Kupa faktów o smrodzie, czyli co i dlaczego ludziom cuchnie, trąci i zalatuje

Ponowne starcie ! Pamiętacie wojownika ninja Chase'a Coopera? Poznaliśmy go w pierwszym tomie "Dziennika wojownika ninja". A teraz mamy okazję spotkać Chase'a w tomie drugim tej serii. W drugim tomie nasz nastoletni bohater zmierzy się z atakiem... PIRATÓW !!!! Tak, właśnie inwazję piratów będzie musiał powstrzymać Chase ! Prócz tego będzie musiał sprawdzić swoich bliskich czy zna ich naprawdę i czy może na nich polegać ?! Tego wszystkiego dowiecie się z drugiego tomu serii, ale ja jeśli mam być szczera, to powiem Wam, że ta książka podobała mi się tak sobie... Mało się w niej działo, brakowało emocji i oczekiwałam więcej przygód. Trochę się nudziłam 😒 Ale przeczytałam ją ekspresowo, bo książeczka jest to maleńka. Czekam na trzeci tom i mam nadzieję, że będzie on zachwycający ! A wy co sądzicie o Ataku piratów? Czytajcie i dzielcie się opiniami ! Czekam ! 😉 Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Muza 😘

To już siódma część przygód małego Spencera. Cała ekipa w akcji. Moja Liwia uwielbiam, bo książka nie dość, że ma fajna czcionkę, w sam raz dla młodszych i nastolatków. Jak ja to mówię, nie utkną na jednej stronie pół godziny. Do tego ma mnóstwo obrazków, taką dodatkową formę komiksu. Czyta się świetnie. Przyciąga i gwarantuje dobrą zabawę. Mamy za sobą już siedem części i z każdą lubimy bardziej naszego youtubera. Choć jemu fanów przybywa bardzo powoli. 😜 Tym razem ze swoją szkolną ekipą startują w zawodach graczy. Niestety, jak druga strona oszukuje to nie może iść dobrze. Do tego kradzież, a Davy miał być odpowiedzialny i pilnować skradzionej kamery. Wszystko się sypie. Co na to chłopiec? Znajdzie złodzieja? Wygra zawody? Przekonajcie się sami. Jak potoczą się losy szkolnej paczki. Przyjaźń, rywalizacja, walka, sprawiedliwość. To tylko niektóre z uczuć. Paczka już w tej chwili jest na tyle zgrana, że zrobiliby dla siebie wszystko. Najważniejsza jest przyjaźń. Polecam 💪💪💪

Tak wiele powstaje ciekawych opowieści i jak w gąszczu tych wszystkich historii znaleźć tą wyjątkową i oryginalną? Jest to nie lada wyzwanie, ale dziś właśnie przychodzę do Was z taką oryginalną historią! Mamy tu odwołania do Chińskiej mitologii i legend, a tego nie często doświadczamy, a przynajmniej ja nie często trafiam na lektury z takimi wątkami więc wyjątkowo mocno je doceniam. "Uczeń tygrysa" autorstwa Laurence'a Yep'a to bardzo ciekawa historia dla młodszych czytelników o wyjątkowym klimacie. Książka została wydana nakładem Wydawnictwa Muza. Za egzemplarz książki do recenzji w ramach współpracy barterowej dziękuję bardzo wydawnictwu. Dostajemy tu historię, która rozpoczyna się dość tragicznie i główny bohater traci ważną w jego życiu osobę. Widzimy jak radzi sobie ze stratą pod opieką nietypowej osoby. Mamy tu w ciekawy sposób poprowadzoną relacje uczeń nauczyciel, która ukazuje jak bardzo możemy się zbliżyć i wręcz zacząć traktować swego ucznia jak własne dziecko, jak rodzinę. Historia jest ciekawa i wciągająca. Odkrywamy tajemnice i wraz z bohaterem poznajemy tak obcy i nowy dla niego świat. Magia, niezwykłe osoby jakie spotykamy w tracie lektury to wszystko sprawia, że z zaciekawieniem przewracam kolejne strony. Widzimy jak drużyna i więzi między bohaterami się tworzą i rozwijają. Jedynie mam zastrzeżenia do zakończenia... Ale mam nadzieję, że oznacza ono, że doczekamy się kolejnej części i znów będziemy mogli zatopić się w tym niezwykłym, orientalnym klimacie. Bardzo Wam polecam i już poluję na kolejną wyjątkową historię by Wam polecić następnym razem!

