Kobieta i kobieta

Czy można podnieść się po stracie dziecka? Jak poradzić sobie z taką traumą, wyrzutami sumienia? Czy jest to w ogóle możliwe? Tessa i Mack byli szczęśliwą rodziną dopóki pijany kierowca śmiertelnie nie potrącił ich pięcioletniej córeczki. Rodzice załamali się. Każde z nich, w inny sposób stara się poradzić z tym co przeżyli. Po śmierci córki małżonkowie zaczęli oddalać się od siebie. Tessa razem z matką postanawiają spędzić lato w domu babki i pomoc jej w wysprzątaniu domu. To lato pozwala trzem kobietom zajrzeć w głąb siebie. Odnaleźć swoje wewnętrzne ja. Przeanalizować swoje dotychczasowe życie. Czy są z niego zadowolone? Czy wiedzą o sobie wszystko? Co kryje się pod maską pozorów? Przez dwa miesiące lata przedstawicielki trzech pokoleń porządkują nie tylko dom, ale również siebie, swoje życie. Poznają się nawzajem i wzajemnie uczą się od siebie, radzić sobie na życiowych zakrętach. Akcja całej powieści rozgrywa się w ciągu jednych wakacji letnich. Czytając kolejne strony poznajemy historię rodziny Tessy, której matka i babka zrzucają kolejne warstwy i prezentują swoją przeszłość tak, jak ją widziały własnymi oczyma i jak ją zapamiętały. Okazuje się, że nie wszystko było takie, jak im się wydawało w młodości. Tessa z opowieści bliskich jej kobiet wyciąga pewne życiowe lekcje. Własnymi sposobami, stara się poradzić sobie ze śmiercią jedynego dziecka. Czy wybrała właściwą drogę? Czy jej działania, nie sprowadzą na nią samą problemów? Kobieta chce wymazać z pamięci przeszłość. Chociaż to bardzo niszczy jej małżeństwo trwa w swoich postanowieniach. Małżonkowie coraz bardziej oddalają się od siebie a ich związek wisi na włosku. Przyjemna książka, pokazująca jak ważne jest wsparcie bliskich, gdy przeżywamy jakąś tragedię. Jak ważne jest docenienie drugiego człowieka, zwłaszcza gdy on sam, nie widzi w sobie niczego nadzwyczajnego. Historia pokazująca jak ważna w związku jest szczera rozmowa. Jak niedopowiedzenia, mogą niszczyz związek. Chociaż sama nie jestem w żadnej sytuacji, w której jest lub była któraś z bohaterek, również dla siebie znalazłam kilka cennych rad i wskazówek życiowych. Książkę czyta się szybko, chociaż nie należy do cienkich powieści. Łatwa w odbiorze. Dająca nadzieję na lepsze jutro. Książka godna polecenia.

To historia o walce z chorobą,ale także o miłości w wielu aspektach. Jest tu miłość rodzicielska, miłość młodzieńcza czy miłość w obliczu choroby. Sara Talbot to niesamowita kobieta, która mimo ciężkich przeżyć zachowała pogodę ducha. Will Burke też ma za sobą tragiczne przejścia i oboje z Sarą stają się bratnimi duszami. Autorka wzruszyła mnie po raz kolejny. Trudno powstrzymać łzy w ostatnich rozdziałach. Zaskakujące i wzruszające zakończenie. Chociaż miałam cichą nadzieję,że finał będzie inny. Książka wciąga od pierwszych do ostatnich rozdziałów a przeżycia bohaterów zapisują się w pamięci. Bez wątpienia to jedna z najbardziej poruszających powieści jakie przeczytałam i sięgnę po kolejne książki tej autorki.

