Lokal dla awanturnych

Szczęść Boże! Wstyd przyznać, ale grube książki (650 stron) potrafią mnie zniechęcić nawet do tytułów, które koniec końców bardzo chcę znać. Nie chodzi tylko o to, że gruba książka jakoś od razu kojarzy się z męczącym czytaniem, ale samo noszenie ją przy sobie potrafi być niewygodne i uciążliwe. Jednak przy „Stałych wariantach gry" Grzegorza Brauna, o tej niewygodzie można szybko zapomnieć, bowiem lektura jest wciągająca, a jej specyficzny charakter — zbiór wcześniej opublikowanych tekstów w formie a to wywiadów, a to felietonów, czy nawet krótszych komentarzy — idealnie burzy monotonię. Każdy kto zna pana Grzegorza Brauna z krasomówczych wystąpień w mediach, powinien wiedzieć, że jego myśli czyta się lepiej na papierze — zresztą zauważyłem to na przykładzie innych autorów, takich jak Bronisław Wildstein, Stanisław Michalkiewicz albo Rafał Ziemkiewicz — mimo wszystko, lepiej się ich czyta, niż ogląda albo słucha. W ogóle tekst pisany ma tę moc, że trafia do nas dosadniej, a poza tym szybko możemy do niego wrócić. Właśnie przy tej książce złamałem swoją zasadę niemazania ołówkiem po tekście. Jest tu tak wiele linijek, akapitów, a nawet całych stron i rozdziałów, które chciałbym znać na pamięć — jednocześnie zazdroszcząc autorowi umiejętności wyrażania swoich myśli w tak kolorowy sposób — że ostatecznie pomazałem całą książkę ołówkiem. Mam ostatnio szczęście do książek. Wybieram tak dobre, że bardziej niż o czytaniu ich, mogę mówić o delektowaniu się nimi. Krótkie rozdziały, ich urozmaicony styl, tylko pomagały mi w czytaniu całości na raty ale systematycznie, przez co całość skończyłem relatywnie szybko. Po zakończeniu miałem wrażenie, że to mogłaby być lektura na każdy tydzień. W sumie taka książka mogłaby się nie kończyć, bowiem każdy rozdział czegoś uczy, a większość lub wszystkie mówią o rzeczach, które ostatecznie wpisują się w tytułowe "stałe warianty gry", czyli zazwyczaj te same sztuczki ogólnie pojętego systemu, który zazwyczaj trzyma nas za przysłowiową mordę oraz mocarstw, które rządzą nami naprzemiennie od setek lat. Jak to z Grzegorzem Braunem bywa, czasem straszy nas niepotrzebnie, czasem prorokuje na zapas i nie trafia, ale jak sam się tu w książce usprawiedliwia — nie chodzi o zakłady, czyja przepowiednia się spełni, bo nigdy się nie przewidzi wszystkiego, jako że zmiennych jest zbyt wiele, ale o świadomość Polaków na temat zagrożeń, których zazwyczaj mogą nie zauważać. Te zagrożenia autor podkreśla przytaczając wydarzenia minione i dowodzi ich analogii z sytuacją teraźniejszą. Są to według mnie wspaniałe porównania. Ta trafność i moc owych analogii jest wynikiem stosowania prostych (chyba katolickich) zasad opisywania prawdy jako prawdy, a nie tylko punktu widzenia. Innymi słowy — "Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi". Właśnie to powoduje, że nieraz zatrzymywałem się i podkreślałem całe zdania i akapity, bo nasłuchawszy się przez lata medialnych bredni, gdzieś tam nawet niechcący przyswoiwszy sobie niektóre z nich niczym jakieś naukowe albo religijne dogmaty, byłem zszokowany prostym, jakby czarno-białym sformułowaniem, trafnym porównaniem, zmuszającym mnie do wybrania zła lub dobra — no bo niczego pomiędzy jednak nie ma. W takich autorach cenię sobie przede wszystkim szacunek do inteligencji czytelnika. Nie interesują mnie rzeczy, które starają się być na niskim poziomie, aby dopasować się do poziomu percepcji czytelnika, albo ze względu na ułomności samego autora, inne być po prostu nie mogą. Dobrze, zdarza mi się przeczytać i posiadać książki o bardziej felietonowym charakterze, polemicznym, które nieraz dopasowane są miejscami do niskiego poziomu pyskówek z wrogami patriotów, ale na dłuższą metę, to jest męczące, bo niczego się przy tym człowiek nie uczy. Dostaje co najwyżej chwilę ulgi, kiedy ktoś wykrzyczy się i wypluje za niego. Długie, złożone zdania Grzegorza Brauna zmuszają do skupienia, a jego bogate słownictwo mocno uprzyjemnia lekturę. Wierzę, że czytanie dobrze napisanych książek uczy nas samych wysławiania się. Mamy więc przyjemne z pożytecznym. Już to kiedyś napisałem przy okazji recenzji innej książki pana Grzegorza, w przeciwieństwie do innych — jak na przykład Wojciecha Cejrowskiego, który twierdzi, że taki człowiek jak Grzegorz Braun, który tak dobrze mówi i się nie zacina, albo jest geniuszem, albo wariatem — uważam, że to nie Grzegorz Braun jest jakimś geniuszem, tylko nasza klasa polityczna (także ludzie kultury) tak bardzo się zdegenerowała, że jak w komedii science-fiction pt. "Idiocracy", przeciętnie inteligentnego człowieka z przeszłości może uznać za geniusza albo ostatecznie za wariata i wydać na niego wyrok śmierci ze względu na brak zrozumienia jego słów. Miałem jeszcze zacytować jeden albo kilka akapitów z książki, ale wertując strony, widzę że pozaznaczałem tego tak wiele, że nie jestem w stanie wybrać rozsądnej ilości, która byłaby reprezentatywna. Niedowiarkom radzę otworzyć książkę albo e-booka na którejkolwiek stronie i prawie na pewno trafią na któryś z moim ulubionych momentów.