Niektóre opowieści całkiem przyjemne, inne jednak mało sensowne, niestety. Ich poziom jest bardzo nierówny. Dodatkowo większość sekcji "Przemyśl to" (takich komentarzy po każdej przypowiastce) trąci okropnym moralizatorstwem. Nie jestem przekonana co do takiej formy przekazywania dzieciom nauk.

Jest rok 1927. Dimitros Pagonis prezes tajnej organizacji - Towarzystwa na rzecz Ochrony Stworzeń Magicznych - wysyła list do Artemis, córki swego przyjaciela. Mężczyzna powierza jej tajemną wiedzę na temat stworzeń magicznych i prosi o pomoc, bowiem krążą pogłoski, że są one zagrożone wyginięciem. Dimitros pragnie sprawdzić tą sytuację, a przy tym stworzyć katalog magicznych zwierząt. Załącza także książkę - Historię naturalną stworzeń magicznych. Dymitros Pagonis opracował książkę o stworzeniach magicznych, gdzie zwierzęta zostały podzielone na siedem regionów, w których występują, a wśród nich znalazły się m.in. bazyliszek, trolle, hipogryf, kelpie, alicanto i feniks. Profesor nie tylko ich zaprezentował, ale także wyjaśnił skąd pochodzą, przedstawił ich historię i zachowanie oraz dietę. W książce nie zabrakło także dokładnego opisu poszczególnych części ciała, cyklu życia czy śladów jakie te stworzenia zostawiają. Przy okazji wspomniał o wierzeniach tubylców wzbogacając historię. Historia Naturalna Stworzeń Magicznych to pozycja wyjątkowa nie tylko dla młodszych czytelników. Ja, jako wielka fanka istot magicznych, bawiłam się przy niej świetnie. Książka została opracowana z niezwykłą starannością i dbałością o szczegóły. To ile znalazło się tu informacji... Jestem pod ogromnym wrażeniem. Na uwagę zasługuje także bogactwo ilustracji, prosty język i nawiązanie do wierzeń ludności tubylczej. Jestem przekonana, że ta książka dostarczy młodym, i nie tylko, czytelnikom dużo rozrywki i wiedzy.

15/130/2026 Kupiłam dziecku, które powiedziało, że się brzydzi ludzkich bebechów (oraz zapewne zwierzęcych), no to sama przeczytałam. Bardzo ładna książeczka. Przystępnie napisana, trudne pojęcia z biologii (w tym ewolucji, genetyki) wyjaśnione są prosto i zrozumiale. Dowiecie się, jakie mamy mięśnie w łydkach (no ok, jedna na 10 osób...) i w dłoniach (jedna osoba na 5), które pozostały nam z czasów, gdy hycaliśmy po drzewach. I co to takiego jest Wielka Drgawka (ja to mam!) oraz że niemowlaczki mają Małpi Chwyt, który z czasem im zanika. Do tworzenia protez dla beznogich biegaczy wykorzystuje się jako model nogi strusia. Bo to jest idealny prototyp nogi sprintera. Ludzka stopa, złożona z wielu kości i stawów, była bardziej przydatna do chwytania się gałęzi niż wyścigów. A, i poza wszystkimi innymi tajemnicami ludzkiego ciała, jak na przykład znikającymi nerkami, dowiecie się, dlaczego czasami mamy kłopoty z ósemkami, zwanymi zębami mądrości. Nie mieszczą nam się w szczęce. Jak to możliwe, skoro każdy inny zwierzak nie ma tego problemu? Czytajcie, a się dowiecie.