Nie oceniaj książki po okładce – to powiedzenie sprawdza się  w 100 % w przypadku tej książki . Nie dajcie  się  zwieść naiwnej , cukierkowej okładce , bo to ciekawa propozycja. Cathy Kelly bardzo starannie  stworzyła wiarygodne postacie  głównych bohaterek. Każdą z trzech pań „wyposażyła” w przeszłość, stworzyła każdej sytuację rodzinną, obdarzyła pozytywnymi cechami charakteru, nie zapominając również o wadach. Bohaterkami książki są trzy kobiety, Leonie , Emma ,Hannah ,które różni  bardzo wiele. Różni wiek, etap życia na, którym się  znajdują,  sytuacja  rodzinna  , priorytety , marzenia i cele do których dążą. Choć ciężko tu mówić  o przyjaźni, bo przyjaźń buduje się latami, a bohaterki książki znają się od niedawna, to  książka jest  o znaczeniu, sile  i wartości kobiecej przyjaźni. O tym,że  choć bardzo się od siebie różnimy  to  możemy się  wzajemnie mądrze wspierać, dopingować  do  działania, pomagać. Jestem pewna,że każda z czytelniczek doszuka się w którejś z trzech głównych bohaterek książki swoich  cech  charakteru , znajdzie pewne  analogie do własnego  życia lub zwyczajnie, po prostu będzie kibicowała poczynaniom bohaterki.

" Można uczynić wszystko co w ludzkiej mocy, ale nie należy oczekiwać, że ślepy los uszanuje nasze starania. " Historia miłości do dziecka, do męża, miłości siostrzanej, do przyjaciela. Niespodziewana, nagła utrata kochanej osoby i sposób radzenia sobie z tą tragedią. Miłość budująca pozwalająca przetrwać największą tragedię. " Zasady i normy wcale nie muszą być złe. Sprawiają, że człowiek stara się doskonalić. "

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Strasznie ciężko szło mi czytanie tej książki, może to przez gatunek, a może przez to, że bardzo smutna jest jej treść. Trochę za dużo osób straciło życie, a wszystko przez ludzi, którzy byli zawistni i koniecznie chcieli rządzić, chociaż nie mieli do tego prawa. Końcówka w sumie też nie za wesoła była :P