Książka jest intelektualną prowokacją. Świetna jej część to odniesienia do literatury i statystyk pokazujących w jaki sposób społeczność żydowska uzyskała dominującą pozycję w nauce, finansach czy kinie. To są bezsprzeczne fakty i warto się nad nimi pochylić. Warto wyciągnąć z nich wnioski i pracować nad naszym własnym sukcesem. Ta książka daje kopa do pracy nad sobą. Zupełnie inną sprawą jest, że autor podchodzi wręcz bałwochwalczo do kultury i tradycji żydowskiej. Można podziwiać umiłowanie wiedzy, pęd do innowacyjności i łatwość z jaką podchwytują idee. Jednak twierdzenie, że ich specyficzne podejście do moralności jest wartością samą w sobie pozwalającą przetrwać, bogacić się i świetnie prosperować jest naciągane. Jeżeli spojrzymy na ostatni wielki kryzys finansowy który zachwiał naszym światem w 2008 roku to był on wywołany przez instytucje i mechanizmy budowane od wielu lat przez żydowskie banki i instytucje, co zresztą przyznaje sam autor. Więc jeżeli chciwość i doprowadzenie do ruiny wielu ludzi, bo jesteśmy mądrzejsi i nam się należy jest przejawem tej moralności to ja dziękuję. Tego rodzaju moralność jest dla mnie mocno naciągana i dziurawa jak stare gacie. Autor myli się również powołując się na kulturę judeochrześcijańską. Nie ma czegoś takiego. Jest tradycja i kultura żydowska oraz kultura i tradycja chrześcijańska. Właśnie ze względu na wspomnianą wcześniej moralność jednak inna. Proponuję zapoznać się pamiętnikami Żydów z gett w Warszawie i Łodzi. Gdzie brat brata sprzedawał, gdzie policjant żydowskiej milicji w getcie budził większe przerażenie niż SS. Gdzie elita getta w Łodzi żyła wspaniale, rauty, przyjęcia, a biedota umierała, bo nie stać jej było na chleb, który był horrendalnie drogi właśnie dlatego, że król getta wprowadził własną walutę. Gdzie elita żydowska wydała na śmierć tysiące swoich dzieci i starców ratując siebie. Podkreślam, że są to relacje samych Żydów. W Izraelu obowiązuje prawo, które mówi - jeżeli Żyd stanie przed sądem w Izraelu oskarżony o zbrodnie wojenne, zdradę innych Żydów, posłanie współbraci do gazu i powie, że robił to dla ratowania siebie wychodzi z sądu niewinny. Jeszcze raz podkreślę, to nie jest moralność chrześcijańska i nie ma z nią nic wspólnego. Mam też żal do autora żyjącego tyle lat w Nowym Jorku, a jednak z polskim kompleksem. Nigdy tego nie zrozumiem. Może jako naród mamy IQ niższe niż nasi żydowscy bracia, których ratowaliśmy z pożogi tysiącami. Być może nie stworzyliśmy wielkich banków, być może nie zbudowaliśmy bomby atomowej, nie narzucamy trendów intelektualnych w USA, ale nie zamierzam mieć z tego powodu kompleksów. Jesteśmy jak Żydzi nie do zajechania. Powróciliśmy na mapę po wieku niewoli, wyszliśmy z komunizmu. Przetrwaliśmy potworną wojnę, która zabiła 1/3 naszych rodaków. Przetrwaliśmy czasy stalinowskie, gdzie żydowscy oprawcy mordowali kwiat polskiej inteligencji w świetle prawa. Nie muszę z tego powodu mieć kompleksów i nie dam się wpędzić w myślenie, że w związku z tym jestem gorszy. Śmieszy mnie kiedy autor podaje przykład elity jagiellońskiej, która cytuję z pamięci: "rozumiała swoje podrzędne miejsce i pozycję względem elity zachodu". Autor nie zna historii. W czasach Jagiellonów Polska była potęgą i to nie my patrzyliśmy na zachód, ale to na nas patrzono z zazdrością. Zmiana nastąpiła dużo później, po wielkich odkryciach geograficznych. Ale nie w czasach Jagiellonów! I na koniec jeszcze jedna uwaga. Żydzi i ich zdolności są imponujące. Jednak jest jeden kraj w którym nie powstała diaspora żydowska. Kraj gdzie żydowskość wtapia się w krajobraz, bo trafia nie tyle na równych sobie, co pod wieloma względami lepszych. Ten kraj to Chiny. Potęga, która po wielkim upokorzeniu wraca na arenę międzynarodową jako supermocarstwo i dziś rzuca wyzwanie zachodowi. Zachodowi gdzie dominuje elita żydowska. Jak skończy się to starcie? Mam wątpliwości czy sukcesem dla elit USA. Uczmy się od wszystkich, którzy tworzą ciekawe rozwiązania - od Finów - jak stworzyć nowoczesne, kształcące innowatorów szkolnictwo. Od Żydów jak rozpoznawać trendy w nauce. Od Chińczyków uczmy się cierpliwości, pracowitości i umiejętności wybierania własnej drogi bez oglądania się na innych. I przede wszystkim pozbądźmy się kompleksów!

