Jak robić sztukę

Diamenty kojarzą się z bogactwem i luksusem. Od wieków są oznaką majętności i odpowiedniego statusu w społeczeństwie. Ana Trigo zabiera nas w historyczną podróż odkrywając przed nami tajemnicę diamentów, również tych nienajlepszej sławy. Koh-i-noor przeklęty diament Królowej Wiktorii, który obecnie znajduje się w gablocie w Tower of London, a który mimo niewielkiej rozmiarów przeszedł drogę pełną ludzkich tortur i zdrad. Rubin Czarnego Księcia jego krwistowczerwony kolor fascynował od lat szczególnie tych którzy pragnęli władzy. Wielu władców przypisywało mu mistyczne właściwości. Czy tiara Romanowów naprawdę przepadła bez śladu? Książka podzielona jest na rozdziały przybliżając nam nie tylko historię poszczególnych klejnotów ale także świetnie nakreśla nam psychologiczne portrety ludzi, którzy dla zdobycia klejnotów posuwali się do najgorszych czynów. Każda z biżuterii ma własną historię i wywarła wpływ na ludzi którzy ją posiadali. Klejnoty fascynują, ale także wzbudzają respekt. Książkę polecam! Oprócz historycznych ciekawostek świetnie ukazuje ludzką naturę, niekoniecznie od tej dobrej strony.

#współpracarecenzencka Jeśli oglądaliście The Social Network, to pewnie macie w pamięci Marka jako spokojnego introwertyka z wizją łączenia ludzi. Do połowy tej książki, to wrażenie nadal mi towarzyszyło. Wizjoner, stroniący od polityki, "ważnych" spotkań, zamknięty w swojej bańce, przekonany o słuszności wszystkiego co robi. Z czasem jednak jego obraz się zmieniał. Zasmakował władzy i chciał więcej. Mam wrażenie, że uważa się za najważniejszego człowieka na świecie. Nieomylnego, nierespektującego prawa krojów w których działa, mającego w głębokim poważaniu swoich pracowników - ich wolność a nawet życie. Nawet wydarzenia w Mjanmie nie skłoniły go do refleksji, a współpraca z chińskim reżimem była priorytetem. Autorka przez rok starała się o pracę w Facebooku, przekonywała, że potrzebują osoby od polityki. Chciała z nimi zmieniać świat, była zafascynowana możliwościami jakie niesie platforma. Nie wybiela swoich czynów, wie do ilu rzeczy sama przyłożyła rękę. Jedyne tłumaczenia, które tu od niej dostajemy, dotyczą tego, dlaczego tak długo nie decydowała się na odejście. Trwała w firmie, nadal próbując dotrzeć do sumień i rozsądku osób na wyższych szczeblach, a czasem nawet jakby sabotować ich działania. Nepotyzm, mobbing, molestowanie, wyzysk i całkowity brak odpowiedzialności za swoje decyzje kierownictwa. Głównie tego można doświadczyć jako pracownik. Gdybym ja zatrudniła się w takiej firmie i mając taką przełożoną jak Sheryl, uciekłabym po tygodniu. Książkę czyta się z zainteresowaniem i bardzo płynnie. Czasem z uśmiechem, czasem z przerażeniem. Sarah jest bardzo wyważona w emocjach, ale moim zdaniem, to duży plus tej książki. Kolejnym jest sfabularyzowanie historii oraz przytaczanie np. maili. Na pewno polecam fanom gatunku, ale też osobom takim jak ja, których interesuje to, co stoi za wielkimi korporacjami. Moja ocena to 7/10⭐️.

🌲 Czy podróż może uleczyć to, czego nie potrafimy nazwać? Gdzie rosną cedry. Zapiski z wędrówki przez Japonię Craiga Moda to książka, która nie prowadzi czytelnika za rękę… raczej zaprasza, żeby iść obok. Powoli, uważnie, czasem w ciszy. Autor wyrusza na wielodniową wędrówkę szlakiem Kumano Kodō , starożytną drogą pielgrzymkową w Japonii. Każdy dzień tej podróży to kolejne kilometry, ale też kolejne warstwy myśli, wspomnień i emocji. To nie tylko fizyczna droga przez góry, lasy cedrowe i małe, niemal zapomniane miasteczka, ale też podróż w głąb siebie: przez żałobę, samotność i próbę odnalezienia sensu po stracie bliskiej osoby. Mod zatrzymuje się na detalach: rozmowach z przypadkowymi ludźmi, posiłkach jedzonych w ciszy, zmieniającej się pogodzie, zmęczeniu ciała. Opisuje noclegi w tradycyjnych gospodach, poranne rytuały, dźwięki natury i momenty, kiedy jedyne, co naprawdę istnieje, to kolejny krok do przodu. Ale między tym wszystkim pojawia się coś więcej: refleksja nad współczesnym światem. Nad tym, jak bardzo jesteśmy przebodźcowani, jak trudno nam być sam na sam ze sobą i jak rzadko pozwalamy sobie na prawdziwe zatrzymanie. Najbardziej poruszające jest to, że ta książka nie daje gotowych odpowiedzi. Nie „naprawia” bólu. Raczej pokazuje, że można z nim iść dalej… krok po kroku, dzień po dniu. To nie jest dynamiczna opowieść. To książka, którą się czuje, w tempie oddechu, w ciszy między zdaniami. I właśnie dlatego zostaje w głowie na długo po przeczytaniu. Nie dla każdego. Ale jeśli trafisz na nią w odpowiednim momencie, może zostać z Tobą na bardzo długo.

