Kuroshitsuji Tom 15

Napomknę, że miałam już styczność z tą mangą. Przeczytałam ją, gdy była tłumaczona na jednej ze stron skanlacyjnych przed zlicencjonowaniem jej. Kiedy tylko przypomniałam sobie o niej, nie była już dostępna w sprzedaży. Ale Bogu dzięki! Dorwałam te dwa tomy na Allegro! Czuję ogromny sentyment do tego tytułu. Przypominają mi się moje początki z mangą. Jest to naprawdę świetna komedia z romansem i nie sposób się nie uśmiechnąć podczas czytania. Nie ma sensu się rozpisywać na jej temat, trzeba po prostu wsiąść i przeczytać! Gorąco polecam!

⏳ „Pandora Hearts” Jun Mochizuki 📖 Recenzja tomów 7-9 Choć na początku może się wydawać, że w tych trzech tomach dzieje się niewiele, szybko okazuje się, że to właśnie tutaj Jun Mochizuki otwiera przed nami drzwi do pierwszych, najważniejszych tajemnic swojego świata. Mamy do czynienia nie tylko z porcją humoru i oddechem w postaci „pijanej imprezy”, gdzie bohaterowie pokazują swoje mniej poważne oblicze, ale przede wszystkim z niezwykle intensywnym „lore dropem”, który zmienia nasze spojrzenie na fabułę. 👀 Największe wrażenie zrobiła na mnie historia Breaka. To właśnie tutaj dowiadujemy się, że dawniej nosił imię Kevin Regnard, a jego przeszłość jako nielegalnego kontrahenta jest jednocześnie tragiczna i przerażająca. Jego spotkanie z Intencją Otchłani i utrata oka to momenty, które mrożą krew w żyłach. Brutalność tej sceny, nawet bez drastycznych szczegółów, działa na wyobraźnię i podkreśla, jak groźnym miejscem jest Otchłań. Nową i niezwykle intrygującą postacią staje się Rufus Barma, który dzieli się z bohaterami kluczowymi informacjami. To właśnie od niego padają słowa, które odwracają wszystko do góry nogami: Alice (B-Rabbit) i Intencja Otchłani to bliźniaczki. Odkrycie tego sekretu sprawia, że cały wątek tragedii w Sablier nabiera nowej, mroczniejszej głębi, bo przypominam... Alice zginęła podczas tej tragedii. Podróż do dawnej stolicy staje się kolejnym punktem zwrotnym. Główni bohaterowie po raz kolejny spotykają Elliota i Leo, ale przede wszystkim jest nam po raz pierwszy pokazana twarz samego Glena Baskerville’a. Jego łańcuch – Jabberwock – to cudowna perełka dla fanów „Alicji w Krainie Czarów”. Im dalej wchodzimy w mrok Sablier, tym mocniej czujemy, że jesteśmy świadkami rozwoju opowieści, która nie boi się balansować na granicy tragedii, poświęcenia i sekretów, które mogą złamać bohaterów. Po lekturze tych tomów nie mam wątpliwości, co do jednego: fabuła zaczyna się naprawdę rozkręcać. Postacie, które znamy od początku, powoli się zmieniają i dojrzewają, a ich ewolucja jest satysfakcjonująca i wiarygodna. To nie tylko manga dla fanów „Alicji w Krainie Czarów” czy miłośników starszych tytułów. To historia, która zachwyci każdego, kto ceni głęboką fabułę, misternie utkane relacje i mroczne tajemnice.

