Jak zdobyć Nagrodę Nobla?

Będę czytać dzieciom książkę! Od czasu do czasu ktoś mnie zauważa i prosi o przyjście do placówki opiekuńczej, wychowawczej lub kulturalnej i poczytanie dzieciom. Wybierałam już baśnie i były powieści przygodowe. Pomyślałam, że tym razem przyniosę ze sobą książkę popularnonaukową, ale napisaną z myślą o najmłodszym czytelniku. Wykorzystam dominującą cechę wieku dziecięcego – ciekawość i poczytam im o chorobach. Brzmi poważnie! Można nawet zacząć się zastanawiać, czy nie nazbyt poważnie? Zapewniam, że ani trochę! Książka jest napisana i narysowana z myślą właśnie o dzieciach w serii specjalnie dla nich przeznaczonej „Latawiec”. Duży format A4, w twardej oprawie i szytym trzonem książki dodatkowo gwarantuje długowieczność w dziecięcych łapkach. Teksty niewielkie objętościowo, zawierające najważniejsze informacje podane z lekkim humorem i odniesieniami do znanych dziecku sytuacji z otoczenia – nie znużą. Duże litery zachęcą te, które mają problemy z procesem czytania. Czytających im dorosłych z wadami wzroku ucieszą! Treść nie straszy, pomimo rzetelności i nieodpartego odruchu drapania się przy czytaniu o wszawicy. Raczej wskazuje na zachowania profilaktyczne, jak choroby się ustrzec czy zapobiec i co robić, gdy już się przydarzy. Autor pomyślał o tych najczęściej przytrafiających się dzieciom i młodzieży, jak próchnica, trądzik młodzieńczy, pasożyty czy alergia. Nie zapomniał jednak i o tych pojawiających się w wieku dorosłym obserwowanych w rodzinie, jak nowotwór, zawał czy nadciśnienie. Zastanawiałam się, czy zasadnym było umieszczenie dżumy i cholery, bo współcześnie to raczej ciekawostki medyczne. W to miejsce koniecznie umieściłabym świerzb i świnkę. Ta ostatnia to typowa choroba wieku dziecięcego. Nie ma malucha, który by jej nie przeszedł. Sam układ zawartości i oprawa graficzna aż prosi się o wspólne czytanie! Każdy rozdzialik wielkimi literami zapowiada swoją główną bohaterkę-chorobę. Każdy rozpoczyna się krótkim, zabawnym, czasami motywującym do walki, tematycznie nawiązującym wierszykiem. I każdy ilustrowany jest grafiką zainspirowaną treścią, ale i zachęcającą do nawiązań, rozszerzeń i uzupełnień – dla dorosłego i dalszych poszukiwań – dla dziecka. Dodatkową zaletą są dwa, osobne rozdziały mówiące już nie o chorobach, ale o ich przyczynach – bakteriach i wirusach. Ostatni, profilaktyczny, tłumaczy bardzo żywo dyskutowane w mediach i w społeczeństwie zagadnienie szczepionek. To dobra okazja, by wytłumaczyć dzieciom ten spór. Podczas czytania ostatnich rozdziałów wpadłam na pomysł, aby przynieść ze sobą mikroskop i pokazać dzieciom preparaty z bakteriami. Może obudzę w kimś ducha badacza lub lekarza? Autor nie zapomniał również o bardzo, bardzo ważnej rzeczy, a którą ujął w dwóch zdaniach – „Choroby nie są sprawiedliwe. Nie patrzą, czy człowiek jest dobry, czy zły, wszystkich gnębią równie chętnie”. Warto to podkreślać przy każdym rozdziale, ponieważ nadal istnieją w świadomości społecznej „choroby wstydliwe”. Wszawica czy owsica nie wywołuje współczucia wśród dzieci, lecz chęć wyśmiania i poniżenia. Dorośli również mogą się czegoś nowego przy okazji dowiedzieć. Dla mnie szokiem była informacja, że przy leczeniu ciężkich przypadków depresji nadal stosuje się elektrowstrząsy. Byłam przekonana, że tę metodę, tak krytykowaną, dawno zarzucono. A tu niespodzianka! Do wykorzystania tej książki przekonała mnie również rekomendacja fachowca, mimo merytorycznego przygotowania autora, który specjalizuje się w tematyce naukowej, umieszczona na tylnej okładce. Mam tylko jedną uwagę. Przy następnym wydaniu tej książeczki, warto poprawić błąd pojęciowy nierozróżniający określeń – „nastolatki” i „nastolatkowie”, który zakradł się do tekstu o trądziku młodzieńczym. Tyle moich wrażeń. Przede mną najbardziej wymagający czytelnik – dzieci! http://naostrzuksiazki.pl/

