Jazz Maynard. Trylogia barcelońska

Bardzo dobry komiks, traktujący o wzajemnym współistnieniu i zależności między ludźmi a przyrodą. Akcja fabuły rozgrywa się w wysokich górach, w masywie Ecrins w Alpach Delfinackich, w południowo-wschodniej Francji. Na zboczach tych trzy- czterotysięczników pasterze wypasają owce, które później trafiają na francuskie stoły (informacja podana przez Les Etagesa w posłowiu na końcu komiksu). Fabuła jest interesująca i intrygująca. Autor skutecznie buduje napięcie potęgując je adekwatnymi ilustracjami. Forma prowadzenie narracji powoduje, że pragniemy się jak najszybciej dowiedzieć kto wygra: człowiek czy natura? To opowieść surowa wręcz ascetyczna, bez żadnych upiększeń, która uderza w samo sedno czytelnika. Zmusza do refleksji nad naszym miejscem w świecie, nad tym, co tak naprawdę jest ważne, gdy pozostaje nam tylko walka o przetrwanie. „Wilk” to powieścią graficzną, którą bardzo dobrze się czyta i ogląda. Ma wiele zalet, dla których warto go poznać: - kreska rysownika jest wyrazista, surowa, a wręcz kanciasta, - obrazy twarzy bohatera i pyska wilka są wyraziste, malujące emocje które przeżywają, - umiarkowana kolorystyka rysunków w różnych odcieniach oddzielających kolejne etapy historii, - ilustracje stonowane na matowym papierze, - czytelna i odpowiedniej wielkości i rodzaju czcionka w dymkach, również dla osób o słabszym wzroku, - na dole strony umieszczone są dodatkowe tłumaczenie tekstu w języku francuskim, który pojawia się w tekście, Książka kupiona w dyskoncie za 10 zł, ale warta dużo więcej. Cieszę się, że ją znalazłam i poznałam. POLECAM fanom komiksów o tematyce obyczajowo – przyrodniczej z rysunkami wysokich gór w tle.

Po przeczytaniu po prostu gapisz się w ścianę. Ładny styl graficzny, który przywodzi mi raczej na myśl komiksy o bardzo lekkiej i pozytywnej tematyce, ale tu tak nie ma. Mimo lekko podjętego tematu stresu pourazowego historia jest warta przeczytania. Czy są to totalne wyżyny kreatywności? Ciężko powiedzieć, bo z jednej strony tematyka z komiksu zostaje w głowie przez parę godzin, ale szybko z niej wyparowuje.

Snow Blind. W małym miasteczku na Alasce dorasta zamknięty w sobie nastolatek Teddy. Chłopak od dawna czuje, że coś wokół niego nie gra – nawarstwiające się kłamstwa, półsłówka i napięta atmosfera w domu sprawiają, że coraz mocniej odczuwa izolację i niepokój. Kulminacją tego niepokoju staje się włamanie do rodzinnego domu, które zmusza go do działania. Wtedy właśnie Teddy zaczyna zadawać pytania, które mogą zmienić wszystko. Kim naprawdę są jego rodzice? Jaką przeszłość ukrywają? I czy prawda jest czymś, co naprawdę warto znać – zwłaszcza jeśli może zniszczyć rodzinne więzi? Snow Blind to solidny thriller kryminalny osadzony w niezwykle klimatycznym anturażu mroźnej Alaski. Historia może momentami sprawiać wrażenie szytej grubymi nićmi, ale intryga trzyma w napięciu do samego końca. Autorzy sprawnie balansują między tajemnicą a emocjonalnym dramatem, nie przeciążając jednak fabuły zbędnym ciężarem – to raczej opowieść na jeden wieczór niż wielowątkowy epos, ale z całą pewnością dobrze spędzony. Szczególne uznanie należy się warstwie graficznej – ilustracje są malarskie, nastrojowe i świetnie oddają chłodny, duszny klimat tej miejscowości. Styl rysunku przypomina prace Jeffa Lemire’a – surowy, ale bardzo ekspresyjny, dzięki czemu łatwo wczuć się w emocje bohaterów i lodowaty nastrój miejsca akcji. Jeśli lubisz opowieści o tajemnicach rodzinnych, podszyte niepokojem historie o dorastaniu i zderzeniu z niewygodną prawdą - będzie to komiks dla Ciebie. Nieprzekombinowany, ale wciągający kryminał z ciekawą atmosferą i ładnymi ilustracjami. Idealny na zimny wieczór – nawet latem. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie: Lukkegeek https://www.instagram.com/p/DMzanjls3sG/?igsh=MWZyY2gxNTl4MzYzYw==

