Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 3

Name: Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 3
Rating: 7,2 (237 reviews)
Author: Susanna Clarke
ISBN: 8308036961

Okładka książki Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 3

Susanna Clarke

7,2 / 10

237 ocen

6 opinii

Wydawnictwo Literackie

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie Cykl: Jonathan Strange i pan Norrell (tom 3) fantasy, science fiction

448 str.

Kategoria:: fantasy, science fiction
Format:: papier
Cykl:: Jonathan Strange i pan Norrell (tom 3)
Tytuł oryginału:: Jonathan Strange and Mr Norrell
Data wydania:: 2005-02-14
Data 1. wyd. pol.:: 2005-02-14
Liczba stron:: 448
Czas czytania: 7 godz. 28 min.
Język:: polski
ISBN:: 8308036961
Tłumacz:: Małgorzata Hesko-Kołodzińska

Trzecia, a zarazem ostatnia część bestsellerowej powieści fantasy autorstwa Susanny Clarke. Współpraca między Gilbertem Norrellem a Jonathanem Strange`em to już przeszłość. Stosunki między dwoma magami określa teraz rywalizacja i wrogość. Strange wydaje książkę o magii, zakłada własne pismo i zamierza przyjąć na praktykę kilku uczniów. Po stronie pana Norrella zostaje zaledwie garstka lojalnych wielbicieli. Nieoczekiwane zmiany życiowe dotykają również pozostałych bohaterów powieści. Pan Segundus zostaje dyrektorem przytułku dla obłąkanych, Childermass ma stać się strażnikiem pewnej tajemnicy, dżentelmen włosach jak puch ostu nadal snuje swe intrygi. Książka nominowana do wielu prestiżowych nagród literackich (m.in. do tegorocznej Nagrody Bookera) zostanie wkrótce także zekranizowana przez studio New Line Cinema, znane m.in. z produkcji Władcy pierścieni.

Średnia ocen

7,2 / 10

6 opinii 237 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 3 w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,0

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,8

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 3

Średnia ocen

7,2 / 10

237 ocen

Twoja ocena

0 / 10

15 ocen

38 ocen

50 ocen

72 ocen

29 ocen

22 ocen

2 ocen

7 ocen

0 ocen

2 ocen

Opinia

840

161

visenna88

21.05.2016

6 / 10

Na półkach: , ,

Godne zakończenie historii. Rozumiem, dlaczego niektórzy wydawcy zdecydowali się na wydanie książki w formie trylogii - ma to swoje praktyczne uzasadnienie. Tym niemniej polecam wszystkim przeczytanie owej trylogii tak, jakby była pojedynczą książką, czyli według zamysłu autorki. W ten sposób uniknie się przykrego wrażenia, że poszczególne jej części nie mają klamry kompozycyjnej w postaci krótkiego przypomnienia, co było w poprzednim tomie i ruszenia od tegoż punktu dalej, lecz jest to ciągła opowieść, która swój punkt kulminacyjny ma własnie w trzecim tomie. Nie chcę zdradzać szczegółów, ale szkoda, żeby ktoś miał nie dotrwać do tego etapu, znudziwszy się (?) poprzednimi częściami.

Dodam, że taka reakcja jest to możliwa i uzasadniona, ponieważ autorka ma specyficzny styl (inną jej książkę, "Damy z Grace Adieu", utrzymaną w podobnym tonie co "Dr. Strange i pan Norrell", oceniłam bardzo nisko) i nie każdemu on może przypaść do gustu. Dla miłośników prozy (nie ekranizacji, dodajmy w razie wątpliwości) Jane Austen oraz brytyjskich baśni o skrzatach i gnomach, będzie to powieść w sam raz.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

393 użytkowników ma tytuł Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 3 na półkach głównych

Przeczytane 311
Chcę przeczytać 82

149 użytkowników ma tytuł Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 3 na półkach dodatkowych

Posiadam 80
Ulubione 27
Fantastyka 17
Fantasy 14
Literatura angielska 3
2021 3
Chcę w prezencie 3
2013 2

