Kto się złości?

Wszystkie niedźwiedzie, które znała Mru Mru jadły jagody. Mru Mru także je bardzo lubiła, jednak to Wielka była największą miłośniczką tych pysznych owoców. Jagody zaprzątały myśli Wielkiej o każdej porze dnia i nocy. Mru Mru miała wręcz wrażenie, że nawet oczy Wielkiej zaczęły przypominać krągłe, fioletowe jagódki. Pewnego dnia, jak z resztą każdego innego, Wielka zabrała Mru Mru na poszukiwania jagód. Tym razem jednak miały wybrać się daleko, na sam koniec ścieżki, gdzie owoców było podobno więcej niż w innych miejscach. I kto wie, być może Mru Mru cieszyłaby się na myśl o podróży, gdyby nie to, że Wielka na nic jej nie pozwalała. Niedźwiadka nie mogła fikać, biegać, ani zbaczać ze ścieżki. Co więcej, Mru Mru wydawało się, że Wielka nie zwracała uwagi na nic poza celem ich podróży. Nie dostrzegała piękna przyrody, cudnej muzyki lasu, niczego. Wkrótce jednak wydarzy się coś, co sprawi, że Wielka dostrzeże… wszystko! Jak to możliwe? Przekonajcie się sami! „Mru Mru i jagoda” to piękna i poruszająca opowieść o tym, że często droga jest ważniejsza od celu. Mało tego, przygoda małej niedźwiadki uświadomi dzieciom jak ważne jest to, by dostrzegać drobne rzeczy, które sprawiają, że nasze życie jest pełne. Barwne skrzydła motyla, drobne kwiatki na łące, pierzaste chmury w słoneczny dzień – to wszystko czyni świat pięknym! Podróż dwóch niedźwiedzic będzie wspaniałą pochwałą dla uważności i wrażliwości na uroki otaczającej nas przyrody. Jednak najważniejsze przesłanie tej krótkiej historii tkwi tak naprawdę na końcu. Co dostrzeże Wielka? I dlaczego będzie to tak ważne? Kaisa Happonen i Anne Vasko nie odpowiedzą na te pytania wprost. Pozostawią Was z pewnym niedopowiedzeniem, które wydaje się być najlepszym sposobem na zamknięcie (a w zasadzie otwarcie?) tej poruszającej historii. Ta krótka opowieść pozostawia w sercu potrzebę przytulenia najbliższych, zabrania ich na długi spacer i cieszenia się sobą, tak po prostu. I choć jest to książeczka skierowana do dzieci, to uważam, że powinien przeczytać ją każdy rodzic. Pomoże ona nie stracić z pola widzenia tego, co jest najważniejsze! Czytelnicze Podwórko

No nie wiem czy tak łatwo, kiedy już jest się dorosłym, ale całe szczęście dzieciom łatwiej. Widzą, czują i postępują inaczej. Mają w sobie tą pasję do życia, którą my utraciliśmy, i ufność, którą nasze życie tyle razy wystawiło na próbę. Kiedy więc czytamy z dziećmi takie książeczki, one instynktownie wyczuwają, że tak właśnie jest. Wiedzą, że trzeba dziękować, mieć cierpliwość, wspierać, dbać, uśmiechać się. Czasem trzeba tak niewiele aby uszczęśliwić drugiego człowieka, i siebie zarazem. Uwielbiam to w dzieciach, że dla nich takie myślenie jest najzupełniej normalne i codzienne. Książeczka niewątpliwie w tym wspiera. Tekstu jest niewiele, mówią w niej obrazy, proste ale mocne, no i sugestywne. Pokazują ile radości jest w tym, że dajemy siebie drugiemu człowiekowi. Dla niego i siebie samych. Dobro nie tyle do nas wraca ile z nami zostaje. 

Seria o piesku Gusie , przypomina trochę serię z Szym Pansikiem. Rzecz oczywiście dzieje się w domu, a głównym bohaterem jest marudny i obrażony na cały świat pies. Teksty krótkie ,przemawiające do najmłodszych dzieci. Ładne ilustracje. Musicie przeczytać, co się stanie ,gdy w domu pojawi się drugi piesek-wesoły szczeniaczek. Czy Gus się zmieni?