Komiks oparty na prostej fabule - zbrodnia i zemsta po latach. Wydawało by się, że to nic odkrywczego, ale... historia wciąga. Maria i jej syn Tadeusz żyją w oczekiwaniu na męża i ojca. Eustachy - ojciec rodziny powraca z pierwszej wojny światowej. Całą rodziną przenoszą się do jego rodzinnego majątku na Kresach Wschodnich. Rodzina prowadzi tam spokojne życie, zapominając o wojennej traumie. Pewnego dnia do domu wchodzi banda Łazara. Eustachy nie chce się zgodzić na konfiskatę mienia. Lokalny komunista zabija go. Maria z synem i nienarodzonym dzieckiem znajdują schronienie w domu publicznym. Sytuacja przerasta kobietę, popada ona w depresję. Jedyną ulgę przynosi jej muzyka skrzypiec. Łazar znów się pojawia... Komiks jest brutalny, mocny i męski. Postacie są wyraziste, zdeterminowane, ograbione z emocji. Mało tu tekstu. Obraz gra tu ważną rolę. Ilustracje są czarno-białe.To dzięki nim tworzy się mroczny klimat. Zemsta jest planowana, wykonywana krok po kroku. Ale czy przyniesie ulgę? Sprawdźcie. W pierwszej wersji komiks był wydany w trzech tomach (2015, 2016 i 2018). Ja przeczytałam wydanie zbiorcze z 2019 roku.

Komiks zabiera nas do Brazylii, gdzie pomnik Jezusa góruje nad Rio de Janeiro, a w faveli kwitnie handel narkotykami. Autor przedstawia nam historię Biucy - młodego chłopaka zarabiającego na życie w nielegalny sposób. Chłopak jest kaleką, często jest wyśmiewany. Zmienia się to, gdy "awansuje" i dostaje broń. Losy chłopca przedstawione są na tle życia faveli, codzienności z kartelami narkotykowymi i policją nie zawsze pilnującą porządku, często skorumpowaną. Kreska raczej klasyczna, czasami karykaturalna, ale oddająca dynamikę historii. Dialogi są dobrze napisane. Skąpe, ale wpisujące się w klimat. Komiks wydaje się lekki w swym przekazie i atmosferze, ale to złudne wrażenie. Epatuje on prawdą, biedą, brutalnością oraz życiem w strachu i napięciu. Opowiadana historia, choć komiksowa, jest bardzo realistyczna. Publikacja trzyma w napięciu. Mocno oddziałuje na nasze emocje. I zaskakuje zakończeniem.

Zakończenie historii przynosi sporo rozwiązań i kulminację akcji w postaci otwartego konfliktu pomiędzy miastem a wyrzutkami, natomiast: nie można powiedzieć, że rozwiązanie kryminalnej zagadki zaskakuje. Spodziewałem się nieco więcej po tej serii, ale była to ciekawa przygoda.

