Koncepcja Alter Ego. W poszukiwaniu prawdziwego „ja”

Mam dość mieszane uczucia, gdyż książka trochę przegadana i oparta przede wszystkim na anegdotach. Z drugiej strony sama idea wykorzystywania koncepcji alter ego jest ciekawa. Obecnie raczej dostrzegam w niej coś, czym w bardziej profesjonalny i naukowy sposób zajmują się w psychoterapii praca z częściami czy Internal Family Systems. Tak więc odesłałbym do książek na ten temat.

Duża część tej książki to opisy ćwiczeń, co w sumie jest zaletą, no ale wiem, że dla wielu osób to wada...

Samo główne przesłanie książki to takie, że wszyscy gramy i przyjmujemy różne role w życiu. Wielu z nas robi to nieświadomie i może łapiemy się na tym, że w niektórych sytuacjach i kontekstach jesteśmy osobą, której wręcz nie poznajemy. W innych przypadkach z kolei nie potrafimy sobie jej przywołać.

Celem książki jest właśnie nauczenie tego, jak takie alternatywne osobowości sobie zbudować i sprawnie wykorzystywać do konkretnych celów – jak biznes, sport, trening i relacje.

Kilka fajnych myśli z książki i moich uwag:

● Sama koncepcja alter ego jest od lat wykorzystywana. Te wszystkie sceniczne postaci, alternatywne imiona (jak np. Sasha Fierce w przypadku Beyoncé) to właśnie narzędzia, z jakich korzystają choćby artyści, by wejść w inne role.

● Czasami te role życiowe wchodzą ze sobą w konflikt. Herman opisuje tenisistkę Rachel, która odpuszczała w meczach z dużą przewagą, bo wpuszczała na kort "Codzienną Rachel" ceniącą sprawiedliwość i współpracę. Tej "Codziennej Rachel" głupio było zdemolować rywalkę przez skuteczną grę.

● Co niestety typowe dla takich biznesowo-rozwojowych książek, autor nieumiejętnie powołuje się na badania naukowe. Cytuje choćby badania, które pokazały, że ludzie, którzy znaleźli głębszy sens swojej egzystencji, odznaczają się silniejszym układem odpornościowym niż ci skupieni na własnej osobie. Na tej podstawie wywodzi, że znajdując głębszy sens starań, stajesz się silniejszy – dosłownie. No ale przecież równie dobrze może być tak, że ludzie z sensem po prostu lepiej dbają o zdrowie, są w bardziej uprzywilejowanej pozycji ekonomicznej itp. Typowe wyciąganie zbyt daleko idących wniosków z przesłanek.

Mój ulubiony cytat z książki:

"Kiedy się nad tym zastanowisz, dostrzeżesz, że jesteś urodzoną maszyną do tworzenia opowieści. Każdego dnia powtarzasz sobie w myślach narrację pełną barwnych stwierdzeń na temat swojego życia. Poza tym słuchasz innych osób, które opowiadają Ci swoje osobiste historie, a dodatkowo zasysasz niezliczone opowieści prezentowane w mediach społecznościowych, telewizji i prasie."

W skrócie więc nie rekomenduję szczególnie. Niektórym może się przydać, no ale jeśli chodzi o idee subosobowości i różnych ról, to lepiej analizować to pod kątem psychologii i psychoterapii (co akurat jest teraz rozwijającym się nurtem).

Mam dość mieszane uczucia, gdyż książka trochę przegadana i oparta przede wszystkim na anegdotach. Z drugiej strony sama idea wykorzystywania koncepcji alter ego jest ciekawa. Obecnie raczej dostrzegam w niej coś, czym w bardziej profesjonalny i naukowy sposób zajmują się w psychoterapii praca z częściami czy Internal Family Systems. Tak więc odesłałbym do książek na ten...