Reportaż Philipa Gourevitcha to jedna z najważniejszych i najbardziej wstrząsających książek XX wieku, opisujących ludobójstwo w Rwandzie w 1994 roku. Autor podejmuje próbę zrozumienia, jak mogło dojść do masowej eksterminacji blisko miliona ludzi w ciągu zaledwie stu dni. Zawarte są relacje świadków: ocalałych, sprawców oraz osób uwikłanych w dramat w różny sposób. Autor oddaje im głos bez nadmiernego komentowania, dzięki czemu czytelnik sam konfrontuje się z brutalną rzeczywistością. Gourevitch stawia również trudne pytania o rolę społeczności międzynarodowej. Pokazuje bierność organizacji takich jak ONZ oraz brak realnej reakcji państw zachodnich. To reportaż absolutnie wyjątkowy — bolesny, ale konieczny.

,,Trzeba było grać" to historia kobiet, które trafiły do obozowej orkiestry w Auschwitz. Do ich obowiązków należało branie udziału w wielogodzinnych próbach, granie skocznych, marszowych melodii, by zmobilizować więźniarki do równego, żwawego kroku oraz dawanie koncertów dla swoich oprawców. Orkiestra, utworzona w tym piekle na ziemi, dla wielu muzyczek okazała się ratunkiem, na który inni nie mogli liczyć. 🎻🪕 O wojnie powstało wiele dzieł, przez co nasza wiedza o obozowych realiach jest dość duża, choć oczywiście tylko na poziomie czysto teoretycznym. Ten reportaż wyróżnia się na tle innych, ponieważ opowiada konkretnie o orkiestrze, a nie ogółem o obozowym życiu. Autorka wykonała naprawdę kawał rzetelnej pracy, zbierając materiały do książki. Dostajemy tutaj bardzo dużo wypowiedzi orkiestrantek, fragmenty ich prywatnych zapisków oraz zdjęcia. Dzięki tym zabiegom reportaż, oprócz dostarczenia ogromu informacji, niesie za sobą też wielką warstwę emocjonalną i porusza do głębi. Podczas lektury wracały do mnie non stop dwie myśli. Pierwsza - do jakich okrucieństw zdolni są ludzie. Druga - jak wiele jest w stanie znieść człowiek - zarówno jego ciało jak i psychika. Bardzo doceniam tę książkę. [współpraca reklamowa z @znak_literanova]

To bardzo smutne, jak bardzo seryjni mordercy fascynują. Przykre jest to, że wyrastają na gwiazdy mrocznej darkkultury, a ich ofiary stają się tylko statystami w ich opowieści. Naukowcy zgłębiają ten temat i szukają sposobu na wczesne zidentyfikowanie osób potencjalnie niebezpiecznych. Wiemy już o triadzie McDonalda i trudnym dzieciństwie. Wiemy też, że seryjnymi mordercami stają się głównie biali mężczyźni w określonym wieku, a ich ofiarami zwykle są osoby z tej samej grupy etnicznej. I właśnie to ostatnie sprawia, że Jeffrey Dahmer wyróżnia się na tle tej przerażającej grupy. Renata Kurylowicz (Renata z Worka Kości) jest popularną podcasterką. Napisała rzetelną książkę o Dahmerze. Całość utrzymana jest w charakterystycznym dla autorki reportażowym sposobie narracji. Tekst jest prosty, uporządkowany i zbudowany z pełnych, klarownych zdań, przypominających szkolne wypracowanie lub referat. Język jest poprawny, ale pozbawiony literackiej wyrazistości, bardziej przypomina zapis podcastu niż literaturę sensu stricto. Zamiast interpretacji czy emocjonalnego komentarza dominuje relacjonowanie wydarzeń, co z jednej strony ogranicza głębię, a z drugiej pozwala czytelnikowi podejść do tematu bez narzuconej interpretacji. W podobny, choć mniej wygładzony sposób pisze John Glatt. Taka forma może przypominać grzeczną, bardzo poprawną notatkę zamiast charyzmatycznej narracji, jednak mimo to lektura daje satysfakcję. Jest jak oglądanie filmików dla perfekcjonistów z idealną symetrią, coś na pograniczu ASMR dla umysłu, gdzie porządek i klarowność dają czystą, cichą przyjemność. Ulga dla przebodźcowanego umysłu. Bardzo dużym plusem książki jest także przedstawienie postaci Roberta Berdelli oraz refleksja nad tym, dlaczego jedni sprawcy zostają zapomniani, a inni stają się ikonami popkultury.