Do książki zabierałam się długo. Początkowo sądziłam po opisie, że będzie nudna i jakaś bardzo słaba. Nawet nie wiem, dlaczego tak sądziłam. I bije się w pierś i błagam o wybaczenie! Książka jest fantastyczna! Héléne Junot jest właścicielką magazynów poświęconych modzie, które wydaje na każdym kontynencie świata. Jest idealnym przykładem kobiety sukcesu. Jednak Helen skrywa w sobie chęć zemsty, która nie umarła od, 1944 r. kiedy to, jako dziecko była świadkiem zabierania jej matki przez nazistów. Razem z trójką rodzeństwa przedzierała się przez wojenną Francję, z czego tylko ona i jej starszy brat docierają cało do ciotki. Dziewczynka jest świadkiem wielu okrucieństw, jakich dokonują naziści wobec jej rodziny. To wszystko wpływa na jej psychikę, a jej największym pragnieniem jest pomszczenie krzywd bliskich. Wraz z upływem czasu ujawnia się wielki talent małej Junot do szycia, co powoduje powstanie marzenia o założeniu własnego magazynu poświęconego modzie. Héléne dorasta w domu ciotki, która podstępem pozbawia ją i jej brata rodzinnego domu w Paryżu, by uciec do pewnej krawcowej, która kieruje talentem dziewczyny. Cała powieść podzielona jest na dwie części, które przeplatają się ze sobą i które początkowo nie wiele mają ze sobą wspólnego. Najpierw mamy krótkie rozdziały o teraźniejszości, które przeplatają się z przeszłością. Osobiście książka porwała mnie od momentu pierwszego spotkania z wojennym Paryżem. Chciałam wiedzieć więcej o tej kobiecie i o tym jak stanęła na czele światowej mody. Myślę, że warto wspomnieć o tej teraźniejszej Héléne. Bogini mody, w jednej chwili może wznieść jakiegoś anonimowego projektanta na piedestał lub też wielkiego twórcę zrzucić do bram piekieł. Jednak nie wszystko wydaje się takie idealne jak powinno, bo kobieta zaciągnęła kredyt na nowy magazyn i z tego powodu ma kłopoty. Termin spłaty pożyczki przypada na następny dzień, a ona w zastaw podała dwadzieścia procent swoich udziałów w swojej firmie HJII. Jeśli nie spłaci kredytu do wyznaczonego dnia lub też bank nie przedłuży jej terminu straci większościowy pakiet i tym samym odda dzieło swojego życia w zupełnie obce ręce. Ręce, które wyrządziły jej wiele zła, o którym ona cały czas pamięta. W zarządzie znajdują się: Karl von Eiderfeld człowiek, który stworzył swoje przemysłowe imperium na popiołach powojennych Niemiec i który jednocześnie jest największym koszmarem Héléne. Marcello d’Itri, który jest projektantem wylansowanym, przez Junot i wydaje się, że on, jako jedyny ma najmniejszy powód by chcieć zemsty na swojej mentorce, ale nie może on znieść, że kobieta tak bardzo ingeruje w jego pracę. Z.Z. Bavier, czyli kobieta, która nienawidzi Héléne z powodu bardzo zrozumiałego: ta odbiła jej męża. Hubert de Légre, czyli mężczyzna o złamanym sercu. W pierwszym tomie słabiej poznajemy jak Junot poznała Z.Z Bavier i Marcello d’Itri, więc ciężko powiedzieć coś więcej o ich motywach i relacjach z główną postacią. Co do Junot to wydaje się czasami zbyt idealna, a zwłaszcza podkreślanie, że bardzo szybko nauczyła się szyć i znalazła wyczucie stylu. Jednak po chwili doszłam do wniosku, że skoro tak bardzo to kochała to cała nauka musiała rzeczywiście przyjść jej bardzo łatwo, a dodatkowo, gdy położy się obok jej dzieciństwo wszystko się równoważy, bo przecież nie jest aż tak idealna. Straciła bliskich, tułała się po Francji i uciekała przed śmiercią, widziała torturowanie matki i siostry. Pierwszy tom zakończył się w takim momencie, że aż palę się by poznać dalsze losy głównej bohaterki. Może nie jest to literatura najwyższych losów, ale bardzo wiernie oddane zostały realia, a sceny okrucieństwa pisane były tak bardzo realnie, że kilka razy musiałam zamknąć książkę i wziąć głęboki wdech by uspokoić skołatane nerwy. Jestem ogromnie ciekawa, co wydarzy się w drugim tomie tej rodzinnej sagi i czy ostatecznie Junot zachowa fotel prezesa, czemu gorąco kibicuję! Bo, mimo, że jest to postać może trochę wyidealizowana to jednak zgarniająca sympatię czytelnika. A i minusem jest fakt, że bardzo niewiele wiemy o tym mężczyźnie, którego kocha Héléne, a o którym trąbi napis z okładki. Pędzę czytać drugi tom! "Rozczarowanie było jak tępy ból, który promieniał od jej serca, sięgając aż do rąk i nóg, tak że zdrętwiały jej palce" ~ Judith Gould, Grzechy. Tom I, Warszawa 2008, s. 276.