Bardzo fajna książka. Super wstęp do anatomii dla dzieciaków. Przez kolorowe soczewki można zobaczyć jak od środka wygląda nasze ciało, co jest świetnym pomysłem. Jedynie niebieska soczewka jest dosyć ciemna i trzeba naprawdę wytężyć wzrok, żeby coś dojrzeć.

Bardzo niesztampowa lektura, która skupia się wokół 6 tematów: dowody miłości (Skąd wiesz, że rodzice cię kochają?),zazdrość (Czy jesteś zazdrosny o swoich braci i siostry?), konflikt (Dlaczego kłócisz się z tymi, których kochasz?),miłość (Czy dobrze jest być zakochanym?), przyjaźń (Czy wolisz być sam, czy z przyjaciółmi?) oraz nieśmiałość (Czy boisz wypowiadać się przed całą klasą?). Lektura skłania do refleksji poprzez zadawanie różnych pytań, które czasem się wykluczają i sobie zaprzeczają. Jest to książeczka dla starszych dzieci, na pewno już w wieku szkolnym. Zawiera niestety bardzo nieestetyczne, brzydkie ilustracje. Ale nie one są tu najważniejsze. Do pytania "skąd wiesz, że rodzice cię kochają?" , załączono odpowiedzi: - bo mnie całują - Czy ci, którzy się całują, zawsze się kochają? Czy ci, którzy się kochają, ciągle się całują? Czy zawsze lubisz, gdy ktoś cię całuje? - bo dają mi jeść - Czy rodzice nie mają obowiązku tego robić? Czy wszystkich rodziców stać, by nakarmić swoje dzieci? Czy rodzice, których na to nie stać, nie kochają swoich dzieci? - chodzą ze mną do lekarza - bo czuję to w sercu - bo się o mnie martwią - bo mnie karzą, jak coś przeskrobię - bo mi dają wszystko, czego chcę Na pewno książka zmusza do myślenia i porusza zwoje mózgowe. Polecam:)

Dzisiaj przychodzę do Was z zupełnie inną „polecajką” dla dzieci i młodych nastolatków. „Bozie, czyli jak wygląda Bóg” to kompendium wiedzy o wierze. To zbiór informacji o kościele luterańskim, o mnichach, o religii islamskiej, katolickiej, judaistycznej, o prawosławiu i buddyzmie. To książka, która odpowiada na wszystkie pytania. Pytania, których ciekawe są dzieci. Moim zdaniem jest to idealna książka dla tych, którzy chcą poznać inne wyznania, którzy szukają, lub nie są pewni tego, w co wierzą. To także świetny przykład na to, jak przeprowadzać wywiad z kimś, kto w swoim życiu zajmuje się tak trudną dziedziną jak religia i wiara. Ta książka jest przykładem, że wszystko się da, jeśli chce, bo temat religijności i wiary jest tak samo trudny dla dzieci jak rozmowy o śmierci czy seksualności, bo ciężki do zrozumienia. Polecam tę książkę wszystkim, bo wiem, że każdy przeczyta ją chętnie. Polecam ją też jako prezent na nadchodzące Komunie. Czasem warto dać coś, co pozwoli dziecku wybrać.