RECENZJA TOMÓW 3-9 http://miedzysklejonymikartkami.blogspot.com/2015/07/150-dogs-bullets-carnage-3-9-wszystko.html W Dogs zakochałam się rok temu i teraz, po lekturze kolejnych tomów, moje uczucie w ogóle nie zmalało. Przyszłość, Europa. Miasto gigant podzielone jest na część nadziemną i podziemną. W Podziemiu królują gangi, przemoc oraz nielegalne modyfikacje genetyczne. Giną dzieci, by zasilić armię potworną armię szalonej Matki, która hoduje coraz to nowsze generacje posłusznych sobie psów. Części jednak udaje się uciec i to oni stają się ostatnią linią obrony przed własną Rodziną. Pierwszą, największą i niezaprzeczalną zaletą Dogsów jest atmosfera i to, co się na nią składa. A więc przede wszystkim kreska. Jest obłędna. Na pierwszy rzut oka cienka i minimalistyczna, ale chwila, chwila. Odniosłam wrażenie, że pod względem warsztatu mangi przyjęło się traktować jako niższy podgatunek komiksu - bo to to się prawie tylko na postacie składa. Shirow Miwa potrafi kilkoma "machnięciami" świetnie oddać ogólny zarys i detale otoczenia. Ale nie o tym chciałam pisać. Tylko o scenach walki, których w Dogs nie brakuje. Taki na przykład tom 2, to prawie sama nawalanka była. W dalszych tomach na szczęście otrzymaliśmy nieco więcej treści. Rysunek jest niesamowicie dynamiczny i ekspresyjny. Żałuję, że nie mogę wam pokazać najlepszych przykładów, ale ktoś koniecznie musiał dostać swoje mangi z powrotem, a Internety widać na czym innym się skupiają. Czasami trzeba dłużej się przyjrzeć, by wyłapać wszystkie niuanse albo, wręcz przeciwnie, ogarnąć co się dzieje - bohaterowie poruszają się naprawdę szybko :) Atmosferę świetnie budują też puste kadry, a sama manga sprawia wrażenie gotowego szkicu ujęć do filmu. Właśnie to lubię we wszelkiego rodzaju komiksach. Czy mam jakiś zarzut? Maleńki. Czcionka szeryfowa w "okienkach" narracyjnych. Zadziwiająco mocno mi przeszkadzała i psuła efekt. Shirow Miwa stworzyła ciekawy, pełen szczegółów świat. Współczesny schemat półświatka świetnie odnalazł się w przyszłości. Ciekawie pokazano ewolucję psów i różnice między pokoleniami, a mutanci są wspaniale narysowani. Chociaż z niesamowitą kreską autorki, aż prosiłoby się o kilka kadrów miasta... *.* Drugim ogroomnym plusem są postacie. Bardzo ciekawe i bardzo niezapomniane. Moim ulubionym jest przedstawiony poniżej Badou. Dziwaczny humor i zamiłowanie do fajków [tak, w tej odmianie, i to naprawdę najlepsza akcja marketingowa przeciwko paleniu :]]. Uwielbiam też Michaiłowa [na okładce], Bishopa [niestety, jeszcze nie było nam dane zobaczyć walki z jego udziałem] oraz Piekielne Bliźniaczki. Wysuwający się na pierwszy plan Heine i Naoto za to mnie niemiłosiernie irytują, ale wynagradzają mi ich świetni bohaterowie drugoplanowi. Niemal każda postać posiada historię z przeszłości, która w znaczący sposób wpływa na teraźniejsze wydarzenia. Tu warto zwrócić uwagę na retrospekcje, które znajdziemy chyba w każdym tomie. Autorka zauważyła, że najmocniej zapamiętujemy te drastyczniejsze, dlatego fragmenty wydają się nieco poszarpane logicznie i przez to bardziej realistyczne. Dogs przypominają najlepszy film akcji sf, którego nigdy nie obejrzałeś. Dialogów nie ma za dużo, więc czyta się szybko, ale jednocześnie samemu chce się zatrzymać na dłużej i przyjrzeć szczegółom. Shirow Miwa powoli wydziela na fragmenty układanki, mocno podkręcając napięcie. A co najlepsze sama manga niesamowicie stymuluje moją wyobraźnię tak, że po zakończeniu każdego tomiku mogłabym usiąść do komputera i pisać przez następne kilka godzin. Ale nie mam takiej cierpliwości, więc połykam na raz :D Ukazał się jeszcze tom 10., ale lojalnie poinformowano mnie, że kończy się w środku akcji, a kolejnych jeszcze nie wydano, więc... wytrzymam. Wytrzymam, bo muszę.

Szesnasty tom Kuroshitsuji koncentruje się na zupełnie nieznanym mi temacie, jakim jest krykiet. Wynika to z zagadki, jaką bohaterowie próbują rozwiązać na terenie prestiżowej uczelni. Ciel bierze udział w szkolnej imprezie, gdzie reprezentacje domów zmierzą się w tym sporcie. Wszystko po to by zwycięzcy mogli skorzystać z herbatki z rektorem. Bohaterowie liczą, że spotkanie z włodarzem uczelni pozwoli rozwiązać zagadkę zaginionych uczniów. Pierw muszą się wykazać w sporcie. Ciel nie jest mistrzem tej dyscypliny, więc będzie korzystał ze wszystkich sztuczek, by wygrać. Czy odniesie on sukces i okaże się specem od krykieta?