„2100. Jak Azja tworzy przyszłość świata” to próba wielowymiarowego spojrzenia na kilka wybranych przez autora krajów w Azji, które kształtują globalne procesy gospodarcze, społeczne i polityczne. To też próba przewidzenia co czeka te kraje w perspektywie końca XXI, czy staną się głównym centrum decyzyjnym naszego globu, czy napotkają problemy, które wyhamują ich szaleńczy rozwój. Autor spróbował stworzyć wielowymiarową opowieść o tych kilku tygrysach azjatyckich, ale jest to raczej bardzo dobry początek do rozwinięcia osobnych opracowań dla każdego z nich. Chociaż autor unika uproszczeń i jednowymiarowych prognoz, pokazując Azję jako obszar niezwykle zróżnicowany, zarówno pod względem tempa rozwoju, jak i wyzwań, z którymi muszą mierzyć się poszczególne społeczeństwa, to jednak można znaleźć wspólne elementy czy to kulturowe, czy mentalnościowe. Opisywane kraje są także na różnych etapach rozwoju, wzrostu i możliwości, co naturalne, bo nie jest możliwy jednostajny ciągły rozwój. (...) Niewątpliwie wartością książki jest ukazanie Azji jako wachlarza kontrastów, miejsca, gdzie nowoczesne megamiasta funkcjonują obok regionów dotkniętych ubóstwem, a innowacyjne centra technologiczne współistnieją z tradycyjnymi strukturami społecznymi. Autor przekonująco dowodzi, że przyszłość Azji nie będzie jednolita ani linearna, lecz pełna napięć, kompromisów i lokalnych specyfik. Azja to obszar, w którym eksperymentuje się z nowymi technologiami, ale także z nowym podejściem do pożywienia, zwłaszcza mając świadomość kryzysu klimatycznego i związanego z utratą bioróżnorodności. To miejsce, w którym tworzy się wielkie ośrodki miejskie, dla których szuka się rozwiązań, aby dało się w nich żyć. Azja to zachodzące zmiany kulturowe, kruszące system patriarchalny i przemiany mentalnościowe, zwłaszcza młodych pokoleń, to głośne domaganie się kobiet do ich praw, to zmiana młodych w podejściu do posiadania potomstwa. To wreszcie obszar, gdzie wciąż dominują układy dynastyczne i rodzinne interesy, w których trudno się przebić ludziom spoza tego kręgu. To radzenie sobie z mediami społecznościowymi i wszystkim co one niosą, np. z fake newsami. Azja to także mimo nowoczesności, ciągły nadzór nad obywatelami. To wreszcie bunt oddania swojego życia pracy, kruszący się model wiecznego poświęcania się dla dobra firmy na rzecz korzystania z wolnego czasu, rozwijania pasji i więzów społecznych. Azja to wyścig technologiczny. „2100. Jak Azja tworzy przyszłość świata” to lektura ciekawa, dająca podwaliny wiedzy dla tych, którzy chcą zrozumieć, dlaczego nie da się mówić o „jednej” Azji oraz jak ogromny potencjał, jak również ryzyka, niesie ze sobą rozwój tego kontynentu. Autor w mojej opinii starał się uwrażliwić czytelnika, aby nie patrzył na Azję w sposób jednolity, z zachodnio centrycznej perspektywy, bo jest on zróżnicowany jak każdy inny zakątek globu. To książka, która motywuje do myślenia i kruszy proste narracje o nieuniknionej dominacji Wschodu. Autor pokazuje, że nic nie jest oczywiste i pewne. Bardzo przyjemna w czytaniu.

Jeśli nic nie wiesz o yakuzie to mogę polecić. Jeśli jednak masz już pewną wiedzę w temacie to możesz się trochę rozczarować. Spodziewałem się czegoś bardziej mięsistego. Trochę więcej konkretnych przykładów, historii. Nieco chaotycznie poprowadzone, mieszane wątki. Ogólnie książka niezła.