📝 Książka, która w prosty i przystępny sposób tłumaczy dzieciom (i dorosłym też!) podstawowe zagadnienia prawne. Autorka pokazuje, jak wyglądają nasze prawa w codziennych sytuacjach – w szkole, w domu, w internecie – i że prawo nie jest abstrakcją, ale czymś, co realnie nas dotyczy. 💭 Moja opinia: Jako mama i studentka prawa patrzę na tę książkę z dwóch perspektyw. Cieszę się, że takie publikacje powstają – prostym językiem, z humorem i ilustracjami. Z drugiej strony, momentami miałam poczucie, że temat potraktowano zbyt lekko. Dobra na start, by zaciekawić dzieci i młodzież, ale dla kogoś bardziej „w temacie” to tylko powierzchowne muśnięcie prawa. ⭐ Ocena: 6/10

Akcja opowieści dzieje się w małym osiedlowym sklepie, zamieszkanym przez nietypowych bohaterów: Walentego Węglowodana, Tęgomira Tłuszcza i Błażeja Białko – każdy symbolizuje inny składnik diety. Ich przygody stają się coraz ciekawsze, zwłaszcza, gdy pojawia się Detektyw Dietetyczny z czarnym wąsem, szkłem powiększającym i misją namierzenia winowajcy próchnicy i otyłości. To właśnie dzięki niemu dzieci wraz z Walentym i jego kompanami dowiadują się, co naprawdę jest zdrowe, a co niekoniecznie. 💫𝗗𝗹𝗮𝗰𝘇𝗲𝗴𝗼 𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼? 🔹kryminalna fabuła wciąga dzieci i sprawia, że nauka zdrowych nawyków staje się zabawą. Przekaz pokazuje, że zdrowe odżywianie to świadome wybory, nie tylko zakazy. 🔸seria edukacyjna pozwala odkryć różne aspekty zdrowego stylu życia 🔹ilustracje - zabawne rysunki zwiększają atrakcyjność dla czytelników. 📌𝗗𝗹𝗮 𝗸𝗼𝗴𝗼? Pierwsza cześć z pewnością będzie odpowiednia dla dzieci już od 5. roku życia. 📔𝗣𝗼𝗱𝘀𝘂𝗺𝗼𝘄𝗮𝗻𝗶𝗲 „Walenty i spółka” to książka, która idealnie sprawdzi się, by pokazać dziecku, jak ważne jest prawidłowe odżywianie. Ma wszystko, co lubimy: emocjonującą historię, sympatycznych bohaterów, lekcję o zdrowym stylu życia oraz kolorową grafikę. To ciekawa książka, która łączy w sobie walory edukacyjne i rozrywkowe. Autorka Monika Oworuszko, z pasją do literatury dziecięcej, stworzyła nie tylko edukacyjną, ale i pełną humoru serię. Zachęcam – sięgnij po pierwszy tom i dołącz do Walentego, Tęgomira i Błażeja w detektywistyczno-dietetycznej misji.

Kolejna z książek Michała Rusinka, którą przeczytaliśmy, wydała mi się wyjątkowo spójna i całkiem nieźle dopracowana. Może dlatego, że jest dość krótka, a poza tym autor pochodzi z Krakowa, więc pisze o czymś mu bliskim. Dzieciom się wiersze spodobały. Jest to ciekawa forma zapoznania najmłodszych z jednym z najbardziej atrakcyjnych miast w Polsce. Ilustracje są bardzo dobre, dzieci bardzo polubiły szukanie obwarzanków na kolejnych stronach.