Mimo objętości książki, czytałam ją w małym odstępie czasu. Pierwsze było, że tak to określę, “smutno-radosne“ - kruk Roch napotkał na swej drodze papugę Lolę i chciał zamienić własne czarne piórka na kolorowe, co prawie mu się udało. Potem udało mu się ją uratować z rąk złych ludzi, planujących złe rzeczy. Drugie moje posiedzenie z książeczką było już “radosno-smutno-radosne“. Wspólne życie z Lolą do czasu nadejścia zimniejszych czasów. Papuga mimo ciepłych ubrań (i nie chodzi mi o jej pióra),musiała wrócić do domu do słonecznego Ekwadoru. Jednak Roch nie musiał smucić się długo, bo kolejna koleżanka sama się znalazła. ;) A cała historyjka przedstawiona z przyjemnymi dla oka ilustracjami. “Czy napijesz się ze mną ziołowej herbatki?„ dobrym tekstem na podryw. :3

Minęło już siedem miesięcy od kiedy wszystkie popielice zapadły w sen zimowy. Wszystkie z wyjątkiem małej popielicy, która długo nie mogła usnąć. Teraz wiosna zawitała już na dobre, a wszystkie zwierzątka zbudziły się z długiej drzemki. Wszystkie oprócz naszej małej bohaterki, która ciągle spała w najlepsze! Mama próbowała obudzić swoją córkę, jednak ta tylko chrapnęła, ciaśniej owinęła się kocykiem i śniła dalej. Z pomocą mamie popielicy przybyły różne zwierzątka. Każde z nich miało swój własny sposób na skuteczną pobudkę. Wiewiórka łaskotała małą popielicę w nosek swoim puchatym ogonkiem, zajączek kusił śpiocha śniadaniowymi zapachami. Wszystko na nic! Mała popielica dalej smacznie spała. A może skuteczna okaże się pobudka proponowana przez skunksa? Sprawdźcie sami czy zwierzątkom udało się obudzić naszą zaspaną bohaterkę! „Historia małej popielicy, która nie chciała się obudzić” jest równie urocza jak poprzednia część tej opowieści. Konstrukcja fabuły w obu książkach jest podobna. Tu także poszczególne zwierzątka prześcigają się w pomysłach, by pomóc małej popielicy. I trzeba przyznać, że są naprawdę bardzo pomysłowe! Sama opowieść jest bardzo spokojna i ciepła. Będzie idealna do czytania przed snem, mimo że opowiada o pobudce! Historii o małej popielicy towarzyszą bardzo okazałe ilustracje Kerstin Schoene. Są one tak urocze, że nie sposób nie uśmiechnąć się w czasie przeglądania tej książki. Zwierzątka przedstawione są bardzo realistycznie, a jednocześnie ich mimika wyraża tyle emocji, że nie można im odmówić pewnej baśniowości. A co najważniejsze, każde z nich budzi ogromną sympatię! Nawet skunks, który urzekł mnie w tej historii najbardziej! Gorąco polecam „Historię małej popielicy, która nie chciała się obudzić” dzieciom od 2. roku życia. Jest to piękna, ciepła i urzekająca opowieść!

To, co w tej książeczce wprost uwielbiam, to ILUSTRACJE. Są przepiękne! Kitty Crowther postawiła na kredki i na kolor przewodni - róż i dało to niesamowity efekt. Oczy naprawdę cieszą się na tę szaleńczą plątaninę kresek, kropek, rozlanych barw. Postaci zostały czule odmalowane i sprawiają, że ta lektura staje się jakaś taka bliska, ciepła i milutka. Wspaniały pomysł! Mama Niedźwiadka, powiada swojemu synkowi przed snem trzy historie. Są to historie, w których sen gra bardzo ważną rolę - rolę wiodącą. Nie jest to skomplikowane, to bardzo proste opowieści, ale w połączeniu z ilustracjami tworzą zachwycającą całość. Pierwsza jest o strażniczce nocy, która uderza w gong i tym samym ogłasza lasu porę na sen. Druga opowiada o odważnej dziewczynce, która w poszukiwaniu jeżyn zaszła... za daleko. I wreszcie trzecia, o Nobo, który nie mógł zasnąć i wyruszył na spacer, by go odnaleźć. Każda z tych historii przetkana jest rozmową mamy Niedźwiadka z małym Niedźwiadkiem. Dużo tu miłości, a końcówka - ilustracyjna - jest znakomita i jest idealną kropką, o której też można ze swoim małym Niedźwiadkiem porozmawiać. Bardzo wam polecam tę książkę. Jest urocza i wspaniała do czytania na dobranoc. Zachwycił mnie pomysł i wykonanie. Nie spodziewajcie się głębokiej treści, to proste słowa, ale przy dobrej woli możemy nadać im wielkie znaczenie. I oczywiście wydanie. Gruby papier, przyjemna w dotyku okładka, piękne kolory - nic tylko brać i czytać. Dla maluszków coś ślicznego. To może być bardzo miłe zakończenie dnia. dobranoc gwiazdki 8/10 Wydawnictwo Dwie Siostry