Inne książki autora

Więcej

7,3

Jonathan Strange i pan Norrell Susanna Clarke

7,4

The Wood at Midwinter Susanna Clarke

7,5

Piranesi Susanna Clarke

6,6

Damy z Grace Adieu Susanna Clarke

7,1

Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 2 Susanna Clarke

6,5

Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 1 Susanna Clarke

więcej

Susanna Clarke

Susanna Clarke jest brytyjską pisarką fantasy. Urodziła się w Nottingham i spędziła dzieciństwo w wielu miejscowościach północnej Anglii i Szkocji. Studiowała filozofię, politologię i ekonomię w Oxfordzie. Pracowała kilka lat jako redaktor w wydawnictwie Simon & Schuster. Obecnie mieszka w Cambridge. Laureatka nagród Hugo i World Fantasy Award.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Śmierć nekromanty

Martha Wells

Powieść fantasy, nominowana do międzynarodowej nagrody Nebula w 1998 roku, widnieje również na liście kanonu fantasy A. Sapkowskiego. Opowieść rozkręca się wolno, przez ponad 100 stron nie mogłem się połapać w wątkach (ale czytałem z małymi przerwami, co mogło mieć wpływ na odbiór całości), ale później już było coraz lepiej. Akcja dzieje się w wyimaginowanym świecie w otoczeniu XIX-wiecznym, gdyż poza magią i czarnoksiężnikami, mamy już do czynienia z pistoletami i pociągami. Intryga jest zawiła (w dobrym tego słowa znaczeniu), z wieloma zwrotami akcji, która prowadzi do nieuniknionego, tytułowego końca. Dopiero przy ocenie powieści na LC, okazało się, że to drugi tom cyklu... Ale czytając opis pierwszego tomu, nie było tam nic co by choć odrobinę nawiązywało do zdarzeń w "Śmierci nekromanty".

Tomocerus

ocenił na 7 9 lat temu

Dworzec Perdido

China Miéville

Futurystyczna wizja społeczeństwa, gdzie władza spotyka się ze światkiem przestępczym, miłość z chciwością, dylematy moralne z bezwzględnością. Postacie złożone, a świat przedstawiony przemyślany, niebanalny i wielowarstwowy. Wszystko starannie dopracowane. Nie jest to lekka lektura, ani pusta rozrywka. Autor pod maską fantastyki, kreśli zadziwiająco prawdziwy obraz problemów ludzkości. Nie waha się podejmować głębokich tematów. Podziw budzi też niezwykła wyobraźnia autora i rozmach, z jakim kreuje rzeczywistość. Powieść niewątpliwie bardzo dobra, aczkolwiek niekoniecznie w moim guście - jak dla mnie, trochę zbyt mroczna i przygnębiająca.

CzytamPasjami

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Skok w dobrą książkę

Jasper Fforde

Mam jakieś wewnętrzne opory przed używaniem słowa "błyskotliwa" w stosunku do książek - chyba dlatego, że najczęściej słyszę to słowo w odniesieniu do tych tytułów, których sama nigdy bym tak nie opisała. A jednak gdy myślę o serii opisującej przygody Thursday Next właśnie to słowo przychodzi mi na myśl jako pierwsze - a zaraz za nim są: szalona, abstrakcyjna, oryginalna, nietuzinkowa, wciągająca, przezabawna. Ta książka jest wręcz naszpikowana maści wszelakiej smaczkami i aluzjami, co do których gwarantuję - nie sposób wychwycić ich wszystkich. No i czego tutaj nie ma! Melanż science-fiction z kryminałem, powieścią akcji, podróże w czasie i niesamowite wynalazki, w końcu i wątek romansowy, a wszystko osadzone w alternatywnej rzeczywistości, w której świat kręci się wokół... no właśnie, książek. Co bardziej zaskakujące - to wszystko ze sobą świetnie współgra! Ponadto Fforde'a (moim skromnym zdaniem - nawet przetłumaczonego na polski ;)) czyta się szybko, lekko i przyjemnie; w efekcie "Skok w dobrą książkę" to świetna rozrywka na naprawdę wysokim poziomie, którą najchętniej polecałabym wszystkim na około - bo do teraz nie rozumiem, czemu o Thursday Next nikt nie słyszał...

