Kicia Kocia i Nunuś. Sprzątamy!

Name: Kicia Kocia i Nunuś. Sprzątamy!
Rating: 7,7 (54 reviews)
Author: Anita Głowińska
ISBN: 9788380088764

Okładka książki Kicia Kocia i Nunuś. Sprzątamy!

Anita Głowińska

7,7 / 10

54 ocen

4 opinii

Media Rodzina

Wydawnictwo: Media Rodzina Cykl: Kicia Kocia i Nunuś (tom 10) Seria: Kicia Kocia i Nunuś opowieści dla młodszych dzieci

14 str.

Kategoria:: opowieści dla młodszych dzieci
Format:: papier
Cykl:: Kicia Kocia i Nunuś (tom 10)
Seria:: Kicia Kocia i Nunuś
Data wydania:: 2020-10-14
Data 1. wyd. pol.:: 2020-10-14
Liczba stron:: 14
Czas czytania: 14 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788380088764

Kicia Kocia i Nunuś. Sprzątamy – książka w bestsellerowej serii dla najmłodszych dzieci z tekturowymi stronami.

Kicia Kocia i jej braciszek Nunuś wybrali się na spacer do parku. Nunuś wchodził w kałuże i zmoczył skarpetki. Po powrocie do domu trzeba się rozebrać i odłożyć rzeczy na miejsce. Czy Nunuś to potrafi? Jeśli nie, zawsze może liczyć na pomoc Kici Koci!

Seria Kicia Kocia to książki dla dzieci autorstwa gdańskiej pisarki Anity Głowińskiej. Jej bohaterką jest mała, bystra kotka oraz jej rodzina i przyjaciele.
Na tę popularną serię książek dla dzieci składają się między innymi kwadratowe książeczki z Kicią Kocią w roli głównej czy kartonowe proste historyjki o Nunusiu dla maluchów. Dodatkowo dzieci zainteresują zeszyty do czytania, bazgrania i kolorowania oraz książki z okienkami do odkrywania ukrytych niespodzianek. Najnowszą propozycją jest natomiast seria dla najmłodszych dzieci, Akademia Kici Koci!

Średnia ocen

7,7 / 10

4 opinii 54 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Kicia Kocia i Nunuś. Sprzątamy! w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Kicia Kocia i Nunuś. Sprzątamy!

Średnia ocen

7,7 / 10

54 ocen

Twoja ocena

0 / 10

11 ocen

3 ocen

17 ocen

11 ocen

7 ocen

3 ocen

2 ocen

0 ocen

Opinia

345

118

Kociołek_Pełen_Pasji

10.04.2022

7 / 10

Na półkach: , , , ,

7⭐ na 10⭐ (dla mnie - według mnie; uważam, że ta książeczka jest dla dzieci maksymalnie w wieku 3 lat a ja czytałam ją prawie 6 letniemu dziecku oczywiście to dziecko wybierało jaką książkę chce mieć czytaną) 10⭐ na 10⭐ (dla dziecka - według moich obserwacji