Każdy! Powtarzam, Każdy powinien przeczytać tę książkę. Zimny pot oblewa, że jako my obywatele tworzący to państwo, jesteśmy od tak mieszani z błotem, bo ktoś miał taki kaprys. Tutaj apel do każdego, mianowicie zawsze miejcie szerszą perspektywę, aniżeli ktoś wam podaje! Pozdrawiam!

Jeśli ktoś tego nie wie, to albo jest osobą głupią albo bardzo nie-inteligentną, że PiS = PO = lewica = zorganizowana grupa przestępcza skrajnych zwyrodnialców i złodziejów oraz agentów różnych obcych wywiadów. Ilość afer tych zwyrodnialców w ciągu ostatnich 35 lat można liczyć w tysiącach. Od defraudacyjnych, korupcyjnych po morderstwa lub celowe działanie na szkodę narodu i państwa. Totalnie przestępcy, co w normalnym świecie byli by powieszeni już dawno temu. Autor pisze o sprawach niezwykle ważnych, ale nie da się nie zauważyć że nie porusza afer pis-u a ty można liczyć w takich samych ilościach jak PO czy lewicy. Dodatkowo stale w każdej dosłownie w książce powtarzanie tych samych bloków tekstowych jest już strzałem w kolano autora. Przeczytałem sześć jego książek i już mam dość, mimo że piszę o sprawach ważnych to boję się ruszyć następnej książki aby nie czytać znowu jakiś większych tekstów blokowych takich samych jak w poprzedniej książce kropka mam wrażenie że autor tworzy te książki dla pieniędzy dlatego że za dużo się w nich powtarza to są sprawy ważne i każdy powinien zdawać sobie z nich sprawę, ale nie powinny być powtarzane w każdej książce tak samo kopiuj i wklej kopiuj i wklej.

Witold Gadowski. Znacie?Cenicie? A może wręcz przeciwnie? Przyznaję, że to człowiek, wobec którego wykazuję pewną słabość. Śledzę jego działalność dziennikarską, publicystyczną i literacką od kilku lat. Oglądam również jego Komentarze Tygodnia na youtube. Naturę mam nieufną i podejrzliwą, jednak coś jest w osobowości i słowach Pana Gadowskiego, że udało mu się po jakimś czasie moje zaufanie ocucić z odrętwienia. "Dziennik chuligana" to lektura będąca czystą przyjemnością. Kiedy czytałam te niedługie, opatrzone datami felietony, przyszła mi na myśl jedna z moich najbardziej ukochanych książek, a mianowicie "Wysypy bezludne" z niezapomnianymi, również krótkimi w formie - "łysiakami"(rekomenduję z całego serca!). Otrzymamy tu sporo bardzo trafnych diagnoz społecznych, parę słusznych recept, kilka razy zostaniemy, dla zdrowia, kubeł zimnej wody na głowę. Połączenie ogromnego talentu pisarskiego, z nieprzejednanym charakterem i wyszukanym(choć jeśli trzeba, także dosadnym) słownictwem, daje książkę, która wciąga i czyni nas odrobinę mądrzejszymi.

Ciekawy wywiad z arcyciekawym człowiekiem. Poruszanych tematów jest sporo - można powiedzieć, że czytając poznajemy świat wg Brauna - nie zawsze to świat przyjemny, ale za to zawsze ważne miejsce w nim zajmuje prawda, piękno. Zainspirować się po lekturze można na wiele sposobów: także literacko i filmowo.