Christie Devlin ma czterdzieści osiem lat, pracuje jako nauczycielka plastyki w liceum Świętej Łucji i mieszka na bardzo cichej oraz spokojnej ulicy Summer Street na przedmieściach Dublina. Jest szczęśliwą mężatką, a także matką dwóch synów. Od dziecka posiada dar widzenia przyszłości i potrafi przewidzieć rzeczy, których nie widzieli inni ludzie. Właśnie teraz odczuwa silny niepokój związany ze swoimi najbliższymi, po prostu wie, że stanie im się coś złego. Koniecznie musi podjąć pewne kroki, aby temu zapobiec, choć jeszcze nie wie dokładnie o co chodzi, ani o kogo. W przeszłości zachowała się nieodpowiedzialnie i egoistycznie, zrobiła wielki błąd i nie miała odwagi, aby się do niego przyznać, kumulując w sobie negatywne emocje do tego stopnia, że owa świadomość dosłownie ją przytłaczała. Dlaczego wytrąca ją z równowagi nazwisko słynnego malarza, który przyjeżdża do miasta na wystawę swoich prac? Kim jest dla niej Carey Wolensky? "(...) Christie była bardzo szczęśliwa przez tych trzydzieści minionych lat. W jej życiu mężatki był tylko jeden moment, kiedy wszystko prawie się rozpadło, lecz tak jakby łapiąc upadający kieliszek, nim zdąży dosięgnąć podłogi - Christie udało się zapobiec katastrofie. Z tamtych czasów pozostała niewielka rysa, ale nie widział jej nikt prócz niej samej. (...) To wszystko należało już do przeszłości. (...)" - [str.13] Faye Reid pracuje w agencji pośrednictwa pracy, samotnie wychowuje nastoletnią córkę Amber, przed innymi zaś udaje wdowę. Jednak dlaczego zdecydowała się grać tę rolę? Bardzo lubi słuchać muzyki, która niezwykle do niej przemawia, ale istnieje kilka piosenek, które łamały jej serce ze względu na to, jakie wspomnienia ze sobą niosły. Życie stawia ją przed ciężką próbą w momencie, kiedy Amber wyprowadza się z domu razem z chłopakiem, zamiast podejść do egzaminów i iść na studia, tak jak dotychczas planowała. Najwidoczniej miłość przestawiła jej priorytety i nie wie wie już, co dla niej najlepsze. To zdarzenie budzi w Faye falę wspomnień. Przez lata udawała kogoś kim nie jest, aby zapewnić córce lepsze życie, jednocześnie ją okłamując. Teraz bolesna przeszłość dopada zarówno matkę jak i córkę. Maggie Maquire zajmuje stanowisko pracownika Biblioteki Coolidge College i wprost uwielbia swoją pracę, z tego głównie powodu, iż panująca tam cisza pozwala na błądzenie myślami w wielu kierunkach. Owszem, ta kobieta dosłownie ma o czym myśleć. W wieku szkolnym była obiektem kpin i niewybrednych żartów ze strony koleżanek, które znęcały się nad uczennicami choćby minimalnie wyróżniającymi się spośród otoczenia. Maggie została przez to zdarzenie naznaczona na lata swego dorosłego życia i sądziła, że tak już pozostanie. Czuła się nieciekawa, brzydka i nikomu niepotrzebna. Nastawienie zmieniła dopiero po poznaniu Greya, z którym mieszka od pięciu lat. Można powiedzieć, że przy tym mężczyźnie rozkwitła. Tym bardziej boleśnie przyjęła do wiadomości fakt, że kochany przez nią człowiek od lat miewał romanse. Poza tym przyłapała go w ich sypialni z młodziutką studentką, przez co ostatecznie pozbyła się złudzeń co do przyszłości ich związku. W tym samym czasie mama Maggie łamie nogę i córka jedzie do rodzinnego domu, aby nią się zaopiekować. Wydaje się to idealnym pretekstem do ucieczki, a także zastanowienia się, co dalej ma robić w życiu. "Sekrety z przeszłości" to ciekawa i dosyć wciągająca powieść obyczajowa, która porusza w gruncie rzeczy najważniejsze sprawy dla większości ludzi. Istotne przecież są: miłość, przyjaźń, rodzicielstwo, akceptacja, zaufanie i poczucie własnej wartości. Jednak prawie każdy z nas zrobił lub powiedział kiedyś coś, z czego nie jest dumny, co chciałby zachować tylko dla siebie, a nie ogłaszać wszystkim. Właśnie w tym miejscu biorą swój początek wszelkie tajemnice i sekrety świata, od tych niezbyt poważnych, aż do tych wielkiego kalibru czyli najcięższej wagi. Autorka ukazuje kilka różnych postaw wobec przeszłości nadając każdej bohaterce inne cechy i nakazuje im się z tym zmierzyć. Jak sobie poradzą? Czy Christie, Faye oraz Maggie mają wystarczająco dużo wewnętrznej siły, aby pokonać własne demony? Odpowiedź znajdziecie na stronach książki. Niektóre opisy są zbyt długie, a akcja fragmentami przeciągnięta do granic możliwości, jednakże polecam wielbicielom gatunku literackiego, gdyż naprawdę warto przeczytać.