Sympatyczna opowieść o czarownicy, która przygarnia na swoją miotłę kolejne zwierzaki, które w pewnym momencie mają szansę się jej odwdzięczyć. Tekst zgrabnie przetłumaczył Michał Rusinek, więc całkiem dobrze się to czyta. Ilustracje mogą zaciekawić maluchy.

Bajka obyczajowa dla dzieci z przesłaniem. Książka dużego formatu. Twarda oprawa. W minimalnym stopniu okładka lakierowana. Duża czcionka czarna lub biała w zależności od tła. Przepięknie zilustrował Marcin Minor. Treścią opowieść przypomina bardzo niedawno przeczytaną przez nas książkę ,,Kici tyci kociorożec ’’autorstwa Shannon Hale . W tamtej główny bohater kotek marzył by być kociorożcem. Tutaj spotykamy niezwykłego kotka Oskara, który chce być ptakiem i takim się czuje. Ma przyjaciółkę kotkę Plamkę , która go bardzo wspiera. Ptaki jednak nie pomagają mu. Właściwie nie widzą w nim duszy ptaka i bardzo się go boją. Do jakich ptaków Oskar przymierzał się ze swoją osobowością? Czy któreś z ptaków zaakceptowało go? Czy ktoś mu pomógł i w jaki sposób? Skąd się wzięła tytułowa nazwa Oskar Pazurek? Odpowiedzi na pytania znajdziecie w książeczce. Przesłanie książki jest takie jak jedna z mądrych myśli Małego Księcia według Antoinego de Saint- Exupéry’ego : „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.” Kotek potrzebował wsparcia i akceptacji. Jego wewnętrzne cechy charakteru i osobowości, były niewidoczne dla otoczenia. Chciał spełniać swoje marzenia. Nauka dla wszystkich ,że najważniejszych cech człowieka nie widać z zewnątrz. Trzeba oceniać ludzkie wnętrze, a nie powierzchowny wygląd. Oczy pozwalają widzieć i dostrzegać to co na zewnątrz, a serce czuje wewnątrz. To tak jak wartości niematerialne, uczucia , nie widać ich a istnieją. Prześliczna książka. Polecam dla dużych i małych dzieci. Przesłanie jest ponadczasowe.

Nocą w lesie wszyscy obserwowali gwiazdy. Mru Mru i Wielka również spoglądały w niebo. Zwierzęta trwały w ciszy i skupieniu. Jednak im dłużej Mru Mru milczała, tym bardziej czuła chęć by coś powiedzieć. Szczególnie, że nie do końca rozumiała dlaczego wszyscy z tak ogromnym zaciekawieniem zadzierają głowy. Sama niewiele dostrzegała na nocnym niebie. Niestety, za każdym razem gdy próbowała o cokolwiek zapytać, sowa, lis, a nawet wiatr uciszali ją pełnym złości syknięciem. Gdy Mru Mru ze wszystkich sił wyciągała szyję, by dostrzec cokolwiek na nieboskłonie, fiknęła nieoczekiwanie koziołka i wylądowała na samym środku polany. Dopiero wtedy dostrzegła miliony gwiazd, które wydawały się wisieć tuż nad drzewami. Właśnie w tym momencie małej niedźwiadce wpadł do głowy świetny pomysł! Zdecydowała, że wdrapie się na wysoki świerk i spróbuje złapać gwiazdy. Nadal jednak głowę Mru Mru zaprzątały liczne pytania. Czy gwiazdy mogą spaść? Czy kiedyś zgasną? Sowa, być może zmęczona ciągłym uciszaniem małej niedźwiadki, opowiedziała Mru Mru o życiu gwiazdy. Jednak mała niedźwiadka nie znalazła pocieszenia w odpowiedzi, którą usłyszała. Co zmartwiło Mru Mru? „Mru Mru i gwiazda” to kolejna, bardzo filozoficzna opowieść o niedźwiadce i jej towarzyszach. Tym razem przeczytamy o obserwacji nocnego nieba, która będzie dla Mru Mru źródłem wielu ważnych przemyśleń. To właśnie gwiazdy staną się początkiem rozmowy o przemijaniu, o początku i końcu, o pewnej nieuchronności zdarzeń. I choć mała niedźwiadka poczuje się bardzo zaniepokojona tym, że nic nie trwa wiecznie, to znajdzie pocieszenie tam, gdzie szuka go każde wystraszone dziecko. Ta część moim zdaniem różni się bardzo od dwóch poprzednich. Dlaczego? Nie znajdziecie tu tak charakterystycznego dla wcześniejszych przygód Mru Mru otwartego zakończenia. Nadal jest ono pełne refleksji, jednak pozostawia mniej niedopowiedzeń. Zdecydowanie widać także przemianę w relacjach bohaterek. Wydarzenia, opisywane w książeczce „Mru Mru i jagody” zdecydowanie wpłynęły na więzi łączące małą i Wielką niedźwiedzicę. Co więc czeka nas w kolejnych książeczkach o małej Mru Mru? Liczę, że autorki nie powiedziały ostatniego zdania, bowiem dwa najnowsze tomu rozbudziły mój apetyt na przygody tytułowej bohaterki! Czytelnicze Podwórko