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

82 użytkowników ma tytuł Kicia Kocia i Nunuś. Sprzątamy! na półkach głównych

Przeczytane 74
Chcę przeczytać 7
Teraz czytam 1

32 użytkowników ma tytuł Kicia Kocia i Nunuś. Sprzątamy! na półkach dodatkowych

Posiadam 14
Dla dzieci 5
2024 4
2022 3
Czytane wielokrotnie 2
2023 2
Dziecięce 2

Inne książki autora

Więcej

8,5

Kicia Kocia ratuje boisko Anita Głowińska

9,3

Kicia Kocia i Nunuś. Rodzina i przyjaciele. Harmonijka Anita Głowińska

9,8

Kicia Kocia i Nunuś. W co się bawimy? Harmonijka Anita Głowińska

7,5

Kicia Kocia. Wielka kłótnia Anita Głowińska

7,0

Przedszkole Kici Koci Anita Głowińska

8,3

Kicia Kocia i Nunuś. Sport jest wspaniały Anita Głowińska

7,6

Kicia Kocia. Wyprawa po skarb Anita Głowińska

więcej

Anita Głowińska

Urodziłam się i mieszkam w Gdańsku, ale wiele cudownych lat spędziłam w Toruniu, gdzie skończyłam Wydział Sztuk Pięknych na UMK. Studiowałam kierunek Konserwacja i Restauracja Malarstwa i Rzeźby Polichromowanej pod kierunkiem prof. Marii Roznerskiej. Przez długi czas byłam przekonana, że bycie mamą nie leży w moim charakterze. Odkąd jednak w moim życiu pojawiły się dzieci (najpierw córka, potem syn) – oszalałam na ich punkcie. Jednym z przejawów tego szaleństwa było wypełnianie domowej przestrzeni dziecięcą literaturą. Zaczęłam buszować po księgarniach i kupować książki. Coraz więcej książek i jeszcze więcej... Wreszcie, zarówno dzieciom jak i mnie, to nie wystarczało, więc sama wzięłam się za tworzenie. Zaczęłam pisać i ilustrować. Czasem tylko pisać, czasem tylko ilustrować. Trochę się już tego uzbierało. Mam na swoim koncie kilkadziesiąt publikacji. Wymienienie wszystkich byłoby nudne, wspomnę więc tylko te najbardziej znane, czyli kolekcję „Cała Polska czyta dzieciom", dla wydawnictwa Polityka i Fundacji Cała Polska czyta dzieciom, oraz serię „Kicia Kocia". Poza ilustrowaniem i pisaniem pomagam mężowi projektować plakaty, opakowania i katalogi dla rożnych firm, np. dla banków czy Galerii Sztuki. A kiedy nie pracuję, próbuję oddać się błogiemu lenistwu. Celowo użyłam słowa „próbuję", gdyż moje dzieci skutecznie mi to uniemożliwiają. Słusznie uważają, że należy im się uwaga rodziców. Poświęcam im zatem swój czas, a o rosnącym wtedy bałaganie w domu – staram się nie myśleć. Kiedyś w końcu ktoś posprząta...

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Pucio zostaje kucharzem, czyli o radości z jedzenia

Marta Galewska-Kustra Joanna Kłos

Pucio zostaje kucharzem Jedzenie daje dużą radość, a niektórym jeszcze wtedy kiedy sami posiłek przygotowali. Tym razem w rolę kucharza wciela się Pucio. Zupełnie przypadkiem trafiają z mamą do restauracji gdzie dostaję pyszne makaronowe kluseczki, a dodatkowo mogą przyjrzeć się temu jak kucharze pracują. Zafascynowany tym Pucio postanawia spełnić się w tej właśnie roli. Razem z mamą i Misią idą na targ po zakupy (dzisiaj już niewiele jest takich miejsc). I są to ulubione strony naszych dzieci, na których mogą przyglądać się różnym warzywom i owocom. W końcu mogą zacząć gotowanie, wszyscy dostają jakąś rolę do spełnienia, i każdy i mocno przejęty. Na końcu można spróbować efektów starań, o jak wiadomo wspólne gotowanie prowadzi do wspólnego posiłku (a to fundament wspólnego czasu każdej rodziny).

Arek

ocenił na 7 4 miesiące temu

Feluś i Gucio poznają emocje

Katarzyna Kozłowska Marianna Schoett

Ważnym atutem tej książki jest jej edukacyjny charakter. Dzięki niej dzieci uczą się nazw emocji, takich jak radość, smutek, złość czy strach. Feluś i Gucio poznają emocje zachęca do rozmowy na temat uczuć, co może pomóc dzieciom w lepszym zrozumieniu siebie i innych. Jednak najważniejszy jej przekaz jest taki, że trzeba mówić o swoich uczuciach. Nie tylko, by je zrozumieć, oswoić się z nimi, ale i nauczyć się sobie z nimi radzić. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na to, że tekst jest prosty i zrozumiały, co czyni go odpowiednim dla najmłodszych. Całość na https://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2020/10/13/felus-i-gucio-poznaja-emocje-katarzyna-kozlowska/