Jest to książka popularnonaukową dla dzieci w wieku 9+, ale i dorosły przeczyta ja z zainteresowaniem, bo przecież nie wszystko o świecie wiemy. No właśnie, czy można opisać świat liczbami? Raczej nie, ale liczby pozwalają oswajać porządkować i rzeczywistość. Liczby nie kłamią i dopiero one są w stanie uświadomić nam skalę pewnych zjawisk. Warto poznać te zadziwiające dane, szokujace fakty i niesamowite statystyki, aby poszerzyć perspektywę, wiedzieć więcej i działać bardziej świadomie w pewnych obszarach życia. Ta bajecznie kolorowa, popularnonaukowa książka zachęci też małych (i dużych!) czytelników do własnych poszukiwań w obszarach wiedzy, którymi się interesują. Zaznaczone ciekawostki mogą stać się świetnym punktem wyjścia do dalszego zgłębiania wybranej dziedziny nauki. Cała publikacja została podzielona na różne tematy pełne zaskakujacych ciekawostek liczbowych. Zaczynamy od historii Ziemi skumulowanej w 12 miesiącach. Przy takim pomiarze czasu ludzie pojawiliby się na naszej planecie 36 minut przed końcem roku! Następnie przechodzimy do świata bakterii, wirusów i grzybów w… naszym ciele. W ustach człowieka mieszka więcej bakterii niż na desce sedesowej! To dopiero fascynująca wiadomość! Na kolejnej rozkładówce rządzą błyskawice, a po nich przyglądamy się szokującym liczbom dotyczącym śmieci w oceanach (zatrważające!). Autorzy serwują czytelnikowi sporą garść ciekawostek o komarach i płetwalach błękitnych, odkrywanych gatunkach, lasach, złocie i pierwiastkach chemicznych, szybkich sportach, kontenerowcach i żółtych gumowych kaczuszkach niesionych przez prądy oceaniczne, i o topnieniu lodowców. Ostatnia rozkładówka została zarezerwowana dla kilku wybranych i zdecydowanie zaskakujących liczb dotyczących najróżniejszych tematów (od rybitwy popielatej po medale olimpijskie!). Bardzo ubogacająca pozycja, którą warto podarować dzieciakom w dniu ich święta.

Piękna baśń, piękna książka o odrobiny magii pamiętam starą wersję z Adasiem niezgódką a tu bohaterką jest dziewczyna Ada, bardzo polubiłam postać Vincenta, Alberta i samą bohaterkę główną Adę, film na Netfix jest piękny ale za nim obejrzycie film radzę przeczytać książkę, która bardzo mi się podobała taka baśń dla nastolatków, polecam wszystkim przeczytać kochani 💕

Mam pewien dylemat w związku z tą książką. Napisana jest bowiem w bardzo ciekawy sposób. Akcji jakby trochę jest, a trochę nie ma. Niektóre wątki nie rozwinięte i nie zakończone.. a na koniec - może jestem głupia, ale do teraz nie wiem kto stoi za podpaleniem czy porwaniem 🤔 Czyta się szybko, czasami można uśmiechnąć się do dialogów mamy z synem. Fajny odmóżdżacz.