#sztucznymaraton z Edytą Literatunek Książka dla dzieci stawiająca mnóstwo pytań na temat tego czym jest sztuka i piękno, kim jest artysta. Stawiane pytania rodzą kolejne i stanowią świetny przyczynek do dyskusji. Ciekawie wydana Wartościowa pozycja i chętnie przeczytam inne z serii Dzieci filozofują - na inne tematy

Przepiękna książeczka wierszowana dla najmłodszych muzyków lub takich ,którzy marzą by się nimi stać. Proste rymy ukazują pierwszą twórczość Fryderyka Chopina, jak był jeszcze dzieckiem i nie wiedział ,że stanie się sławnym kompozytorem. Pokazuje ,że wielkim człowiekiem od razu się nie rodzimy , najpierw jesteśmy dziećmi. Tych cech nabywa z wiekiem. Świetna książka dla dzieci nieśmiałych i nie dowierzających w swoje umiejętności .Całość ilustrowana w dosyć skromną grafikę, ale wymowną. Polecam dla wszystkich.

Rafał Witek to jeden z tych autorów, których lubię czytać dzieciom najbardziej. "Klub latających ciotek" to historia lekka, zabawna, ciekawa, budząca w dzieciakach zew przygody. Dla trzylatka była nieco za dorosła, ale pięciolatka bawiła się przednio. A i u dorosłych może wywołać uśmiech na twarzy i wspomnienie prawdziwych zabaw z dzieciństwa. Mam wrażenie, że autor zapewnia w swojej historii naukę uważności, bycia tu i teraz i pokazuje dzieciakom, że nawet pozornie źle zapowiadające się wakacje mogą stać się super przygdą, a drętwa ciotka też jest człowiekiem i była kiedyś młoda. Polecamy do dobrej zabawy.

Rewelacyjna i w formie książki (duże poczucie humoru autora, bardzo różnorodne kreacje bohaterów, zaskakujące zwroty akcji ), i w formie audiobooka (niezwykły głos Jarosława Boberka, a kreacja Raja to wprost mistrzostwo!) Oto pozornie niepozorna pachnąca kapustą, przygotowująca dania z kapusty i goszcząca wnuka deserami z ... kapusty babcia okazuje się ... zgodnie zresztą z sugestią tytułu ... rabusiem. W jaki sposób działa ta niepozorna kobieta? Jaka rolę odegra w całej przygodzie jej wnuk? Co ostatecznie stanie się z bezcennymi brytyjskimi kosztownościami? Jaka będzie reakcja Królowej Angielskiej na zaistniałe wydarzenia? Książka niezwykle lekka w lekturze, napisana z ogromnym poczuciem humoru, wspaniale zilustrowana przez Tony'ego Rossa, gorąco polecam!

Słowa znane nam obecnie jednak z całkiem innej strony oraz te, które jak to się mówi - wyszły już z obiegu! Dowiecie się jak na przestrzeni lat zmienili się znaczenie rozmaitych słów! Gniotek nie był antystresową zabawką, czy zwykłym gniotem, tylko pysznym ciastem. Muszka to nie zdrobnienie od irytującej muchy, a pomadki to nie tylko kolorowe kosmetyki. A kim byli wnęka i wnęk, albo trochę nieprzyjemnie brzmiąca jątrew? No, a co ze znanym i nadal używanym konowałem, albo imieniem Grażyna? Kiedyś budziły one większy szacunek 😉 Ta książka zaskakuje, bawi, uczy i przywraca to co minione, by poobcować trochę z tym co trochę odeszło w zapomnienie.

"Pszczoły" Piotra Sochy i Wojciecha Grajkowskiego to prawdziwe arcydzieło wśród książek popularnonaukowych dla dzieci i dorosłych. To niezwykle bogato ilustrowana i pełna fascynujących informacji publikacja, która przenosi czytelników w niezwykły świat pszczół. Piotr Socha, znany ze swoich szczegółowych i pełnych humoru ilustracji, stworzył wizualną ucztę dla oka. Każda strona książki to prawdziwe dzieło sztuki, pełne detali i ciekawostek, które zachęcają do uważnego oglądania i odkrywania tajemnic pszczelego świata. Wojciech Grajkowski, autor tekstu, w przystępny i zrozumiały sposób opisuje życie pszczół, ich zwyczaje, rolę w ekosystemie oraz znaczenie dla człowieka. Książka zawiera mnóstwo ciekawostek i faktów, które zaskoczą nawet dorosłych czytelników. "Pszczoły" to nie tylko encyklopedia wiedzy o tych fascynujących owadach, ale także opowieść o ich niezwykłej społeczności, hierarchii i współpracy. Książka uczy szacunku dla przyrody i pokazuje, jak ważne jest dbanie o środowisko naturalne.