Szarka

oceniła na 8 13 lat temu

Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 2

Susanna Clarke

Nie wiem, czy mogę powiedzieć, że to kontynuacja, ponieważ w wersji oryginalnej nie jest to w zasadzie cykl, a jeden tom... Ale uznajmy, że tom drugi potraktujemy jako część składową trylogii - bo z takim wydaniem mam do czynienia (i wydaje mi się ono praktycznie uzasadnione). Drugi tom jest nieco bardziej napakowany, jeżeli chodzi o sekwencję wydarzeń, jest też odrobinę mroczniejszy. Osobnik o włosach jak puch ostu budzi u mnie wachlarz reakcji, od niechęci poprzez wstręt i rozbawienie, jednak dominują tutaj negatywne emocje. Finał przyprawił mnie o gęsią skórkę. Wyznam, że się przestraszyłam, ale pewnie na większości nie zrobi on wrażenia - ja po prostu bardzo wczułam się w narrację i przykro mi było, że stało się akurat tak, jak się stało akurat tej osobie, której się to stało (bardzo "wdzięczna" akrobatyka, wszystko przez to, że chcę uniknąć spojlerów).

visenna88

ocenił na 8 10 lat temu

Porwanie Jane E.

Jasper Fforde

Agentka Thurstday Next pracuje jako detektyw literacki i tropi literackie zbrodnie - podróby rękopisów, przypisanie autorstwa, zmiana bohaterów... Pewnego dnia ktoś kradnie supercenny rękopis "Martina Chuzzlewita" autorstwa Dickensa. Thurstday zostaje do tego wezwana, ponieważ podejrzewa się, że zna sprawcę... I rzeczywiście! to jej były profesor z uniwersytetu, który potrafi zmieniać postać, wpływać na ludzi i nie rejestruje się na taśmie. Agentka podejmuje akcję, której początek idzie bardzo źle. Zostaje ranna, nikt jej nie wierzy w przebieg wydarzeń... Dlatego podejmuje prawie że samodzielne śledztwo, w którego toku dzieje się jeszcze więcej niesamowitych rzeczy, a wszystko staje się sprawą osobistą. Ciężko mi jest oceniać tę książkę. Poleciła mi ją koleżanka i w sumie rozumiem to polecenie - lektura pełna jest inteligentnego humoru oraz aluzji literackich i politycznych. Jest tam też nieco fantastyki w tym stylu, który lubię, ale... No właśnie. Więcej jest tam fantastyki w stylu science fiction - wiele rzeczy autor próbuje tłumaczyć naukowo, co mi mocno spowalniało czytanie. Za dużo jest tam też polityki - tłem wszystkiego jest wojna na Krymie, której Next jest weteranką. Wokół tego krąży jej życie prywatne (były facet i brat), zawodowe i pośrednie. W każdym rozdziale jest jakieś nawiązanie do tej wojny, właściwie okazuje się, że główna intryga ma z nią bardzo wiele wspólnego. Akcja dzieje się w latach '80 XX wieku, więc też nie jest to okres szczególnie dla mnie interesujący - już nie fantastyczno-mroczne klimaty, a jeszcze nie nowoczesność. Z tego też powodu pewnie pojawiają się słowa, których zrozumienie sprawiało mi trudność (jak "rep"). Dużym plusem jest na pewno zabawa literaturą. Zabawny był wątek dotyczący autorstwa sztuk Szekspira i bardzo podobało mi się przenikanie światów powieściowych z rzeczywistym. I to że przez zmianę w rękopisie czy jakimś wydaniu można było zmieć całą fabułę. Szkoda mi nieco polskiego tytułu, bo człowiek cały czas czeka na tę Jane E., która właściwie pojawia się dopiero w drugiej połowie książki i nie wydaje mi się tam najważniejsza... Na pewno czas na lekturę nie był czasem zmarnowanym, ale nie czuję wielkiego żalu, że dorobek autora nie został w całości przetłumaczony na polski.

Via

oceniła na 6 3 lata temu

Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 1

Susanna Clarke

Książka jest pełna sarkastycznego dowcipu, podanego tak bardzo mimochodem, że to aż niewiarygodne. Bezlitośnie pokazuje motywacje ludzkich poczynań, czasem lepsze, czasem gorsze. Pierwszorzędna urban fantasy a właściwie mieszanka fantastyki i steampunku. Kolejne tomy na pewno przeczytam!