Książka, która w niezwykle przystępny sposób wprowadza dzieci w świat astronomii. To coś więcej niż zwykła lektura – to fascynująca podróż w czasie i przestrzeni, która uczy, bawi i inspiruje. Głównym bohaterem jest dziewięcioletni William, który, na pierwszy rzut oka, nie zapowiada się na miłośnika gwiazd. Wakacje spędza u zrzędliwej ciotki, która – o dziwo – okazuje się być pasjonatką astronomii. To właśnie dzięki niej chłopiec odkrywa tajemnice kosmosu, słucha historii o Galileuszu, Koperniku i innych wielkich naukowcach, a jego „nudny tydzień” zamienia się w pasjonującą przygodę. Wszystko zostało opisane tak, by nawet skomplikowane zagadnienia były zrozumiałe dla dzieci. Co więcej, książka pełna jest mniej znanych ciekawostek, które potrafią zaskoczyć nawet dorosłych! Czy wiesz, że: ✨ Ole Rømer jako pierwszy zmierzył prędkość światła? W 1676 roku duński astronom, obserwując zaćmienia księżyca Io krążącego wokół Jowisza, wykazał, że światło porusza się z określoną prędkością, a nie natychmiastowo. ✨ Słońce i inne gwiazdy generują fale dźwiękowe? Choć w próżni kosmicznej dźwięk nie może się rozchodzić, naukowcy zarejestrowali oscylacje i wibracje na powierzchni Słońca, które można przekształcić w słyszalne dźwięki. Dla mnie ogromnym plusem tej książki jest to, jak sprytnie autorka przemyca naukową wiedzę w ramach lekkiej, przygodowej historii. Dzieci uczą się prawie nieświadomie, zafascynowane przygodami Williama. Sama byłam pod wrażeniem, jak klarownie zostały wyjaśnione skomplikowane pojęcia. To jedna z tych książek, które pokazują, że nauka może być świetną zabawą, i jestem pewna, że rozbudzi w wielu dzieciach miłość do gwiazd i planet. 🌟 Polecam z całego serca!

David Aguilar urodził się bez prawej ręki. Dla niego jest to nieistotny szczegół, jednak od kiedy pamięta większość osób postrzega go przez pryzmat jej braku. Mimo wszystko chłopak ma wiele powodów do zadowolenia: kochających go i wspierających rodziców, siostrę i babcię a co najważniejsze – niesamowitą wyobraźnię, która pozwala mu zbudować z najsłynniejszych klocków świata, co tylko mu się zamarzy. W tym… protezę własnej ręki! ———— Ta książka to szczera i pełna humoru historia o walce z uprzedzeniami i poszukiwaniu siebie. David Aguilar kawałek po kawałku przedstawia inspirującą opowieść o swoim życiu: od stworzenia pierwszej protezy MK-1 przez nieoczekiwaną popularność, aż do współpracy z LEGO i NASA. To niestety także historia upadków Davida, które bardzo mocno naruszają jego pewność i wiarę w siebie tj. śmierć ukochanej babci, powtarzanie roku szkolnego, odrzucenie przez dziewczynę, w której się zakochuje. Jednakże – przede wszystkim – jest to historia chłopaka, który ma wsparcie swojej rodziny, na każdym kroku i w każdej decyzji, którą podejmuje. Taty, który tworzy dla niego kolejne wersje roweru czy hulajnogi, aby każda aktywność sportowa była w zasięgu możliwości syna. To co mnie najbardziej rozbawiło to pytanie, które David zadaje nam na początku książki: Jak nam się żyje bez jedenastego palca? Ano tak, jak jemu bez tej „brakującej” ręki. Nie zna innego życia. Kiedy nazwisko Davida staje się popularne, a reporterzy chcą przedstawiać jego historię – chłopak stwierdza: „Mogła nastąpić zmiana. Mógł przyjść czas, aby skończyć ze stygmatem niepełnosprawności. Mogłem dołożyć coś od siebie, by przeciwdziałać dręczeniu w szkole i sprawić, że cierpiące z tego powodu dzieci poczują, iż mają wsparcie i towarzystwo. Ponieważ każdy jest inny, ale nikt nie jest niepełny.” Ta książka daje nadzieję i pokazuje, że ograniczenia są przede wszystkim w naszej głowie.

Niewielka książeczka, bardzo ciekawie przedstawiająca znane i mniej znane osoby, naukowców i naukowczynie, a przy okazji ciekawe wynalazki. Za całością stoi bardzo wspierające przesłanie o wytrwałości i pokonywaniu przeszkód, a do tego są żarty o kupie więc idealnie:). Szalone rysunki Henry`ego Pakera i interaktywne fragmenty, gdzie trzeba odgadnąć odpowiedź sprawiają, że jest to świetna lektura dla młodego czytelnika lub rodzica czytającego z nim.