Kopiuj/wklej, bo nic dodać, nic ująć. Dotyczy Służb, przeczytaj opis książki. Pamiętam, oj pamiętam, ale to był cyrk. Całe środowisko, poczuło się zagrożone. Wszystkie media opisywane w książce rzuciły się do ataku, artykuły w prasie, wywiady, i o co tam jeszcze było możliwe. Groźby procesów itp. O ile mi wiadomo, tylko Jacek Żakowski wygrał jakiś proces. Dlatego na okładce czai się pod pytajnikiem ( dot. I t. ) Wszystko to miało wpływ na reklamę książki. Wydana 11. 12. 2013 r. ( data symboliczna ) w nakładzie 10 tyś., do 21. 01. 2014 r. osiągnęła nakład 140 tyś. egzemplarzy ( dot. I t. ) Zastanawiałem się wtedy, czy opisywane osoby, będą chciały wyrzec się swoich rodziców, czy pójdą w zaparte. Poszły w zaparte. Naturalnie można dyskutować, jaki wpływ na dzieci ma środowisko w jakim zostały wychowane. Przekazywane przez rodziców wartości moralne i ideologiczne ( lub ich brak ). Można też przyjąć, że dla rodziców kariera dzieci, nie była istotna, że nie byliby w stanie wykorzystać wszystkich swoich wpływów, żeby " ustawić " swoje pociechy. Oczywistym wydaje się, że wiązało się to z kontynuacją poglądów ( lub ich braku ) rodziców. .„Resortowe dzieci. Media”, napisana przez autorów „Gazety Polskiej” – Dorotę Kanię, Jerzego Targalskiego i Macieja Marosza. Poza okładkowymi " bohaterami " niezliczona ilość nazwisk " zasłużonych " dla polskiego życia medialnego znanych z TV , prasy i innych. Teza wyłożona we wstępie: właściwie wszyscy szefowie i „luminarze” najbardziej opiniotwórczych i niepisowskich mediów – TVN, Polsatu, TVP, POLITYKI, „Gazety Wyborczej”, radiowej Trójki – „wywodzą się z tego samego komunistycznego środowiska”. Dowody przedstawione w książce to wybór rozmaitych materiałów peerelowskich służb specjalnych z kilkudziesięciu lat, udostępnionych autorom przez IPN. Książka, pomimo ogromnego materiału faktograficznego i dużej ilości opisywanych nazwisk, napisana przystępnie, powinna być obowiązkową lekturą dla wszystkich, którzy chcą się dowiedzieć kto tworzył i tworzy nasza wolną ( ? ? ? ) Ojczyznę. Z tego też powodu BARDZO POLECAM !!!

Witam. Można byłoby pisać o ciekawym pomyśle autora z pogranicza s-f, fantazji napisanej ze swadą, z widoczną nutą ironii gdyby nie to fakt że po 50 latach więcej w tym faktach niż literackiej fikcji. Każdy może inaczej odebrać intencje autora, sam często zastanawiałem się czy dobrze odczytuję przekaz zawarty w tej książce. W wielu komentarzach przewijają się zarzuty o rasizmie czy faszyzmie autora. Od razu można się domyślać poglądów autorów takich słów, może warto się zastanowić nad takimi epitetami bo to był standard w propagandzie bolszewickiej od początku rewolucji w Rosji. Marksiści i pokrewni chyba nigdy się nie zmienią... Wracając do tez z książki. Tej lawiny już się raczej nie zatrzyma, jak ktoś tu już celnie skomentował. Nie chodzi tu tylko o rozmycie naszej tożsamości, naszej tzn. cywilizacji łacińskiej. Przykre że jeśli rzeczywisty proces, tak podobny do wizji autora, nie zostanie przerwany to dla wielu z nas ciężko będzie nazwać to co nas otacza wymarzonym domem. Dla niektórych pewnie nie ma to znaczenia jak zmienia się świat. Ja nie tylko należę do pokolenia które już przemija ale chyba i do tych którzy tęsknią za światem swojej młodości. Nie tylko dlatego że idealizuje się ten świat sprzed wielu lat ale i że niekoniecznie to co przyszło i zastąpiło stare jest czymś lepszym. Jest czymś innym i to nie zawsze jest miłe sercu. Być może i o tym myślał autor pisząc tę książkę a może trochę to wszystko spłycam. Pozdr.