Powrót do tej serii to dla mnie prawdziwa sentymentalna podróż i choć czas płynie, czar tej opowieści ani trochę nie zblakł. Wręcz przeciwnie – dziś dostrzegam w niej o wiele więcej niż kiedyś! Tomy 4-6 rozwijają historię z rozmachem: pojawiają się nowe łańcuchy, kolejne elementy układanki i coraz głębsze nawiązania z "Alicją w Krainie Czarów". Jako fanka tej klasycznej baśni jestem zachwycona liczbą tych nawiązań! Kot z Cheshire, Szalony Kapelusznik, Jednorożec, Suseł, a nawet Lew – wszystkie te motywy pojawiają się w formie łańcuchów, budując atmosferę magicznej, ale też niepokojąco mrocznej Otchłani. Widać, że Jun Mochizuki zainspirowała się twórczością Lewisa Carrolla, którą następnie przetworzyła na własnych, pełnych zgrozy i emocji, zasadach. To właśnie emocje są dla mnie sercem tych tomów. Niezręczne, piękne spotkania po latach pokazują, jak wiele zmienił czas. Ada, choć starsza fizycznie, wciąż traktuje Oza jak starszego brata, co jest tak urocze, że aż ściska serce. Alice z kolei mierzy się z utratą wspomnień, które (być może) sama postanowiła wymazać, bo zapomnienie było jedyną ucieczką przed traumą. To bolesne, ale też intrygujące. Czy można naprawdę żyć, nie znając swojej przeszłości? W 6. tomie poznajemy Elliota i Leo – duet wyrazisty i szybko zapadający w pamięć. Szczególnie Elliot poruszył mnie swoją przemową o tym, że gotowość do poświęcenia siebie dla innych bywa tylko pozorem altruizmu. To właśnie jego słowa stają się dla Oza brutalnym, ale potrzebnym przebudzeniem. Przypominają, że warto walczyć o siebie, a nie tylko o innych. Na ten moment „Pandora Hearts" objawia się jako opowieść nie tylko o łańcuchach i mrocznych sekretach, ale też o dorastaniu, winie, pamięci i tym, że nie można zostawić swoich bliskich samych tylko dlatego, że uznaliśmy własne życie za mniej ważne. Polecam ten tytuł z całego serducha. 🥰❤️

Królowa nie daje spokoju bohaterom. Nawet po przejściu z podłymi żniwiarzami, zgniłymi trupami i morząca krew w żyłach katastrofą Ciel musi wypełniać kolejne zadania dla korony. Tym razem celem jest, dostanie się do prestiżowej akademii, by dowiedzieć się więcej na temat pewnego ucznia. Chłopak nie kontaktował się z rodziną od dłuższego czasu i słuch po nim zaginał. Ciel będzie udawał ucznia tej szkoły i w ten sposób ma pozyskać cenne informacje na temat chłopaka. Tylko czy panicz przyzwyczajony do wygodnego życia i pysznych posiłków spod ręki służby poradzi sobie w nowym środowisku? https://operacjapanda.pl/2024/recenzja-mangi-kuroshitsuji-tom-11-15

Jakby nie można było wydać Beast Mastera w jednym tomie, a różnych innych opowiadanek autorki w osobnym? Objętościowo podobnie, jakościowo przepaść. Stąd chyba odwołuję polowanie na papierowe wydanie... Sam właściwy Beast Master też słabiej, bo z uroczego romansu przerodziło się w pseudo-mafia dramę... Klimaty już bardziej moje, stąd słabe ich wykonanie boli tak bardzo.

*To będzie wspólna opinia do całej serii, chyba że któryś tom czymś się wyróżni w przyszłości* Mroczna i brutalna. Klimat gangów, podziemia i barku skrupułów. Świat i państwa właściwie nie istnieją. Gwałtowa i interesująca, a przedewszytkim jest dla mnie świetną odskocznią, bo jest totalnie inna niż to co ostatnio czytałam.

Wypowiem się o całej serii, tak mi będzie najłatwiej: Karneval dał mi dokładnie to, czego potrzebowałam od dobrej mangi. Mamy tu zarówno wątki humorystyczne, główną linię fabularną oraz z czasem dość sporo wątków pobocznych. Postaci używają sarkazmu, a humor nie dominuje nad wątkami, przez co dalej główny klimat skupia się na akcji i zagadkach. Postaci tak naprawdę nie jest dużo, zaś są one zróżnicowane, dlatego każdy odbiorca może znaleźć swojego ulubieńca. Ponadto postaci mają jakieś głębsze umotywowania, jest bardzo niedużo, które "tak po prostu są", oni mają swój cel. Co czasami wychodzi w dialogach. Mój taki jedyny zarzut, jak myślę, to że gdzieś przy 20 tomiku zaczynam zauważać, że autorka na kilka wydań straciła pewność, do czego fabuła zmierza. Niedawno odzyskałam wiarę w jakiś jasny, nakierowany cel. Pierwotnie manga miała się zawrzeć w 20 tomikach, więc podejrzewam, że autorka po pewnym czasie dopiero zdecydowała się tę pozycję kontynuować. Na ten moment cieszę się z tego, co się dzieje fabulanie i jestem bardzo zainteresowana dalszym rozwojem wydarzeń.

Pomimo że na początku pierwsze dwa tomy były dość inne ponieważ fabuła była o wiele szybsza, to ten pomimo jak sama autorka pisła, że miala ograniczoną liczbę stron to oddawał w pełni jak wspaniałe emocje mieli bohaterowie i także dostarczyłam nam tych emocji, historia była wspaniała a zakończenie mnie zachwyciło, obejrzałam anime pierwsze i według mnie 3 tom tej serii był idealny, rysunki walk jak i samych bohaterów były piękne a historia jak pisałam jest zachwycająca. Polecam każdemu tą mangę lub anime, sama kupiłam mangę bardziej ze względu braku dodruków i nie wiedziałem do końca o czym będzie ale nie zawiodłam się więc naprawdę zachęcam!