Kolejna książka odnonsnie krajów/krain geograficznych z wydawnictwa Poznańskiego, która ląduje na mojej półce :) Kolekcja jest już pokaźna, mniej więcej 21 egzemplarzy. Oczywiście, są lepsze i słabrze ksiązki z tej serii. Portgualie można śmiało dać do pierwszej 5 tych lepszych:) czyta się to szybko i dynamicznie, ksiązka wciąga i nie pozwala się odłożyć na półkę, bez doczytania choćby jeszcze jednej strony . Jest trochę zaprzeczeniem samej siebie, chcesz ją czytać i chłonąć jak najszybciej i jak najwięcej, a jendcznocześnie opowiada o kraju i ludziach, którzy pośpiech uważają za coś niegrzecznego :) Autorka przedstawiła kraj ten, jak idealne miejsce do życia, dla osób które mają trochę dość gonitwy i ciągłego biegu. Aż chce się tam pojechać :)

Należę do osób, które uwielbiają wspinaczkę górską oraz legendy i historie z nimi związane – choć książki zawierającej nauk innych osób jeszcze nie czytałam. Dlatego cieszę się, że „Górskie rozmowy” trafiły w moje ręce i sprawiły, że spędziłam przy nich udane godziny. Pierwszą rzeczą, na którą zwróciłam uwagę, były liczne fotografie. Mam w zwyczaju sprawdzać, co kryje się na stronach, zanim je dokładniej poznam, i w tym przypadku najbardziej wyróżniały się właśnie kolorowe zdjęcia – zarówno małe, jak i większe. Dopiero później przedstawienie osób czy miejsc, które zna wielu Polaków, sprawiło, że łatwiej przyswoiłam lekturę. Przyjemnie było dać odpocząć wzrokowi i nacieszyć się widokami na przestrzeni ponad trzystu stron. Aczkolwiek fotografie to jedynie umilający dodatek? Czy książkę można tak samo nazwać? Jestem zdania, że to coś więcej niż umilenie czasu. Coś więcej niż reportaż. Tomasz Habdas, autor bloga „W szczytowej formie”, zadbał o to, by zadawane pytania jego rozmówcom były trafne. Zauważyłam, że o wielu z nich sama bym nie pomyślała, choć podczas czytania uświadomiłam sobie, jak są ważne. Oznacza to, że Habdas doskonale potrafi przeprowadzić wywiad tak, by nie był on nudny. „W swoich badaniach na pewno skupiacie się też na istocie obecności tego gatunku w naszym świecie. Jak ważne dla naszego ekosystemu są wilki?” Cytat ze strony 134 „Górskie rozmowy” to książka, która uczy. Tematów jest w niej tak wiele jak kolorów, podobnie jak polskich szczytów. Goszczący w niej miłośnicy oraz znawcy gór dostarczyli tak obszernej wiedzy, że niejednokrotnie łapałam się za głowę z powodu nadanego sobie przydomka „wielbicielki gór”. Ta lektura utwierdziła mnie w przekonaniu, że do prawdziwej wielbicielki jeszcze mi daleko ze względu na mniejszą wiedzę, jaką dysponuję. Lubię góry, lubię wspinaczki oraz całą atmosferę, ale prawdziwymi wielbicielami są osoby wymienione na tylnej okładce. Również należy je wyróżnić, dlatego poniżej spisałam każde nazwisko: Wiesława Polańska, Sławomir Gortych, Marcin Tomczyk, Michał Figura, Czesław Szynalik, Krzysztof Baraniak, Sławomir Nosek, Zuzanna Długosz, Tomasz Wolnik, Adam Snarski, Jacek Robak. Przede wszystkim podczas czytania nie odczułam żadnej sztywności prowadzenia rozmów, a wręcz przeciwnie. Dało się poczuć, jakbyśmy oglądali wywiady podczas wypadu na kawę. Mogę je nazwać rozmowami profesjonalnymi, a jednocześnie bardzo ludzkimi, bez przygotowanego, sztywnego schematu, którego kurczowo należy się trzymać. Znajdziemy tu zarówno opowieści o Górach Izerskich, Karkonoszach, Ziemi Kłodzkiej i okolicach (gdzie pierwszy raz dowiedziałam się choćby o głowie małpoluda), Beskidzie Żywieckim, Beskidzie Wyspowym, Tatrach, Pieninach, Beskidzie Sądeckim, Beskidzie Niskim, Bieszczadach oraz Górach Świętokrzyskich. To już wystarczy, by poznać bogactwo Polski, ale również nabrać chęci do wędrówki. „Z tych groźniejszych sytuacji pamiętam historię dwóch chłopaków, którzy zdobywali Rysy z samodzielnie wykonanymi rakami i czekanem” Cytat ze strony 197 Miłośnicy zwierząt również będą zadowoleni, gdy dowiedzą się co nieco choćby o wilkach – ilu osobników liczy jedna „rodzina” oraz czy można któregoś oswoić, nie zdradzając więcej. Choć, jak można się spodziewać, o naszych niedźwiedziach również nie zapomniano. Książka jest zróżnicowana i ogromnie to doceniam. Jeśli lubicie górskie wędrówki, mieszkacie w tych okolicach albo po prostu cenicie sobie reportaże, ten tytuł jest dla was. Spędziłam z nim fantastyczny czas, nauczyłam się czegoś nowego i nabrałam jeszcze większej ochoty, by w najbliższym czasie popodziwiać widoki południa. Uważam, że warto po niego sięgnąć, a nuż góry zdobędą kolejnych fanów.