Wierzbicki Łukarz to absolutny mistrz w pisaniu opowieści biograficznych dla dzieci o niesamowitych podróżnikach, którzy przeszli do historii. W książce "Machiną przez Chiny" przedstawił losy Haliny i Stacha Bujakowskich, którzy niegdyś odbyli fascynującą, pełną niebezpieczeństw motocyklową podróż poślubną do Chin. Świeżo poślubieni małżonkowie w czasie swej wyprawy doświadczyli niemalże wszystkiego. W Turcji spotkali chłopaka, który marzył o tym, żeby się oświadczyć pewnej dziewczynie pięknej niczym słońce. Stach by mu to umożliwić ofiarował zakochanemu bez opamiętania chłopakowi swój ślubny garnitur. Z kolei pewien sprytny malec z Bombaju o imieniu Iqbal wskazał podróżnikom drogę do gaju kokosowego. I tak z każdym kolejnym kilometrem Halina i Stach napotykali na swej drodze, w przeróżnych zakątkach szerokiego świata, nowych przyjaciół. Uśmiechniętych, serdecznych, dzięki którym nie zginęli z głodu, chłodu oraz pragnienia. A było ich naprawdę wielu. Poczynając od Hindusa znad Gangesu i troskliwej siostrze Assuncie, przez gościnnego i mądrego On Sam-Je z porcelanowego pałacu, a skończywszy na sympatycznym dzikusie Iko z tropikalnego lasu. To dzięki ich pomocy udało im się dotrzeć do upragnionego celu - Szanghaju. Była to super wyprawa, która dziś nie zachwyciłaby zapewne nikogo, ale wtedy była czymś wprost niewyobrażalnym. Polecam wszystkim tą interesującą historię.

Dzieci mają to do siebie, że mimo zaangażowania w zabawę potrafią jednym uchem wyłapywać słowa, zdania wypowiadane przez dorosłych. Później ( w najmniej spodziewanym dla tych dorosłych momencie) próbują wtrącać zasłyszane wyrazy. Czasami dochodzi do zabawnych przejęzyczeń, bo mały człowiek nie włada jeszcze językiem ojczystym dość sprawnie, np. pucho marna zamiast puchu marny. I o tym jest kolejna książka Michała Rusinka. W formie wierszyków i limeryków autor przedstawia wpadki językowe najmłodszych. Pełne niewymuszonego humoru ilustracje (jak zawsze fantastyczne) przygotowała siostra autora- Joanna Rusinek.

malewielkieksiazki.blogspot.com Kolejne spotkanie z opowieściami o znanych miastach. Niestety zbyt trudne dla młodszych dzieci. Moja wina!:) Za wcześnie podane... Daję jednak też mniej gwiazdek, bo mnogość nazw, zarówno w języku włoskim, jak i polskim tłumaczeniu oraz mnóstwo dat, właściwie wypełniają tę książkę dość szczelnie. Nie pozostaje wiele miejsca na ciekawą opowieść o mieście. W każdym razie jest jej dużo mniej, aniżeli w poprzednich historiach pana Saska. Ilustracje to oczywiście duży atut książki. Szkoda tylko, że treść wyszła dość sucho i bardziej encyklopedycznie. A okrzyk "mamo, ja tego nie rozumiem!" pojawiał się tak często podczas czytania, że aż zrobiło się smutno (przy Paryżu i Nowym Jorku tego nie było, a przecież to ta sama seria...)

