo szybko pokazuje, że to nie zwykłe zagubienie, ale zagadka pełna mrocznych sekretów. Bardzo spodobało mi się, jak autor wykorzystuje atmosferę Tatr – klaustrofobiczne korytarze, chłód i poczucie zagrożenia, które potęgują napięcie. To nie tylko kryminał, ale też thriller, który sprawia, że aż chce się sprawdzić, co kryją górskie jaskinie. To trzecia część cyklu Tajemnice Trzech Szczytów, idealna dla fanów kryminałów z nutą przygody i grozy.

Zachwyciła mnie kolejna opowiedziana historia, inspirowana bohaterami A. C. Doyle`a. Zdecydowanie lepsza od tomu pierwszego. Ciekawe futurystyczne universum, intrygujący bohaterowie - znani, ale nieznani... no i odmieńcy. Jest też trochę wątków z tajemniczej przeszłości Sherlocka.

Karpacz 2019 rok, po letnim sezonie. Do gondoli wyciągu na Kopę wsiadają cztery osoby – dwa małżeństwa – do stacji dojeżdżają cztery trupy. Pierwsza opinia lekarza, taka na szybko: brak śladów przemocy i ingerencji osób trzecich. Po sekcji zwłok ofiar zostaje zmieniona: zatrzymanie pracy serca a we krwi wykryto ponad czterokrotne stężenie potasu. Rozszerzone samobójstwo czy morderstwo w białych rękawiczkach ? Doświadczony komisarz Leszek Lenica szybko zamyka śledztwo z powodu śmierci sprawcy, Policja ogłasza sukces i po sprawie. „TYLKO GÓRY WIEDZĄ JAK BYŁO NAPRAWDĘ. A ONE PILNIE STRZEGĄ SWOICH TAJEMNIC” „Śmierć na Kopie” to pierwsza część trylogii „Tajemnice Trzech Szczytów” w której autor postanowił: „przedstawić niepokojące wydarzenia kryminalne do których doszło w górach” we własnej interpretacji. Ciekawa forma trochę dłuższego opowiadania (74 strony) w której brak opisu prowadzenia śledztwa i całej żmudnej policyjnej pracy. Czytelnik dostaje opis wydarzenia oczami świadków, retrospekcyjne spojrzenie na przyczyny z punktu widzenia sprawcy oraz zakończenie w którym pan Krzysztof przybliża Zakon Świątyni Słońca i rytualne samobójstwa jego wyznawców sugerując, że to było przyczyną Śmierci na Kopie. Osobiście brakowało mi tego co jest najciekawsze w kryminałach czyli całej fabuły opisującej prowadzone dochodzenie i wartkiej akcji. Z ciekawości panuje jednak sięgnąć po „Krew na połoninie” i „Tajemnice Jaskini Mylnej” czyli drugą i trzecią część.