Autor może i nie darzy sympatią Alternatywy dla Niemiec, ale widać wyraźnie, że chce zrozumieć (i zasadniczo rozumie) jej fenomen, gdy zazwyczaj w mediach głównego nurtu urządza się po prostu histerię na temat "odradzania się faszyzmu". Pokazuje więc, jak imigranci niszczą Niemcy, zabetonowana przez dziesięciolecia klasa polityczna nie ma żadnej ofert dla społeczeństwa, a służby państwowe celowo tuszują informacje o przestępstwach popełnianych przez obcokrajowców. Chyba najbardziej niepoprawna z punktu widzenia polskich czytelników będzie jednak krytyka Ukraińców, którzy drenują niemiecki system socjalny. Jest to też dobry "podręcznik" dla polskiej prawicy, która powinna już dawno temu skończyć z samobiczowaniem się i przepraszaniem za swoje poglądy - Alternatywie nic to nie dało, dlatego jest teraz bardziej radykalna i dużo bardziej wpływowa niż na początku swojej działalności. Mogę nie zgadzać się w pewnych kwestiach z autorem, tym niemniej jest to pozycja godna uwagi. Osobom chcącym zrozumieć współczesne Niemcy polecam zaznajomić się jednocześnie z książką "Rzeźnia numer jeden i inne reportaże z Niemiec" Jerzego Haszczyńskiego, który podejmuje podobne tematy i nieco bardziej je rozwija, bo nie musi poświęcać miejsca samej partii.

“Łowczynie szpiegów” to bardzo ciekawy reportaż, który nie szuka taniej sensacji, tylko oddaje głos kobietom, które opowiadają o swojej pracy. Zaangażowanie autora w badany temat aż bije ze stron - godziny spędzone nie tylko z rozmówczyniami, ale także poszukiwanie amerykańskich szpiegów, by przedstawić również ich punkt widzenia. Punkt jakże ciekawy - ukazujący jak łatwo jest kobiety zignorować, nie traktować ich jako równych “przeciwniczek”. Chociaż całość ma formę wywiadów, to materiał został uporządkowany, a rozmówczynie nawzajem się uzupełniają, przedstawiając własne perspektywy. Przez książkę naprawdę się “płynie” i nawet nie zauważa, kiedy dochodzi się do końca. Oddanie głosu rozmówczyniom pozwoliło na ukazanie pracy w Biurze B, czyli sekcji służb wywiadowczych, zajmującym się obserwacją obcokrajowców, jako... no właśnie jako pracy. Na okładce przeczytamy, że z książki dowiemy się dlaczego werbowano “prostytutki i cinkciarzy” do współpracy czy jak wyglądały pościgi za śledzonymi szpiegami z “wrogich państw”, ale reportaż w gruncie rzeczy unika sensacji. Kobiety opowiadają zarówno o akcjach, która zapadły im w pamięć, jak i o “zwykłej codzienności” agentek: o tym, że trzeba użerać się z szefem, przezwyciężając uprzedzenia; o tym, że sprzęt szpiegowski potrafi sporo ważyć, a skołowanie dobrej do pracy torebki w PRL-u wcale nie było łatwe. Ta przyziemność bardzo mi się spodobała, bo odczarowuje sensacyjny wizerunek służb wywiadowczych. To często zamiast pościgów, wielogodzinne siedzenie w aucie czy łażenie po mieście. Kolejną zaletą formy reportażu (pozwolenia, by kobiety opowiadały o swojej pracy) jest język. Reportaż pełen jest żargonu wywiadowczego, który my możemy poznać i lepiej zanurzyć się w ten świat! Jednocześnie nie ma w tym reportażu zbędnej “prywaty” i biografii. Kobiety opowiadają co prawda jak dostały się do pracy, czy udało im się ukończyć odpowiednie “szkoły dla szpiegów”, a także jakie wyzwania stawiała praca przed życiem prywatnym, ale wszystko to pasuje do myśli przewodniej książki. To reportaż, który dostarcza ciekawych informacji dotyczących działań obserwacyjnych, ale jednocześnie nie zapomina o ludziach, w tym wypadku kobietach. Kobiety musiały mierzyć się nie tylko z wyzwaniami pracy wywiadowczej samej w sobie, ale i uprzedzeniami. Niewiele dostawało specjalne prawo jazdy, choć świetnie radziły sobie za kółkiem. Godziny pracy często przedłużały się, nie zawsze można było być pewnym kiedy będzie się w domu. A co z dzieckiem? Koledzy takich problemów nie mieli, koleżanki musiały jakoś ogarniać. Wiele takich smaczków można wyciągnąć, choć trzeba przyznać, że rozmówczynie nie narzekają. Raczej przedstawiają najróżniejsze wyzwania, z którymi musiały sobie radzić, raz jako wywiadowczynie w czasach PRLu, dwa jako kobiety pracujące. Nie będę ukrywać - ten reportaż bardzo mi się spodobał, spełniając moje oczekiwania. Osobiście bardzo lubię formę oddawania głosu bohaterkom/bohaterom reportaży, gdzie rolą autora jest potem uporządkowanie tego w narrację tematyczną i dopowiedzenie gdzie trzeba jakiegoś kontekstu - bez oceniania czy wyciągania wniosków. Zostawmy to czytelnikom. Zawiedzeni mogą być Ci, którzy oczekiwali lektury niczym sensacyjny thriller, reportażu w szczegółach opowiadającego o akcjach i wywiadowczych strategiach. To książka o kobietach, które nie chciały mieć biurowej pracy, więc zostały łowczyniami szpiegów :)