Nie chcę oceniać treści, bo każdy Czytelnik sam dostaje od autora prawo do oceny, czy cuda, działania nadprzyrodzone, proroctwa albo relikwie są prawdą objawioną czy też może fałszem i mistyfikacją. Chcę natomiast skupić się na metodzie, jaką autor się posłużył, pisząc o tych wszystkich przypadkach. Dokonał tego w sposób - dla mnie - niebywały i niezwykle trudny: czytając książkę ani razu nie odniosłam wrażenia, że John Thavis opowiada się za którąś ze stron - ani sceptyków ani wierzących. Narracja jest absolutnie obiektywna, a argumenty są dobrze wyważone i - co ważne - jedynie zgodne z faktami, udokumentowaniem danych zjawisk. Brak tu ataków, wyśmiewania czy kpiny w stosunku do którejkolwiek ze stron. Thavis zachował pełną powagę, szacunek i odpowiednią - w mojej ocenie - narrację dla każdego opisywanego zjawiska czy przypadku. Bardzo to doceniam, ponieważ sprawia to, że Czytelnik sam musi rozeznać, czy to, o czym pisze autor jest w jego opinii prawdą i czy zgadza się z oficjalnym stanowiskiem Kościoła, czy też nie. I choć opisane w książce przypadki wydają się przeczyć rozumnemu pojmowaniu rzeczy, to na pewno nie pozostawiają obojętnym, nawet jeśli wywołują tylko lekceważący uśmieszek pod nosem. Ponadto autor ukazuje bardzo ważne i jakże paradoksalne zajście: często najzagorzalszymi sceptykami wobec znaków z Nieba są nie naukowcy czy lekarze, ale urzędnicy watykańscy, będący w stanie kapłańskim, którzy z Pismem mają (a przynajmniej powinni mieć) styczność na co dzień, a działanie Boga na Ziemi nieustannie nie schodzi z ich ust...

Przeczytałem nowe rozszerzone wydanie z 2025 roku, dzięki czemu został podsumowany także pontyfikat papieża Franciszka. Został i on krytycznie oceniony, za niepotrzebne zbliżanie się do pojednania z islamem, religią wojny. Niestety autor nie ma dobrych wiadomości dla chrześcijan, których masowo ubywa, tak jak i kapłanów. Pokazuje różnice między oboma religiami, jak wiele jest absurdów w religii islamu. Pozostaje żyć nadzieją, że jeszcze chrześcijaństwo odżyje i że tytułowy dżihad nie doprowadzi nie doprowadzi do samozagłady Zachodu jaki był znany przez wieki.

