Jaskółka, kot, róża, śmierć

Bardzo dobry kryminało-thirller. Opowiesc o przyjaźni, miłości, trudach dorastania w takiej a nie innej okolicy, dorosłość . Wszystko podane w prosty sposób. Nie ma wielkich plot twistów ale przyjemnie się czyta. p.s patrzac na recenzje, gdzie ktos kierował sie tytułem, i słowem "Salem" oczekując czarownic i palenia na stosie a potem będąc zawiedzionym, że to nie o tym, zastanawiam sie, jak można książkę oceniać po tytule.

Z balkonu mieszkania na szóstym pietrze wypada 57-letnia kobieta w średnim wieku.Czy to wypadek, czy samobójstwo, ktoś dostrzega cień mężczyzny w czapce za jej plecami.Następnie po jakimś czasie znika w niewyjaśnionych okolicznościach młoda dziewczyna Lili Aniela Rudek sprzątaczka zatrudniona na lato do sprzątania przy kempingu w Moss.Dziewczynę nękało i gnębiono nocami takie złe przeczucie, że jest przez kogoś śledzona.Za jej oknem domku przesuwał się i przechodził tajemniczy cień tego samego mężczyzny.Czy to nie jest czasami przypadek, że właściciel owego kempingu zamieszkuje ten sam blok, co zabita tam starsza kobieta. Cato Isaksen razem z nową jego pracownicą grupy śledczej Marian Dahle podejmuje się prowadzenia sprawy zabójstwa tej kobiety, a Marian Dahle to osoba bardzo impulsywna, empatyczna nie darzy sympatią policjanta Cata Isaksena i nie koniecznie ona uznaje regułę drogi służbowej. Mimo nieporozumień między nimi co wynikają z tego, muszą oni ustąpić i rozwiązać zagadkę kryminalną odnaleźć zabójcę, żeby nikomu nic już nie zrobił i nie zabijał. Po "Miodowej Pułapce", który był bardzo świetnym kryminałem, Unni Lindell zaskoczyła mnie swym genialnym skandynawskim kryminałem,wciągająca historia, trzymająca w doskonałym napięciu..szybko akcja rosła,z każdą stroną czytanej książki, zaskakująca, niezła fabuła..znakomity policjant Cato Isaksen, zaś Marian Dahle to taka wredna, denerwująca idiotka jak mi działała na nerwy, irytująca baba, stale kłóciła się Catem o coś drażniła mnie.Książka wzbudzała we mnie emocje, powodowała mnóstwo strachu, przerażenia. Trochę trudna, zagmatwana zagadka do rozwiązania,z zapartym tchem czytałam ten kryminał. "Człowiek Mroku" to świetny,zdecydowanie mocny kryminał z Czarnej Serii..Lindell i tym razem spisała się rewelacyjnie jest znakomitą norweską pisarką, dla której poświęcił super chwile i zagwarantowała mi moc zagadek, dała mi olbrzymią satysfakcję podczas czytania nie rozczarowała mnie książka przeczytałam ją z zainteresowaniem.