Reportaż, który zabiera czytelnika do odległego zakątka świata wprost na Grenlandię. Autorka opowiada o wszystkim, co składa się na życie w tym miejscu: od roślinności i klimatu, przez codzienność mieszkańców, ich sklepy, szkoły i obowiązki, aż po wartości, którymi się kierują i ich kuchnię. Ostatnie rozdziały w przejrzysty sposób opisują także zmieniającą się rolę tego kraju na arenie geopolitycznej w ostatnim stuleciu aż do dziś. Dzięki temu, że tytuł ten na rynku ukazał się w ostatnich dniach 2025 roku znajdują się tu także tematy odnoszące się do obecnej debaty publicznej co było szczególnie interesujące. Każdy rozdział dotyczy innego tematu, więc dzięki przejrzystej strukturze nic się nie miesza. Jednocześnie mam wrażenie że “trafia w punkt” i dzięki temu nie jest przegadana, a bazuje na konkretach. Całość czytało mi się płynnie i z dużą ciekawością. Bardzo pomaga urozmaicenie lektury w zdjęcia, szczególnie przy opisie przedmiotów i zwierząt, których wcześniej nie znałam. Lektura mnie wciągnęła zarówno tematyką jak i sposobem w jaki ją przedstawiono. Podoba mi się, że jest rzetelna, z obszerną bibliografią, a wszystkie nowe, nieoczywiste słowa są wyjaśnione. Czułam, że z każdą stroną odkrywam coś nowego o miejscu, które wcześniej było dla mnie kompletną zagadką. Po skończeniu książki zostałam z poczuciem satysfakcji i sporą dawką wiedzy, ale podanej w lekki, przyjemny sposób. Wartościowy reportaż niosący zadowolenie z lektury.

