Kto decyduje?

Mała Hania sadzi drzewko. I to początek... opowieści. Drzewo rośnie, pojawia się boczna gałązka i pierwsi lokatorowie. Pod drzewem pojawia się norka a w niej rodzina zajączków. W książce dużo liczymy. Och, przepraszam najpierw liczy Hani - drzewo, gałęzie, ptaki, zajączki... Gdy mieszkańców robi się sporo, to liczenie spada już na nas. To świetna forma by zachęcić dzieci do rachunków (poprzez zabawę oczywiście). Autor w prosty sposób pokazuje, że trzeba dbać o środowisko i że mała zmiana pociąga za sobą kolejne i kolejne... aż powstaje coś wielkiego. Publikacja jest pięknie wydana - twarda oprawa, optymalny format. wyklejka - pierwsza klasa; mam do nich słabość. Gdy się pojawiają w takiej cudownej formie, mam wrażenie, że twórcy książki zadbali o wszystko i oddają w nasze ręce mały, dopracowany skarb. A te ilustracje - na pierwszy rzut oka proste, łatwe w odbiorze dla małego Czytelnika. Jednak przyjrzyjcie się bacznie, pełno tu szczegółów ukazujących piękno przyrody. Autorem i ilustratorem publikacji jest mieszkający w Barcelonie pochodzący z brazylijsko-włoskiej rodziny debiutant. Książka mnie oczarowała. Czekam na następną.

To kolejna książka z serii do czytania sylabami. Skierowana jest do dzieci, które już rozpoznają litery i samodzielnie radzą sobie z odczytywaniem wyrazów czy zdań, jak również dla tych młodych czytelników, którzy mają trudności w tej sferze. Wyrazy są podzielone na sylaby dwukolorowa czcionką. Tym razy poznacie historię chłopca, który nie chce dzielić się swoimi zabawkami z rodzeństwem i kolegami. Wcześniej nie było z tym problemu. Dlaczego Olek zmienił swoje zachowanie? Co jest przyczyną? Jak dziadek pomoże rozwiązać problem?

Miświnka, Królik i Ptaszyna postanowili wyjść na dwór. Na dworze jest chłodno, więc trzeba się odpowiednio ubrać. Bohaterowie chcą być samodzielni – w końcu ubieranie się sprawia wrażenie dość prostej czynności. Gdy wszyscy ubierają spodnie, okazuje się, że coś jest nie tak. Portki Ptaszyny są zdecydowanie za krótkie, Królika – za szerokie, a Miświnki o wiele rozmiarów za małe. Jak to możliwe? Czyżby maluchy coś pomieszały? „Czyje to spodnie?” to krótka historia o samodzielności i wytrwałości! Pewnie część dzieci po pierwszej nieudanej próbie samodzielnego ubierania się poprosiłoby o pomoc rodziców. Może jednak warto próbować samemu? Opowieść Stiny Wirsén pokaże najmłodszym czytelnikom, że warto uczyć się nowych rzeczy i nie poddawać się, pomimo pewnych niedogodności! Kto wie, może się okaże, że przygoda ze zbyt małymi spodniami kogoś czegoś nauczy?

Książka z serii SPEcjalne moce, traktująca o autyzmie. Do czytania dzieciom w wieku wczesnoszkolnym. Tekst główny to opowiadanie dla dzieci, które w prosty sposób pokazuje najczęstsze zachowania autystyczne. Jest też "obudowa metodyczna" czyli uwagi dla rodziców i nauczycieli oraz wskazówki omówienia tekstu z dzieckiem. Świetna pomoc dla dorosłych, którzy mają czas by rozmawiać z dzieckiem, wyjaśniać, czytać i pokazywać swoim dzieciom, że "inny" nie znaczy gorszy.

Domyślam się, że seria książeczek Stiny Wirsen nie każdemu przypadnie do gustu. Niekiedy (jak na przykład "Komu leci krew" są dość brutalne. Polecam jednak poczytać je z lekkim przymrużeniem oka. My osobiście uwielbiamy te krótkie, zabawne historyjki z ciut przerażającymi ilustracjami ;). Za każdym razem udaje się im nas rozbawić do łez.