TAJEMNICE WYCHODZĄ NA JAW Po przeczytaniu pierwszego tomu „Karnevala” nie byłem w pełni przekonany do tej mangi. Teraz, po lekturze ciągu dalszego, moje odczucia o dziwo się nie zmieniły. Wciąż więc waham się z ostateczną jej oceną, i wciąż jestem ciekaw jak rozwinie się dalej. Dlatego z ochotą sięgnę po kolejne części, a póki co mogę powiedzieć, że bawiłem się nieźle i choć nie wszystko mnie kupiło, były momenty, które naprawdę mnie wciągnęły, a nawet bardzo pozytywnie zaskoczyły. Nai i Gareki trafili do Cyrku, ale to nie oznacza końca ich kłopotów ani rozwiązania kwestii poszukiwań. Kiedy wizja Karoku pozbawia Naia przytomności, na jaw zaczynają wychodzić rzeczy na temat chłopaka, jakich nikt by się nie spodziewał. Odkrycie jego największej tajemnicy sprawia, że Gareki zaczyna traktować go zupełnie inaczej, ale co właściwie oznaczać ona będzie dla rozwoju wydarzeń i naszych bohaterów? I co na nich wszystkich czeka w kwaterze głównej Cyrku, do której właśnie zmierzają? Całość recenzji na moim blogu: http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2018/10/karneval-2-touya-mikanagi.html

Drugi tom jest o niebo lepszy od pierwszego. Mniejsza o fabułę. Największym plusem drugiego tomiku jest język, jakim posługują się bohaterowie. Nie do końca grzeczny, nie całkiem poprawny, za to bardzo współczesny i życiowy :). Zaśmiewałam się jak bura koza i jestem z siebie zadowolona, że nie poprzestałam na 1-szym tomie. Tłumacz warty uwagi. Jakość druku niestety nadal zła - rozmyte rysunki wywołują chęć udania się na wizytę do okulisty ==

Czy kiedykolwiek byliście zakochani i nie potrafiliście wyrazić tego co czujecie tej jedynej osobie? A jak już przychodziło co do czego wasze bariery nieśmiałości w końcu ustąpiły, jednak ta druga osoba nie wzięła tego zbyt poważnie? Co robiłyście/robiliście kiedy sprawy przyjmowały zupełnie inny obrót? Pytań moglibyśmy mnożyć, ponieważ miłość to uczucie skomplikowane. Każda persona rozumie ją na swój własny sposób i nie zrozumie do końca jeżeli nie pozna tej prawdziwej miłości do drugiej osoby, którą sami zazwyczaj wybieramy. A jak jest z naszymi bohaterami? Otóż... Homoseksualista i homofob „Zastanawia mnie, czy miłość ma datę ważności. Jeżeli tak, to ciekawe kiedy upływa.” Tetsuhiro Morinaga jest studentem pierwszego roku na Wydziale Rolnictwa oraz asystentem Souichiego Tatsumi prowadzącego badania w szkolnym laboratorium. Wydawać by się mogło, że Morinaga prowadzi normalne studenckie życie. Oczywiście szkoła, czasem do baru, by porozmawiać ze starymi znajomymi, i znów szkoła. Jednak w jego życiu, a raczej jego sercu i myślach zagościł starszy kolega Souichi... Ciąg Dalszy na --> LINK: http://manga-no-tsuki.blogspot.com/2013/10/19-zakochany-tyran-hinako-takanaga.html

Another 2-nd period jest bezpośrednią kontynuacją pierwszego tomu. Czym jest Another przybliżyłem dokładnie w mojej opinii do pierwszego tomu. Tutaj skupiam się bezpośrednio nad charakterystyką części drugiej. Akcja rozgrywa się bezpośrednio po szokujących wydarzeniach z ostatnich stron Ahother 1. Pierwszy tom stworzył solidną podbudowę pod kolejne części, ale to dopiero drugi zeszyt pokazał siłę tej historii. Fabuła wciąga i bardzo ciężko się od niej oderwać. Swoją konstrukcją przypomina mi kultowy horror Kojiego Suzukiego - "The Ring". Również tutaj mamy klątwy, dusze zmarłych powracających zza grobu i dramatyczne, niespodziewane wypadki. Śmierci niektórych osób nawet nie widzimy na kartach mangi, co tylko dodaje imersji i sprawia, że czujemy się zaledwie częścią większej układanki. Another 2 polecam wszystkim co już zapoznali się z pierwszym tomem. Akcja zdecydowanie szybciej się rozkręca co kontrastuje z dość mozolnym tomem 1-wszym. Również ten rozdział kończy się porządnym kopnięciem, więc zaraz zabieram się za tom trzeci... Ocena: 8/10