Olivia Goldsmith „Młode żony” Bez wątpienia takie książki omijam, lub jeśli czytam – czynię to niezwykle rzadko. Nie mniej literatura kobieca, raz na jakiś czas nawet mi się przydaje, gdyż jest swoistą sferą relaksu i odprężenia psychicznego, po wcześniejszych, cięższych gatunkowo pozycjach. Czytając „Młode żony” odczułam idealnie odprężenie, i czystą satysfakcję z tego stanu, bo to historia z gatunku tych, które się czyta dla samej radości czytania. Poznajemy historię Kam, Jade i Vivian, osadzoną w amerykańskich realiach. Trzy różne historie z gatunku hollywodzkich seriali, gdzie jest wygoda, są duże pieniądze, pozornie szczęśliwe małżeństwo i rodzina. Każda na swój sposób została zdradzona przez człowieka, którego kochała i któremu bezgranicznie ufała. Nakreślone dość realistycznie, trochę cukierkowato, ale to właściwie taka bajkowa historia, więc rozumiem zamiar autorki. Realia zmieniają się diametralnie, gdy każda z nich mierzy się z okrutną prawdą o własnym mężu. Losy każdej z nich dzięki okolicznościom się splatają, i od tej pory czytelnik będzie świadkiem słodko-gorzkiej walki o własne szczęście, godność, majątek i stracone zaufanie. Sporo tego jest, chyba nawet chwilami za dużo, jakby Goldsmith chciała w jednej historii zawrzeć wszystkie nieszczęścia świata. Bajkowa, hollywodzka sceneria trwa do końca, przeplatana dramatycznymi momentami, ale otoczka jest iście kobieca. Miłość, zdrada, życie rodzinne, siła kobiet u Goldsmith są siłą napędową tej historii. Można się domyślić, że wszystko się uda, każda z nich wyjdzie z kłopotów obronną ręką, a nawet mimo złamania prawa – nie poniesie z tego tytułu konsekwencji prawnych. Książka jest lekka, napisana prostym ale nie ogłupiającym językiem, chociaż sama historia już mocno trąci bajkowością, to czytało się nad wyraz dobrze. Czasem i takie lektury są nam potrzebne, by cieszyć się samą historią, a niekoniecznie skupiać na logice wydarzeń i absurdalności perypetii bohaterek. U mnie trafiła idealnie w czas i zapotrzebowanie na coś „lekkiego” i z zupełnie innej kategorii literackiej, niż moje ulubione. 6/10

Lekko napisana książka o miłości. A jednak temat wychodzi z bardzo trudnej scenerii, bo z wojny w Kosowie. Trudne doświadczenia a wśród nich przyjaźń, miłość i oszustwo. Jak rozpoznać prawdziwe uczucie? A jeśli już je znamy to jak go nie stracić? Zadziwiające, ile dobra można znaleźć wokół obłudy i kłamstwa. Trzeba się jednak nagimnastykować aby je rozróżnić. A po tym jak nas oszuka ktoś bliski, trudno jest ponownie zaufać. Ale, podobno, prawdziwe uczucie nie boi się szczerości. Polecam na odprężenie, choć nie brak krótkich chwil ściskających za serce będąc z bohaterami na wojnie:-( Polecam:-)

Kolejna powieść Jackie Collins w klimatach Hollywoodu, miasta ludzi bogatych i sławnych. Trzy bohaterki; młodziutka ekscentryczna reżyserka, seksowna latynoska gwiazda filmowa i utalentowana angielska aktorka. Marzą o sukcesie szczęściu i rodzinie. Walczą o pieniądze i sławę. Są silne i niezależne i mają swoje wzloty i upadki. Wciągająca, pełna akcji i troszkę bulwersująca książka (jak wszystkie bestsellery tej pisarki).

