Jak robić przekręty? Poradnik dla dzieci

Przepiękna książeczka wierszowana dla najmłodszych muzyków lub takich ,którzy marzą by się nimi stać. Proste rymy ukazują pierwszą twórczość Fryderyka Chopina, jak był jeszcze dzieckiem i nie wiedział ,że stanie się sławnym kompozytorem. Pokazuje ,że wielkim człowiekiem od razu się nie rodzimy , najpierw jesteśmy dziećmi. Tych cech nabywa z wiekiem. Świetna książka dla dzieci nieśmiałych i nie dowierzających w swoje umiejętności .Całość ilustrowana w dosyć skromną grafikę, ale wymowną. Polecam dla wszystkich.

Pożyczona całkiem niedawno, w mojej ocenie bardzo ciekawy sposób uchwycenia różnych, krótkich historii . Każdy wierszyk reprezentuje inną pomieszczenie w dużym domu. Niestety książka nie przypadła do gustu mojemu 3 latkowi, być może musi do niej jeszcze trochę podrosnąć

Publikacja przedstawiająca 12 dzieci z Domu Sierot przy ul. Krochmalnej w Warszawie. Poznajemy Zygmusia, Reginkę, Polę a także Blumkę, doktora Korczaka i pani Stefy. Autorka pamiętnika zapisuje historie, które przydarzyły się mieszkańcom Domu, gdy brakuje jej słów (zdarza się to dzieciom, ale i dorosłym) dodaje ilustracje. Wszystko tworzy spójną całość, ale kończy się... gdy wybucha wojna. Przecudowna książka. Autorka w prosty sposób przybliża nam poszczególne postaci dzieci z Domu Sierot, tak aby dzieci którym będziemy to czytać, łatwo mogły się w tym odnaleźć. Krótkie zdania, proste słowa, za to pełne emocji - bólu, cierpienia, miłości, szacunku i zrozumienia. Iwona Chmielewska nie poprzestaje tylko na słowach, ale także wypełnia książkę pięknymi ilustracjami. Są to "kolaże składające się ze zdjęć, rysunków, osób i rzeczy ważnych, istotnych. Całość tworzy dzieło kilku warstwowe - mamy historię zdjęcia i osób na nim uwiecznionych. Ale także losy rodzących się podwalin pedagogiki dziecięcej Janusza Korczaka, mamy tu rys historyczny. Osoby dorosłe wiedzą, mimo zakończenia książki w momencie wybuchy wojny, co dalej będzie się działo. Jak potoczy się historia.

Książka przeznaczona dla dzieci, zatem to okres dzieciństwa Fryderyka Chopina opisuje najdokładniej. Te momenty, gdy już wyjechał, miotał się wewnętrznie, chorował, spotykał z George Sand zostały skrupulatnie przemilczane. Zatem mamy możność dowiedzieć się jak poznali się rodzice kompozytora, jak wyglądały jego siostry, kiedy po raz pierwszy zasiadł do fortepianu. Dowiemy się kim był jego pierwszy nauczyciel i gdzie spędzał wakacje. Lektura wyjątkowo przyjemna, a postać małego Frycka budzi sympatię. Dodatkowym atutem książki są ilustracje pana Wilkonia. Sprawiają, że lektura nabiera barw, a jednocześnie tajemniczości. Polecam.

Sympatyczna opowieść o dziewczynce imieniem Hania, która dostaje od Zębowej Wróżki niespodziewany i pozornie niezadowalający prezent w postaci lwa, z którym w nocy trafia do krainy fantazji, by odnaleźć drogę do Zębowej Wróżki i po drodze przeżyć dużo przygód. Polecam książeczkę w szczególności dla dziewczynek tak mniej więcej od 4 lat.

Przeciekawa książka reporterska dla dzieci - zbiór wywiadów z ludźmi w jakichś sposób innymi od "zwykłego" człowieka. Całość uzupełniają zdjęcia rozmówców i pytania zadawane z perspektywy dziecka. Wśród gości mamy m.in. księdza, osobę niewidomą, bezdomną, bez rąk, kulturystę, osobę niskorosłą, grubą i lubiącą chodzić na plaże nudystów. Rozmowy prowadzone z szacunkiem i ciekawością mogą pomóc budować dzieciom i dorosłym wrażliwość na drugiego człowieka.

Książka wielowymiarowa. I o tolerancji na inność, otwarciu serca na kogoś odrzuconego od grupy, i o hejcie, zakłamaniu i fałszywych osądach i o egoizmie i zapatrzeniu w siebie, i o tym, czy warto za wszelką cenę się dostosowywać i udawać kogoś, kim się nie jest.O tym,że nawet odstając od grupy można znaleźć prawdziwego przyjaciela. I że ta przyjaźń jest sto razy lepsza bo ...nie szuka poklasku...jest na dobre i na złe.Warto być sobą.