Manga jest tak globalnie popularnym medium, dzięki któremu możemy doświadczać tak niezwykłej specyfiki komiksu z kraju kwitnącej wiśni, że aż moją osobę niegdyś jako całkowicie do mangi odwróconego plecami człowieka, nawet kpiącego z mangowego dorobku kulturowego na świecie, nagle po doświadczeniu tomów: 1 i 2 "DB Super" oraz tomu 1 "Hellsing", do końca nie wiedzieć czemu coś się we mnie ruszyło i przekonało moje ,,cztery leniwe litery” do tego typu narracji graficznych, do ich różnorodności. ,,Mangoholikiem” nazwać się jeszcze nie mogę, ale manga to niezwykle fantastyczne, doświadczone w swej różnorodności form kreacji i sposobności na przedstawienie historii, i to na małym ,,zeszytowym” formacie, i to w czarno-białej szacie graficznej, i to czytanej od prawej do lewej strony! Tak, można dostać od tego wszystkiego mangowego, cóż, swego rodzaju pozytywnego ,,kręciołka”, do tego stopnia, że za każdą kolejną przeczytaną mangą myślisz: ,,ale zaraz, jakie kolejne tomy mogę sobie wziąć na czytelniczy warsztat?". Mało tego, człowiek jest wtenczas tak przesycony, aż zanadto zbyt dobrymi mangowymi ,,crazy good vibes”, że jest w stanie zachowywać się jakby świata brakowało i nie można było się tej właśnie konkrentie chwili z kolejnym japońskim komiksem w rękach doczekać. Z tego wszystkiego aż zawołać w myślach czasami się powinno, ot tak: ,,Na japońską Yakuzę! Cóż można chcieć więcej, kultura tego kraju jest co najmniej nietuzinkowa”. Koniec końców doszło finalnie do tego, że – mówiąc prosto z mostu, troszkę brzydko – ot tak, z dupy, nagle po lekturze dwóch tomów DB Super, także pilotowego wydania mangi "Hellsing" przyszedł mi pewien natręt myślowy do głowy. Dzięki spostrzeżeniom płynącym z oczytania trzech pierwszych mang w moim życiu, postanowiłem zrobić sobie co najmniej lekką przerwę od komiksu wydawanego ze względu na swoją specyfikę i stylistykę w Japonii w gatunkach: fantasy, sci-fi, akcji i dynamiki, do której drzwi często puka horror, czy gotycka groza. Powiedzmy, że typową klasyczną ,, Shōnen” mangę oraz wiele pokrewnych jej rodzajów i przeznaczeń ze względu na wiele grup docelowych, zostawiłem za sobą. I tak, zainteresowały mnie o wiele, wiele bardziej – na co skromny wpływ miała manga Hellsing i moje doświadczenie z tym Uniwersum w anime Hellsing, Hellsing: Ultimate – rozmaite motywy, wątki, odmiany gatunkowe w horrorze i grozie w medium mangowym, związane z szeroko pojętym zabiegiem suspensu, gdzie w takowym suspensie wybijają się często klątwy i rozmaite tajemnice. Jak to się mówi, gdy często dokonuje się dość trudnych decyzji: koniec końców wiążąc się z o wiele bardziej thrillerowym, pełnym misterium i nienazwanej, zalegającej gdzieś głęboko, głęboko w rzeczywistości świata przedstawionego tajemnicy, klimatem – klimatem i atmosferą, za którą kryje się ,,to coś”, to ,,zło”, czy raczej przykre, negatywne fluktuacje emocji, wydarzenie i zlepki relacji, które wywołują podwyższony stan napięcia i oczekiwania, po krótkiej podsumowującej me tego rodzaju mangowe poszukiwania burzy mózgów, zdecydowałem się na pierwszy tom "Another". I nie jest to w żaden sposób pusta, tylko młodzieńcza, szkolna, jakby smagana romantyczną miłością historia – bo teoretycznie na pierwszy rzut oka z perspektywy okładki tomu 1 tejże mangi, fakt faktem: tak po prostu może ona wygląda, takie może sprawiać wrażenie – ani coś taniego i powielanego, ani coś ,,co kiedyś już było”. Another prezentuje dość specyficzny rodzaj świata wykreowanego przez twórców, także niecodzienny rodzaj gatunku horroro-thrilleru oraz postaci czy elementów drugoplanowych (wątki, przedmioty etc.), które zaczynają spełniać w fabule swoją rolę, powoli, ze strony na stronę, gdy wszystkie elementy całej opowieści zaczynają do siebie się zbliżać, w końcu łączyć, co wytrawny i skupiony na skrupulatnym doświadczaniu tomu czytelnik na pewno zauważy, a co wpłynie na jego ocenę całości tychże około 200 stron w tym przypadku tomu 1-ego materiału. W kwestii realizowanych w tej mandze bohaterów: ich historii, charakterów, osobowości, nawet doboru głównego żeńskiego i męskiego uczestnika tych osnutych tajemnicami zdarzeń do głównego zamierzenia fabularnego i stworzenia z tego odmiennego, specyficznego połączenia (postaci zarówno, co może zabrzmieć kontrowersyjnie, z całego 12-odcinkowego anime, jak i do momentu końca tomu 1 pierwowzoru mangowego były niczym kowale kujący dużą, jakże istotną część fabuły i całej nietuzinkowo zagadkowej atmosfery), wszystko to okazało się być bardzo udane, wyważone, precyzyjne, jakby ,,to coś, ta negatywna zła siła" to kreowała i za tym stałą. Musimy zrozumieć, że to jak w obrazie całości rysowanych i pisanych około 200 stron pierwszej z wielu tomów opowieści Ayatsuji i Kiyohary, zachowywały się przede wszystkim Misaki, Sakakibara, Akazawa, czy inni teoretycznie mniej ważni bohaterowie, rzutuje bardzo, ale to bardzo na to jak ostatecznie – widać to szczególnie w adaptacji w formie anime – kończy się cała opowieść przynajmniej w pierwszym akcie, bo przed nami jeszcze 3 tomy, którą w tak wysublimowanym, ale podstępnym (nie porzucajmy tej mangi oraz serialu ze względu na niektóre stylizacje graficzne! Ta manga, ten Świat