Myślałam, że barwione brzegi w książkach to mój absolutny hit i ciągle zastanawiam się, dlaczego wcześniej nikt nie wpadł na to, by w taki sposób ozdabiać książki. Ale żebyście widzieli moją minę, gdy potarłam okładkę książki Małgorzaty Masłowieckiej, a ona pachniała lawendą🥰! Ja od zawsze żyję przekonaniem, że dobry tekst obroni się sam, ale powiedzcie, czy takie niespodzianki, zwłaszcza w literaturze dziecięcej, nie są najlepszą zachętą do rozbudzenia czytelniczej pasji?👏 Jak widzicie, już sama okładka książki „Lawenda i gadające koty” od Wydawnictwa Lemoniada zrobiła na mnie wrażenie. Ale jest ona zapowiedzią niezwykłej przygody, pachnącej rumiankiem, dziurawcem, różą, a gdzieniegdzie nawet melisą, aronią i ostem. Początek opowieści o dziewczynce, która spędzała dzieciństwo w domu pośrodku łąki razem z bratem i babcią, to spokojna narracja o umiłowaniu natury, czerpaniu z jej darów, wyjątkowości konkretnych miejsc, z którymi wiążą się dziecięce wspomnienia. Kiedy jednak Lawenda dorasta, a dom i łąka zostają sprzedane, rodzeństwo musi zmierzyć się z szarzyzną betonowych bloków, ciągłym zapracowaniem rodziców, rzeczywistością, która nie pachnie już czułością i beztroską🥺. Nagle okazuje się, że nieocenionym wsparciem dla dziewczynki będą trzy niezwykłe koty, a szczęście, jak małe nasionko, znów zakiełkuje w jej sercu. W naszej biblioteczce zagościła książka, która jest umiłowaniem natury, a jednocześnie nauką o czerpaniu z prostych doświadczeń, odkrywaniu swojego powołania i wielkiej potrzebie bliskości. Mnóstwo w niej odniesień do technik zielarskich – nie uznajcie mnie za wariatkę, ale ten tekst po prostu pachnie! Aż szkoda, że pogoda za oknem każe mi się wstrzymać z balkonowym szaleństwem i nie mogę jeszcze przyozdobić naszych parapetów kolorowymi kwiatami i ziołami. Chociaż jak przeczytacie ją do końca, to wierzę, że docenicie mały bonus, który pozwoli Wam cieszyć się pięknym zapachem lawendy przez cały rok. Muszę podkreślić, że autorka „Lawendy i gadających kotów” jest równocześnie jej ilustratorką. I chociaż osobiście niespecjalnie lubię takie połączenie, zwykle jeden talent dominuje nad drugim i daje to odczucie pewnej niespójności, to w tym przypadku jestem fanką zarówno ciepłych, dużych obrazków, jak i przyjemnego w odbiorze tekstu. A zabieg z perfumowaną okładką po prostu skradł moje serce i domagam się, by wydawnictwa stosowały go wręcz obowiązkowo!

