Kto pocieszy Maciupka?

Niech za rekomendację świadczy to, że czytałem dziecku tę książkę dwa razy, nie wiedząc kto jest jej autorem, za każdym razem zachwycając się pięknym językiem, opowiedzianą historią jak i ilustracjami. Nie działało na mnie nazwisko autora ani tłumacza, tylko czysta i piękna literatura. Rewelacja, uwielbiam takie niespodzianki.

Nieczęsto piszę opinie ale tutaj czuję, że muszę bo zaskakują mnie opinie czytelników sugerujące brak morału/przesłania. Drodzy rodzice, to jest bardzo ważna i wartościowa książka dla maluchów idealna jako zaczyn do wspólnych rozmów o wartościach. Uwaga spoiler. Mały Maks broi i wyprowadza mamę z równowagi (kto ma dzieci ten wie). Mama odsyła Maksa do jego pokoju bez kolacji. Tam rozzłoszczony chłopiec ucieka w świat fantazji, w których oddala się do odległej, fantastycznej krainy dzikich, strasznych stworów, które poskramia i zostaje ich królem. Słowem, wszystko jest tak jak on chce. Stwory słuchają wszystkich rozkazów swego króla, który zarządza dzikie harce, psoty i zabawy bez limitu do czasu... aż uświadamia sobie, że jest samotny a "władza i bezgraniczna autonomia" nie uczyniły go szczęśliwym. Maks zapragnął wrócić do domu pomimo zachęt dzikich stworów by zostać i psocić dalej. Gdy wrócił, na jego stoliku czekała już pachnąca i "jeszcze ciepła kolacja". Trochę o granicach, trochę o miłości i wzajemności, sporo o przezwyciężaniu dziecięcej "pasji" i tym, że miłość matki "zaczeka na stoliku". Jeden z moich ulubionych picturebookow dla dzieci. Piękne, stonowane ilustracje. 10/10.

Książka nie dla każdego. Choć przyznaję, że mnie i mojego syna bawi. Może uznać ją za kontrowersyjną, niesmaczną... Weźcie oddech (byle nie za głęboki ;p). Publikacja dotyczy kupy, czyli tego co zdarza się zrobić każdemu z nas w zaciszu toalety. Niestety krecikowi, ktoś narobił na głowę. Jest oburzony. Kto by nie był? Wychodzi spod ziemi by znaleźć winowajcę. Niestety jest krótkowidzem, co nie ułatwia śledztwa. Zaczepia róże zwierzęta i zadaje im to samo pytanie - Czy to Ty narobiłeś mi na głowę? Gdy już traci nadzieję na rozwiązanie zagadki, niespodziewanie otrzymuje pomoc. Książeczka ma prosty tekst, frazy się powtarzają. Występują w niej "odgłosy" wyskakującej na świat kupy. Brak tu wulgarności. Ilustracje są jasne i czytelne. Publikacja pokazuje nam bogaty świat zwierzęcej kupy. Ale także uczy szacunku do innych.

Jeżeli chodzi o twórczość pani Tove Jansson dotyczącą Muminków, to nie jestem obiektywna - uwielbiam ją w każdym przejawie. I tym razem nie jest inaczej. W tym dłuższym utworze wierszowanym towarzyszymy Muminkowi, który stara się dotrzeć do swojej Mamy z bańką mleka, i który przeżywa po drodze przerażające czasami przygody. Książka jest ciekawie skonstruowana - na każdej stronie wycięty jest fragment, przez który czytelnik może podejrzeć i pozgadywać, co też nowego się przydarzy Muminkowi i jego towarzyszom. Moim zdaniem rewelacyjna do czytania małemu dziecku :) Polecam!

Niesamowite, jak coś tak prostego może być tak niesamowite. Ilustracje na dobrym poziomie, bardzo ładne, sama historia doskonale opowiedziana i zakończenie dające mocno do pomyślenia. Mocno polecam jedną z najlepszych książek dla dzieci według New York Times'a w rok mojego urodzenia - czyli właśnie to.