[...] Jak odnaleźć terrorystę? Nad takim pytaniem głowią się służby specjalne niemal wszystkich państw świata. Jak znaleźć byłego terrorystę? Należy zwrócić się do prawnika, który go reprezentuje, i negocjować z nim cenę, za jaką jego podopieczny gotów jest opowiadać o swojej przeszłości. 𝗣𝗔𝗦𝗝𝗢𝗡𝗨𝗝Ą𝗖𝗔 𝗜 𝗥𝗭𝗘𝗧𝗘𝗟𝗡𝗔 𝗥𝗢𝗕𝗢𝗧𝗔 𝗗𝗭𝗜𝗘𝗡𝗡𝗜𝗞𝗔𝗥𝗦𝗞𝗢 - Ś𝗟𝗘𝗗𝗖𝗭𝗔 𝗢 𝗡𝗔𝗥𝗢𝗗𝗭𝗜𝗡𝗔𝗖𝗛 𝗪𝗦𝗣𝗢́Ł𝗖𝗭𝗘𝗦𝗡𝗘𝗚𝗢 𝗣𝗥𝗭𝗘𝗠𝗬𝗦Ł𝗨 𝗧𝗘𝗥𝗥𝗢𝗥𝗬𝗦𝗧𝗬𝗖𝗭𝗡𝗘𝗚𝗢 ⵑ Momentami czyta się to jak wyśmienitą powieść szpiegowską, jednak wszelkie zawarte tutaj informacje szybko uświadamiają, że mamy do czynienia z rzeczywistymi wydarzeniami, istniejącymi osobami i brutalnymi terrorystami, dla których morderstwa, gwałty, porwania na zlecenie to chleb powszedni. Nie mogłam się od niej oderwać dopóki nie doczytałam do końca. Od ataku organizacji palestyńskie "Czarny Wrzesień" podczas Olimpiady 1981 w Niemczech, poprzez informacje na temat funkcjonowania „szczurzego śladu” czyli metodę działania izraelskich sayanim, którzy też działali na terenie PRL. Organizacji Wyzwolenia Palestyny . Działania Mosadu. IRA. ETA. KGB. Bojówki Armii Czerwonej, Rosyjska mafia. Handel bronią. Hodowanie arabskich terrorystów. BND (tajna służba Republiki Federalnej Niemiec) . Powstanie pierwszej w dziejach OWP służby bezpieczeństwa. Organizacja ta nosiła nazwę El Rasd („Obserwacja”) a jej założycielem był Abu Daud czyli nie kto inny jak „rzeźnika z Monachium, a raczej Mohammad Oudeh. Związki RAF ze służbami bloku wschodniego. Działanie wywiadu i kontrwywiadu na terenie PRL-u. I przeogromna ilość innych ważnych informacji. Nie będę ich wymieniała, żeby nie spoiler-ować. To tak tylko na zachętę. Wszystko skrupulatnie opisane i opatrzone kopiami zarchiwizowanych tajnych maszynopisów. Raportów z przesłuchań świadków z zamachu na Abu Daud (to jedno z jego pseudonimów) Dodatkowo okraszone świetnym komentarzem z zebranych materiałów, wywiadów i rozmów z przedstawicielami kontrwywiadu. Opis działania siatki wywiadowczej, działającej na terenie całego świata, łącznie z Polską oraz tajnymi agentami. Niektórzy z nich byli podwójnymi agentami a nawet potrójnymi. Lektura obowiązkowa dla każdego kto interesuje się szeroko pojętym zagadnieniem terroryzmu, szpiegostwa, działalnością tajnych służb, wywiadowców i agentów. Najbardziej wstrząsnęła mną rozmowa z Bettina Róhl, jedną z bliźniaczek uprowadzonych przez RAF w celu wysłania ich do palestyńskiego obozu szkoleniowego dla sierot przez własną matkę. To było emocjonalne. 𝗭𝗗𝗘𝗖𝗬𝗗𝗢𝗪𝗔𝗡𝗜𝗘 𝗣 𝗢 𝗟 𝗘 𝗖 𝗔 𝗠 ⵑ [...] Oczywiście, że starzy członkowie RAF próbują to tuszować. Nie chcą przyznać się do tego, że na początku swojej wielkiej rewolucji uprowadzili dwójkę małych dzieci. Bettina Róhl. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 : Kilka wybranych dodatkowych źródeł informacji, którymi posiłkowali się autorzy tej książki umieszczonych w tekście, po które również warto sięgnąć : Metodę działania sayanim najpełniej opisał Victor Ostrovsky, były oficer Mossadu, który uciekł do Stanów Zjednoczonych. Podaje on przykłady sayanim, którzy przez kilkadziesiąt lat prowadzili normalne życie w swoim kraju, aby uczestniczyć w akcji porwania bądź kradzieży ważnej technologii, gdy dostali odpowiedni sygnał z Mossadu. KSIĄŻKI : Victor Ostrovsky, The Other Side of Deception, Harper Collins Publishers Inc., New York 1994 - wyd. poi.: Drugie oblicze zdrady, tłum. Mariusz Seweryński, Da Capo, Warszawa 1998. Markus Wolf, Anne Mc Elvoy, Man without a Face. The Autobiography of comm unism’s greatest spymaster, Times Books/Random House Inc., New York 1997 - wyd. poi.: Człowiek bez twarzy. Autobiografia szefa najgroźniejszego wywiadu komunistycznego, Wydawnictwo Laguna, Warszawa 1998 . Roger Faligot i Rémi Kauffer, autorzy opracowania Służby specjalne. Historia wywiadu i kontrwywiadu na świecie, wskazują na wielką rolę, jaką na Bliskim Wschodzie odgrywał Wadim Wasiliewicz Kirpiczenko, wysoki oficer KGB. Udo Ulfkotte, Pod osłoną mroku. Wielkie wywiady bez tajemnic, tłum. Kazimierz Szarski, Książka i Wiedza, Warszawa 2008 Claire Sterling, Sieć terroru. Prawda o międzynarodowym terroryzmie, tłum. Małgorzata Fogg i Elżbieta Petrajtis-O’Neill, Wydawnictwo Głos, Warszawa 1990, s. 151 Z kolein David Yallop w swojej książce "W pogoni za Szakalem" twierdzi, że ustalenia Claire Sterling nie są warte funta kłaków i zostały zmanipulowane przez CIA. Yallop zarzuca autorce, że pisała swoją książkę, inspirując się wyłącznie wytycznymi CIA, i nie sprawdziła u źródeł faktów, które podaje jako pewne. Polecam przy okazji również kanał : https://www.youtube.com/@WitoldGadowski Warto zajrzeć i posłuchać. Nie ze wszystkim co mówi Witold Gadowski się utożsamiam tudzież zgadzam, ale uważam że trzeba poznać różnie poglądy i punkty widzenia, żeby samemu na dany temat wyrobić sobie zdanie. Ponad to istnieje również księgarenka, w której znajdują się bardzo ciekawe pozycje : https://sklep.gadowskiksiegarnia.pl/Ksiazki/pa/7

Bardzo długo zabierałam się do tej książki i bardzo długo ją czytałam. Pana Piotra znam i słucham codziennie na popularnym portalu, dlatego wiedziałam, że jego powieść nie będzie zwyczajna...i rzeczywiście nie jest. Jerzy Gdula żydowskie dziecko znalezione przez polskie małżeństwo. Dobrze sytuowanemu maluchowi życie wywróciło się do góry nogami, a rodzice zapewne zginęli. Na tym miejscu pojawili się inni opiekunowie, inna religia, nawet pomieszczenia w domu były zupełnie inne. Bardzo mądrze nowi rodzice mimo braków w wyksztalceniu i obyciu uczyli się wszystkiego od chłopca, a chłopiec uczył się od nich. Niestety w dorosłym życiu sytuacja nie wyglądała tak sielankowo. Oficer wywiadu, tropiący żołnierzy uznawanych za wrogów systemu, dalej...redaktor wydający książki, sprzedajna żona, wreszcie ucieczka w roku pogromu żydów z Polski 1968 do Londynu . I niby wszystko byłoby w porządku, ale Jerzy napisał paszkwil, który budził z jednej strony zachwyt, a z drugiej naszpikowany był samymi antypolskimi przekłamaniami. Dlaczego Jerzy tak zrobił? Autor dosyć dobrze to wyjaśnia .. i tyle resztę należ przeczytać, chociaż lektura to niełatwa. Polecam dla chcących wiedzieć więcej, czasami nie wygodnej prawdy.