Zdecydowaną część historii stanowią pojedynki, w których Aldana kładzie na deski każdego, z kim przychodzi mu walczyć. W międzyczasie podrywa matkę Adriana i daje mu kilka cennych rad dotyczących walki. I to właściwie tyle. Trochę szkoda, że nie miałem okazji lepiej poznać Richarda. Komiks Lastman przeczytałem w niecałe dwie godziny. Co jednak ważne, nie ma mowy o uczuciu niedosytu. Wszystko dzięki temu, że twórcy na nieco ponad dwustu stronach zmieścili akcję, intrygę i flirt, a wszystko przyprawili solidną dawką humoru. O samej kresce Bastien Vivès ciężko cokolwiek napisać. Niektórzy piszą o niej „europejska manga”, osobiście jednak jestem bardzo, ale to bardzo daleki od takiego określenia. Są to proste rysunki, raczej ubogie w detale, ale jednocześnie pokazujące wszystko, co trzeba pokazać, aby historia była wystarczająco ciekawa. Choć początkowo miałem mieszane uczucia, z każdą kolejną stroną coraz bardziej przekonywałem się do stylu Francuza. Najlepiej zerknij na przykładową planszę i sam oceń jego prace. Cała recenzja na moim blogu: https://ustatkowanygracz.pl/komiks-lastman-1-recenzja/

Taki dziwny ten komiks. Jest to komiksowa adaptacja kilku opowiadań jakiegoś naukowca, który napisał je, będąc zamkniętym za kare w jakimś laboratorium w latach 1924-1938. Najpierw mamy historię zmutowanych ryb zamieniających się w ludzi, potem o byku na dachu, który nie chce z niego zejść, następnie o przekonaniu zmarłych, że zależy im by chowano ich w dobrych ubraniach, o otwarciu kanału panamskiego oraz o szkole uczenia łososi pływania w górę rzeki. Każda w nieco innym stylu graficznym i poza pierwszą liczącą 30 stron, każda jest bardzo króciutka. Może się to podobać, ale po pierwsze za krótko, po drugie trochę za płytko, a po trzecie, czy naprawdę potrzebowaliśmy tego jako adaptacji obrazkowej? A i jeszcze opis z tyłu, który ma się nijak do zawartości.

Jak dla mnie najlepsza pozycja duetu Jarek-Sosna. Kilku górników siedzi przy studni w lesie i rozmawia. Niby nic się nie dzieje, typowej akcji brak, a opowiadane historie wciągają i odsłaniają dusze poszczególnych bohaterów. Nie pasowała mi jedynie informacja, którą poznajemy o synu biznesmena, ale rozumiem czemu to miało służyć. Wybitna rzecz.

Czy jest ktoś, kto nie zna gry Tetris? Myślę, że nikt taki się nie uchował... Nawet mój siedmiolatek ją zna. Jest to chyba najpopularniejsza gra wideo, która powstała. Jest dość prosta - układamy kolorowe wielokształtne klocki, tak by powstała z nich pozioma linia. Proste, prawda? A cieszy i zachwyca nas już od 40 lat (!). Jak tylko zobaczyłam (śledzę wydawnictwa, takie zboczenie zawodowe), że będzie komiks o tej grze - łamigłówce, to wiedziałam, że przeczytam. Pierwsza połowa komiksu mnie zachwyciła. Nie wiedziałam, że została stworzony za wschodnią granicą. Nigdy nie interesowała mnie jego historia. A tu dostałam także obrazkową opowieść o powstawaniu gier i zabaw przez różne wieki. Świetny dodatek. Druga część komiksu dotyczy samej historii Tetris. Jak powstanie gry, rys historyczny były świetnie przedstawione, tak zawiłości prawne i własnościowe były męczące w czytaniu. Pełno nazwisk i mężczyzn, z koneksjami i dużymi pieniędzmi. Mam mieszane uczucia, co do tego komiksu. Historia świetna. Kreska prosta, kolory podstawowe - czerń, biel i żółć, ale wszystko miłe dla oka. Jednak natłok zawiłości z prawami autorskimi troszkę mnie zmęczył. Uważam jednak, że pozycja jest warta uwagi.