Zapatrzona_W_Książki

ocenił na 8 9 miesięcy temu

Pucio mówi dobranoc

Marta Galewska-Kustra Joanna Kłos

Pucio nie może zasnąć, co wcale mnie nie dziwi bo żadne z małych dzieci, które znam nie mają talentu do szybkiego i spokojnego chodzenia spać. Trzeba więc na dziecko znaleźć sposób i tata naszego bohatera ma taki. Przede wszystkim nie frustruje się ani nie denerwuje - dzieci jak detektory wyłapują negatywne emocje opiekunów często postępując w opozycji do nich. Tato wprowadza więc spokój i z uśmiechem oraz otwartością zaczyna wchodzić w świat swojego synka. Zaczyna opowieść o tym co Pucio dzisiaj widział, z czym się mierzył, kogo spotkał. W tym sposób zaczyna pięknie pracować wyobraźnia dziecka i z teraźniejszości wchodzi w sferę wyobrażoną, w której zaczyna zapominać o tym, że sam nie chce spać. Książeczka jest mniejszego formatu więc spokojnie może być spakowana nawet do kieszeni, a solidne kartonowe okładki powodują, że jest wytrzymała. Lubimy również życzliwe i ciepłe teksty jakimi Pani Marta Galewska-Kustra zwykle opatruje swoje Puciowe opowieści.

Arek

ocenił na 8 10 dni temu

Kicia Kocia i Nunuś. Pora spać

Anita Głowińska

Jedna z pierwszych w naszej kolekcji - jakież było moje zdziwienie jej fenomenem, kiedy otworzyłam i pomyślałam ,,o losie, jaka brzydka", ale z czasem już nic nie zrobisz - Kicia Kocia Cię otacza. ;) Ma dużą wartość merytoryczną, której nie da się jej odmówić. Z tą częścią mój syn, jako kilkumiesięczniaczek - chodził na drzemki, zawsze musieliśmy ją przeczytać.

teacher

ocenił na 10 2 lata temu

Jadzia Pętelka robi siku

Barbara Supeł Agata Łuksza

Super! Moja dwulatka z tą książką nawet nie rozstaje się gdy trzeba iść spać :) Moim zdaniem świetne, czytelnicze wsparcie w odpieluchowaniu, które ponadto pozwala oswoić się dziecku z książkami (wszak gdy rodzic czyta swoje książki, dziecko też chętnie naśladuje). Proste i spójne zdania, niezbyt infantylne, ale wystarczająco przystępne dla bardzo młodych czytelników. Ponadto ładna, miła dla oka oprawa graficzna.

tomeku404

ocenił na 10 8 miesięcy temu

Kicia Kocia i Nunuś. Nie Nunusiu! Tak, Nunusiu!

Anita Głowińska

Ulubiona książeczka z serii Kici naszego młodszego synka. Jest prosta w treści ale bardzo trafiająca w gusta dwu-latka. Nunuś jest jeszcze mały więc chce robić małe głupstwa (jak malowanie gdzie nie trzeba i stukanie co nie wolno itp.), ale na szczęście ma starszą siostrę Kicię, która dzielnie mu tłumaczy co wolno a czego nie. Nunuś rozumie, ale już nasz synek niekoniecznie, choć czytać książeczkę lubi bardzo. Przychodzi z nią w rękach krzycząc od progu: Tak Nunusiu, nie Nunusiu”.

Arek

ocenił na 7 2 lata temu

Jadzia Pętelka idzie spać

Barbara Supeł Agata Łuksza

Jadzia Pętelka idzie spać” to książeczka niepozorna, a jednak – jak się okazuje – sprawcza. Mała dziewczynka nie chciała spać. A powinna, bo było już naprawdę późno. Wieczorne przeciąganie liny: „jeszcze chwilkę”, „jeszcze jeden obrazek”, „nie chce mi się”. Mama sięgnęła więc po historię o tym, jak Jadzia przygotowuje się do snu. I stał się cud. Bez szemrania, bez negocjacji, bez teatralnych westchnień – mała czytelniczka pomknęła do łazienki. Zrobiła wszystkie jadziowe rytuały: mycie, piżamka, porządek w łóżeczku. Kropka w kropkę. A potem spokojnie zasnęła. Prosta historia, codzienność oswojona, rytuał nazwany i pokazany z dziecięcej perspektywy. I nagle okazuje się, że to działa. Brawo Jadzia. Brawo Emma. Brawo pani Autorka.