Książka „Olbrzymia przygoda Billy’ego” to krok w nieznane, jaki wykonał w stronę młodych czytelników Jamie Oliver, kojarzony przede wszystkim jako autor programów i książek kulinarnych. Czy eksperyment się opłacił? Po zadowolonej minie Franka twierdzę, że tak 😉 Little Alverton to mała miejscowość, która graniczy z Wodospadowym Lasem, miejscem odciętym od reszty świata wielkim murem. Mieszkańcy wioski trzymają się od niego z daleka. Podobno w lesie dzieją się dziwne rzeczy i grasują groźne stwory. Billy i jego przyjaciele uwielbiają spędzać ze sobą czas, wymyślać gry, ścigać się na rowerach i wygłupiać. Pewnego dnia dzieci odkrywają sekretne wejście do Wodospadowego Lasu. Pokusa sprawdzenia co takiego kryje się za murem jest tak silna, że postanawiają udać się na zwiady i sprawdzić, czy zasłyszane historie są prawdziwe. Okazuje się, że wnętrze lasu kryje w sobie wiele tajemnic. Najpierw staje im na drodze ogromny, sękaty stary dąb (który odegra w książce znaczącą rolę), później spotkają małego leśnego duszka Bazyla. Wszystko wskazuje na to, że udało im się przejść do niesłychanie magicznego świata. Niestety w Wodospadowym Lesie dzieje się coś niedobrego. Od jakiegoś czasu Rytm odpowiedzialny za harmonię całej krainy został zaburzony, a przyroda powoli obumiera. Jeśli nic się nie zmieni, życie wielu istot zostanie zagrożone. Czy Billy, Ania, Jimmy i Andy zdołają naprawić Rytm? Czy to przypadek, że trafili do Wodospadowego Lasu? Jaka misja ich czeka? Książka o Billym powstała dzięki bajkom, jakie autor opowiadał na dobranoc swoim dzieciom. Nie zdziwcie się, jeśli znajdziecie w niej liczne nawiązania do pasji Jamiego Oliviera, jaką jest gotowanie 😊. Spotkacie w niej duszki, buny, może nawet olbrzyma. Odkryjecie zaginione miasto, maszyny latające, magiczne kamienie. Zetkniecie się z różnymi problemami. A co najważniejsze, poznacie paczkę prawdziwych przyjaciół. Między wierszami autor stara się nas uwrażliwić na naturę i na przykładzie głównych bohaterów pokazuje jak okazywać szacunek ziemi. „Dawniej ludzie działali w harmonii z przyrodą, a mam wrażenie, że od pewnego czasu usiłujemy ją raczej kontrolować” Książka napisana jest z dużą lekkością. Akcja cały czas nabiera rozpędu, na końcu emocje sięgają zenitu. Ilustracje, mimo że czarno-białe, świetnie urozmaicają lekturę, zaś duża czcionka ułatwi czytanie najmłodszym.

Śmiem twierdzić, że moja pięcioletnia córka jest największą fanką Kapibary 😁 Kiedy przygotowywałam się do wyjazdu na Poznańskie Targi Książki, cały czas przypominała się, że muszę dorwać jakąś nową książeczkę z tym stworzonkiem. Padło na "Jaką kapibarą jesteś?" od wydawnictwa must read. W książce w zabawny sposób przedstawione zostały te zwierzątka, w zależności od ich zachowań i upodobań np. kapibara książkara lub książkara zodiakara. A jest ich naprawdę dużo więcej. Do mnie zdecydowanie pasuje więcej niż jeden typ 🤭 Myślę, że ta pozycja zainteresuje nie tylko dzieci, ale także starszych czytelników. My z córką świetnie się bawimy szukając naszego typu Kapibary. Lekka i przyjemna lektura. Do tego świetne ilustarcje, które obie pokochałyśmy!

Dzięki lekkiemu stylu pisania autorki przez książkę się płynie i szybko można ją skończyć jeżeli nawet minimalnie wciągnęło się w jej fabułę. Co prawda powieść ma swoje wady, ale akurat temat sharentigu, na którym głównie opiera się ta historia, moim zdaniem został tu naprawdę dobrze przedstawiony, a to jest chyba najważniejsze🫠