Być może fakt, że opisana przez Jill Barnett historia została przedstawiona z perspektywy trzech pokoleń sprawił, że bardzo zżyłam się z bohaterami, bo czułam się, jakbym towarzyszyła im przez całe życie. Z tego też względu bardzo odczuwałam emocje, które przeżywali bohaterowie. Na początku bardzo było mi żal Kathryn Peyton, która w młodym wieku została wdową. A do tego miała bardzo upierdliwą teściową, która nie ułatwiała jej przeżywania żałoby. Żal mi było również Cale'a Banninga, którego dziadek traktował tak, jakby chłopiec był nic nie wart. Z kolei jego brata, Juda, wyróżniał na każdym kroku. Nie potrafiłam zrozumieć, co kierowało Victorem, przecież Cale był tylko dzieckiem, skąd więc taka nienawiść u dziadka wobec jego osoby? Jako dorośli mężczyźni Cale i Jud nigdy tak do końca nie przestali ze sobą rywalizować. Kathyn żyła samotnie, a jej córka Laurel, która przed laty uciekła przed braćmi Banningami, wróciła jako rozwódka po nieudanym małżenśtwie z Bericem Kingiem. Historia dwóch rodów, których każde pokolenie splata podstępny los, to trochę taki tasiemiec od którego trudno się oderwać. Polecam, bo powieść naprawdę wiele mówi o stracie i cierpieniu, ale też o odzyskanej nadziei i wierze na lepsze jutro. PS. Po tę powieść sięgnęłam zupełnym przypadkiem, zachęcona okładką i tytułem, które tak bardzo ze sobą współgrały, (szkoda, że na portalu lubimyczytać nie ma tejże okładki z plażą i kołem ratunkowym na pierwszym planie). Mimo wszystko jaka by to nie była okładka, powieść jest jak najbardziej godna polecenia.

Po książce "Kiedy moja siostra śpi" to druga pozycja Barbary Delinsky, którą przeczytałam. Muszę przyznać, że książki tej autorki dobrze mi się czyta. Dotykają trudnych problemów życiowych, nie są to jakieś płytkie romansidła. Tutaj mamy zamkniętą, zżytą społeczność małego miasteczka, w którą nagle wkrada się wielki świat polityki i jego problemy. Mieszkańcy tego nie chcą i nieufnie traktują każdego obcego, który się tutaj pojawia. Kobieta, która 14 lat temu pojawiła się tutaj znikąd, ale została już zaakceptowana i wrosła w miasteczko, zaczyna mieć problemy, bo wychodzi na jaw jej przeszłość. Przyjaciele jednak robią wszystko, by jej pomóc. Książka porusza wiele problemów: miłość, przyjaźń, wybaczenie, wzajemną pomoc, niepełnosprawność, adopcję. Naprawdę fajna książka głównie dzięki stylowi pisania autorki, który nie nuży i ciekawej historii, która w trakcie czytania wciąga coraz bardziej.