Ewa Kowalska

oceniła na 8 1 miesiąc temu

Feluś i Gucio idą do przedszkola

Katarzyna Kozłowska Marianna Schoett

Czy wiecie, że adaptacja przedszkolaka odbywa się jeszcze zanim trafi on do grupy przedszkolnej? 👧👦 Warto przygotować dziecko do zmian, do nowego etapu edukacji zawczasu 💚 Całe szczęście powstało bardzo dużo książek wspomagających ten trudny proces 💚 "Feluś i Gucio idą do przedszkola" to jedna z nich! Feluś ma już 3 lata! Nadszedł czas zmian w jego życiu... Idzie do przedszkola! 🏡 Wspólnie z rodzicami szykuje się do wyjścia, pakuje plecak, zabiera swojego ukochanego misia Gucia i może ruszać w drogę! Chłopiec cały czas uczy się samodzielności. Nadchodzi czas pożegnania z mamą... Należy pamiętać, że rozstania z rodzicami, szczególnie w pierwszych dniach adaptacji mogą być trudniejsze 🥹 Jest to z pewnością i dla rodzica i dla dziecka trudny czas, dziecko potrzebuje bliskości, ale też warto tutaj wspomnieć, że im dłuższe pożegnania, tym ciężej dziecku wejść do sali przedszkolnej. W grupie Felusia dużo się dzieje! Sala pełna jest zabawek, przyborów plastycznych, dzieci z pewnością nie będą się nudzić 💚 Pozycja ta opisuje też typowy przedszkolny plan dnia, zabiegi higieniczne, wspólne posiłki, zabawy, zajęcia, wyjścia na dwór czy drzemki. Co mi się najbardziej podoba w tej książce? To, że czytając ją widzę to tak, jak powinno wyglądać przedszkole! Czyli tworzenie grupy, nieocenianie siebie i innych, pozwalanie dzieciom na emocje, które są i będą, ale też wspieranie w trudnym czasie i poszukiwanie rozwiązań ułatwiających dziecku przebywanie w nowym miejscu 💚 Nas adaptacja przedszkolna czeka za rok, ale Feluś i Gucio coś czuję, że zostaną z nami na dłużej 💚

Iza Winiecka

oceniła na 10 1 rok temu

Jano i Wito. W lesie

Przemysław Liput Wiola Wołoszyn

Taka prosta książka, a zrobiła u nas w domu furorę. Czytam półrocznemu dziecku, czasami dwa razy z rzędu, bo jest zasłuchany. Na dźwięki, które naśladowane - reaguje śmiechem. Jak podsuwam mu dwie książki to zawsze wyciąga rączki do tej. Nic więcej nie dodam. Półroczne dziecko, a ma swojego faworyta w domowej biblioteczce.

EjTy

ocenił na 8 1 rok temu

Jano i Wito. W trawie

Przemysław Liput Wiola Wołoszyn

Dla maluchow, ktore wyrosly z jedzenia ksiazek, jak znalazl. Swietny pomysl z kamieniem. Nawet dorosli lubia macac! Dodatkowo tekst, ktory szybko w zapada w pamiec, mozna powtarzac nie tylko podczas spacerow, ale w kazdych okolicznosciach, ktore sprzyjaja. Moze byc pomocna podczas nauki mowienia.

Tusiak

ocenił na 8 4 lata temu

Pierwsze wiersze dla...