Sija

oceniła na 9 3 lata temu

Blizna

China Miéville

Drugi tom można czytać jako samodzielną powieść. Daję wyższą ocenę, dlatego, że już widziałam czego się spodziewać i za interesujące charakterologicznie główne postacie. Fabuła jest prosta, można ją streścić w kilku zdaniach i nie będzie okrojona. Świat jest barwnie odmalowany to trzeba przyznać, wątek fabularny prowadzi nas po kreacjach z wyobraźni autora, a jest tego naprawdę dużo. Natomiast w tym uniwersum brak harmonii, ekosystemów i historii, abym mogła wyobrazić sobie jego rzeczywiste istnienie. Czułam się nie jak na planecie we wszechświecie zbliżonym do naszego, ale jak na planszy wielkiej gry RPG lub innej gry twórczej wyobraźni. Wystarczy do kubeczka wrzucić kilka rzeczowników żywotnych dodać homo sapiens potrząsnąć… i już mamy galerię postaci. Wystarczy teraz wybierać je dowolnie i wplatać w snucie prostej historii… prawda, że brzmi jak gra towarzyska?

dianasz

ocenił na 6 2 lata temu

Tigana

Guy Gavriel Kay

Trudno jest ocenić Tiganę, ponieważ wady i zalety mieszają się w niej w równych proporcjach. Dwadzieścia lat przed wydarzeniami z książki dwóch czarnoksiężników najechało półwysep Dłoni. Alessan, książę jednej z podbitych krain, opracowuje plan i zbiera drużynę, z pomocą której obali tyranów. Musi się pospieszyć, ponieważ jeden z czarnoksiężników w zemście przeklął jego ojczyznę, a zaklęcie wypełni się, kiedy umrze ostatni Tiganianin urodzony przed podbojem. Teoretycznie książka zasługuje na wysoką ocenę: jest napisana bardzo sprawnie technicznie, wszystkie strzelby na ścianie wystrzeliły na koniec, odpowiednio poetycki język buduje nastrój podniosłej walki o wolność i pamięć, a wszystko zamknięte w jednym tomie! Dodatkowo prolog jest jednym z najbardziej klimatycznych, jakie czytałam. Niestety, wszystko przyćmiewają papierowe pierwszoplanowe postacie i brak jakichkolwiek negatywnych konsekwencji czynów głównego bohatera. W trakcie podróży Alessan magicznie zmienia pewnego czarodzieja w swojego niewolnika... i nic. Nikt w drużynie nie widzi w tym nic złego, jeszcze rugają biednego czarodzieja, że swoimi protestami zasmuca Alessana (!) Podsumowując: Tigana jest średniakiem, którego z braku laku można przeczytać.

KarolaMK

ocenił na 6 2 miesiące temu

Wojna o dąb

Emma Bull

Kupiłam za grosze ze względu na okładkę, która (umówmy się) jest horrendalna 😅 Jednak sama książka okazała się wcale nie taka zła. Całkiem przyjemna, stabilna fabuła, główna bohaterka nie denerwuje i jest ogarnięta (co jest sporym plusem), jednak oprócz phouki żadna z postaci nie przyciągnęła mojej uwagi na dłużej. Na minus – faktycznie fantastyki jest tu dosyć mało, tym bardziej, że akcja dzieje się głównie w ludzkim świecie. Za to dużo jest nawiązań do muzyki, która była popularna w czasie pisania tej książki (chyba 40 lat temu?) więc jeśli ktoś młodszy (jak ja) lub mniej obeznany z muzyką rockową lat 80/90 (jak ja xD) będzie ją czytał, możliwe że nie będzie w stanie wyobrazić sobie klimatu zespołu należącego do głównej bohaterki jak i tego co śpiewają. Jest to jednak obosieczna broń, bo jeśli ktoś lubuje się w takiej muzyce, najpewniej oprócz wyobrażania sobie fabuły będzie mógł również w tej fabule się zasłyszeć.

Mayvaen

ocenił na 6 7 miesięcy temu

Zapomniane bestie z Eldu

Patricia A. McKillip

Piękna. Niezwykle liryczna, wspaniale napisana, z magią wylewającą się z każdej strony. Przypominała mi książki pana Beagle’a. To takie naprawdę klasyczne fantasy, ze smokami, magami i nieograniczoną władzą, jaką daje poznanie czyjegoś prawdziwego imienia. Króciutka historia, a tyle treści w sobie niesie – od samotności, przez czary, aż po rozgrywki polityczne. Zachwycałam się każdą stroną. I przeczytałam w tej książce chyba najpiękniejszą definicję miłości, z jaką się do tej pory spotkałam. Right in the feels. Nie jest to może nic wyrywającego z butów, nie ma tu zawrotnej akcji, wszystko rozgrywa się powoli, bez zbędnego patosu, klimat jest niezwykle baśniowy. Miałam wrażenie, że to bardzo niedzisiejsza książka. Mało kto tak teraz pisze, a szkoda. “Zabrał moje serce i zaproponował mi je z powrotem. A ja myślałam, że jest niegroźny.”