Przez ostatnie miesiące słowo „AI” zdominowało światowe media i było odmieniane przez wszystkie przypadki. To jeden z wielu czynników, chociaż niejedyny, który może w sposób nieodwracalny zmienić to, jak pracujemy. Na lepsze? Na gorsze? Przede wszystkim jednak warto zastanowić się nad tym, jak będą wyglądać te zmiany. Próbą odpowiedzi na to pytanie jest „Młóćka. Reportaż o pracy przyszłości”. Już na wstępie chylę czoło! Jaka ta książka była dobra! Naprawdę! Delektowałam się każdym rozdziałem i z niekłamanym zainteresowaniem śledziłam wszystkie poruszane zagadnienia! Ale od początku. „Młóćka” to reportaż autorstwa Marka Szymaniaka wydany nakładem wydawnictwa Czarnego. Na jego stronach spojrzymy na przyszłość rynku pracy z bardzo różnych perspektyw. Autor co prawda poświęci sporo uwagi AI, ale nie ograniczy się do niej. Dowiemy się sporo o kierowcach samochodów dostawczych, sytuacji dzieci, artystów, copywriterów i wielu, wielu innych ludzi. Chociaż sama książka nie jest przesadnie grupa, to zakres omawianych zagadnień jest ogromny! Gdy kończyłam jeden rozdział, już nie mogłam się doczekać co będzie w następnym. Ta książka była niczym literacka bombonierka pełna smakowitych tematów. Bardzo dużym plusem tej publikacji jest też przedstawienie wielu wątków z różnych punktów widzenia. Nawet w obrębie jednego zagadnienia mamy kilka punktów perspektyw. Z kolei sam autor zdradza swoje stanowisko tylko od czasu do czasu. I to też uważam za zaletę – najbardziej cenie sobie, gdy reportaż pozwala mi przeanalizować omawiane zagadnienia samodzielnie, a nie daje mi prostych odpowiedzi. „Młóćka” napisana jest też niesamowicie przystępnie. I to nie tylko za sprawą narracji. Autor sprawnie łączy ze sobą różne źródła. Mamy trochę rozmów, trochę raportów, trochę przemyśleń. Te różnorodne formy sprawiają, że nie sposób się nudzić. Widać też, że w napisanie tego tytułu autor włożył mnóstwo pracy i chociaż, jak sam zauważa, mógłby zdać się na AI, nie robi tego. Mniej więcej w połowie czytania tego tytułu, tak się dałam porwać, że postanowiłam przeczytać wszystko, co wyjdzie spod pióra tego autora. Sprawdziłam więc, co jeszcze napisał. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że wszystko już czytałam. Obydwie wcześniejsze publikacji, czyli „Urobieni” oraz „Zapaść” to tytuły genialne, które sprawiły, że pokochałam reportaże. Serdecznie je polecam! Wracając jednak do „Młóćki” – tematy, które poruszane są w książce, mogą nas wiele nauczyć – skłonić do myślenia i, być może, zrewidowania ścieżki zawodowej. Przygotowania do przyszłości zawsze bowiem zaczynają się zanim ona nastanie. Ale to nie wszystko – książka może być też przestrogą, skłonić do refleksji nad tym, czego tak naprawdę oczekujemy od jutra. Czy ścieżka, którą idziemy, doprowadzi nas do oczekiwanego celu? Reasumując, „Młóćka” to świetny reportaż, który polecam absolutnie każdemu. Nawet jeśli nie interesuje Cię temat pracy przyszłości, myślę, że ta książka to zmieni.

Dość ciekawa. Zbiór reportaży o naszych najbliższych sąsiadach. Co mnie zdziwiło? To, ze Polska w porównaniu np. ze Słowacją tak bardzo dobrze wykorzystała fundusze unijne. Tamtejsze dworce, mieszkania etc. zatrzymały się w latach co najmniej dziewięćdziesiątych.. Zdziwiło jak wieku Polaków w Berlinie jest bezdomnych, może dlatego, że i opieka jest inna, bezdomni chodzą w markowych ciuchach i mogą np. za darmo zaszczepić psa.. Zdziwiło podejście Litwinów, tak otwartych wobec również Polaków choć przecież okupowaliśmy ich miasta. Zaciekawił Wołyń i ta nie czano biała a raczej zdecydowanie szarawa historia, gdy mieszane małżeństwa musiały się nawzajem ratować. Niektóre z reportaży ciekawsze, inne mniej ale spojrzenie na swój kraj z różnych punktów widzenia wzbogaca i ciekawi. Polecam. Empik.

Miałam dużą przyjemność z tej lektury. Wiele tematów dla mnie nowych, wiele zaintrygowało do zgłębienia tematu, poszukania w innych źródłach. Jest i zabawnie i smutno - jeśli pomyśleć, że to wszystko dzieje się naprawdę. A jak jeszcze, że zapowiada się tylko gorzej, to nawet straszno. Trochę historii, trochę popkultury. Trochę o społeczeństwie, trochę o polityce. Autorka rozprawia się ze stereotypami, tłumaczy też genezę istniejących faktów. Jest i o amerykańskiej kuchni, i o pierścieniach czystości. Jest o chrześcijańskich domach strachu, teoriach spiskowych czy amerykańskim patriotyzmie. Bez wątpienia, Ameryka to stan umysłu! Napisana interesująco, lekkim i przyjemnym stylem. Rozdziały nie są przegadane, jest w nich faktów w sam raz tyle aby zdecydować, czy temat nas interesuje, czy to nie dla nas. Polecam, to była bardzo ciekawa podróż po Stanach.

Solidna dawka wiedzy o współczesnych Chinach, przedstawiona z perspektywy osób, które tam żyją i oferują świeże spojrzenie na społeczeństwo. Książka ukazuje szeroki przekrój zjawisk oraz problemów społecznych, które wyrosły na garbie polityki jednego dziecka. Polecam jako wartościową lekturę poszerzającą wiedzę.