"Która to Malala?" - takie pytanie usłyszały dziewczynki, siedzące w szkolnym autobusie z ust napastnika, którego jedynym celem było zamordowanie Malali. Dziewczynki tak niezwykłej, tak niezłomnej i odważnej która potrafiła przeciwstawić się całemu złu potwornych talibów. Talibowie uznawali tylko siłę i przemoc, zakazywali uczyć się dziewczynkom, kobietom, sprowadzając je tylko do roli rozrodczej, kobiety zamkniętej w domu. "W Pakistanie możliwość chodzenia do szkoły to przywilej, szansa, żeby coś osiągnąć. A talibowie chcieli, by dziewczynki siedziały w domach, wychodziły za mąż i rodziły dzieci. Według nich kobieta powinna być analfabetką, siedzieć w kuchni i mieszać w garach. Dlatego w dolinie Swat, skąd pochodzi Malala, zabronili dziewczynkom chodzić do szkoły. Próbę przeciwstawienia się talibom można było przypłacić życiem. Ona się odważyła". Malala jednak była zupełnie inna, nie dała się nikomu zastraszyć, nie zasłaniała twarzy. Miała w sobie siłę, miała odwagę i wielkie marzenia! Pragnęła nade wszystko uczyć się, zdobywać wiedzę ponieważ wiedziała, że tylko w ten sposób osiągnie sukces i wolność! Malala to przeciwnik, z którym trudno było sobie poradzić. Od jedenastego roku życia stawała śmiało przed kamerami i udzielała wywiadów. Stacje informacyjne w Pakistanie wiedziały, że dziecko na ekranie robi wrażenie. Zwłaszcza gdy mówi prosto i szczerze, jak Malala. A ona przed obiektywem czuła się swobodnie i nie wahała się pytać: "Jakim prawem talibowie zabraniają mi chodzić do szkoły? Dlaczego nie mogę się uczyć?". Dziewczynka miała to niezwykłe szczęście, że jej wspaniali rodzice, zwłaszcza ojciec, oprócz miłości, która jest fundamentem zdrowej rodziny przekazał jej wartości dotyczące zdobywania wiedzy. Cały czas powtarzał jej, jak ważna jest wiedza, mądrość, nauka które otworzą jej wszystkie drzwi do lepszego życia. Malala była tak natchniona duchem wolności, że jako nastolatka prowadziła bloga, w którym opisywała codzienność ludności Pakistanu przede wszystkim swojej wioski Swat. Jej zuchwałość, jej odwaga były powodem gniewu talibów. Nie mogli znieść, że dziewczynka przeciwstawia się ich zakazom wobec czego wydają na nią wyrok śmierci. Trzeba było ją uciszyć, stała się zagrożeniem. Książka Renaty Piątkowskiej opisuje zamach przeprowadzony na dziewczynce w październiku 2012 roku, przewiezienie jej do szpitala w Wielkiej Brytanii, a także ogromnego wsparcia z całego świata, uznania i szacunku, że pomimo przeciwności, udręki i strachu - nigdy się nie poddała. Opisany w takim wielkim skrócie życiorys Malali Yousafzai zrobił na mnie ogromne wrażenie, skłonił