Lubię ilustracje Britty Teckentrup, czytałam wcześniej jej inne książki, więc strona wizualna "Niebieskiego i żółtego" mnie nie rozczarowała. Ilustracje są piękne, ciekawe. Opowiedziana na kartach książki historia dwóch ptaków okazała się całkiem interesująca i skłaniająca do refleksji. Kiedy mamy gorszy czas w życiu, zdarza się, że zamykamy się na kolory świata, jego piękno i muzykę. Tak się stało z niebieskim ptaszkiem. Jego otoczenie zaakceptowało ten stan. Dopiero ktoś obcy, z zewnątrz swoją cierpliwością i zainteresowaniem, pomógł niebieskiemu, dał mu nadzieję i radość. Czy nie zdarza nam się taki bezkresny, wydawać by się mogło, smutek? A z drugiej strony, czy sami mamy cierpliwość, by pomóc naszym przyjaciołom w takich trudnych dla nich momentach?

Prześliczna książeczka na dobranoc dla naszych maluchów. Jest mniejszego formatu, z twardą okładką. Należy do serii Czytanki-wyciszanki czyli urocze historie do poduszki. Wewnątrz znajdują się piękne akwarelowe ilustracje w postaci kolażu z oryginalnymi fotografiami małpeczki w roli głównej. To jest kolejna część z serii po ,, Śpij dobrze, lamo!’’. Opowiadanie zaczyna się tak… Za siedmioma snami, za siedmioma marzeniami była sobie małpka. Mała skoczna małpeczka mieszkała w bujnej dżungli razem z innymi osobnikami swojego gatunku. Dokazywała całe dnie od wschodu do zachodu słońca, wymyślając co rusz nowe zabawy. Uwielbiała skoki, huśtanie się na gałęziach, wspinaczkę na drzewa, zabawę w chowanego, gonitwy za motylami. Miała zbyt wygórowane ambicje względem siebie. Chciała królować wśród innych małpiszonów i być najlepsza we wszystkim. Urządzała ciągle nowe zawody np. we wspinaniu się, w zdobywaniu najsłodszego i najsmaczniejszego owocu z drzewa. Cały czas się przechwalała , że wszystko robi najlepiej i jest mistrzem w danej dziedzinie. Zawsze podczas takich konkurencji krzyczała najgłośniej,, Patrzcie na mnie’’. Nigdy nie podzieliła się swoją owocową zdobyczą z nikim. Sama wcinała do końca smakołyki , nie częstując nikogo. Towarzyszkom małpki znudziło się już to. Gdy małpeczka wykombinowała nową konkurencję, kto jest najlepszy w skokach w dal, koleżanki nie zwracały już na nią uwagi i pobiegły same się bawić w chowanego. Nasza małpka jednak tak była zajęta sobą i pyszna, że nie zauważyła ,że uczestniczy sama w tych zawodach. Liana wyślizgnęła jej się z łapek i zwierzątko zaczęło spadać w dół. Czy małpka spadła i się porozbijała na ziemi? Czy ktoś jej udzielił pomocy? Czy małpka w końcu zrozumiała swoje nieprawidłowe zachowanie? Tego wszystkiego dowiecie się z tej uroczej książeczki i cudnych ilustracji. Tym razem byłam już przezorna , o pytanie dzieci ,czy moglibyśmy mieć to zwierzątko? ; zaproponowałam odwiedzenie małpek w ogrodzie zoologicznym. Zaraz ruszamy! Miłej lektury!