Tej niepozornej książeczki nie można oceniać wyłącznie przez pryzmat słów, bo rysunki i akwarele Tove dopełniają opowieść. To właśnie jej charakterystyczna kreska zatrzymuje na dłużej, przykuwa oko i sprawia, że chce się wracać do niej kilkukrotnie. To moja książka pokazowa - uraczam nią wszystkich moich gości.

Są takie bajki, które czyta się dziecku na dobranoc z wielką przyjemnością. Są pisane prostymi zdaniami z wielkim ładunkiem emocjonalnym. W pewnym momencie doszłam nawet do wniosku, że czytam ją bardziej dla siebie niż dla córki ;). Obie się wzruszałyśmy. Bardzo polecam. Zdaje egzamin nawet przy dziecku z ADHD które zwykle traci skupienie przy trzecim zdaniu zwykłej bajki :)

Pierwsze, na co zwracam uwagę, to ogromne, kolorowe ilustracje. Widzę śpiącą na brzuchu dziewczynkę. Wzrok przykuwa cytat z wiersza Wisławy Szymborskiej. Później ta sama dziewczynka, w ciemnych okularach, przemierza stacje miasta, zadziwiając mnie filozoficznymi przemyśleniami na temat życia. Nie bać się. Wątpić. Poznawać. Gubić się. Szukać. Życiem się zachłysnąć. Jak łykiem dobrej mocnej herbaty. Delektować się codziennością. Dostrzegać jej braki. Pytać. Pytać. Pytać. "Z której stacji zazwyczaj wyruszasz? Na której wysiadasz? Czy wczorajsza stacja różni się czymkolwiek od dzisiejszej?" Zdania, które bolą. Słowa, przy których płaczę. Refleksja nad życiem. Ogrom emocji. Prostota, która urzeka. Prawda, która powala. Wyławianie tego, co ukryte to ogromna przyjemność, która rozbudza wyobraźnię i kreatywność. Rozbudza miłość do słów. Pozwala wkraczać do innych, głębszych, bogatszych światów. Książka Liao to wspaniały wstęp do poznawania poezji. Dla dzieci. Dla dorosłych to podróż w krainę prawd ważnych. Odkrywanie niezwykłości w codzienności. Piękna, ważna i niezwykła książka. Inna. Wzruszająca.

Uwaga! Perełka! Książka do przeczytania w pięć minut a ładunek emocjonalny i intelektualny niesie potężny. Temat trudny, temat tabu, tym bardziej w rozmowie z dziećmi. Nie wiem jak działa na dzieci ale mnie ta krótka bajka (właściwie przypowieść) trochę zasmuciła, trochę podniosła na duchu, a też trochę zastanowiła i zmusiła do refleksji. Po prostu piękna. Oszczędna w słowach i obrazach, wręcz minimalistyczna, ale dzięki temu dużo w niej przestrzeni, oddechu, poezji i takiego... spokoju. Proste i mądre dialogi gęsi ze spersonifikowaną śmiercią. Śmiercią która nie straszy. Śmiercią która po prostu jest. Nie jest ani zła, ani dobra, nie obejmuje żadnego stanowiska moralnego. A niebo i piekło? To przede wszystkim wymysły ludzi. Piękny przekaz ciężkiego tematu, bez zbytniego moralizowania i religijnej propagandy, a mimo tego wymowa tej książki wydaje mi się bardzo duchowa.

Książka to małe dzieło wydawnicze! Zupełnie nie rozumiem, czemu w bibliotece znajduje sie w dziale dla dzieci, kiedy to właśnie lektura dla dorosłych. Ilustracje są przepiękne, każda strona zachwyca, chętnie przeczytała bym więcej rozdziałów i oglądała więcej ilustracji. Ale wszystko, co dobre zawsze się kończy.