Książka "Milion miliardów świętych Mikołajów" wydawnictwa @dwiesiostry urzekła mnie ilustracjami, które wyglądają jak rysowane rączkami dziecka. Czy to nie jest urocze? Z pewnością wrócimy do niej znowu jak synek będzie starszy. I to nie raz! Świetnie wyjaśnia małym ciekawskim, dlaczego to rodzice dają prezenty, a nie Mikołaj osobiście. Moim zdaniem to must have w biblioteczce w okolicach Świąt Bożego Narodzenia dla dzieci, a szczególnie dla tych, które już zaczynają wątpić w Świętego Mikołaja. Tekstu nie ma wprawdzie zbyt wiele, ale jest to naprawdę wystarczające, by mała główka mogła objąć jej treść.

Ilustracje przywołują na myśl klimat surowej, mrocznej baśni, zaś tekst bawi swoją oryginalnością. To fikcyjna botaniczna wariacja pewnego słynnego przyrodnika-wynalazcy Bombastusa Cymbalina, który stworzył zupełnie nowe gatunki roślin (poznamy nawet ich łacińskie nazwy!). Warto przyjrzeć się z bliska wszystkim tym roślinnym dziwolągom i docenić specyficzny humor autora. Bombastica Naturalis to prawdziwa perełka wśród picturebooków. więcej: https://www.przestrzenietekstu.pl/2020/03/bombastica-naturalis-iban-barrenetxea.html

Kolejne dwa tomy z serii 'Czytamy sylabami' są już z nami. W sumie jest ich już 7. Tym razem odkrywamy z dzieckiem jaką wartość ma prawda oraz, że kłamstwo czy to te świadome, czy w żartach, może obrócić się przeciwko nam. Bo jeżeli ktoś cały czas kłamie robi sobie żarciki, to w pewnym momencie inni przestają mu wierzyć, i gdy faktycznie potrzebuje pomocy, to nikt już wtedy nie bierze tego na poważnie

Jacques Cousteau był człowiekiem wszechstronnym i niezwykle uzdolnionym. Już od dziecka fascynowały go morza i oceany. Od najmłodszych lat interesował się również kinematografią i budową maszyn. Połączenie i rozwijanie tych dziecięcych pasji sprawiły, że stał się on prawdopodobnie najsławniejszym badaczem mórz i oceanów, podróżnikiem i obrońcą morskiego świata. Filmy i zdjęcia z jego podmorskich wypraw przez lata inspirowały wielu młodych ludzi do odkrywania ekosystemów, które skrywają się pod wodą. Bardzo ucieszyłam się, gdy zobaczyłam, że wydawnictwo Tekturka postanowiło wydać jego biografię. „Podwodny świat. Opowieść o Jacques’u Cousteau” to książka dla dzieci, która pokazuje, że warto rozwijać swoje pasje i podążać za marzeniami. Zajrzyjcie razem z nami to tej cudownej lektury. Woda od zawsze fascynowała Jacques’a. Chłopiec marzył, by pływać razem z rybami i odkrywać podwodne tajemnice. Gdy przeczytał opowieść o mężczyźnie, który oddychał pod wodą dzięki specjalnej rurce, postanowił za jego przykładem skonstruować odpowiedni sprzęt do nurkowania. Niestety, pierwsze eksperymenty nie zakończyły się sukcesem. Nie ostudziło to jednak zapału Jacques’a. Każdego dnia chłopiec rozwijał swoje pasje. Uwielbiał poznawać budowę przeróżnych konstrukcji i maszyn. W wolnych chwilach lubił także tworzyć filmy. Za zaoszczędzone pieniądze Jacques kupił swoją pierwszą kamerę i nagrywał otaczający go świat. Jego wytrwałość w dążeniu do celu oraz niezwykły prezent od przyjaciela sprawiły, że pewnego dnia Jacques spełnił swoje marzenia! Otrzymane od kolegi okulary do pływania pod wodą umożliwiły Jacques’owi nurkowanie wśród ryb i poznawanie podwodnego świata. Chcecie wiedzieć więcej o niezwykłych przygodach Jacques’a Cousteau? Koniecznie przeczytajcie książkę „Podwodny świat”. Jestem pewna, że ta fascynująca historia urzeknie Was tak samo jak mnie! „Podwodny świat. Opowieść o Jacques’u Cousteau” to historia, która niesie ze sobą bardzo wartościowe przesłanie. Przede wszystkim pokazuje ona dzieciom, że warto rozwijać swoje dziecięce pasje, gdyż to właśnie one sprawiają, że spełniają się nasze marzenia i poszerzają się nasze horyzonty. Niewinne marzenie Jacquesa, by pływać wśród morskich stworzeń sprawiło, że jako dorosły stał się on jednym z najsławniejszych odkrywców morskich ekosystemów. To właśnie Jacques Cousteau testował pierwowzór współczesnych masek do nurkowania. Co więcej, jest on uznawany za wynalazcę pierwszego akwalungu. Nie jest to jednak jedyny wartościowy przekaz tej historii! Jacques Cousteau był uważny obserwatorem natury. Z książki „Podwodny świat” dowiemy się, że w czasie swoich wypraw zauważył on, że coraz więcej morskich zwierząt i roślin choruje. Wrodzona dociekliwość Jacques’a sprawiła, iż szybko dotarł on do przyczyny niepokojących zmian. Gdy zauważył, że za degradację środowiska odpowiada człowiek, rozpoczął walkę o czystość mórz i oceanów. Do teraz Jacques’a Cousteau postrzega się jako rzecznika morskich ekosystemów! Uważam, że książka „Podwodny świat” to bardzo wartościowa i niezwykle piękna lektura. Fabuła urzeka, a przy tym jest niezwykle pouczająca. Nie mogłabym nie wspomnieć o wspaniałych ilustracjach. Eric Puybaret stworzył na każdej ze stron prawdziwe arcydzieła. Mnie najbardziej zachwyciła rozkładówka, przedstawiająca nurkowanie z akwalungiem! Ilustracje pokazujące ekspedycje Jacques’a naprawdę zarażają miłością do odkrywania podwodnego świata. Gorąco polecam książkę „Podwodny świat” każdemu marzycielowi! Dodaje ona skrzydeł, zaraża pozytywną energią, a do tego pokazuje, że na człowieku spoczywa ogromna odpowiedzialność za otaczające nas środowisko. Będzie to świetna lektura dla wszystkich dzieci od 6. roku życia. Czytelnicze Podwórko