wymaga cierpliwości i uwagi. Z czasem zrozumie się czemu wszystko tym Uniwersum funkcjonuje ze względu na takie a nie inne elementy) stylu raczyli nas twórcy. Jak wskazuje ,,Wujek Google” i jego ,,Brat Wikipedia”, ten tytuł przeznaczony jest dla młodych dorosłych mężczyzn, powiedzmy do 30-34 roku życia. To co opowiada sam tom 1 i kreuje całe kilkunastoodcinkowe anime, które adaptowało pierwowzór mangowy w całości emisji w 2012 roku, lekko przeczy temu komu jest ofiarowana ta opowieść. A jej autorami są, jak napomknąłem nieco wyżej: w kwestii scenariusza - Yukito Ayatsuji, w kwestii rysunków, ogólnego sportretowania świata przedstawionego na zamysł dwuwymiarowych kart komiksu: Hiro Kiyohara. Fabułę, całą jej otoczkę suspensową, podsycają i kształtują bohaterowie, ich historie, działania wobec pewnych ,,niewiadomych”, emocje, które okazują i jak pod względem animacji ich sylwetki to przenoszą na ekran, mimo iż z początku (w serialu ów element/aspekt wygląda nieco inaczej) prezentują się oni trochę wyblakle, bez rozpędu, z lekka niezachęcająco, nawet nieco dosłownie w tej kwestii: przestrzeń ,,rozlokowana” wokół nich w kadrach, czy ogólnie na całych planszach przysłania ich aparycję. Ale… tak jest tylko do czasu – jeśli poczujesz podstawę tej historii, wejdziesz w głąb tego, co wiąże się z osobą Misaki, znikną każde twoje narzekania, przynajmniej większość, a na pewno niedogodności techniczno-stylistyczne kreślenia rysunku i jego rozplanowania na stronach. Czytając pilotowy tom ,Another poczułem, że serial, który go i całą historię z cyklu adaptował, żyje tym samym życiem co pierwowzór; że oba media: animacja i komiks, mają w przypadku uwydatnienia tego, co w Uniwersum Another najważniejsze: klimatu, atmosfery, potężnej dozy tajemnicy, która skąpana jest w eterze całości tworu… same najlepsze wartości, cechy, mimo iż pewne różnice między nimi da się dostrzec, a to niektórym z nas, fanów, może się nie spodobać. Oczywiście, że ,,motyw klątwy” to na pewno swego rodzaju nawiązanie twórców Another do klasyków kina takich jak japońska i amerykańska wersja "The Grudge". Samo japońskie Uniwersum, o którym teraz piszę, to zdecydowanie jedna z lepszych pozycji z całego tyglu gatunkowo horrorowi-thrillerowych i temu podobne, mang, które można ,,wrzucić na ruszt" na początek swej przygody z tym stylem/rodzajem/specyfiką mangi. Trudno znaleźć coś podobnego do omawianej serii”; ewentualnie Tasogare Otome x Amnesia jako anime byłaby blisko stylowi, klimatowi, gatunku do wszystkiego, co prezentuje sobą cykl Ayatsjiego i Kiyohary oraz jej adaptacja. Na pewno ogromną zaleta, główną cechą i potężnym walorem fabuły wyjątkowo sprytnie łączonej z wykonaniem rysunków w całym tomie 1 Another jest zastosowanie przez twórców zabiegu operowania specjalnego przeznaczenia ,,znakami" czy też macguffinowymi elementami, które wzmacniają niniejszym klimat tajemnicy i są niczym cegiełki kreujące stopniowo wyłaniającą się w tytule porażającą prawdę stojącą za tym, co wprawia, i będzie w dalszych tomach, głównego bohatera w minorowy przygnębiający nastrój. A tymi jeśli tak to można określić ,,znakami" są m.in. pojawiające się nagle wraz ze złowieszczym rytmem narracji fabuły, gdzieś od 30-tej strony kruki, rozmieszczone tak w planszy, aby miały one sens i to typowo suspensowy oraz przypisywane im w wierzeniach negatywno-złowieszcze znaczenie; także w tym względzie liczą się siostra matki Sakakibary, pielęgniarka ze Szpitala i nauczyciele w Szkole, do której przeszedł Kouichi oraz wiele, wiele innych. A skoro jesteśmy przy postaciach tego niepokojąco, katatonicznie i ozięble zapowiadającego się dramatu i horroru w jednym – bo to w końcu tom 1 z 4, a i tak okazało się być świetne - jesteśmy, to warto zwrócić uwagę na sylwetkę Teshigawary - ów młodzieniec staje się dla całej tej opowieści, której narracja jest tak tajemnicza jak jej postaci i ona sama, kimś neutralnym: osobą będącą papierkiem lakmusowym, czy punktem odniesienia jako ktoś teoretycznie normalny w eksperymencie, którego świadkiem jest czytelnik tomu 1, a który będzie zbierał swoje żniwo i ujawniał reperkusje wielu szokującyh wydarzeń zapewne w kolejnych tomach z serii tejże mangi. Mało tego, sama klasa 3C to jedna wielka zagadka - osnuwa ją gęsta mgła tajemnicy, która może tą zbyt zwyczajną młodzież zabrać ze sobą do grobu. To samo można powiedzieć o samej szkole, w której rozgrywa się akcja tomu, o linii jej przeszłej i teraźniejszej historii – nawet najgorsza prawda jest lepsza od prostego kłamstwa, jednak gdy to kłamstwo zagnieździ się głęboko, jest jak zgnilizna, która zżera wszystko i wszystkich dookoła. Jedna z części tajemnicy Misaki wyszła na jaw. Wzmacniały ją graficznie potężne uderzenia zbliżeń i kadrowań w rysunku, jakby to było odpowiednio skrojone cięcia montażowe w filmie i technika operatorska. Także odpowiednią rolę odegrały w technice kreowania obrazu w miarę szerokie kadry, ale kreślone bez ludzi, odpowiednio wstawione w scenariusz tomu, gdzie w ich tle wybrzmiewały dialogi danych postaci. Tak tworzyło się spójną, bardzo klimatyczną opowieść, ba!, grę z czytelnikiem, której rezultaty będą zależeć od jego odporności na nieprzewidywalność.