do niebywałej refleksji nad tym, jak ważna jest wolność, dostęp do nauki. Jak my, w naszej cywilizacji europejskiej nie doceniamy naszych możliwości, szans że możemy bez problemu chodzić do szkoły, uczyć się, wyznawać swoją religię, podczas gdy gdzieś na drugim końcu świata dzieci w liczbie nawet ponad 60 milionów są tego kompletnie pozbawione. Jest ogromnie tutaj dużo cytatów zawartych z przemówień Malali. Zdobyła serca ludzi na całym świecie, zdobyła wiele nagród, między innymi tę najważniejszą - w 2014 roku Pokojową Nagrodę Nobla - całkowicie zasłużoną. "Wierzę, że Komitet Noblowski dał tę nagrodę wszystkim dzieciom, w imieniu których mówię. Łączę się z dziećmi w ich marzeniu, by zostać wysłuchanym. Chcę, by każde dziecko mogło pójść do szkoły, by każde otrzymało wykształcenie. Mnie talibowie tego zabronili. Miałam dwie możliwości: siedzieć cicho albo zacząć mówić, ryzykując, że mnie zabiją. Wybrałam tę drugą drogę". Malala, której imię dosłownie oznacza "pogrążoną w smutku" na przekór jest zawsze wesoła i chętna do zabawy. Od jej koleżanek odróżnia ją jedynie to, że nie zakrywa swojej twarzy chustą. W ojczyźnie Malali, Pakistanie, jest to jednak ciężkie przewinienie. Prawie tak ciężkie jak zapisywanie na swoim blogu gorzkich słów na temat represyjnego wobec kobiet prawa egzekwowanego przemocą przez talibów. W odwecie działalność na rzecz edukacji kobiet w Pakistanie w 2012 roku terroryści strzelają Malali prosto w twarz. Na szczęście nastolatka przeżyła zamach a jej głos w walce o równość kobiet i mężczyzn znał się jeszcze donośniejszy, wkrótce o Malali usłyszał cały świat a ona sama otrzymała wiele nagród oraz nominacji w tym Pokoju Nagrodę Nobla. "Malala jest niezbitym dowodem na to, że wystarczy głos jednego niezwykle odważnego człowieka, by zainspirować niezliczoną rzeczą mężczyzn, kobiet i dzieci. Bądźmy wszyscy jak Malala!" Malala jest głosem wielu dzieci, głosem tych wszystkich którzy nie mogą spełniać swoich marzeń, a ona daje ten promyk nadziei! Coś niebywałego! Coś pięknego! Jestem zachwycona historią tej dziewczynki. Stała się dla mnie inspiracją do nauki i cieszenia się najmniejszych spraw w dniu codziennym. " Weźmy nasze książki i pióra. To najpotężniejsza broń. Jedno dziecko, jeden nauczyciel, jedna książka i jedno pióro mogą zmienić świat". To jest wyjątkowa i ważna książka dla dorosłych i dla dzieci. Autorka zainspirowała się autobiografią "To ja, Malala". Myślę, że każdy z nas zaczerpnie inspirację, siłę i odwagę i warto abyśmy pokazali to naszym dzieciom. Proponuję jako lekturę szkolną obowiązkową!!! Serdecznie polecam, Miłej lektury :)