Jak głosi znane przysłowie: „Jeszcze się taki nie urodził, co by każdemu dogodził”. Buty małej Madzi doskonale wiedzą jak to jest! Lewy uwielbia długie spacery, najlepiej po błocie i kałużach, bo wtedy jest dużo ciekawiej. Prawy zaś zdecydowanie wolałby odświętne spacery, by za bardzo się nie pobrudzić. Co może wyniknąć z połączenia tak odmiennych charakterów? Zajrzyjcie razem z nami do książki „Prawy i Lewy” od wydawnictwa Widnokrąg, by poznać losy tej nietypowej pary butów! Madzia ma parę czerwonych butów i – jak się zapewne domyślacie – nie są to jakieś tam zwykłe buty! Co to, to nie! Jest to obuwie o dość mocno ugruntowanych poglądach! Lewy uwielbia skakać przez kałuże i taplać się w błocie. Nie są mu straszne długie wyprawy po parkach czy lasach, nawet jeśli pada deszcz czy śnieg. Prawy marzyłby, bo choć na chwilę stać się odświętnym pantofelkiem. Nienawidził brudu i kurzu, a od długich spacerów bolała go podeszwa. Nie odczuwał żadnej radości z długich spacerów Madzi, która uwielbiała odkrywać nowe miejsca, często leżące daleko od suchej i wygodnej ścieżki czy chodnika! Książka „Prawy i Lewy” w bardzo nietypowy sposób pokazuje małym czytelnikom, że każdy z nas jest inny i ma prawo do własnych przekonań czy upodobań. Ważne jednak, aby w tej swojej odmienności nie oceniać innych zbyt krytycznie bądź pochopnie. Dyskusje Prawego i Lewego, które nasi bohaterowie toczą w szafce na buty, są bardzo pouczające. Mali czytelnicy dowiedzą się, że należy się wzajemnie szanować, nawet jeśli różnimy się charakterami. Dzieci przekonają się także, że nie warto zazdrościć innym, nawet jeśli z pozoru wydaje nam się, że znajdują się oni w lepszej sytuacji. Lepiej jest doceniać to, co się ma, gdyż każdy dzień może być niezwykłą przygodą i warto go wykorzystać! „Prawy i Lewy” to ciekawa i oryginalna historia. Opowiadanie Anny Paszkiewicz jest lekkie, niosące wartościowy przekaz, a przy tym napisane jest prostym i przyjemnym językiem. Towarzyszą im ilustracje Katarzyny Walentynowicz, które mnie osobiście przeniosły w krainę bajek mojego dzieciństwa! Z wielką przyjemnością oglądałam kolejne karty książek. Jest to naprawdę ładne wydanie, po które warto sięgnąć! Polecam książkę „Prawy i Lewy” dzieciom od 3. roku życia. czytelniczepodworko.pl