Żeby zrozumieć, trzeba to przeczytać. Bywało że śmiałam się w głos, bywało, że czytałam to samo zdanie dwa razy bo szermierka słowna zaszła za daleko 🤣 poziom humoru i abstrakcji jest wspaniały, a sama abstrakcja paradoksalnie charakteryzuje się logiką i konsekwencją. Jedna z tych książek których się nie zapomina. Zdecydowanie też polecam wydanie z 1984 roku, z ilustracjami jak żadne inne, pięknie komponującymi się z opisanym światem.

Skrzaty stały się od dawna czymś więcej niż folklorystycznym produktem ludzkich fantazji. Choć są małego wzrostu, nietrudno je przegapić. Przedostały się do przestrzeni rozrywkowej, buszują jeszcze w niektórych ogródkach, natykamy się na nie w miejskich obszarach, a czasami ozdabiają także wnętrze naszego domu. Skrzaty są miłe dla oka i cieszą się ogólną sympatią. Może zabrzmi to śmiesznie albo nawet niedorzecznie, ale sama nie miałabym nic przeciwko, gdyby istniały na świecie takie skrzaty. Niezależnie od tego całego wiążącego się z nimi magicznego kramu, podoba mi się ten eksperyment myślowy, że gdzieś w ukryciu żyją miniaturowe wersje ludzi. Wygląda na to, że Wil Huygen kierował się podobnymi zamiłowaniami w trakcie pisania swojej książki. W jaki sposób przedstawił skrzaty? Posiłkował się przede wszystkim ogólną wiedzą, którą znamy z wierzeń ludowych, ale też dorzucił kilka ciekawych informacji od siebie. Wykazał się pewną wyobraźnią, gdy opisywał skrzacią fizjologię, ich kulturę czy życie codzienne. Interesujące były też próby dostosowania tych miniaturowych istot do tego ogromnego otoczenia oraz ich symbioza z naturą. Spodobała mi się też ta niby realistyczna narracja, w której ukazano skrzaty jako realne stworzenia, które żyją gdzieś wśród nas. Autor „rozbija” w pomysłowy sposób wszelkie argumenty, które negują istnienie małych ludzi w czerwonych czapeczkach. Ukazuje je jako istoty, które opanowały tak perfekcyjnie sztukę kamuflażu i tropienia, że nie w sposób je odnaleźć. Od razu skojarzyło mi się to z popularnym paradoksem Schrödingera i powiedzeniem, że jeśli coś jest logiczne, to nie musi być zawsze prawdziwe. Jednak te skrzacie historie nie byłyby w połowie takie interesujące, gdyby nie piękne ilustracje Riena Poortvlieta. Ten holenderski artysta uchodził nie tylko za utalentowanego samouka, ale także za „rysunkowego gawędziarza”. Jednak nie zasłynął jedynie z ilustrowania skrzatów. Jego specjalnością były przede wszystkim leśne pejzaże i dzikie zwierzęta. Szczególnie zainteresowanie wzbudzają jego jesienne i zimowe motywy. Muszę przyznać, że bardzo umiejętnie wkomponował w te naturalistyczne obrazy małe skrzaty z ich szpiczastymi czapeczkami. Nie każdy potrafiłby to uczynić w tak swobodny sposób. Artysta i autor dobrze się ze sobą dobrali i stworzyli razem fantastyczną książkę, która zainteresuje zarówno dzieci, jak i dorosłych.

Przyznam, że na początku wydała mi się bardzo smutna, wręcz dołująca. Historia Małgorzaty, która postanawia nie wychodzić z domu i spędzać sama święta. Tak, o. Po prostu postanawia. Urokliwa opowieść o lęku, o tym co się dzieje kiedy dajemy mu się zdominować. Trochę niedopowiedziana, zostawia miejsce na własne interpretacje zdarzeń.