Z części na części na część jest coraz lepiej. Poprawia się kreska, humor, jest coraz ciekawiej - wcześniej były to przypadkowe żarty, a teraz oparte są na prawdziwych stereotypach i wydarzeniach historycznych, pojawia się masa ciekawostek... Jednym słowem, autor się rozwija, a z nim cała seria.

Historii na temat duszy ludzkiej w szeroko pojętej popkulturze jest całe mnóstwo, od książek, filmów na mangach kończąc. Nie jeden tytuł skupiał się na bohaterach, którzy zginęli tragiczną śmiercią, a ich bezcielesny byt pozostawał na ziemi, nie mogąc zaznać odkupienia, do momentu aż osoby odpowiedzialne za ich cierpienia nie dosięgnie ręka sprawiedliwości. Właśnie tego rodzaju fabularna treść znajduje się w mandze The Innocent pozycji, która ma już swoje lata na karku, ale nadal jest warta przeczytania. Głównym bohaterem tytułu jest prywatny detektyw Ash, który zajął się sprawą, którą nikt nie powinien się interesować. Szybko został on oskarżony, o której zbrodnię nie popełnił, a błyskawiczny proces kończy się wyrokiem skazującym go na śmierć. Jego dusza skalana wieloma grzechami nie mogła odrodzić się ponownie, dostał on jednak szansę od Rady Aniołów na odkupienie swoich win. Miał on powrócić na ziemię i stać się opiekunem ludzi podobnych do siebie. Zadanie które otrzymał, jednak niespecjalnie go interesuje, jedynym jego celem jest zemsta na osobach, które doprowadziły do jego śmierci. Nie ma co ukrywać, że pod względem fabularnym mamy tutaj do czynienia z dziełem dobrym, ale dość mało odtwórczym (tytuł powiela wiele sprawdzonych schematów). Próba pokazania głębszej treści w postaci poruszenia tematyki grzechu i odkupienia duszy jest tutaj dość mocno przytłoczona przez główny sensacyjny wątek. Zdecydowanie nie jest to wada tytułu, wręcz przeciwnie skonstruowanie stosunkowo prostej i zamkniętej jednotomowej historii, w której istotną rolę odgrywa akcja, a wszystkie wątki są należycie wyjaśnione sprawia, że całość czyta się naprawdę przyjemnie. Jeśli szuka ktoś postaci złożonych, których enigmatyczność nadaje całemu tytułowi należytego klimatu, będzie mocno zawiedziony. Twórcy w swoich założeniach postawili na pewną prostotę i akcyjny charakter tytułu. Od samego początku mamy wyraźny podział na dobrą i złą stronę. Postacie zaliczająca się do tych „mrocznych” to pod wieloma względami schematyczne „czarne charaktery”, które mają nadać tytułowi odrobiny tajemniczości i klimatu thrillera (z różnym skutkiem). Sam Ash również nie należy do bohaterów, o których można byłoby napisać, że są innowacyjni. Mamy tutaj do czynienia z połączeniem Constantina i Punishera, czyli postacią, która nie zważa na nic na swojej drodze i jest gotowa do poświęcenia wszystkiego, aby tylko dokonać zemsty. Trudno nie odnieść wrażenia, że postacie ociekają tutaj dość „amerykańskim” klimatem. Z drugiej strony nie ma się jednak temu, co dziwić skoro w pomysł stworzenia tytułu był zaangażowany Aviego Arad - założyciela amerykańskiego Marvel Studios. Cała recenzja na: https://www.popkulturowykociolek.pl/2020/02/the-innocent-recenzja-mangi.html