Jeden z najbardziej intrygujących komiksów jakie kiedykolwiek czytałem. Moim zdaniem jego siła tkwi przede wszystkim w fabułę, w pomyślę na postać tytułowego bohatera, jakim jest Judasz Iskariota. Chyba w żadnym artykule, książce, dokumencie itp. nie spotkałem się z takim spojrzeniem na największego zdrajcę w dziejach ludzkości. Ale czy napewno zdrajcę? I to właśnie jest osią tej historii. Jaka była naprawdę rola Judasza w Bożym planie? Czy Iskariota rzeczywiście zdradził? Czy mógł postąpić inaczej? Czy dysponował wolną wolą przy podejmowaniu decyzji, która zaważyła na losach całej ludzkości? I właśnie o tym jest ta opowieść. A wszystko to okraszone niezwykle plastycznymi, pełnymi artyzmu, kadrami Jakuba Rebelki. Czy warto ? Nawet nie powinniście się zastanawiać.

Drugi tom sagi osadzonej w Królestwie Traw już tak nie wciąga, nie zachwyca, nie zaskakuje. Poznajemy coraz więcej postaci, i wydaje się, że każdy może być podejrzany. Intryga nadal jest gdzieś w tle, zatacza kręgi i poznajemy coraz więcej faktów i relacji. Słabszy nieco tom, choć nie można odmówić - dzieje się sporo.

W trakcie lektury "Dorwać Ramireza" od początku widać fascynację autora amerykańskim kinem akcji. Są pościgi, strzelaniny, jest i intryga, która po prawdzie nie jest aż tak zawiła i poniekąd wydaje się być dobrze nam znana. To również komedia kryminalna, której nigdy nie nakręcił Quentin Tarantino, a mógłby. Nicolas Petrimaux, autor komiksu (scenariusz i rysunki) pisze tutaj intensywnie i zabawnie, a przede wszystkim rysuje tak cudownie, że "Dorwać Ramireza" może w mig stać się w Twoim ulubionym komiksem sensacyjnym, lekkim i przyjemnym. Stylistycznie i ilustracyjnie to rzeczywiście hołd dla filmów akcji z lat 80. (data wydarzeń jasno wskazuje 1987 rok). Kreska Petrimauxa wychodzi lekko z karykatury, a szczególnie widać to przy mimice i deformacji postaci. Idąc dalej trzeba zwrócić uwagę na kolor i detale. Neonowe barwy (żółcie, turkusy, róże, fiolety), bogaty świat i wypełnianie kadrów szczegółami, które potrafią nawiązywać również do tego świata przedstawionego. Przykładem niech będzie plansza ze strony gazety, gdzie wśród artykułów jest mała wzmianka o filmach z fikcyjnym aktorem Petem Ballmanem. Kilkadziesiąt stron dalej, gdy bohaterowie uciekają przed pościgiem (policja, zbiry), w tle widać billboard z filmowym plakatem z tym aktorem. To jest tego rodzaju bogactwo świata i aspekt świadczący o tym, że do swojego autorskiego dzieła Nicolas Petrimaux bardzo się przyłożył. Szybkie przeskoki montażowe, ruch rozpisany na małe kafelki, ujęcia jak z dynamicznej kamery. To komiks filmowy, a "Dorwać Ramireza" czyta się bardzo szybko. Układ kadrów nie pozwala zwolnić, przeskakujemy w ciągłym ruchu przez gesty, dialogi, a dymki spajają rysunki. Narracja w stylu wspomnianego Tarantino, a atmosfera momentami jak z serii Grand Theft Auto (pojazdy to ważna rzecz w tym komiksie!). Fabularnie mamy historię tajemniczego Jacquesa Ramireza zatrudnionego jako serwisant odkurzaczy w firmie Robotop. Jest najlepszy w swoim fachu, wszyscy go lubią. "Muchy by nie skrzywdził", tak o nim mówią. Jest naprawdę uroczy i jest niemową. Zostaje jednak rozpoznany, wszystko zaczyna walić się jak domek z kart. Do Ramireza docierają typki z meksykańskiego gangu, w tle mamy jeszcze historie jak z "Thelmy i Louise" (1991, Ridley Scott), a może nawet bardziej z serialu Zadzwoń do Saula. Dużo tego, ale jest prowadzone przez twórcę z tą samą żelazną konsekwencją. Kończymy pierwszy akt, w momencie ucieczki. Ramirez nie do końca został zdemaskowany, pojawia się olbrzymi zwrot akcji! To komiks kolorowy, z dużą ilością akcji, multimedialny. Tak, ma własną stronę internetową, kod QR w komiksie prowadzi do reklamy odkurzacza (klip na Youtube) z firmy w której pracuje Ramirez. Zatem to nie tylko komiks akcji, to również zabawa i niespodzianki. Wariactwo. Petrimaux nie opowiada historii o jednym człowieku, opowiada historię o całej konwencji. Świadomie pulpowy, z niezwykłą cyfrową dbałością o formę, popkulturowy spektakl.