"Pszczoły" Piotra Sochy i Wojciecha Grajkowskiego to prawdziwe arcydzieło wśród książek popularnonaukowych dla dzieci i dorosłych. To niezwykle bogato ilustrowana i pełna fascynujących informacji publikacja, która przenosi czytelników w niezwykły świat pszczół. Piotr Socha, znany ze swoich szczegółowych i pełnych humoru ilustracji, stworzył wizualną ucztę dla oka. Każda strona książki to prawdziwe dzieło sztuki, pełne detali i ciekawostek, które zachęcają do uważnego oglądania i odkrywania tajemnic pszczelego świata. Wojciech Grajkowski, autor tekstu, w przystępny i zrozumiały sposób opisuje życie pszczół, ich zwyczaje, rolę w ekosystemie oraz znaczenie dla człowieka. Książka zawiera mnóstwo ciekawostek i faktów, które zaskoczą nawet dorosłych czytelników. "Pszczoły" to nie tylko encyklopedia wiedzy o tych fascynujących owadach, ale także opowieść o ich niezwykłej społeczności, hierarchii i współpracy. Książka uczy szacunku dla przyrody i pokazuje, jak ważne jest dbanie o środowisko naturalne.

Czytając dziecku nietrywialne książki, samemu można się czegoś nauczyć, w tym wypadku wpadło mi kilka słówek i za to cenie Barańczaka najbardziej. Świetnie zrymowane zwrotki wymagające nieco więcej uwagi zarówno od rodzica jak i od dziecka. No, ale w końcu ma to być dla mnie i dzieci jakieś intelektualne poruszenie, a nie prosta, a la serial brazylijski, rozrywka.

Nie od dziś wiadomo, że przytulanie ma magiczną moc. Nasi bohaterowie doskonale o tym wiedzą i wpadają na szalony pomysł – chcą sprawić, by każdy mieszkaniec lasu miał lepszy dzień. Jak? To proste – przytulając go! Tak, dobrze słyszeliście! W planie jest absolutnie każdy – od bobra i gąsienicy, przez myśliwego, aż po wilka czającego się na Czerwonego Kapturka. Nie ominą też łosia, łasicy, dwóch zajęcy, a nawet… anakondy, która wpadła z wizytą do zaskrońca! Przytulaskowy atak nadciąga – nikt nie jest bezpieczny! Ale… czy na pewno nikogo nie pominęli? Tego już musicie dowiedzieć się sami! To ciepła, pełna humoru i pięknych ilustracji historia, która pokazuje dzieciom, że czasem zwykły przytulas może zdziałać cuda – poprawić humor, dodać otuchy, a nawet wywołać uśmiech tam, gdzie najmniej się go spodziewacie. Sprawdźcie razem z dziećmi, ile misiowych uścisków padnie w tym lesie!

Bardzo poruszająca historia widziana głownie oczami sympatycznego psiaka, który nie zawsze miał w życiu łatwo. To historia o krzywdzie i smutku, ale też o wielkiej miłości i przywiązaniu jakie mogą zrodzić się między człowiekiem a zwierzakiem. Wzruszająca i pouczająca historia dla dla małych i dużych.

Pożyczona całkiem niedawno, w mojej ocenie bardzo ciekawy sposób uchwycenia różnych, krótkich historii . Każdy wierszyk reprezentuje inną pomieszczenie w dużym domu. Niestety książka nie przypadła do gustu mojemu 3 latkowi, być może musi do niej jeszcze trochę podrosnąć

Przenieś się do Stumilowego Lasu i znów spotkaj ulubionych bohaterów z dzieciństwa: Kubusia Puchatka, Krzysia, Prosiaczka, Tygryska, Kłapoucha i resztę przyjaciół. Te ciepłe, zabawne historie to ponadczasowe lekcje przyjaźni, pokazujące siłę dziecięcej wyobraźni. Nieważne, czy masz 5 czy 55 lat. Nowe przygody Kubusia Puchatka to obowiązkowa lektura rozchmurzająca w każdym wieku. Oficjalna kontynuacja klasycznych opowiadań A.A. Milne’a w wykonaniu najlepszych współczesnych pisarzy dla dzieci z nowymi pięknymi ilustracjami w stylu E.H. Sheparda i w znakomitym tłumaczeniu Michała Rusinka.