Jak opisać ogrom Australii z pierwszej połowy XX wieku. Jej bogactwo przyrodnicze, jej magiczny klimat, jej majestat. Autorka zrobiła to w sposób zupełnie wyjątkowy, poprzez opowieść o losach Cassandry, pierwszej lekarki w australijskim pogotowiu lotniczym. Cassie, z pochodzenia Australijka, dotychczasowe życie spędziła poza ojczyzną. Wychowywana w Stanach Zjednoczonych i w Anglii, niewiele wie o kraju swojego pochodzenia. Praca, której się podejmuje, głównie z powodu komplikacji w życiu osobistym, pozwoli jej odkryć Australię, w całej jej niezwykłej okazałości. Pionierskie zadanie - czyli ratowanie zdrowia i życia mieszkańców interioru, których farmy są niekiedy oddalone o kilkaset kilometrów; trudności w dotarciu do miejsc położonych w dzikich i niedostępnych terenach, nieufność pacjentów, wobec faktu, że lekarzem jest kobieta, ekstremalne warunki atmosferyczne - od upałów po powodzie; to wszystko autorka podaje w sposób niezwykle lekki. Narracja płynie wartkim nurtem, a z każdą kolejną kartką życie Cassie oraz innych mieszkańców interioru fascynuje coraz bardziej. Zwłaszcza, że w sferze emocjonalnej, też bardzo dużo się dzieje. Przyjaźnie, miłości, rozczarowania, trudne decyzje, znój codzienności - to wszystko jest przedstawione w sposób niezwykle wiarygodny i prawdziwy. Całość ma dla mnie niemalże epicki rozmach. Kilka lat, przedstawionych na kartach tak grubej powieści fascynuje tak, że czyta się ją w mgnieniu oka. Ogromnie żałuję, że to jedyna powieść tej autorki wydana u nas, z wielką chęcią przeczytałabym wszystkie.

Bardzo ciekawa i wzruszająca historia. Oprócz egzotyki jaka wiąże się z Tasmanią głównej bohaterki wrażenie na mnie zrobiła jej relacja z rodzicami. Niewątpliwie ją kochali ale ograniczenia jakie narzucał ojciec, powodowały, że matka i córka nie miały szans na okazanie sobie wsparcia w decydujących momentach. To skazuje obie na dramatyczne osamotnienie. Konflikt między miłością a niemożnością jej okazania jest osią tej opowieści. Bardzo polecam.

Deirdre Purcell to autorka zupełnie mi nieznana. Na książkę natknęłam się w bibliotece i oczarowana opisem oraz pięknym widokiem na okładce postanowiłam ją przeczytać. To historia trzech zaprzyjaźnionych kobiet, których życie pewnego lata obraca się o przysłowiowe 180 stopni. Przyjaciółki Rita, Tess i Maddy wiodą z pozoru spokojne i beztroskie życie , jednak pewnego lata we Francji każda przekonuje się jak szybko ten spokój może zostać zburzony. Czy już wcześniej były znaki, że coś jest nie tak? Czy przyjaciółki naprawdę są szczęśliwe w swoich małżeństwach? Historię poznajemy z perspektywy każdej z kobiet. Każda z przyjaciółek opowiada o tragicznych wydarzeniach, które je spotkały. Autorka poruszyła tu temat zdrady, choroby nowotworowej i nieuchronnej śmierci bliskiej osoby, alkoholizmu oraz pedofilii. Plusem jest dla mnie przedstawienie sytuacji ze strony bohaterek i pokazania ich zmagań z przeciwnościami, minusem natomiast było to, że powieść momentami stawała się nużąca i chciałam ją wreszcie skończyć czytać. Po temacie książki spodziewałam się, że będzie więcej dynamizmu i napięcia. "Ostatnie lato w Arkadii" opowiada o sytuacjach, które mogą spotkać każdego. Mimo, że akcja biegnie tu powoli uważam, że książka jest warta przeczytania. Podobało mi się , że przyjaźń między bohaterkami mimo tylu nieszczęść trwa nadal, każda mimo, że zmaga się z własnymi problemami znajdzie czas dla drugiej. Myślę, że sięgnę po inne powieści tej autorki.

Uwielbiam książki, które pochłaniają mnie tak bardzo, że zapominam o całym świecie i przez te kilka godzin istnieje dla mnie tylko ta fikcyjna rzeczywistość.. Dlatego pomimo całej tej naiwności i przewidywalności, które charakteryzuje ta pozycja, zdecydowanie polecam wybrać się w tą interesującą podróż..

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.