Cezary Gmyz – człowiek dla którego prawda jest najważniejsza i całe swoje życie (nie tylko pracę) poświęca aby do niej dotrzeć. Ta książka jest tego dobrym dowodem. Z jednej strony opisuje kulisy pracy dziennikarza śledczego z drugiej strony kulisy funkcjonowania władzy. To jest chyba największą jej wartością. Autor jest wielkim praktykiem tego co robi, z bogatym doświadczeniem. Do tego odważny, konsekwentny i nie uznający żadnych kompromisów. Warto ją przeczytać, nie tylko aby poznać tło niektórych wydarzeń politycznych, ale również by poznać tych, którzy je dla nas odkrywają.

Lewizna zamiast czytać coś na swoim poziomie: Lenina, Jasia Kapelę, oba artykuły Balcerowicza, twórczość Michnik Adama i Piątek Tomasza wzięła się za rozkminianie esejów historycznych! W pamięć zapadł mi osobnik, który zachlipał: "autor stara się ośmieszyć komunistów", to o Beevorze. STARA SIĘ, bo ośmieszenie zła absolutnego jest prawie niemożliwe. Udaje się tylko w kawałach; towarzysze, podobno u was w kołchozie są kanibale? Pyta towarzysz komisarz ludowy. - Nie ma, ostatniego zjedliśmy rano. - Więc ostrzegam, "czerwone i innokolorowe osoby", łapy jak najdalej od prof. Marka Jana Chodakiewicza. I w ogóle od poważnych prac nt. historii.

Tajne akta S” to nie jest kolejna powieść szpiegowska – to chłodny, momentami przerażający zapis faktów, zeznań i dokumentów z czasów katastrofy smoleńskiej, rzucających cień na fundamenty współczesnych państw demokratycznych. Głównym tematem publikacji są niejasne powiązania między rosyjskimi oligarchami, tajnymi służbami a elitami politycznymi Europy Zachodniej i Środkowej. Roth analizuje mechanizmy prania brudnych pieniędzy na masową skalę,wpływ rosyjskich interesów energetycznych na decyzje rządów europejskich oraz sieci powiązań korupcyjnych, które sprawiają, że granica między legalnym biznesem a mafią zaciera się. Rot nie boi się wymieniać nazwisk z pierwszych stron gazet. Jego ustalenia wielokrotnie kończyły się procesami sądowymi, co tylko potwierdza, że zadawał niewygodne pytania. Dla polskiego czytelnika książka może być szczególnie interesująca, ponieważ autor poświęca sporo miejsca Europie Wschodniej, analizując, jak postkomunistyczne powiązania wpłynęły na kształtowanie się nowych elit władzy. „Tajne akta S” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami gabinetów, do których dostęp mają tylko nieliczni. To książka niewygodna, miejscami trudna, ale otwierająca oczy. Roth udowadnia, że informacja jest najpotężniejszą bronią, a milczenie elit bywa opłacone bardzo wysoką ceną.

Definicja Polaka: Jestem Polakiem - to znaczy, że należę do narodu polskiego... czuję swą ścisłą łączność z całą Polską: z dzisiejszą, która bądź cierpi prześladowanie ( po Targowicy, Tuskowica )... wszystko co polskie jest moje: niczego się wyrzec nie mogę !!! R.D. 1903 r. Autor jest obok J. Piłsudskiego i I. Paderewskiego nazywany OJCEM POLSKIEJ NIEPODLEGŁOŚCI !!! Pomimo to niewiele jest w historii Polski osób na których temat pojawiło się tyle kłamstw i fałszywych informacji. Najczęściej bazujących na stereotypach, niewiedzy, ale przede wszystkim na złej woli ! W czasach PRL -u książka była zakazana przez cenzurę. Ja czytałem ją wydaną w drugim obiegu. " Myśli nowoczesnego Polaka " są arcydziełem polskiej myśli politycznej. To najważniejsze z dzieł politycznych Dmowskiego oprócz pogłębionej oceny sytuacji politycznej Polski oraz charakteru narodowego Polaków zawiera podstawową wykładnię zasad, jakimi powinien kierować się ruch narodowy i cały naród w dążeniu do odzyskania i zachowania państwowej suwerenności i tożsamości narodowej. Książka definiuje polskość jako odpowiedzialność, łączność z całą historią oraz obowiązek budowania silnego państwa. Podkreśla, że polskość to nie tylko emocje ale świadome działanie, praca nad słabościami narodu i priorytet interesu narodu. Uważa, że naród musi stać się nowoczesny, zorganizowany i zdolny do konkurencji międzynarodowej !!! Jeśli masz trochę oleju w głowie zrozumiesz dlaczego i przez kogo, poglądy autora i on sam były, są i będą zwalczane !!! POLECAM !!!