Julian Tuwim Wanda Chotomska Jan Brzechwa Ludwik Jerzy Kern Joanna Papuzińska Danuta Wawiłow Ewa Szelburg-Zarembina Anna Kamieńska Józef Czechowicz

To jedna z tych książek, do których wraca się nie dlatego, że trzeba, ale dlatego, że po prostu się chce – bo dobrze się ją zna, bo dziecko ją uwielbia, bo wiersze płyną same z siebie, zanim jeszcze zdążę otworzyć stronę. Zbiór jest naprawdę starannie dobrany, każdy tekst ma w sobie coś, co przyciąga uwagę malucha i pozwala mu wsłuchiwać się w rytm, powtarzać, śmiać się, nucić pod nosem albo po prostu chłonąć słowa. Czuć, że wybrano tu utwory, które mają swój ciężar gatunkowy, ale też ogromną lekkość – taką, która pozwala dziecku bawić się językiem, a dorosłemu odnaleźć znajome echa dzieciństwa. Bardzo podoba mi się też to, że książka nie traktuje po macoszemu kwestii ilustracji – te wycinankowe kolaże są przepiękne, tekstylne w odbiorze, mają w sobie coś bardzo przytulnego, takiego domowego, co dopełnia cały nastrój. Kartki są grube, idealne dla małych rączek, które dopiero uczą się delikatności, i które tej delikatności jeszcze nie mają, więc dobrze, że książka to wytrzymuje. Podoba mi się też, że można ją czytać od początku do końca, ale równie dobrze można otworzyć na dowolnej stronie i po prostu cieszyć się tym, co tam jest – nie ma tu sztywnego porządku, a jednocześnie całość ma swoją wewnętrzną harmonię. Czytam ją z dzieckiem niemal codziennie i nie czuję zmęczenia powtórką, bo te wiersze są jak piosenki, które zna się na pamięć, a mimo to nuci się je wciąż z przyjemnością. To książka, która rośnie razem z dzieckiem – na początku jest dźwiękiem, potem zabawą, a w końcu staje się zaproszeniem do samodzielnego czytania. I chociaż znam już każdą stronę, każdy rym, każde słowo, to dalej z przyjemnością wracam do niej wieczorem, bo wiem, że dziecko się ucieszy, a ja po prostu lubię ten rytuał. Świetna rzecz na start i naprawdę dobra literatura dla najmłodszych – bez udziwnień, bez infantylizacji, z szacunkiem dla małego odbiorcy i jego wrażliwości.

Bob

ocenił na 8 1 rok temu

Śpij, króliczku

Jörg Mühle

Naprawdę nie spodziewałam się, że książka może wywołać tyle pozytywnych emocji. A jednak . Książki z serii "Śpij, króliczku", "Nie płacz, króliczku", "Do kąpieli, króliczku" wydawnictwa Dwie Siostry , są po prostu GENIALNE. I to nie przypadek ,że na pierwszy odcinek mojej serii o książkach "Szumi bajki" pojawiła się recenzja właśnie tych książek. Ktoś wreszcie zauważył , że małe dzieci trzeba zachęcić do czytania, oczarować. Te książki na pewno wyręczają w tym rodziców :) Na pozór bardzo proste historie o króliczku, który się skaleczył, idzie się kąpać i kładzie się spać. Ale w tych książkach zachodzi magia, bo dzieci czytając je muszą wykonywać różne zadania i to jest WSPANIAŁE :) Zazwyczaj rozbrykany dwu - trzy latek po dwóch stronach lektury się już nudzi a tu dziecko z niecierpliwością czeka dalej co ma zrobić :) I możemy je czytać bez końca. Do tego wszystkiego ten słodki króliczek, bardzo ładnie namalowany. Rysunków jest tylko tyle ile potrzeba dziecku czyli minimum, tak żeby tło nie przeszkadzało w odbiorze treści. Oczywiście każda z tych książek ma za zadanie zachęcić dziecko do kąpieli, spania i wytłumaczyć, że stłuczone kolona niedługo się zagoi. I moim zdaniem te książki robią to w idealny sposób. Polecam każdemu i BARDZO żałuje, że nie ma ich więcej. Jeśli chcecie zobaczyć reakcje dzieci jak czytamy te książki to zapraszam na kanał Szumi mama (https://youtu.be/X9U6PL05MGA), po więcej......