Są domy małe i duże. Murowane i drewniane. Złote pałacyki oraz wiejskie chatki. Jest też Brzuch Mamy. Tu właśnie mieszkają Maciupek i Maleńtas. Urocza, ciepła, rozczulająca – oto trzy przymiotniki najtrafniej opisujące tę książkę. Autorka sprytnie przemyciła temat życia płodowego w opowieści, która ma szanse podbić serca zarówno dzieci, jak i dorosłych. Przyjemna treść przypadnie do gustu typowym molom książkowym, ale jest też coś, co spodoba się estetom. Mowa tutaj o ciekawych ilustracjach wykonanych wprawną ręką Artura Gulewicza. Autorka i ilustrator wspólnymi siłami próbują przenieść nas do nieznanego nam świata – z pomyślnym skutkiem. O książce można przeczytać również w serwisie Tu Bliźniaki : http://www.tublizniaki.pl/recenzje/sa-domy-male-i-duze-jest-tez-brzuch-mamy-recenzja/ Właśnie trwa konkurs, w którym można wygrać swój egzemplarz książki. ;)

Bardzo lubię sama oglądać tę książkę, bo jak mało która rozwija wyobraźnię i wytrąca ze schematycznego myślenia. To książka o mapach, ale nie tylko o takich, jakie znamy z atlasów czy globusa. Jest tutaj mapa nieba i mapa metra, mapa wschodnia i zachodnia, mapa z gałązek i z kamyków. To nie jest bardzo łatwa książka, wymaga wysiłku, ale warto go podjąć i dać się wciągnąć w historię o mapach i wędrowanie po mapach. Pisałam o niej także tutaj: http://synkowe-czytanie.blog.onet.pl/2015/02/13/o-wyobrazni-i-wedrowaniu/

Ostatnio znowu przeczytałam „Garnitur na każdą okazję” i na nowo odkryłam, w jak cudowny i mądry sposób Sylvia Plath starała się przekazać dzieciom ważną prawdę życiową na temat cierpliwości i wytrwałości w dążeniu do spełnienia własnych marzeń. W książeczce poznajemy historię siedmioletniego Maxa, który mieszka wraz z mamą i tatą Nixami oraz szóstką braci w małym górskim miasteczku marząc o własnym garniturze idealnie na niego skrojonym i pasującym na każdą okazję. Pewnego dnia do domu Maxa przychodzi tajemnicza paczka z „wełnianym, włochatym, nowiuteńkim, musztardowo żółtym garniturem”. Wszyscy bracia i ich tata mają chęć go ubrać….,ale garnitur może mieć tylko jednego właściciela? Kto nim będzie? Czy spełni się marzenie Maxa o posiadaniu cudownego garnituru na każdą okazję? To naprawdę ciepła i mądra historia dla dzieci, dzięki której możemy zobaczyć zupełne inne oblicze Sylvii Plath, a mianowicie pogodne i pełne optymizmu. Całości odbioru książki dopełniają kolorowe ilustracje namalowane jakby ręką dziecka posługującego się farbami. Jeśli macie okazję, to sięgnijcie po tę opowiastkę. Gwarantuje miłe doznania i uśmiech na twarzy, po jej przeczytaniu.

Linea to mała dziewczyna, która kocha kwiaty a u zaprzyjaźnionego sąsiada, pana Blomkvista, bardzo często ogląda album poświęcony sztuce Moneta. Zachwyca się wszystkimi obrazami w nim ukazanymi i marzy aby na własne oczy podziwiać to co namalował Monet. Pewnego dnia marzenie to spełnia się - pan Blomkvist zabiera Lineę do Paryża, by zobaczyć obrazy mistrza a także odwiedzić miejsca, w których przebywał i mieszkał ze swoją rodziną. Oboje spacerują po Paryżu, obserwują, przechodniów, odwiedzają muzea a następnie jadą do Giverny, gdzie stoi dom mistrza a także mieści się jego słynny i wiele razy malowany ogród. To był najważniejszy punkt ich wycieczki - spędzili tu dwa dni, poznając w między czasie prawnuka Moneta pana Jeana - Marie Toulgouata, który opowiedział im sporo historii z życia rodziny. To wszystko robi ogromne wrażenie na małej dziewczynce i wie, że ta podróż zostanie w jej pamięci na zawsze. Książeczka jest na prawdę świetna - opowiedziana tak naturalnie. Autorka bardzo zgrabnie wplotła w jej treść wiele ciekawych informacji nie tylko o impresjonizmie (dowiadujemy się czym jest i dlaczego tak sie nazywa) ale również o samym artyście, jego życiu, rodzinie, tym jak Monet malował swoje nenufary i dlaczego tak chętnie przedstawiał ten sam mostek nad stawem. Całość została zaopatrzona w reprodukcje dzieł moneta, zdjęcia a także ilustracje autorki. Książkę polecam z całego serca i czystym sumieniem - to wspaniała przygoda i prawdziwa gratka nie tylko dla dzieci ale również i dorosłych.