Nie co dzień nadaje się książce miano dzieła sztuki. Jednak w przypadku książki Marka Bieńczyka i Joanny Concejo pt. „Książę w cukierni” określenie to jest jak najbardziej na miejscu. Nietypowa forma, ciekawy tekst i interesujące ilustracje sprawiły, że książka ta jest edytorskim majstersztykiem. „Książę w cukierni” to druga, po „Nussi i coś więcej”, książka Marka Bieńczyka skierowana do dzieci. Tym razem tekstowi zdobywcy nagrody Nike towarzyszą ilustrację Joanny Concejo. Za pracę nad tą książką ilustratorka otrzymała główną nagrodę polskiej sekcji IBBY w kategorii grafika, a „Książę w cukierni” został uhonorowany tytułem Najlepszej książki roku 2013. Nie powinno to nikogo dziwić, gdyż trudno przejść obojętnie i nie zachwycić się szatą graficzną i nietypowym formatem tej książki. Forma Pierwszą rzeczą, która zwraca uwagę, jest format. Książka ma kształt prostokąta o proporcjach 3:1: jest wysoka i jednocześnie wąska. Na tym nie koniec niespodzianek. W środku bowiem znajduje się ponad sześciometrowa harmonijka. Sprawia to, że „Księcia w cukierni” możemy czytać na dwa sposoby: w sposób „standardowy”, czyli kartkując podwójne strony albo rozkładając harmonijkę i oglądając jako całość. Początkowo taka forma budziła moje obawy. Bałam się, że w czasie rozkładania i składania książki, mogę ją w jakiś sposób zniszczyć. Jednak do wydania „Księcia w cukierni” użyto bardzo dobrej jakości, grubego papieru, dzięki czemu, każdy sposób czytania jest wygodny i komfortowy, a czytelnicy nie muszą się martwić, że rozkładając książkę, przez przypadek przedrą którąś stronę. Moją uwagę przykuło również to, że zarówno tekst, jak i ilustracje, znajdują się tylko po jednej stronie, druga natomiast jest pusta, jeśli nie liczyć rozsianych w nieregularnych odstępach czterolistnych koniczynek. Można tę przestrzeń pozostawić taką, jaka jest, ale równie dobrze możemy stworzyć tam coś swojego: na nowo zilustrować tekst Bieńczyka albo opatrzyć komentarzem ilustracje Concejo. Albo po prostu, tak jak ja, zapisać tam myśli, które towarzyszyły mi podczas czytania tej książki. Dzięki tym zapiskom całość przy kolejnym czytaniu zyskuje całkiem nowe, czasem zaskakujące znaczenia. Kłopoty Księcia Tekst Marka Bieńczyka to filozoficzna opowiastka o szczęściu, jego nieuchwytności i konsekwencjach. Ma on formę dialogu, w którym refleksje Dużego Księcia zostają skonfrontowana z myślami jego towarzyszki Kaktusicy. Zdaniem Dużego Księcia ze szczęściem są same kłopoty, a największy jest taki, że już było. Zauważamy je dopiero, gdy przeminie i nie myślimy o nim, gdy jest. Czy zatem kiedykolwiek jesteśmy naprawdę szczęśliwi? I jaką cenę musimy za to szczęście zapłacić? Między innymi z takimi wątpliwościami zmaga się Duży Książę w czasie wizyty w cukierni. Książę dzieli się swoimi przemyśleniami z Kaktusicą. Okazuje się jednak, że jego towarzyszka ma na temat szczęścia całkiem inne zdanie i woli skupić się na wyborze ciastka niż na filozoficznych rozmyślaniach o szczęściu. Wskazuje przy tym