Książka o przemysłowym Górnym Śląsku - opisująca wielkie kopalnie ,huty, ciężką pracę górników, miejsce ich zamieszkania . Wszystko to przemija, ta pozycja stanie się niedługo książką historyczną. Coraz mniej wielkiego przemysłu , Górny Śląsk szuka na siebie nowego pomysłu. Niemniej reportaże bardzo ciekawe pozwalają spojrzeć na ten rejon z różnej perspektywy, szczególnie ciekawe są wspomnienia Ślązaków i pracowników napływowych. Warto wiedzieć więcej , autorzy nie przynudzają - przeczytać!

Jak można być tak naiwnym? Przyznajcie ile razy tak pomyśleliście, gdy przeczytaliście bądź usłyszeliście kolejną historię, w której zakochana osoba powierza nowej sympatii oszczędności życia w celu ich zainwestowania lub jako formę tymczasowej pomocy? To samo dzieje się, gdy słyszymy, że jeden z małżonków chowa telefon, zaczyna bardziej o siebie dbać i częściej wychodzi z domu. Czerwone światełka rozbłyskują natychmiast. Wydaje się, że sami nigdy nie popełnilibyśmy takiego błędu, że dostrzeglibyśmy nieczyste zamiary w porę. Jednak, jak pokazuje reportaż „Spowiedź detektywa”, czasami bardzo trudno będąc w samym środku pewnych zdarzeń i relacji spojrzeć na wszystko trzeźwo i podjąć właściwe kroki. Bywa też, że splot wydarzeń następuje z taką szybkością i siłą, że ludzie nie są w stanie sami sobie pomóc. Detektyw Dariusz Korganowski to były policjant, który od lat zajmuje się najróżniejszymi sprawami od zdrad, kradzieży i porwań rodzicielskich, aż po cyberprzestępstwa. W swojej książce wspomina śledztwa, które prowadził na przestrzeni lat, uświadamiając czytelnikowi, że oszukać można niemal każdego. Historie matrymonialnych oszustów, którzy bezwzględnie żerują na potrzebie miłości i samotności, przypadki śledzenia dzieci przez rodziców, walki z agresywnymi stalkerami czy zdrad emocjonalnych i fizycznych pochłonęły mnie bez reszty. Autor zachowuje przy tym maksimum tajemnicy zawodowej, jednak nawet tak okrojone opowieści uświadamiają, jak łatwo skrzywdzić kogoś pochopnym osądem o głupotę czy naiwność. Każdy z nas może bowiem natrafić w życiu na niewłaściwą osobę, wobec której stanie się bezbronny. Przytoczonych historii jest w tej książce naprawdę sporo. Nie wszystkie kończą się źle, są też takie, które pokazują, że brak szczerości w relacji może prowadzić do ogromnych podejrzeń i nieporozumień. Bardzo podobało mi się również to, w jaki sposób detektyw opisuje standardy, jakie powinny panować w agencjach detektywistycznych. Ostrzega przed nieuczciwymi i niekompetentnymi osobami, które, wykorzystując ludzkie tragedie, oferują usługi w zawyżonych cenach lub co gorsza zamiast pomóc, tylko pogarszają sytuację poszkodowanych. Niekiedy Korganowski wspomina także, jak zakończyła się dana sprawa i jak potoczyło się dalsze życie osób, których dotyczyło śledztwo. Nie kreuje się przy tym na detektywa rodem z filmów, który musi potwierdzać swój autorytet siłą, gadżetami czy samochodami. Jak sam przyznaje, najważniejsza jest zawsze szczerość klienta. I to właśnie szczerość jest moim zdaniem słowem kluczowym tej książki. Żałuję jednak, że niektóre sprawy nie zostały omówione bardziej szczegółowo brakowało mi kilku dłuższych, bardziej pogłębionych historii. Rozumiem jednak, że konieczne było zachowanie równowagi, aby osoby poszkodowane nie poczuły się wykorzystane (często po raz kolejny). Spowiedź detektywa to ciekawy i momentami poruszający reportaż, który łączy w sobie elementy sensacyjne z refleksją nad ludzką naturą. Mimo drobnych niedosytów związanych z długością niektórych historii, jest to książka warta uwagi szczególnie dla osób zainteresowanych psychologią relacji i prawdziwymi historiami.

Wszystkie książki A. Ernaux bardzo mi się podobają, lubię jej oszczędne pisarstwo, powroty do wspomnień, tu akurat do miasteczka swojego dzieciństwa i młodości, skąd się pochodzi i gdzie się wyrasta. Mam podobne odczucia. 5/6 " Pamięć jest w tym przypadku silniejsza od rzeczywistości. Bo dla mnie tak naprawdę istnieje tylko miasto z mojej pamięci, to szczególna przestrzeń, w której uczyłam się świata i życia. [. . .] Innymi słowy, miejsce bardzo różne od miasta realnie dziś istniejącego."