Szumimama

oceniła na 10 4 lata temu

Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham

Sam McBratney Anita Jeram

Od kiedy urodziłam mam bardzo mało czasu na czytanie dorosłych książek. Ale z drugiej strony mam okazję sięgnąć po te wszystkie dziecięce książki, które już od dawna przykuwały mój wzrok. Jedną z nich była książeczka pt. "Nawet nie wiesz jak bardzo cię kocham" autorstwa S. McBratney'a i A. Jaram. Jest to książeczka o tym, że czasem szukamy odpowiednich słów o tym, żeby powiedzieć komuś, że bardzo go kochamy. Jednak miłość bardzo ciężko jest zmierzyć. Wiedzą o tym Mały Brązowy Zajączek i Duży Brązowy Zając z powyższej książeczki o uczuciach, cieple i zrozumieniu. "Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham", to książeczka o miłości - wszechwładnej i potrzebnej do życia każdemu. Zdecydowanie jest to pozycja dla kochających, kochanych i pragnących miłości. Właściwie na tym mogłabym się zatrzymać, bo sam opis tej książeczki moim zdaniem jest wystarczająco zachęcający do tego, żeby czytać ją z dzieckiem (nawet przed snem). Jednak muszę dodać coś od siebie. "Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham" to książeczka, która sprawiła, że bardzo się wzruszyłam i w moich oczach pojawiły się łzy. Szczerze mówiąc to nie spodziewałam się, że książka dla dzieci wywoła we mnie takie emocje. W dodatku jest to opowiastka, która jest przepięknie wydana i na pewno moja córka będzie dorastać razem z nią. Mogę tę książkę polecić z całego serca dla rodziców i ich małych dzieci. Ja na pewno poszukam innych książeczek z tej serii i będę je czytać mojej małej Klarze.

NataliaKatarzyna

oceniła na 10 7 miesięcy temu

Nie płacz, króliczku

Jörg Mühle

Jaka fajna książeczka! Boli, boli, pochuchamy, pogłaszczemy, ukochamy, plasterek przykleimy. Do wesela się zagoi. Upadek to nie koniec świata, ale dla malucha coś strasznego. W takich momentach dzieci potrzebują wsparcia i pocieszenia. Dziecko uczone jest tutaj empatii, prawidłowego zachowania w trudnych sytuacjach, pomocy, wsparcia dla drugiego człowieka. Mała publikacja - potężne przesłanie! Cudna, cudna, cudna.

Basia

oceniła na 8 3 lata temu

Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham kiedy jest zima

Sam McBratney Anita Jeram

Teraz, przy okazji okresu zimowego, wróciliśmy do tej książeczki. Dała nam propozycję pięknego spędzania czasu z synkiem starszym. Próbujemy bawić się jak te dwa zajączki – może nie biegamy po lesie, ale kiedy się wyciszamy w domu synek chce się bawić w zgadywanie. Jest to naprawdę urocze kiedy mogę mu się przyglądać jak bardzo się skupia, jak używa swojej wyobraźni. Przyglądać się jak małe (jeszcze) dziecko próbuje uchwycić otaczający go świat. Czytając tą książeczkę często też pozostajemy przy niezwykle ciepłych jej ilustracjach, i jest to duża odskocznia od samej treści, bo ta może się szybko znudzić.