Sięgacie po książki napisane przez aktorów czy aktorki? A wiecie, że ostatnio coraz częściej osoby publiczne decydują się na napisanie książek dla dzieci? Przyznaję szczerze, że podchodzę do nich z dużą rezerwą, no bo w ilu rzeczach człowiek może być dobry… Aktorstwo, produkcja filmów i jeszcze pisanie dobrych książek dla dzieci? Trochę dużo talentów u jednej osoby. Ostatnio będąc w bibliotece, trafiłam jednak na książkę Reese Witherspoon i postanowiłam sprawdzić jak ona wypada. I wiecie co?? Jest naprawdę świetna! Od kilku dni czytam ją w kółko zarówno dwulatce jak i czterolatkowi. Betty to dziewczynka z ogromną ilością energii ( skąd ja to znam) i chęcią działania. W głowie mnóstwo pomysłów, łatwo się rozprasza i nie ma czasu na nudę. Kiedy coś postanowi, bierze się od razu do roboty. Tym razem wpada na pomysł wykąpania swojego ukochanego psa Franka. Oczywiście musi zrobić to z polotem więc w ruch idzie basen, bańki mydlane i … duża ilość brokatu. Takie połączenie musi doprowadzić w krótkim czasie do katastrofy i tak właśnie się dzieje. Jednak Betty przy pomocy swojej koleżanki zamienia totalnie, gigantyczny bałagan w niezły biznes. W końcu co dwie głowy to nie jedna. Książka ma pokazać, że każdy przy odrobinie kreatywności,pracy zespołowej i wytrwałości jest w stanie osiągnać sukces. Jeśli Wasze dzieci są takimi sreberkami jak Betty to na pewno ta pozycja przypadnie im do gustu. Wam też rodzice, bo może następnym razem kiedy wasze dzieci w przypływie twórczości wywrócą dom do góry nogami, spróbujecie zobaczyć w tym coś więcej niż tylko nadmiar energii. No i te ilustracje! Są naprawdę rewelacyjne. Dodatkowym plusem moim zdaniem jest to, że nie zajmują całej strony tylko są na białym tle, co pomaga skupić się tym bardziej rozkojarzającym się dzieciom.

Zróbmy przegląd świątecznych dekoracji. Obok Mikołaja, bałwanka i elfów możemy spotkać Dziadka do orzechów. Ten ubrany w czerwień i zieleń żołnierzyk ma nas strzec przed złymi duchami. Kiedy zerkniemy na popularne opowieści świąteczne to ta o Dziadku do orzechów raczej nie zostanie wymieniona na pierwszym miejscu, ale ona powstała i różni twórcy się nią inspirują. M. In. Alex T. Smith, który napisał powieść dla dzieci "Dziadek do orzechów i świąteczne machlojki Mysiego Króla". Mnóstwo w tej książce słodyczy i to w sensie dosłownym. Mysi Król kradnie zapasy kolejnych słodkości. Więzi Cukrowego Wieszczka i wszystko wskazuje na to, że nadchodzące święta będą cuchnąć serem. Powstrzymać go próbują Fred i Klara Strudel razem z Dziadkiem do Orzechów. Jest to prawdziwy wyścig z czasem, bo Mysi Król ugryzł Freda i ten zamienia się w mysz. Czy chłopca uda się odczarować? Co znajdą dzieci w świątecznych skarpetach? Cukierki i lizaki, a może cheddar z gorgonzolą? Książka jaki kalendarz adwentowy? Czemu nie? Alex T. Smith 25 i pół rozdziału, więc jego wariacją nt. "Dziadka do orzechów" jest idealna do czytania w przedświątecznym czasie. Pytanie tylko, czy ciekawość nie wygra, bo autor potrafi uciąć rozdział w przełomowy momencie. Potrzeba dużo silnej woli, aby odłożyć tę książkę. Zresztą jest to szalona i wyjątkowo dynamiczna przygodówka. Mnóstwo w niej postaci, a każda z nich coś wnosi. Ich pomysły i umiejętności zauważą na tym, czy Fred i święta zostaną uratowani.

Druga część przygód braci rozgrywa się tuż przed Halloween. Kuba wkrótce będzie mieć urodziny i dlatego jego młodszy brat, Filip, postanawia urządzić mu przyjęcie - niespodziankę. Wraz z rodzicami organizuje wyjazd do domku nad jezioro, gdzie z dziadkami i koleżankami poznanymi w wakacje, na Kubę będzie czekać mnóstwo atrakcji. Czy ekipa odkryje co znajduje się w opuszczonym domku pod lasem? "Niezapomniane urodziny" napisane są z perspektywy młodszego brata. Dostajemy trochę informacji o świętach słowiańskich i współczesnych związanych z 1 listopada. I ponownie na dzieci czeka zadanie do wykonania oraz sporo dobrych rad. Całkiem przyjemna lektura dla dzieci rozpoczynających swą przygodę z czytaniem.