To nie jest porządna opinia, bardziej notatka dla siebie samej. Z powodów dość losowych sięgnęłam po antologię opowiadań z gatunku, za którym nie przepadam, do którego w ogóle mnie nie ciągnie i nad którego sensem (oraz fenomenem) wciąż się zastanawiam. Zdarzyły się zaskoczenia pozytywne (przynajmniej nie będę na kryminały tak cięta jak przedtem), jak i opowiadania potwierdzające zasadność mojego zdania. Na pewno się trochę doedukowałam i zrozumiałam jak różnorodna jest współczesna literatura kryminalna. Chociaż, prawdę mówiąc, nie wszystkie z opowiadań, zaprezentowanych w zbiorze, bym do kryminałów zaliczyła (jeden z nich jest jawnym science fiction, inny autorską interpretacją fragmentów z życia postaci historycznej). Tyle wstępu (z jakiegoś powodu, potrzebowałam się wytłumaczyć, może przed sobą samą). Przejdę do krótkich notatek: "Spotkanie po latach" (Tove Alsterdal) - pierwsze opowiadanie, jedno z moich ulubionych w całym zbiorze. To ono sprawiło, że podjęłam decyzję, by przeczytać całość. Ciekawie zarysowana psychika bohaterki. Jakby połączenie kryminału z powieścią grozy. Jeśli kiedykolwiek będę chciała kontynuować poszukiwanie sensu tego gatunku, sięgnę po powieści autorki. 7.5/10 "Lubił swoje włosy" (Cilla Borjlind i Rolf Borjlind) - ciekawy styl, ale zawartość ohydna i nie wnosząca nic odkrywczego w moje myśli. Wiem, że na świecie istnieje zło i obsesje, powstało o tym już tyle, że po co powielać tematykę? 4.5/10 "Nigdy w rzeczywistości" (Ake Edwardson) - W sumie to mi się podobało. Szczególnie sposób ujawniania prawdy o relacji pary bohaterów. Ok. 7/10 "I w nasz ciemny dom" (Inger Frimansson) - Też ok, ale, ponieważ nie ma tak ciekawej narracji, ocena niżej. Można przeczytać, dla rozrywki, ale niczym szczególnym nie ciekawi. 6/10 "Ostatnie lato Paula" (Eva Gabrielsson) - to było przyjemne i klimatyczne. Podobał mi się również sposób przedstawienia bohaterów. 7/10 "Pierścień" (Anna Jansson) - podoba mi się wątek dziecka, które myślało, że znalazło pierścień Saurona. Opowieść dość przeciętna. 6.5/10 "Sanie pocztowe" (Asa Larsson) - klimatyczne. Przy okazji, autorka zahacza o problemy w relacjach z bliskimi i ze społeczeństwem w małej, odizolowanej i patriarchalnej miejscowości. 7/10 "Supermózg" (Stieg Larsson) - to jest science fiction. Bardzo dobre i myślę, że nie muszę nic więcej dodawać. Wryło mi się to w myśli dość mocno. Raczej nie zapomnę. 8/10 "Nieprawdopodobne spotkanie" (Henning Mankell i Hakan Nesser) - dwóch fikcyjnych policjantów gra w brydża z autorami (podejrzewam, że, w założeniu, niefikcyjnymi). Przyjemne. 7/10 "Alibi senora Banegasa" (Magnus Montelius) - średniak rasowy. W dodatku nieprzekonujący. 5/10 "Coś w jego oczach" (Dag Ohrlund) - bardzo dobre. Porusza problem samosądów bazowanych na kulturze, różnic kulturowych jako takich, no i braku tolerancji (po trochu z obydwu stron). 7,5/10 "Ty zawsze przy mnie stój" (Malin Persson Giolitto)- wnioski dobre, ale tylko to. Ogólnie jest średnio. 5.5/10 "Multimilioner" (Maj Sjowall i Per Wahloo) - Przyjemne i zabawne. Ale to też raczej nie kryminał. 7/10 "Kalendarz Braun"(Sara Stridsberg) - nie muszę komentować. 7.5/10 "Zemsta Dziewicy" (Johan Theorin)- Klimat przyjemny. Też wydaje się bliskie powieści grozy. 7/10 "Maitreja" (Veronika von Schenck) - sama intryga to średniak, ale główna bohaterka zasługuje na (mały) plusik. 5.5/10 "Późno ocknie się grzesznik" (Katarina Wennstam) - fanatyzm religijny to poważny problem... Tu ukazany kiepsko. 4/10 Podliczając, wychodzi 6,44 zaokrąglone z niedomiarem. Daję więc 6 gwiazdek.