Bohater? Zdrajca? Twórca kultu? Terrorysta z placu grzybowskiego? Zamachowiec? Socjalista? Zdolny by poświęcić wszystko? To fascynujące i zatrważające, że tak wiele różnych postaci kryje się w jednej osobie Większość dyktatorów ma tak jaskrawe cechy, że ludzie intuicyjnie wiedzą, z jaką osobą mają do czynienia. W przypadku Piłsudskiego nawet zamach stanu, był zamachem w jakiejś części iluzorycznym, zamachem po władzę, by tej władzy nie przejąć. Uratować Polskę, by jej nie uchronić przed potworem własnej partii. Wykorzystać socjalizm, by go porzucić na przystanku niepodległość. Czy my nie potrafimy inaczej? Czy Piłsudski to my? My piłsudczycy? Maurycy Mochnacki "W Polsce nigdy nic się nie kończy, ani nie zaczyna do końca" Czy Piłsudskiego trawiły wyrzuty sumienia, gdy wykonywał akcje sabotażowe? Czy martwił się o rodzinę? O dzieci? O kochankę? Czy widział w siebie konwertytę? Czy analizował swoje działanie przez pryzmat literatury ukochanego Słowackiego? Czy "wybrał zamiast domu gniazdo na skałach orła" Beniowskiego? Czy uważał się w jakiejś części za Króla-Ducha? Czy my Polacy musimy budować zawsze wewnętrzne kręgi? Swoiste kapliczki wpływów? Rozgrywać jeden krąg na drugi, tylko by je balansować? Czy my musimy kochać pieniądze i je jednocześnie nienawidzić? Czy nie możemy ich po prostu zarabiać, wydawać, oszczędzać i inwestować? Czemu ojcem narodu jest abnegat, którego partia była jedną wielką machiną korupcyjną, ale który sam musiał dorabiać w swojej, notabene podarowanej. willi w Sulejówku hodujac jedwabniki? Czy podpisując dekret na miliony samemu żyje się o herbacie i tytoniu? Czemu będąc Polakiem trzeba tworzyć mity? Czemu trzeba mieć swój mit grupy znajomych, grupy w szkole, grupy trzymającej władzę, w końcu mit legionu? Nawet legiony nie były jego, a ich twórcy zostali zapomniani, sam ich zapomniałem. Moja wiedza militarna jest znikoma. Nie wiedziałem, że praktyczny brak lotnictwa w WW2 był efektem niechęci marszałka do samego lotnictwa. Poza tym było ono rozwijane przez wroga Zagórskiego (oczywiście zamordowanego). Rozwadowski obrońca rządu w 1926 był twórcą skutecznej strategii artyleryjskiej w 1915 roku, która pozwoliła Niemcom wygrać wojnę w 1939r. Ponoć po jego śmierci sanatorzy wywoływali duchy i zjawa która się pojawiła miała wyzwać od najgorszych Rydza, według świadków wydarzenia było to najlepsze potwierdzenie sukcesu seansu.

Książka “Resortowe dzieci. Media” przedstawia tezę, że wielu znanych dziennikarzy i ludzi mediów w Polsce wywodzi się ze środowisk powiązanych z aparatem PRL. Przytaczane są dokumenty i biogramy potwierdzające ciągłość dawnych wpływów w III RP. Lekturę ciężko się czyta, dużo nazwisk i różnych faktów, ale warto było dowiedzieć się o ludziach, którzy zasiadali w mediach, rządzili Polską.

Świetna książka przedstawiająca najnowszą historię Polski polecam ją wszystkim którzy pragną zrozumieć bardzo skomplikowaną sytuację polityczną w Polsce w ostatnich dekadach których konsekwencje odczuwamy do dziś doskonała pozycja dla patriotów którzy niekoniecznie muszą pamiętać te wydarzenia książkę przeczytałem w dwa dni co świadczy o tym że jest to wspaniała literatura dla każdego kto lubi historię i pragnie zrozumieć wydarzenia z ostatnich lat

Książka opisuje historię ruchu narodowego od zaborów do około 2014 roku. Wiele wątków jest bardzo ciekawych, szczególnie barwnie opisano okres międzywojenny, nuda wkrada się pod koniec PRL-u, gdy opisywane są liczne małe grupy i organizacje. Książka nastawiona lekko politycznie,jednak broni racji grupy w sposób elegancki i nie przesadzony. Książka z pewnością może znacząco wzbogacić wiedzę historyczną którą można śmiało wykorzystywać w rozmowach i dyskusjach.