Derek skradł moje serce w serii "Łasuch" jako postać o bardzo złożonym rysie psychologicznym, mało oczywista, ale o wyraźnym kompasie moralnym. Historia "Twardziela" pozwala trochę głębiej poznać przeszłość Dereka, to, co go ukształtowało i sprawiło, że był tym, kim był. Dobra historia — o rozliczeniach z przeszłością, wsparciu, potrzebie bliskości. Uwielbiam też akwarelowe krajobrazy Lemire'a.

Dość dziwny komiks stawiający na obraz, czasami przez kilka stron nie ma żadnego tekstu, nastrój budowany jest tylko na podstawie grafiki, a nie jest ona jakoś szczególnie wybitna. Mimo to poczułam duszną atmosferę miasteczka, grozę ludzkiej bezwzględności i braku empatii. Opowiadania "Loteria" nie czytałam, ale nawet z komiksu wybrzmiewa przekaz, smutny, straszny i nadal aktualny.

Powieść graficzna, w której autor łączy biografię niemieckiego pisarza, Hansa Fallady, z fabułą jednej z jego książek, czyli z tytułowym „Pijakiem”. „Pijak” Fallady to krótka i w gruncie rzeczy niezbyt skomplikowana historia, która bardzo dosadnie pokazuje, na czym polega alkoholowy nałóg. Owszem, jest może odrobinę zbyt dosłowna, ale dzięki temu trafia w sam środek tarczy – bez nadmiernego filozofowania czy półśrodków. W ogromnym skrócie – Erwin Sommer, tytułowy „Pijak”, jest zwykłym mieszczaninem, który w zasadzie z dnia na dzień postanawia zostać alkoholikiem. Nietrudno się domyślić, jak to się skończy: upadkiem na dno w stanie czystym. A jako że Erwin nie jest mimo wszystko idiotą – przynajmniej nie pod tym względem – w międzyczasie oddaje się również rozważaniom o wolności czy odpowiedzialności za siebie i innych. Arcydziełem bym tej książki nie nazwał, ale już bardzo przyzwoitą literaturą – jak najbardziej. Tutaj moja recenzja (https://lubimyczytac.pl/ksiazka/pijak/opinia/51828248). Jacob Hinrichs spaja w jedną opowieść poplątane losy Fallady z historią Erwina Sommera. Robi to zgrabnie, w przemyślany sposób, ale chyba trochę powierzchownie. Przez to nie wszystkie wątki, które pojawiają się na kartach komiksu, mogą być zrozumiałe bez znajomości powieści. Poza tym uważam, że gdyby nie dość rozbudowane posłowie, czytelnicy nieznający powieściowego pierwowzoru mogliby momentami poczuć się odrobinę zdezorientowani. Hinrichs nadrabia jednak rysunkami – zdecydowaną, grubą kreską, bez cieniowania, z bardzo wyrazistymi kolorami. Nie trzeba być ekspertem od malarstwa, żeby zauważyć tutaj wpływ ekspresjonizmu. Zresztą jedna ilustracja jest dosłownym cytatem „Krzyku” Edwarda Muncha. Robi to naprawdę mocne wrażenie – programowo brzydkie, pozornie niedbałe rysunki, doskonale podkreślają wymowę tej książki. W połączeniu z niektórymi wątkami – na przykład narkotykowym nałogiem Fallady czy jego próbą samobójczą – dostajemy naprawdę piorunującą mieszankę. Nie podobały mi się jedynie drobne anachronizmy. Owszem, autor w posłowiu przyznaje, że zależało mu na tym, aby „wyrwać [Falladę] z ram czasowych i umieścić w teraźniejszości”, ale mnie osobiście ten zabieg niezbyt przypadł do gustu. Mimo wszystko książka Hinrichsa to dobra rzecz, godna polecenia. Przy czym przed jej przeczytaniem warto chyba najpierw poznać literacki pierwowzór.