minyard

ocenił na 8 12 dni temu

Miasta pod skałą

Marek S. Huberath

"Każdy ma swoje piekło. Nie ma dwóch identycznych życiorysów, nie może być dwóch identycznych kar." Uff. To była długa przygoda. Długa ale bardzo satysfakcjonująca. Marek S. Huberath po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem science fiction/fantastyki religijnej. Będąc umysłem ścisłym (autor jest profesorem fizyki na UJ) jego erudycją, wykorzystanie apokryfów, malowanie słowem obrazy rodem z Boscha, Beksińskiego czy Goi wręcz onieśmiela. Wykorzystanie klasyki literatury światowej, bo czytając te książkę przychodzi nam na myśl Dante czy Owidiusz, jest absolutnie fenomenalne. O fabule słów kilka. Wydaje się, że historia jest absurdalnie prosta: oto profesor historii cywilizacji Humphrey Adams podczas spaceru po Wiecznym Mieście odkrywa w Murze Leona furtkę przez którą przechodzi. Trafia do tuneli, które do złudzenia przypominają podziemia Muzeum Watykańskiego. Okazuje się jednak, że wypełnione są one rzeźbami, które zachowują się jak mechaniczne roboty. Przechodząc przez kolejne drzwi i łamiąc pieczęcie opisane "SILVESTERE" dostaje się do totalitarnego miasta przewodniczącego Nero, który do złudzenia przypomina Rzym ale z komunistycznym sznytem - wszyscy są tutaj podsłuchiwani a wszystko co spotyka bohatera ma jakiś dziwny, diabelski wydźwięk. Uciekając z Miasta pod Skałą trafia do kolejnego - Krum. Jednocześnie przenosi się do czasów przypominających czasy Jezusa i zostaje niewolnikiem... Książka ta w moim odczuciu jest książką skończoną. Nic nie powinno się do niej dodawać. Autor pisał ją blisko 10 lat, stąd imponujące rozmiary ale w żadnym momencie jej czytania nie odczuwałem znużenia, chociaz Huberath nie ustrzegł się paru potknięć. Niesamowite opisy piekła, dziwne gabery przypominające najbardziej diaboliczne demony, korowody grzeszników pochłanianych przez Wieczne Ognie, rzymscy legioniści, Azazel, Behemot, Lilith. Przerażająca wizja piekła w której jednocześnie kryje się to, co chyba dla każdego człowieka jest najważniejsze - Miłość. Historia Adamsa to też przerysowana historia Adama, który spotyka swoją Ewę i niczym w Piekle Dantego podąża przez kolejne kręgi, żeby odkryć siebie i odnaleźć drogę na powierzchnię - ale czy do Zbawienia?

StrongSilentType__

ocenił na 8 1 rok temu

Magiczny sklep z zabawkami

Angela Carter

Brutalna inicjacja dziecka w świat dorosłych. Bardzo ekspresywna, momentami wulgarna i brutalna opowieść, której morał wciąż staram się zrozumieć. Trudno stwierdzić, czy główni bohaterowie rzeczywiście wyzwolili się z rąk apodyktycznego wuja i czy w końcu mogą być wolni i szczęśliwi.

Strapiony Marzyciel

ocenił na 6 6 lat temu

Rumo i cuda w ciemnościach

Walter Moers

Ależ fantastyczna przygodówka! Chwilami wciągała mnie tak, że nie słyszałam, co do mnie mówią w domu :) Podziwiam pomysły i postaci i kłaniam się w pas tłumaczce, bo to na pewno było wyzwanie - mnóstwo neologizmów i wątków okołonaukowych z kardiochirurgią włącznie, przeuroczo poplątany język pewnego dyktatora, fantastyczne (dosłownie) gatunki istot bohaterskich - nawet nie próbuję sobie wyobrazić, co było najtrudniejsze, a mimo tego całość wyszła lekko, zabawnie i wciągająco. Rewelacja. Zdarzyło mi się przy różnych okazjach myśleć, że w kwestii baśni i archetypów bohaterów napisano (i sfilmowano w stu wersjach) już wszystko. I jestem przeszczęśliwa, kiedy się przekonuję, że to było głupie myślenie a świat ma dla mnie jeszcze mnóstwo baśniowych, a przy tym cudownie odkrywczych historii.