Kto potrafi piękniej przynudzać niż Hakan Nesser? Dowcipnie, z dystansem, klasą? No nikt. Absolutnie nikt. Tym razem komisarz Van Veeteren rozwiązuje sprawę z przeszłości (klasyka). A Nesser robi to tak powoli, z takim pietyzmem, jakby sam nie potrafił rozstać się ze swoim bohaterem. Mamy w "Sprawie G" wszystko, co powinno znaleźć się w tomie podsumowującym cykl: najlepsze kąski z przeszłości, nawiązanie do poprzednich spraw i ulubionych bohaterów (komisarz Bausen), zamknięcie zagadki, która nie dawała spokoju przez lata. Teraz Van Veeteren może udać się na emeryturę z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku. Dobry glina. Dobry człowiek. Dobry pisarz. Przyjemność ze spotkania z twórczością Nessera dla mnie jak zwykle niezmienna.

Czarne tango, ludzie skrzykują się przez Internet i tańczą do upadłego w noc Świętojańską . Maraton rozpoczął się po siódmej wieczorem. Zaproszenie na maraton otrzymuje blogerka Anne Marie z mężem Widmarem i córką Amelią. Przeboleć śmierć dziecka , Oko za oko dziecko za dziecko. Maraton kończy się śmiercią całej rodziny. Marianne Fogler kupuje dom na jeziorem Skiresjon ciemność i wilgotność, las jest gęsty, a woda jest nieprzyjemna. Dąży do rozwiązania sprawy zabójstw, bo ślady nie łączą logiczną całość . Topielec i śmierć osoby podejrzanej osoby. Ból po utracie dziecka i zarazem zemsta. Znaleźć sens całego maratonu, który został zorganizowany dla jednej rodziny, która miała zapłacić za śmierć dziecka. Ciekawa książka i dialogi. Podoba mi się temperament Marianne Fogler. Lena Oskarsson do końca trzyma w napięciu i nie wyjawia motywów zbrodni, aż do końca . Do tańca trzeba dwojga, mocny kryminał. Jezioro, na którym dzieją się różne rzeczy. Mroczna a zarazem trzyma książka napięciu. Cały dzień i północy siedziałem na książką, bo byłem ciekawy jak zakończy się maraton . Czasami warto stać nie wyspany, ale zadowolony, bo maraton czarnego tanga ma swoje uroki.

Dobra, bo to Nesser. A jednak coś mi w tej książce nie leżało. Może za dużo prywatnych rozkmin śledczych? Sama nie wiem. Śledztwo zdecydowanie bardzo ciekawe, ten moment wydobycia prawdy w wyniku rozpaczliwego wręcz działania - super. A poza tym - smutno, gorzko i biednie. Jakby to się nie działo na zachodzie Europy... Interesujące, jak zwykle, polskie wtręty. Zastanawiam się, czy np. typ nazwiskiem Malinowski pojawił się w oryginale, czy został dołożony przez polskiego tłumacza?

Czwarta, wieńcząca cykl książka o śledztwach Martine Poirot. Rozpoczyna się ona... morderstwem w Orient Ekspresie (na Bałkanach w latach dziewięćdziesiątych XX wieku, podczas wojny w byłej Jugosławii!), którego świadkiem jest główna bohaterka. Martine rozwiązuje zagadkę tajemniczej zbrodni popełnionej w zamkniętym wagonie na odludziu podczas śnieżycy, ale przychodzi jej zapłacić za to bardzo wysoką cenę. Właściwa akcja zaczyna się później, i jest to chyba najciekawsza zagadka, z jaką główna bohaterka musi się zmierzyć. Ponownie korzenie zbrodni sięgają przeszłości, tym razem czasów zimnowojennych. Niezwykle skomplikowana intryga przynosi zaskakujące rozwiązanie. W tej wielowątkowej powieści Martine ma po raz pierwszy przeciwniczkę, która dorównuje jej sprytem i przebiegłością. Warto przeczytać choćby dla historii dziewczyny, która w męskim świecie lat powojennych umie wywalczyć sobie pozycję równą mężczyznom, i nie cofnie się przed niczym, by ją zachować.