Świeżo upieczeni exwire wyruszają na swoją pierwszą misję do wesołego miasteczka. Dla Rina Okumury jednak będzie ona czymś więcej niż tylko poszukiwaniem ducha psotnego chłopczyka. Na jego drodze stanie bowiem Amaimon - jeden z książąt Gehenny i brat zarazem. Synowi Szatana przyjdzie przekonać się ile jest warty pozbawiony swego miecza Koma. Tymczasem do Akademii Prawdziwego Krzyża przybywa wysłanniczka Zakonu - egzorcystka Shura Kirigakure. Dawna uczennica ojca Fujimoto ma nie tylko mieć oko na "niebieskiego egzorcystę" , ale również wypełnic obietnicę złożoną swemu mentorowi przed laty. Rin będzie musiał zmierzyć się z własnymi słabościami podczas wakacyjnego obozu, gdzie w żadnym wypadku nie może pozwolić sobie na odkrycie jego tożsamości. Jak na razie manga jest wierna temu co przedstawiono w anime. Świetna kreska, wartka akcja. Czego chcieć więcej?

Stało się. Syn Szatana rozpoczął naukę w szkole Prawdziwego Krzyża, by zostać egzorcystą. Nauka idzie mu jak krew z nosa, a klasa uznaje go za wyrzutka. Jednak ekscentryczny dyrektor placówki - Mefistofeles - widzi potencjał w porywczym nastolatku, a raczej w jego demonicznych mocach. Już wkrótce Rin i jego towarzysze będą mogli zaprezentować swoje umiejętności podczas niezapowiedzianego egzaminu na exwire. Tymczasem walka z demonami, które przeniknęły do świata ludzi trwa w najlepsze. Yukio nie ukrywa swego niepokoju z faktu posiadania diabolicznego brata. W tym tomie poznamy nowych młodych adeptów sztuki egzorcyzmowania, a przede wszystkim motywy, które skłoniły ich do wstąpienia na drogę egzorcystów. Niektóre z nich mogą jawnie zaszkodzić Rinowi. Szczególnie te , które ma jego największy rywal Suguro? Co zrobi wychowanek mnicha, gdy dowie się, że chodzi do klasy z synem Szatana - sprawcą jego wszystkich nieszczęść? Przekonamy się w następnych tomach...

Recenzja mangi „Rewolucja według Ludwika” 1 z 4 tomów, seria zakończona. Oto książę, którego powinny omijać wszystkie księżniczki szerokim łukiem. Ludwik jest inteligentny, błyskotliwy, piękny i zdecydowanie odbiegający od ideału rycerskiego bohatera. Jednak znany wszystkim kobieciarz jest zmuszony wyruszyć w podróż w poszukiwaniu idealnej żony. Towarzyszy mu jego wierny, choć równie nietuzinkowy, sługa Wilhelm. Nie jest to jednak klasyczna historia miłosna. Kandydatki na żonę są inspirowane postaciami z baśni Braci Grimm. Pojawiają się tu znane motywy i bohaterki, takie jak Czerwony Kapturek czy Królewna Śnieżka. Ale jeśli spodziewacie się bajkowej opowieści w stylu Disneya, to... czeka was spore zaskoczenie. Manga „Rewolucja według Ludwika” autorstwa Kaori Yuki to mroczna, przewrotna i często ironiczna reinterpretacja klasycznych baśni. Autorka bawi się znanymi schematami, wywracając je do góry nogami, często w szokujący lub groteskowy sposób. Historia łączy w sobie czarny humor, dramat i prawdziwą naturę człowieka, co nadaje jej unikalnego klimatu. Styl graficzny, charakterystyczny dla Yuki. Pełen detali, momentami jest niemal bajkowy, ale częściej mroczny i wzbudzający niepokój. „Rewolucja według Ludwika” to manga dla tych, którzy lubią baśnie w nietypowej odsłonie, nie boją się kontrowersji i cenią sobie nieoczywiste podejście do znanych motywów. To historia, która z pewnością nie pozostawi czytelnika obojętnym.