macierzanka

oceniła na 9 1 rok temu

Gormenghast

Mervyn Peake

Rzecz naprawdę jedyna w swoim rodzaju, a przy tym jakby przystępniejsza niż tom pierwszy. Więcej tu fabuły i akcji, w miarę jak hieraryczny masyw Gormenghast traci moc, podgryzany z jednej strony przez intrygi diabolicznego Steerpike'a, a z drugiej przez buntowniczą tęsknotę Tytusa do wolności. Postaci wciąż są przepysznie groteskowe, a zarazem żywe (hrabina Gertuda chyba moja ulubiona, ale wątek miłości Irmy Prunesquallor i dyrektora Bellgrove'a też znakomity), ogólnej dziwności towarzyszą przejmujące emocje, dawka absurdu jest optymalna i różnorodna - od komicznej śmierci Deadyawna po zupełnie poważne motywacje Tytusa, gdy chodzi o ostatnie łowy na Steerpike'a. Pozycja w kanonie literatury fantastycznej w 100% zasłużona.

OZM

ocenił na 9 2 miesiące temu

Miasto Śniących Książek

Walter Moers

Walter Moers jest niemieckim autorem komiksów i powieści, scenarzystą i ilustratorem. Jest autorem cyklu książek fantasy o świecie Camonii. „Miasto śniących książek” to czwarta powieść z cyklu o Camonii i opowiada historię młodego pisarza – dinozaura Hildegunsta Rzeźbiarza Mitów, który wyrusza do Księgogrodu odszukać wybitnego poetę. Książka zawiera oryginalne ilustracje autora. Książka klimatem przypomina klasyczne przygody Indiany Jonesa, przenosi jednak głównego bohatera (również poszukiwacza) w oryginalną, literacką scenerię, w której prawie wszystko związane jest z książkami. Autor bardzo sprawnie miesza akcję z mrokiem i strachem, a także nienachalnym humorem, groteską i całkiem intrygującą zagadką. Pod rozrywkową warstwą kryją się trafne spostrzeżenia na temat rynku wydawniczego, nastawionego głównie na zysk. Szczególnie ciekawe były dla mnie fragmenty związane z natchnieniem i weną twórczą, które zostały wplecione w spójną, choć dość prostą opowieść. Fantastyczny, książkowy świat stał się tu tłem dla realistycznych i powszechnych ludzkich cech i problemów, a całości dopełniają ciekawie zarysowane postacie oraz liczne literackie dygresje, które pobudziły moją wyobraźnię. Brak znajomości wcześniejszych tomów cyklu nie stanowi żadnej przeszkody w czytaniu. --- https://www.instagram.com/kofeinowe.ksiazki/

kofeinowe_ksiazki

ocenił na 8 26 dni temu

sen_numer_9

David Mitchell

Sen_numer_9 to druga powieść w dorobku Davida Mitchella, autora, którego czytelnicy kojarzą dzięki Atlasowi chmur czy Tysiącu jesieni Jacoba de Zoeta. I jest to powieść dziwna, nietypowa, nieco chaotyczna, która wymaga uważnego czytania i sporej wyobraźni. Głównym bohaterem jest dwudziestoletni Eidżi Mijake, który przybywa do Tokio, by odnaleźć swojego ojca. Nigdy wcześniej go nie widział i tak naprawdę nie zna jego tożsamości, ale liczy, że wydusi z kancelarii prawnej niezbędne szczegóły. Chłopak niedawno stracił siostrę bliźniaczkę, a matka porzuciła go w dzieciństwie. Jeśli dotrze do taty i przekona go do siebie, nie będzie już sam. Taki początek Sen_numer_9 zapowiada dramat egzystencjonalny lub – w najgorszym wypadku – rodzinną soap operę. David Mitchell nie bawi się jednak w takie nudne gatunki, za to tworzy szalone i absurdalne wizje, miesza narracje, łączy sny z rzeczywistością. Już na początku bohater wyobraża sobie moment, w którym wchodzi na nielegalu do owej kancelarii, podając się za karmiciela rybek, i żąda wydania dokumentów dotyczących swojego pochodzenia. Raz widzi to oczyma wyobraźni jak akcję z filmu szpiegowskiego, innym razem jak prawdziwą apokalipsę z powodzią zalewającą miasto. A dalej? Dalej mamy wspomnienia z dzieciństwa, szaloną znajomość z bogatym nastolatkiem o nieciekawych powiązaniach, tajne kluby i imprezy, dzienniki dziadka żołnierza uczestniczącego w II wojnie światowej czy kozę gadającą z kurą. Wątki przeskakują pomiędzy sobą, potęgując wrażenie chaosu, ale też budując oniryczny klimat. W pewnym momencie trudno już się połapać, co jest snem, a co okrutną rzeczywistością. Niełatwo się czyta Sen_numer_9, bo trzeba skupić się na każdym zdaniu. A w tych pojawiają się w nadmiarze trzykropki, myślniki, dialogi złożone w jeden długi ciąg wypowiedzi. Ale wszystko to sprawia, że książki tej nie sposób zapomnieć. Jest zdrowo zakręcona, nietypowa, bardzo inna. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Michał Zacharzewski