Sama nie wiem co napisać. Wlecze się ta akcja bardzo . Przez większość książki nie dzieje się nic, trochę to przydługie. Naczytasz sie człowieku ponad 300 stron, a wszystko się wyjaśni na kilku ostatnich. Ogólnie książkę czyta się bardzo szybko. Główna bohaterka - przesympatyczna,trochę samotna i tęskniąca,przez co budzi dobre emocje. Często robi wiele rzeczy na własną rękę. Wątek stopy mało rozwinięty i właściwie tak do końca nie wyjaśniony, czułam niedosyt jeśli chodzi o tą sprawę. Inne wątki wyjaśnione do końca,w całkiem interesujacy ale i przerażający sposób, jaki los człowiek człowiekowi jest zdolny zgotować

Ciekawa fabuła, a tło akcji – ludobójstwo w Rwanie zapewne było inspiracją. Autorka daje sporo tematów do przemyśleń, zgłębia naturę okrucieństwa człowieka i sposoby jego relatywizowania. Niestety na minus muszę zapisać sposób pisania, według mnie drętwy, bez polotu. Mnogość postaci też nie służy fabule, próbowałam zapamiętać i wyłapywać korelacje, a na koniec okazało się, że to było zbędne, wprowadza tylko zamęt w akcji. Podsumowując uważam, że jednak jest to wartościowa lektura. Ocena trochę na wyrost, daję szansę autorce za fabułę.

W pierwszych momentach jak się czyta, to już się wie, że książka jest wysokich lotów i będzie dużo zakrętów. Nie jest to książka co prawda z mocą, stresem i pędem ale porządnie obmyślona fabuła robi swoje. Nawet jeśli ma się pewne problemy z zapamiętanie kto z kim, kto ma co to autorka to do samego końca prostuje i nie idzie się pogubić. Bardzo mi się przyjemnie czytało, bardzo polecam a 1 minus za to, że zdarzało się, że autorka sama hamowała pęd i studziła emocje, a po co :-)

Bardzo ciekawa postać glównej bohaterki Marian. Ktoś ja porównał do nieszczęsnej Salander - Larsson mógłby się uczyć od Lindell jak stworzyć outsiderkę, ale intrygujacą i wzbudzającą ciepłe uczucia. Intryga ciekawa, jest w tej książce jakieś rozedrganie, które każe czytać dalej, nawet kosztem snu.

Ta książka zdecydowanie spośród z tych wszystkich czterech tomów, przewodzi na czele. Szybka akcja, choć znowu dużo bohaterów i chwilami zawiłości się pojawiają. Głowny wątek, opowieści widziane oczami innych na temat przeszłości - to mi się osobiście mnie podobało, ale każdy ma własny gust. Książkę oceniam dobrze, ale wciąż brakuje mi tego WOW. Końcówka - znacznie lepsza od poprzednich.

Niskie oceny. Dziwne.. Może faktycznie nie jest to kryminał, bardziej wielowątkowa opowieść. Każda z postaci mogłaby być pomysłem na oddzielną książkę. Zawiłe losy bohaterów splatają się i historie "kryminalne" znajdują wyjaśnienie, a te "niekryminalne" pozostają do dopowiedzenia przez nas. Mimo zawiłości wątków, książkę czyta się super. To pierwsza książka tej autorki, którą czytam, ale już sięgam po kolejną... I się zawiodłam bo "za obrazami w muzeum" kompletnie mnie nie wciąga, po przeczytaniu 50 stron porzuciłam ją i chyba do niej nie wrócę

Książka trzyma w napięciu od samego początku, a rozwiązanie zagadki morderstwa jest zaskakujące. Nieco trudności sprawiło mi połapanie się w plątaninie szwedzkich imion, nazwisk i miejsc, ale i tak oceniam pozycję wysoko. Bardzo dobrze napisany kryminał, podobało mi się to, że wszyscy bohaterowie mają pogłębione portrety psychologiczne.