Biała, nudna okładka. Tylko tytuł i autor. I już na wstępie dowiadujemy się, że obrazków nie będzie. I tak ma wyglądać książka dla dzieci? I co może być w niej zabawnego lub fajnego? Same słowa... Ta książka ma moc. Zawiera zasady według, których trzeba ją czytać. Nie bójcie się, to nic trudnego. Trzeba się skupić tylko na słowach. Dobra zabawa murowana. Uwaga Dorośli! Książka ma nad nami władzę. Zmusi nas do zabawy, psikusów, i robienia głupstw. Dzieciaki, cóż... bawcie się dobrze :) Uwielbiam tą publikację. Zawsze mnie rozśmiesza. Świetnie nadaje się na zajęcia z przedszkolakami czy czytanie własnemu dziecku. Brak obrazków w niczym nie przeszkadza. To my głośno czytając robimy... teatr? wygłupy? Ot, po prostu spędzamy świetnie czas z dzieckiem. Wrzućmy na luz i bawmy się... słowem.

Bardzo lubię tę opowieść. Niby prosta, nieco abstrakcyjna, ale jaka prawdziwa. Najchętniej dołączyłbym do bohaterów i ruszyła w nieznane. Moje córki bardzo lubią. Ogromnie ciekawe bo odróżniające się od innych książek ilustracje a właściwie fotografie. Na koniec moja refleksja po przeczytaniu: "Jak to dobrze poczuć się w końcu diamentem..."

Idea nauki poprzez zabawę zawsze była mi bliska, bo wiadomo, że na zabawę zawsze jest czas i ochota, a na naukę… niekoniecznie 😉 Zwłaszcza, gdy ta druga jawi się jako nudna, dłużąca się i mało atrakcyjna. Na szczęście jedno i drugie można zgrabnie połączyć i z korzyścią jednocześnie dobrze się bawić i uczyć. Nawet jeżeli chodzi o ćwiczenia logopedyczne! Małgorzata Strzałkowska po mistrzowsku połączyła je z krótkimi, zabawnymi wierszykami. Dlatego też jej „Logopedyczne prztyczki” to nie tylko zbiór pełnych humoru wierszyków, ale też doskonałe źródło testów do ćwiczenia dykcji. I chociaż zmalowane z dużą dawką humoru ilustracje Piotra Rychla same w sobie wywołują uśmiech na twarzy, to gdy doda się do tego mistrzowskie wiersze Małgorzaty Strzałkowskiej czytanie (obowiązkowo!) na głos, wówczas dopiero zaczyna się prawdziwa uczta dla zmysłów, która może zakończyć się silnym łzawieniem i bólami brzucha wywołanymi niekontrolowanymi wybuchami śmiechu. Niepozorna gabarytowo książeczka zawiera 50 utworów, każdy dla podsycenia lekkiej atmosfery zgrabnie zilustrowany, każdy krótki i każdy ćwiczący dykcję w jakimś zakresie. Jest więc coś dla tych, którzy mają problemy z „r”, z „sz”, „czy”, „ż” itp. Są też przewrotne wierszyki całe zbudowane z onomatopei. Jedne z sensem, drugie nieco go gubiące, ale przez to jeszcze zabawniejsze. To doskonała zabawa dla wszystkich: dzieci i dorosłych, dla czytających i słuchających, dla tych, którzy potrzebują wsparcia logopedycznego i dla tych, którym nie jest ono niezbędne. Po ten zbiór wierszy warto sięgnąć nie tylko, gdy logopeda zaleci ćwiczenie wymowy, ale także, gdy się szuka czegoś lekkiego, zabawnego i wesołego. I zdecydowanie w każdym wieku!