Eliza Mikulska w swojej książce „Pani bibliotekarka na tropie” zabiera czytelników do niewielkiego miasteczka, gdzie codzienna rutyna nagle zostaje zakłócona serią dziwnych i coraz bardziej niepokojących zdarzeń. Początkowo wydaje się, że są to jedynie drobne incydenty – wybita szyba w szkolnej sali, martwe rybki czy pokaleczone rośliny. Jednak szybko okazuje się, że to dopiero początek. Kulminacją niezwykłych wydarzeń staje się moment, w którym z miejscowego muzeum „ucieka” wystawa przyrodnicza, a po ulicach zaczynają biegać dzikie zwierzęta – w tym dinozaur. Fabuła książki balansuje na granicy kryminału, fantazji i humorystycznej przygody. Główna bohaterka, Anna, z pozoru zwyczajna bibliotekarka, zostaje postawiona w roli nieoczekiwanej bohaterki. Wraz z towarzyszami – Julianem i Olą – podejmuje się zadania, które wymaga odwagi, spostrzegawczości i nie lada determinacji. Trio staje przed zagadką, której rozwiązanie nie tylko ocali mieszkańców, lecz także pozwoli odkryć źródło niezwykłych wydarzeń. Atutem książki Mikulskiej jest przede wszystkim niebanalny pomysł. Motyw „uciekającej wystawy” i zwierząt terroryzujących miasteczko wprowadza powiew świeżości do literatury młodzieżowej i familijnej. Autorka potrafi połączyć elementy fantastyczne z codziennością tak, by całość była zarazem zabawna, jak i intrygująca. Humor sytuacyjny miesza się z lekkim dreszczykiem, dzięki czemu książka trafia zarówno do młodszych czytelników, jak i dorosłych, którzy lubią lekką, odprężającą fabułę. Postać głównej bohaterki jest szczególnie interesująca. Anna, jako bibliotekarka, nie przypomina typowej bohaterki powieści sensacyjnych. To kobieta, która kocha książki, ceni porządek i spokój, a jednak w obliczu zagrożenia potrafi wykazać się niezwykłą inicjatywą i odwagą. Ten kontrast czyni ją wiarygodną i sympatyczną. Jej towarzysze – Julian i Ola – dodają historii dynamiki. Tworzą razem zgrany, choć różnorodny zespół, w którym każde z nich wnosi coś od siebie. Styl Mikulskiej jest lekki, przejrzysty i pełen obrazowych opisów. Autorka sprawnie buduje napięcie, ale nigdy nie przesadza z dramatyzmem. Dzięki temu czytelnik nie ma poczucia ciężkości, a jednocześnie cały czas pozostaje w napięciu i chce wiedzieć, co wydarzy się dalej. Dialogi są żywe i naturalne, a język dostosowany zarówno do młodszych odbiorców, jak i dorosłych, którzy sięgną po książkę z ciekawości. „Pani bibliotekarka na tropie” to także opowieść o sile współpracy i o tym, że nawet najbardziej niepozorne osoby mogą odegrać kluczową rolę w rozwiązywaniu problemów. Książka pokazuje, że odwaga nie polega na braku strachu, lecz na działaniu pomimo niego. Jest to ważny przekaz dla młodych czytelników, którzy mogą utożsamiać się z bohaterami. Podsumowując, powieść Elizy Mikulskiej to pełna uroku, nieco szalona i bardzo pomysłowa historia, która łączy elementy przygodowe, kryminalne i fantastyczne. To lektura idealna dla osób poszukujących czegoś lekkiego, a zarazem oryginalnego. Dzięki swojemu humorowi i nietuzinkowym pomysłom książka z pewnością znajdzie wiernych czytelników i zasługuje na uwagę zarówno wśród młodzieży, jak i dorosłych miłośników niecodziennych fabuł.