ocenił na 8 1 rok temu

Poszarpane granie

Wit Szostak

Można czytać druga cześć bez pierwszej ( ja tak zrobiłam i dopiero teraz widzę, że to kontynuacja). To książka ładnie opisująca przyrodę i góralskie zwyczaje z wplecionym wątkiem fantastyki i pradawnych wierzeń ludowych. A że biedy nudy dopadają nie tylko gorali to chyba wie każdy z nas :)

kaszanka

oceniła na 8 17 dni temu

Pieśń dla Arbonne

Guy Gavriel Kay

Jestem niereformowalnym szowinistą. Co oznacza, że kobiety kocham i uwielbiam, są moją religią... wszak nie sposób być porządnym szowinistą nie owijając swego losu wokół tych pięknych, nielogicznych i jakże wspaniałych istot! Lubię literaturę, która w ciekawy sposób feminizuje pewne tematy - powieścią, która pasuje mi do tej kategorii jest właśnie Pieśń dla Arbonne. Mamy tutaj matriarchalne królestwo w szowinistycznym świecie. Trochę naiwna to wizja, w której kobiety nie tkają intryg ale kulturę i oświecenie - naiwna, ale przecież piękna. Być rycerzem w takiej krainie: marzenie prawdziwego mężczyzny! ;-) Serce drgnęło parę razy w trakcie lektury. Przyjemna książka, raczej ponad przeciętne stany. Niby wszystko już było, ale owe wszystko można przecież opowiedzieć w ciut inny sposób, inaczej rozmieszczając mocne i słabe punkty historii. Oceniam z pamięci, książka czytana dawno, dawno temu, odnaleziona teraz w trakcie wiosennych porządków ;-)

failsafedb

ocenił na 7 2 lata temu

Welin

Hal Duncan

Muszę przyznać, że ta powieść to jedno z największych wyzwań jakie przede mną stanęło w ostatnich miesiącach. Lekko psychodeliczna, mocno pokręcona historia, która potrafi dać radość, ale też zdołować. Brak w niej ciągłości. Nie ma jednego czasu, nie ma jednego miejsca i nie ma jednego świata . Religie, wierzenia, mity i legendy zmieszane w jedną historię . Anioły , ludzie , bogowie ... Takiej literatury oczekuję po tym cyklu i póki co MAG stoi na wysokości zadania

Jacek

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Wieża w kamiennym lesie

Patricia A. McKillip

Jest to moje kolejne spotkanie z Particią McKillip i nawet kiedy te nasze spotkania nie są do końca udane, to jest coś takiego w jej książkach, w jej prozie, w jej stylu, co uzależnia i co sprawia, że myślę o tych historiach i wracam do nich na długo po ich zakończeniu – meandrujące fabuły, wijące się jak rzeki, którym trzeba pozwolić się nieść, klimat przepełniony strarożytną magią i dawnymi legendami. W Wieży jest to inspiracja legendami arturiańskimi i szkockimi, a także poematem Alfreda Tennysona "The Lady of Shalott". Ciężko określić co jest rdzeniem tej książki – czy jest to romans rycerski? Baśń o prastarych wieżach? Legenda o przyzywającym morzu? Historia o wolności i wyzwoleniu kraju i siebie? Myślę, że w samym jej sercu kryje się prawdziwa miłość do snucia opowieści. Patricia pisała o magii, a jej książki są magią.

Caroline_Q

ocenił na 7 11 miesięcy temu

Cytaty z książki Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 3

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Jonathan Strange i pan Norrell. Tom 3