Na początku czytania, stwierdziłem - o, będzie kolejna pozycja na sprzedaż i zwolni się miejsce na półce.... Czym jednak dalej w las, tym bardziej wciąga :) "Fajnie" narasta sytuacja i daje do myślenia, jak przygotować się na zagrażające nam sytuacje. Ktoś tam napisał poniżej, że historia wypełniona jest niewiarą w człowieczeństwo... w moim odczuciu, pod tym względem jest to bardzo realistyczny przebieg wypadków, co trzeba mieć na uwadze w sytuacjach zagrożenia życia...

Opowieść dotycząca powrotu z pracy pewnego Azjaty wciąga, a komiks czyta się "na raz". Wiele odniesień do popkultury oraz smaczki ukryte w szczegółach czynią powieść odjechaną i niezwykle oryginalną, jednak czasami również niezrozumiałą. Z tekstów, w których możemy przeczytać o autorze, dowiadujemy się, że żyje tym co robi i bardzo to lubi, co widać w jego pracach.

Jeden z lepszych spin-offów "Czarnego Młota". Jest ciekawa historia, fajne rysunki, twisty. Z jednym z twistów mam logiczny problem i to jedyna rzecz, która mi nie gra w tym komiksie. Poza tym jest dobrze, a nawet ciut lepiej niż dobrze. Warto.

Podwodny Spawacz to smutna powieść graficzna poruszająca wiele różnych problemów. Główny bohater Jack tak jak jego ojciec jest nurkiem, który pracuje na platformie wiertniczej jako spawacz. Pewnego razu, podczas pracy pod wodą dochodzi do tajemniczego wydarzenia. Przypomina ono bohaterowi o jego dzieciństwie oraz zaginionym ojcu. Niestety nie jest to dobry okres na poszukiwania ponieważ lada chwila Jack ma zostać ojcem. Historia wciąga od razu, a delikatne wątki nadnaturalne dodają jej tylko smaku. Opowieść jak już wspominałem jest smutna, ale nie przygnębiająca. Dużo tutaj szukania własnego ja, podążania za dziecięcymi ideałami, ale też i zatracania się w przeszłości oraz nieumyślnego (lub nie) krzywdzenia najbliższych. Jedynie zakończenie jest trochę zbyt banalne i zostawia sporo nie wyjaśnionych wątków. Kreska stoi na wysokim poziomie i idealnie współgra z klimatem opowieści. Na pierwszy rzut oka nie robi wrażenia, ale zagłębiając się w lekturze z czasem doceniamy to jak świetnie buduje atmosferę wokół wydarzeń. Polecam, warto dać się pochłonąć historii, która potrafi skłonić do chwili refleksji. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie lukke_geek https://www.instagram.com/p/C-KX_xNsgjQ/?igsh=bGp3dW5id2hoems5