Arek

ocenił na 6 2 lata temu

Szym Pansik ma własne zdanie

Suzanne Lang Max Lang

Szykuje się szalona impreza u Jeżozwierza, a jak impreza to wiadomo że będą tańce, bo co to za przyjęcie bez dobrej, tanecznej zabawy? No właśnie a jednak są tacy, którzy bawić się lubią w innym sposób, m.in jest to nasz tytułowy Szym Pansik.. Czy nasz bohater odnajdzie się wśród roztańczonych gości? Ta książka to pochwała asertywności, umiejętności wyrażania własnego zdania i swoich potrzeb. Szym Pansik nie chce robić tego co inni, ma swoje upodobania i zamierza wedle nich postępować a nie wedle upodobań ogółu. Tu z Szym Pansikiem mały czytelnik ma zrozumieć że to iż nie lubimy tego co inni wcale nie jest złe a wręcz może świadczyć o naszej wyjątkowej i ciekawej osobowości oraz ma zrozumieć, ze mówinie NIE LUBIĘ, NIE CHCE , nie jest niczym złym i niegrzecznym Generalnie pomysł super, ale czegoś mi tu zabrakło. Troszkę jestem rozczarowana, bo bardzo czekałam na nią, bo pierwszą część pokochaliśmy z moimi dziećmi i mam wrażenie że do pierwszej części się chowa. Dialogi skąpe, bardzo krótkie, niekiedy takie niejasne zdania i sformułowania, ale to moje zdanie, bo synowie uwielbiają Utrzymana w tym samym, przyjemnym dla oka klimacie.

magdalena_koz

ocenił na 6 5 lat temu

Kolorowy potwór

Anna Llenas

W książce każdej emocji przypisany jest inny kolor. Forma, w jakiej została wydana (obrazki w 3d) zaciekawi nawet najmłodsze dzieci. Krótkie i zwięzłe opisy ułatwiają maluchowi zrozumienie danej emocji. Używam jej podczas zajęć TUS w przedszkolu i sprawdza się doskonale, szczególnie z filcowymi postaciami z książki. Polecam

Monika Wróbel

ocenił na 9 7 miesięcy temu

Orka w wannie

Hania Buch

Przepięknie wydana książka, na porządnym papierze, ciekawym w dotyku. Ilustracje są przepiękne, naprawdę cudowne. Sam tekst jest z przesłaniem, momentami smutny bardzo patrząc z perspektywy dorosłego, dla dzieci nie wiem do końca jaki odbiorze ponieważ książkę dostałam w prezencie a dziecko ma 2 latka, więc nie wiem jak by odebrała tekst. Ogólnie jeden problem to styl narracji, jest dziwaczny. Tekst jest wierszowany ale nie zawsze, odnoszę wrażenie, że tak jak wychodzi, tak jest, czyli jak się uda to super a jak się nie da to trudno. Raz jest rym raz nie ma. Ogólnie książka super i naprawdę polecam, jest przepiękna i z przesłaniem.

Marta

oceniła na 8 2 lata temu

Odwagi, zajączku

Nicola Kinnear

Każdy chciałby być jak Luna, a często podobny jest do Logana, zajączka domatora lubiącego spokój domu, własne towarzystwo albo najbliższych tylko przyjaciół. Wymogi jednak życia powodują, że czasem musimy wyjść z tego co nam znane, opuścić co już dawno oswojone. Kapitalna książka uświadamia mi jak ważne jest przełamywać samego siebie gdy od tego zależy lepsze życie. Dzieci może nie potrafią jeszcze tak tego dotrzeć jednak zasiane ziarno ciekawości wyda owoc kiedy przyjdzie na niego pora. Polecam tą książkę do wspólnych przemyśleń rodziców i dzieci.

Arek

ocenił na 8 1 rok temu

Ale kupa! Co masz w pieluszce?

Guido Van Genechten

Książka spodobała się mojemu dwulatkowi. Oj musiałam ją przeczytać wiele razy, a syn zna już chyba całą na pamięć i powtarza fragmenty przy różnych okazjach. Dla niego chyba najciekawszym elementem byłą możliwość zajrzenia do pieluszek zwierzątek przez odchylenie klapek. U nas póki co książka nie zachęciła do siedzenia na nocniku, ale przydała się, gdy syn miał mieć robione badanie USG. Bo łatwiej je zniósł po rozmowach o tym, że doktor ma taką myszkę, która chce zajrzeć do jego pieluszki. Łatwiej było w ten sposób opisać mu badanie (głowica usg brzmi mniej sympatycznie niż myszka :) ) i chyba dlatego dość dobrze je zniósł i nie protestował za bardzo.

lolipop13

ocenił na 6 5 lat temu

Cytaty z książki Kicia Kocia i Nunuś. Sprzątamy!

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Kicia Kocia i Nunuś. Sprzątamy!