Bardzo byłam ciekawa tej książki. Niewątpliwie argumentem za, stały się cudowne ilustracje i okładka, która wręcz woła do nas i zaprasza do niezwykłego świata. Książka ma prostokątny format, co zapewne jest celowym zabiegiem. Szybko się przekonacie, że właśnie dzięki temu, bardziej odczuwamy odległość jaka dzieli bohaterów książki i tęsknotę, jaką odczuwają. Ilustracje zachwycają i opowiadają nam piękną historię. Jestem nimi zauroczona. Bohaterami książki jest dwoje dzieci, chłopiec i dziewczynka. Choć dzieli ich ogromna odległość, chcą się zaprzyjaźnić. Nie mogą ze sobą porozmawiać, ani się spotkać, ale wierzą, że gdzieś daleko ktoś na nich czeka. Tekstu w książce jest niewiele. I choć na pozór wydają się być to proste zdania, zdecydowanie jest to książka, która zostawia nam miejsce na własną interpretację. Jedni będą szukać w niej głębszego sensu, inni zastanawiać i zadawać pytania. Dzieci popatrzą na nią swoimi oczami. Dla mnie jest to książka o potrzebie bliskości, o poszukiwaniu prawdziwego przyjaciela, a także o prostych gestach, które mogą wiele zmienić i sprawić radość drugiej osobie.

Sympatyczna opowieść o dziadku, który dzięki magicznej busoli potrafił zabrać swoje wnuki - zwane Ancymonami - w nawet najbardziej odległy zakątek świata. A że nawet rajska wyspa w którymś momencie może przestać być taka rajska, to wyprawy te obfitowały w całe mnóstwo przygód. Historia pobudzająca dziecięcą wyobraźnię, pełna ciepła i słownego humoru. Może być niezłą inspiracją dla młodych czytelników do wymyślania własnych niesamowitych przygód, w których biorą udział ze swoimi dziadkami ;)

Petra to książka, która otworzyła mi oczy na wiele problemów z jakimi wiąże się trud istnienia. Odpowiedź na pytanie kim jesteśmy i dokąd zmierzamy, zostaje nam w bardzo dosadny sposób przekazane w owej książce . Uświadamia nam, że musimy być gotowi na zmiany i nieobliczalną naturę egzystencji. Ukazuję problem bycia wykluczonym, niechcianym i odrzuconym. Petra pokazuje nam jak być twardym i nie poddawać się trudnością losu. Jest to nauka, która nieraz może nam się przydać w życiu.

Książka o akceptowaniu odmienności i o budowaniu relacji w nowym środowisku. W klasie pojawia się nowy uczeń Sam. Patrzymy na niego oczami Archibalda. Widzimy jak nowy jest intrygujący, ale i irytujący; jak jego odmienność może być ciekawa i pokazać nam coś nowego i dodać wartości naszemu życiu. Przyjaźń potrzebuje trochę czasu by rozkwitnąć. Książka może pomóc oswoić się dziecku w nowym miejscu z nowymi ludźmi. A i nam dorosłym też może zwrócić uwagę na dynamikę rodzących się relacji.