książki dla dzieci oceniam po reakcji dziecka. ta jest cudownie abstrakcyjna. surrealistyczna. poetycka. inspirująca. naszkicowana. ja nie zawsze nadążałam, bo analizowałam, zadawałam sobie pytania a moje dziecko reagowało tak, jakby ta narracja została wyjęta z jego głowy. wszystko było oczywiste. dialog z książkową mamą o miłości, czytał ze mną na głosy, ot tak sobie, z powietrza. niezwykłe doświadczenie. brak słów.

"Dzień czekolady" to książka skierowana do młodszych czytelników, poruszająca bardzo trudne egzystencjalne problemy, które dla dzieci siedmioletnich mogą być skomplikowane. Dlatego też autorka przedstawia w książce dwójkę bohaterów Dawida i Monikę, oboje mają siedem lat, dopiero się poznają, ponieważ Monika wprowadza się do żółtego domu obok Dawida. Zaprzyjaźniają się, rozmawiają ze sobą dzieląc się swoimi historiami i snami. Dawid niesie na swoich małych barkach wielki smutek utraty siostry Zuzi. Ta wyrwa śmierci dziecka, pozostawiła ślad na rodzicach i chłopcu. Chłopiec próbuje sobie z tym poradzić wspomina siostrę i widzi ją w rudej kotce w łatki, którą nazywa Zuzią. Jego siostra zawsze mu mówiła, że chciałaby być kotem. To, że chłopiec woła kota imieniem zmarłej córki, denerwuje mamę, z czasem jednak mama łagodnieje i już nie robi z tego powodu problemu. Monika z kolei też ma swoją trudną niejasną historię. Opiekuje się nią ciocia, nic nie wiemy o mamie, tylko o mieszkającej gdzieś daleko babci, z którą chciałaby zamieszkać wnuczka. Monikę odwiedza Wiedźma, tak dzieci nazwały kobietę, która wypytywała o sprawy rodzinne Monikę i jej ciocię i noszącą się z zamiarem zabrania Moniki, co może świadczyć, że jest pracownikiem socjalnym wykonującym swoje obowiązki. Monika nie chce się wyprowadzać, chce zostać z Dawidem, dzieci zatem planują wspólną ucieczkę i spotkanie z Pożeraczem Czasu, żeby zniknął z kalendarza "poniedziałek", w którym Wiedźma za zabrać Monikę. "Serce zabiło mi mocniej. Jeśli uda się odnaleźć pożeracza poniedziałków, Monika będzie uratowana." Dawid ma też troski związane z tatą, który od nich odszedł, chciałby, aby rodzice byli znowu razem. Czy to się uda, czy do siebie wrócą? Dawid prosi tatę o pomoc w sprawie Moniki. Postanawia, że się z nią ożeni, wówczas nikt nie będzie mógł mu odebrać żony, będą mogli zamieszkać razem. Dzieci sprytnie kombinują. Monika też zwierza się Dawidowi, że jej wielkim marzeniem, jest bycie starą. Żeby tak mogła mieć dwadzieścia pięć lub dwadzieścia siedem lat. Czy Dawidowi uda się spełnić to marzenie i wraz ze skoczkiem czasu kombinują w tej sprawie. Książka "Dzień czekolady" niesie w sobie wiele pozytywnych treści, wartości. Autorka delikatnie wplata temat śmierci, oczami dziecka, które nie rozumie prowadzi młodego czytelnika. Wiele rzeczy oczywiście jest zawiłych i niezrozumiałych, ale sympatyczny kotek Zuzia może stać się takim symbolem, że osoba zmarłą jest z nami, jest przy nas. Dzieci za pomocą zabaw, czy to z globusem, czy na śniegu, za pomocą dziecięcych, niewinnych marzeń starają się oswoić, to co jest realne, a dla nich niezrozumiałe. Książka zdobyła prestiżową nagrodę. Dzień czekolady” Anny Onichimowskiej jest książką, która została nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren zorganizowanym przez Fundację ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom pod patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na podstawie książki powstał również film pod tym samym tytułem w reżyserii Jacka Piotra Bławuty, w którym występują m.in.: Leo Stubbs, Julia Odzimek, Marek Bukowski, Magdalena Cielecka i Tomasz Kot. Jacek Piotr Bławuta i Anna Onichimowska wspólnie stworzyli do niego scenariusz i dostali za niego prestiżową nagrodę. Polecam do przeczytania. Miłej lektury :)

"Nadzwyczajnie wspaniałe kobiety, które zmieniły świat" - Kate Pankhurst, to pięknie ilustrowana książka, w której poznajemy niesamowite kobiety i ich dokonania. Zajmowały się różnymi dziedzinami, w których niechętnie widziano kobiety. Stały się symbolem siły, odwagi i determinacji w walce o swoje prawa. Możemy przeczytać informacje o życiu i dokonaniach Jane Austin, Coco Chanel, Marii Skłodowskiej-Curie, Amelii Earhart, Annie Frank czy Sacagawei. Ciekawe rozmieszczenie treści i ilustracji sprawia, że książkę czyta się i ogląda z wielkim zainteresowaniem. Uważam, że książka może być pięknym prezentem dla dziewczynek ale i chłopcy wyciągną z niej wiedzę o sile naszych bohaterek.