Moja pierwsza książka tego autora więc i pierwsze wrażenie :). Dość łatwo i można powiedzieć przyjemnie się czyta. Do końca nie wiadomo kto jest sprawcą, co jest intrygujące i wciągające. Dla mnie cenne jest oddanie atmosfery i wyglądu Sztokholmu. Polecam.

"Czasami człowiek podejmuje decyzje. Czasami życie podejmuje je za niego.” Bardzo lubię powieści kryminalne i sensacyjne, znakomicie relaksuję się przy nich po naukowej literaturze. Dużo ich czytam, naprawdę dużo, i wciąż nie mogę nadziwić się, że co jakiś czas trafiam na wyjątkową lekturę w tych gatunkach literackich, o której nie mam pojęcia, chociaż staram się uważnie śledzić nowości wydawnicze. I tak właśnie jest z „Domkiem dla lalek”. Książka przypadkowo wypożyczona z biblioteki, wydana przeszło dziesięć lat temu, znakomicie wpisuje się w moje gusta czytelnicze, lecz nie wiem dlaczego minęłyśmy się. Najważniejsze, że w końcu na nią trafiłam, gdyż niesamowicie wciągnęłam się. Odczułam potrzebę poszukania innych tytułów z twórczości Davida Hewsona. „Domek dla lalek” wydał się intrygującą przygodą czytelniczą. Nie tylko ze względu na barwną i złożoną fabułę, ciekawą i nieschematyczną postać kluczową, frapująco rozwijane wątki i zagadki kryminalne, elementy starej i dobrej sensacji, ale też indywidualny klimat Amsterdamu. Miałam wrażenie poznawania ciekawej esencji egzystencji miasta, a nie tylko turystycznej perspektywy. Przemieszczałam się po ulicach, zaglądałam w mroczne strefy, przyglądałam się życiu zwykłych mieszkańców, w otoczeniu kanałów, kamienic, muzeów, kawiarni, czerwonych latarni, tulipanów i rowerów. W takim otoczeniu pojawił się słynny eks policjant, czterdziestoletni Pieter Vos, złamany niewyjaśnieniem sprawy zaginięcia córki. Kiedy w podobnych okolicznościach inscenizacyjnych zniknęła nastoletnia córka zastępcy burmistrza, komisarz policji nakłonił dawnego podwładnego do zajęcia się sprawą. W śledztwie, u boku Vosa, pierwsze szlify zawodu w wielkim mieście zbierała dwudziestoczteroletnia Laura Bakker. Bohaterka drugiego planu podkręcała powieść. Przyglądałam się czterem dniom splątanym brudnymi politycznymi sekretami, biznesowymi pułapkami podziemnego świata i policją postawioną w trudnej sytuacji. Hewson znakomicie rozlewał zło w mieście, podtrzymywał niedopowiedzenia w scenariuszu zdarzeń, rozmywał zbliżenia do prawdy, skracał czas na rozliczenia między postaciami. Nie potrafiłam wczuć się w relację Pietera z dawną życiową partnerką, matką zaginionej szesnastolatki Anneliese. Również rola w intrydze zdetronizowanego bandziora Theo Jansena wydawała się mało prawdopodobna, chociaż w zgodzie z duchem bossa kierującego się własnym kodeksem etycznym. Zaskoczyło mnie odkrycie tożsamości czarnego charakteru. Popieram stwierdzenie, które pojawiło się w książce, zdrowi psychicznie ludzie trzymają się od polityki z daleka. bookendorfina.pl