Prześliczna książeczka z serii Amberek o tematyce rozwoju rodziny, pokazana na przykładzie królików. Książka urzekła mnie cudownymi ilustracjami i mocą barw różnych odmian tych zwierzątek. Pewien króliczek urodził się jako jedynak. Nie miał możliwości poznania dobrych i złych stron posiadania rodzeństwa. Było mu dobrze samemu ze sobą. Wszystko się jemu należało : jedzenie, sypialnia, plac zabaw, łączka kwiatowa, miejsce do gimnastyki. Do czasu… Rodzina zaczęła się stopniowo powiększać. A jak to u królików bywa, nie trwało to w zwolnionym tempie. Naszemu króliczkowi wyraźnie się to nie spodobało, że ktoś mu coś psuje, zabiera, zjada. Chciał znowu zostać sam i spełniać swoje marzenia. Znał pewnego liska z sąsiedztwa, który już dużo wcześniej, przed pojawieniem się rodzeństwa królika był zainteresowany nimi i mówił, że im jest ich więcej ,tym weselej. Króliczek postanowił wykorzystać ,to co kiedyś usłyszał. Przyprowadził liskowi całe swoje królicze stadko swoich sióstr i braci. I wreszcie został zupełnie sam. Czy teraz króliczkowi spodobała się samotność w drugiej odsłonie? Czy tęsknił za rodzeństwem ,czy też hasał ze szczęścia do woli? Jak się skończyła opieka liska nad chmarą królików? O tym wszystkim przeczytacie w książeczce. Obejrzycie cudne obrazeczki. Dzieci poznają sens radości z przyjaźni, z posiadania rodzeństwa, z dzielenia się i wzajemnej zabawy. Chyba bardzo jednak smutno być jedynakiem czy jedynaczką. A jak będziecie chcieli poznać te puchatki w realu, to udajcie się do sklepu zoologicznego, a jeszcze lepiej do hodowli lub fundacji, to oko wam zbieleje. Byłam z dziećmi w takim miejscu i stanęłam jak wryta, gdyż nigdy nie myślałam ,że jest tyle odmian tych sympatycznych kicusiów , od białych albinosów po syjamskie, przez baranki, rexy, karzełki Teddy, angory do odmian bezwłosych i wiele, wiele innych. Wspaniałe doświadczenie.

Dom tworzą ludzie, nie rzeczy - prawda stara jak świat, o której w dobie konsumpcjonizmu zdajemy się zapominać. Otaczając się coraz lepszymi, nowocześniejszymi rzeczami i gadżetami, usiłujemy sobie sprawić odrobinę szczęścia. A teraz wyobraźcie sobie niedźwiedzia, który podglądając ludzi, decyduje się zrobić to samo. Pewien brązowy niedźwiedź znajduje w lesie jaskinię i postanawia się do niej wprowadzić. Nie może jednak w niej zasnąć i rankiem wybiera się na spacer. Na skraju lasu trafia na coś nadzwyczajnego - na ludzką jaskinię. Dom jest duży i pełen przeróżnych rzeczy. Niedźwiedź od razu orientuje się, dlaczego w swojej jaskini nie potrafi sobie znaleźć miejsca. Przecież jemu także brakuje rzeczy! Znosi więc ogrom szpargałów i zapełnia każdą wolną przestrzeń. Kiedy odwiedzają go przyjaciele, okazuje się, że niedźwiedziowi brakuje miejsca dla gości. Ma tylko rzeczy. Swoją humorystyczną opowieścią, książka przypomina, że nawet najdroższe i najlepsze rzeczy nie zastąpią rodziny i przyjaciół. W lekki i przyjemny sposób daje lekcję (nie tylko najmłodszym),że "posiadanie" nie czyni z nas lepszych. Tekstu w książce nie ma dużo - ważne przesłania nie potrzebują wielu słów. Całość dopełniają piękne i charakterystyczne ilustracje Yuval Zommer.

Książka o szarej myszce jest naprawdę bardzo ładnie zilustrowana, od obrazków nie można oderwać oczu. Małgorzata Strzałkowska napisała ciekawą historię o kolorach i o docenianiu tego, kim się jest. Książkę czytam dzieciom w różnym wieku i obojgu się podoba. Młodsze uczy się kolorów, nowych słówek, dla przedszkolaka jest opowieść o myszce i akceptowaniu siebie. Lubię takie propozycje, które z powodzeniem można przeczytać obojgu moim dzieciom.

Bardzo wzruszająca, ciepła opowieść. Metaforycznie przedstawiona wyjątkowa rola rodziców w naszym życiu. Subtelne i piękne ilustracje. Warto czytać dzieciom takie lektury, by uczyć je miłości, szacunku i odwagi. Cieszę się, że takie piękne i wartościowe książki trafiają współcześnie na rynek literatury dziecięcej. Zapraszamy na szczegółową fotorecenzję tu: https://www.kreatywnezycie.pl/najlepsze-ksiazki-obrazkowe-dla-dzieci-zestawienie-2/