wyraźnie, że łatwiej osiągnąć szczęście bez ciągłego zastanawiania się, czy już się je osiągnęło. Wesołe psy i zamyślony niedźwiedź Ilustracje Joanny Concejo zdecydowanie zasługują na uwagę. Z jednej strony subtelne, z drugiej, niedające się zignorować, dodające nowych znaczeń tekstowi Bieńczyka. Artystka nie tylko w sposób graficzny przedstawiła to, co zostało zawarte w tekście, lecz także poszerzyła pole skojarzeń, do których czytelnik jest odsyłany. Jej prace nie są jedynie dodatkiem do tekstu, są drugą stroną tej opowieści, głosem, przedstawiającym nieco inną refleksję na temat szczęścia. Na ilustracjach dzieje się naprawdę wiele. Możemy na nich zobaczyć zamyślonego niedźwiedzia, rozbrykane psy, jazdę na rowerze czy zabawę pacynkami. Oczywiście nie zabrakło także Dużego Księcia i Kaktusicy. Duży Książę ma twarz dorosłego mężczyzny, jednak jego ciało i papierowa czapeczka w kształcie łódeczki, którą nosi, sprawia, że bardziej kojarzył mi się z dzieckiem. Z kolei Kaktusica wygląda bardzo figlarnie, zalotnie zerkając na księcia i delikatnie przygryzając jego duży palec u nogi. Kolejne obrazy idealnie się ze sobą łączą: na jednej stronie widzimy psy przygotowujące faworki, a na następnej ciasto zmienia się w szal Dużego Księcia. Mistrzowskie połączenie poszczególnych scen sprawia, że możemy tutaj mówić o jednym wielkim dziele sztuki, jednym obrazie, który ukazuje się nam po rozłożeniu książki. Sama nie wiem, czy ilustracje pani Joanny zachwyciły mnie bardziej w formie pojedynczych obrazków czy jako całość. Za każdym razem, gdy otwieram „Księcia w cukierni” odkrywam coś nowego, widzę jakąś małą grafikę, która wcześniej mi umknęła i na nowo zachwycam się całością. Czy i komu polecam? Wiele osób może mieć wątpliwości, czy powiastka filozoficzna o szczęściu będzie się dobrze komponować z pełnymi humoru ilustracjami. Jednak według mnie tekst Marka Bieńczyka i grafiki Joanny Concejo idealnie się dopełniają. Jednocześnie ze sobą współgrają i prowadzą dialog, pokazując dwie strony szczęścia: tę filozoficzną, wzniosłą i tę całkiem przyziemną. Bo jak inaczej można nazwać połączenie stwierdzenia, że ze szczęściem są same kłopoty z utożsamianiem tego stanu z jedzeniem pączka? Wydawca nie określił do jakiej grupy wiekowej „Książę w cukierni” jest skierowany, jednak zauważyłam, że wiele osób traktuje go jak książkę dla dzieci. W czasie lektury, zaczęłam się zastanawiać, czy na pewno jest to pozycja dla najmłodszych i czy tylko dla nich? Pewnie najłatwiej tak ją zaklasyfikować ze względu na liczne ilustracje, jednak sposób, w jaki została wykonana i myśl, którą przekazuje, sprawia, że jak najbardziej polecam ją również starszym czytelnikom. W każdym wieku warto pomyśleć, czym jest szczęście i uświadomić sobie, że wbrew pozorom doświadczamy go całkiem często. Uważam, że to niesamowite połączenie tekstu i ilustracji, racjonalizmu i surrealizmu, filozoficznych przemyśleń i bardzo przyziemnej miłości do ciastek jest czymś, na co zdecydowanie warto zwrócić uwagę.