W połowie lektury uświadomiłam sobie, że to już koniec opowieści z Hammarby. A dla kogoś, kto zżył się z bohaterami tak jak ja, nadchodzi przykra konieczność pogodzenia się z faktami. Z końcem opowieści można było się zatem spodziewać doprowadzenia do rozstrzygnięcia wątków osobistych kilkorga policjantów z grupy dochodzeniowej Sjöberga. Jednak to, iż jeden z kolegów zostanie uwikłany w prowadzoną sprawę kryminalną już tak oczywiste nie mogło być. Być może to tylko moje złudzenie, że tutaj najpełniej i tak po ludzku - z wadami i lękami - zostają pokazani współpracownicy Sjoberga. Być może sprawia to fakt, iż nie jeden z nich poczuje smak winy. I tak jak poprzednio znów możemy przyglądać się sprawie mając różne punkty odniesienia, jakie czynią bohaterowie składający przebieg zdarzeń w całość. Zresztą będzie się to odbywać, jak do tej pory, na dwóch poziomach - prywatnym i zawodowym. A ponieważ to już trzecie spotkanie, to autorka pozwoliła sobie szerzej zająć się postacią Conny'ego Sjöberga i wyjaśnić traumatyczne przeżycia jego rodziny oraz to, co jest podstawą uporczywie pojawiających się co jakiś czas snów. Zresztą tak sprytnie poukładała wydarzenia z planu prywatnego, że odpowiadają tematycznie wydarzeniom śledczym. Nagle teraźniejszość i przeszłość składa się na jedno pasmo zdarzeń. A wszelkie nawiązania do przeszłości budują obraz dzisiejszych zdarzeń, w ciąg których zostają wplecione jeszcze losy mało popularnego w komisariacie - Einara Erikssona. Dopiero teraz dowiadujemy się skąd w Erikssonie tyle skrytości, tej specyficznej dla niego niechęci ni to do kolegów, ni to do wydawanych rozkazów. W toku prowadzonego śledztwa przedstawienie ze szczegółami jego sylwetki, powoduje zmianę spojrzenia kolegów oraz czytającego na tego nieuprzejmego człowieka. Można śmiało powiedzieć, iż Einar staje się bohaterem tej części na równi z komisarzem, gdzie oboje podążając drogami przeszłości dochodzą do wyzwolenia się od tajemnic. Tym razem nie tylko finał znajdzie śledztwo, ale również pewien etap ich życia. Każda z części trylogii odnosi się do zbrodni dokonanych na młodszych bądź starszych dzieciach, co naprawdę działa na wyobraźnię i powoduje, iż wzbiera w czytelniku gniew wymierzony bezpośrednio w sprawcę. To uczucie może być na tyle silne, iż początkowo, samo okrucieństwo czynu, przysłania nam taktyczne podejście sprawcy. Śmierć dzieci zawsze wywołuje silne emocje. Bez względu czy jest to śmierć zamierzona, czy przypadkowa, trudno o wybaczenie takiej winy, jak i trudno o pokonanie w sobie odruchu zemsty. Tutaj te czynniki są mocno wyeksponowane i płynnie poprowadzone na różnych poziomach na przykładzie kilku postaci. Również i tym razem, poprzez akcję i nakreślenie okrutnej zbrodni, Carin Gerhardsen zaprezentowała mroczną stronę ludzkich poczynań, kondycji psychicznej oraz braku akceptacji dla zdarzeń z przeszłości, gdzie krzywda bierze górę nad życiem poszkodowanych, by zatruć ich jadem i podsycać chęć zemsty. Sięgamy w przeszłość, by zgłębić tajemnice naszego istnienia. Sięgamy w przeszłość, by wyjaśnić tajemnicę zbrodni. Sięgamy w przeszłość, poddajemy się próbie rozgrzeszenia, by wyzwolić się od win. "Kołysanka na śmierć" daje nam klucz do rozwiązania, być może niejednej przeszkody, jaka zalega na naszej drodze. Na pewno pobudza do refleksji nad własną przeszłością, skrywanymi niechęciami, poczuciem nieukojonego żalu, winy albo brakiem zgody na przebaczenie. Autorka z dużą wprawą skupia się w swoich książkach na wyjaśnieniu postępowania ofiar oraz sprawców. Przez co czasami można odnieść wrażenie, że ważniejsze od tkania samej intrygi kryminalnej są czynniki bazujące na emocjach, które ostatecznie doprowadzają morderców do eksplozji. Takie podejście na pewno nie odbiera lekturze niczego, przez co mogłoby się poczuć znużenie bądź narzekać na nieefektywnie poprowadzoną fabułę. Zresztą, jak w rasowym kryminale, tak i w przypadku "Kołysanki na śmierć" śledztwo jest prowadzone metodyczne, ale przy znacznie większym nacisku na podłoże psychologiczne. Trzeba przyznać, że Carin ma prawdziwy dar wyciągania na światło dzienne - z każdego! - cech negatywnych. Jakby chciała ostrzec przed ewentualnością, że nawet z pozoru dobry człowiek, taki, który wydaje się, że by nie mógłby wyrządzić krzywdy, jest jak najbardziej zdolny - w sprzyjających warunkach - do okrutnych czynów. Umiejętność manipulacji, zacierania śladów i sprawiania korzystnego wrażenia nie jest obce również stróżom prawa. Dlatego z taką ciekawością obserwujemy zdarzenia, w jakie uwikłani są policjanci prywatnie. Na początku, jeszcze w pierwszej części mogło się wydawać, iż są to wątki planu pobocznego, ale później już łatwo było dostrzec ten balans, który zyskują wydarzenia kryminalne dzięki zaprezentowanym zdarzeniom z życia Petry Westman, Jensa Sandéna czy Einara Erikssona. Poszerzenie fabuły właśnie o te elementy, którym również nadano nutę sensacyjności, by móc obserwować bohaterów na różnych poziomach, daje akcji więcej dynamizmu oraz pozwala odbierać policjantów, jako tak samo zagubionych, popełniających błędy obywateli, jak cała reszta społeczeństwa.