Książka o tym, co kryje się za dziecięcym "nic", które możemy usłyszeć, gdy pytamy, co robią. Fajny jest podział tekstu na pisane prozą dialogi z mamą czy dziadkiem i pisane wierszem fragmenty opisujące zabawę głównej bohaterki. Ilustracje są dynamiczne i ciekawe. Książka pokazuje, że siła dziecięcej wyobraźni jest wielka, ale, jeśli chcemy, możemy do tego świata fantazji wejść razem z dziećmi.

Bardzo przystępne przedstawienie świata Głuchych oraz ich języka. Ilustracje niezbyt mi pasują. Czasem łapałam ich symbolikę, a czasem wydawały mi się po prostu brzydkie. Zwłaszcza portrety dzieci. Jakby komuś proporcje nie wyszły, choć bardzo się starał. Mimo tych drobnych mankamentów cieszę się, że ta książka powstała. Oprócz "Okrążania ciszy" Agnieszki Górskiej i "Głuszy" Anny Goc, nie znam żadnej innej o tej społeczności.

Mądra i urokliwa książka dla najmłodszych. Tekstu jest niewiele, ale pozostawia sporo miejsca na dalszą rozmowę. Duży plus za pierwszą opowieść - o tym, że lepiej spróbować coś naprawić, niż szybko pozbyć się i kupić nowe, przy czym nie jest to miałkie moralizowanie a fajna i urzekająca historyjka.

Pan Grzegorz Kasdepke jest znakomitym obserwatorem dziecięcych spraw. Z niezwykłą wrażliwością, humorem, piękną polszczyzną opisuje dziecięce historie. Jego książki od lat cieszą się niesłabnącym zainteresowaniem najmłodszych czytelników. Nie dziwi zatem deszcz nagród dla autora. M.in. Nagroda Literacka im. Kornela Makuszyńskiego, nagroda Polskiej Sekcji IBBY czy Edukacja XXI. Bardzo polecam dla wszystkich dzieci, które mają marzenia :)

Minimalistyczne książki bywają moimi ulubionymi. A jeśli na dodatek są dla dzieci, to wiem, że przepadnę. Basia natomiast musi mieć odpowiedni moment na książki z lapidarnym tekstem i oszczędnymi ilustracjami. Cieszę się jednak, że również za takimi opowieściami podąża. A przy "Myślach Teo" obie miałyśmy głowy pełne myśli abstrakcyjnych, fantastycznych i kanciastych. "Myśli Teo" to filozoficzna książka dla najmłodszych, którzy myśląc o deszczu, przechodzą do wyobrażeń o samych myślach ("Czy jeśli Teo urośnie i będzie wielki tata, to myśli Teo też będą większe?"), aby zwieńczyć je rozmyślaniem o naleśnikach. Tak to przecież się dzieje. Jedna myśl goni drugą, za tą już bezwstydnie rozpycha się kolejna, często jeszcze bardziej niedorzeczna. Przeciskają się, ścigają, wybrzuszają i pęcznieją. A nagle, jak gdyby nigdy nic, znikają. Może się rozprysły, a może tylko na jakiś czas schowały. Pewnie jeszcze wrócą. Teo rozmyśla o myślach. Jak myśli wyglądają? Gdzie mieszkają? Czy można myśleć o kilku rzeczach naraz? Czy z wiekiem w mózgu robi się więcej miejsca na myśli? A czy, gdy Teo był w brzuchu mamy, to myśli były tam razem z nim? Przyznaję, Teo jest dobry w myśleniu o myślach. A jak Ty byś odpowiedział/a na te pytania? "Myśli Teo" zapraszają dzieci i rodziców do rozmów, rozważań, wspólnych wyobrażeń i szukania odpowiedzi. Często nie będą one jednoznaczne, ale właśnie o to chodzi. O wspólnie filozofowanie. Im wcześniej będziesz to robić ze swoim dzieckiem, im częściej, tym mocniej rozwinie się jego wyobraźnia, kreatywność i abstrakcyjne myślenie. A najważniejsze to nie zgubić tej dziecięcej ciekawości, bo to coś cudownego! A co jeszcze poza samą ideą urzeka mnie w "Myślach Teo"? Format książki, dużo wolnej przestrzeni na stronach, kreska Agaty Królak, kolory (zdecydowane i mocne, ale nienatarczywe), pokręcone włosy Teo (zupełnie jak jego myśli) i wspaniała dedykacja na samym początku - "Dla Jacka, którego myśli wyglądają zupełnie inaczej niż moje". I z tym zdaniem już Cię zostawiam.