Z początku nie skojarzyłam, że czytałam książkę "Lekarz, który wiedział za dużo". Jednak, kiedy się zorientowałam, moje serce zabiło szybciej. Lubię książki o lekarzach. Nie tylko ze względu na przemycane wątki medyczne, ale też to, że mogę poniekąd zobaczyć z czym mogą się mierzyć. Jakie mają postrzeganie na pacjentów itp. Książka nie ma zbyt wielu momentów "wow", ale całkiem przyjemnie się ją czyta i czasem ciężko się oderwać.

Druga część cyklu o Zakrzeńskim i Wolfie. Otruty zostaje dyrektor finansowy jednej z prywatnych firm. Trochę jak zagadka zamkniętego pokoju - nikt nie miał możliwości, ale jednak ktoś to zrobił. Komisarz Zakrzeński popisuje się przy nawiązywaniu kontaktów erotycznych, a Wolf "dojrzewa" i udaje mu się samodzielnie rozwiązać sprawę.

Dobra. Wiele poszlak, dużo podejrzanych, co nadawało klimat. Lekko się czytało, kolejne fakty dawały świetny obraz do rozwikłania zagadki morderstwa. Zakończenie dobre, choć nie zaskakujące bo już pod koniec można się było domyślać kto stoi za tym wszystkim. Jak dla mnie śmierć Jimmego można było pominąć i inaczej rozwiązać końcówkę , co nie ujmuję książce dobrego zakończenia. Brakowało mi również dokończenia wątków takich jak, czy Alex związał się na dobre z Dianą i co zadziało się z Peder i jego rodziną po akcji na wyspie (ogólnikowe info w tym temacie). Możliwe, że te informqcję są zawarte w kolejnej części. Ogólnie polecam.