Chcecie prawdziwej bajki, z królewną, królewiczem, smokiem i czarownicą? Do tego bajki z krwi i kości, z odpowiednio wyważonym humorem, zaskakującymi zwrotami akcji i morałem do przemyślenia? Zatem proszę bardzo! Możecie już raczyć się tą przeuroczą historią, która z okazji 15 - lecia doczekała się wznowienia w nowej, pięknej szacie graficznej. Czy wiecie jak wygląda życie królewny? Czy to eleganckie suknie, nieustanne bale, wykwintne posiłki, mężny królewicz na białym koniu i radosne pląsanie całymi dniami? Gdy Aurelia niespodziewanie zostaje królewną maleńkiego królestwa mieszczącego się w kartonie, jej wyobrażenie o byciu królewną zderza się z rzeczywistością. Suknia jest okropnie niewygodna, bale wymagają ogromu zachodu, królewicz narzeka i zrzędzi, ślub ma być w ekspresowym tempie, a do tego jakieś zarządzenia i obowiązki. Aurelka zupełnie inaczej wyobrażała sobie bycie królewną. Przekonała się, że musi wiele się nauczyć i zrozumieć, szczególnie, że nie wszystko jest takie jak wydaje się na pierwszy rzut oka oraz, że do wszystkiego trzeba dojrzeć. Jednocześnie również ona wiele nauczyła swoich poddanych, którzy przekonali się, że zabawa i swoboda potrafią przynieść uśmiech i radość, której tak często brakuje w zwykłej codzienności. Z tej książki bajkowa aura aż kipi na każdego, kto po nią sięga. Bawi, uczy i przynosi prawdziwą przyjemność z czytania. Wspomnę jeszcze, że to książka nagradzana - po jej lekturze już rozumiem dlaczego ❤️

Czytanie "Zielonych pomarańczy..." Anety Górnickiej-Boratyńskiej skojarzyło mi się z... czarno-białymi filmikami Polskiej Kroniki Filmowej, wyświetlanymi w kinach przed właściwym filmem. W moim mieście było tylko jedno kino, z jedną salą kinową, a projekcje filmów odbywały się tylko wieczorami. Rzadko chodziłam do kina z koleżankami, czasem trafiałam tam z moją klasą szkolną. A przed filmem trzeba było zaliczyć Polską Kronikę Filmową, czyli skrót wiadomości o różnych wydarzeniach (czasem archiwalnych). I wiecie co? To były całkiem ciekawe filmiki ;-) Książka Górnickiej-Boratyńskiej tak naprawdę ma tytuł "Zielone pomarańcze, czyli PRL dla dzieci" i opowiada "o PRL-u dla dzieci" oraz "o dzieciach w PRL-u", czyli o tym, jak się żyło dzieciom (i nie tylko) w Polsce w latach 70-tych i 80-tych. Książkę ilustrował Bohdan Butenko, a zdobi ją też sporo czarno-białych archiwalnych zdjęć. Na zdjęciach: czołg z czterema pancernymi i Szarikiem (czyli bohaterami ulubionego serialu wojennego) i czołg na warszawskiej ulicy w 1981 roku (w stanie wojennym), dziecko na trzepaku, dzieci na łyżwach, uczniowie w szkolnych fartuszkach, górnicy w strojach galowych, wycinki z gazet, kartki na produkty spożywcze, saturatory (uliczne wózki z kranikiem z wodą gazowaną), puste półki sklepowe, płyty winylowe i inne. Oczywiście oprócz fotografii jest też sporo tekstu. Autorka wspomina swoje dzieciństwo, gdy nie było kolorowej telewizji, telefonów komórkowych, a często i artykułów potrzebnych na co dzień. Były za to: klucz na szyi, kapsle, historyjki z gum balonowych, "dobranocki", "Teleranek", oranżada w proszku, wyobraźnia, marzenia i czekanie. Będąc dziećmi, dużo marzyliśmy i dużo czekaliśmy. Na przykład cały rok na pomarańcze i czekoladę. Święta Bożego Narodzenia miały dla nas zapach kubańskich pomarańczy; jedliśmy je tylko raz do roku, właśnie w grudniu "rzucali je do sklepów". Choć często miały kolor bardziej zielony niż pomarańczowy i trzeba było po nie stać w długiej kolejce, i tak były luksusem. (...) Nawet książki były bowiem w PRL-u towarem trudno dostępnym. Książkę wypożyczyłam "w ramach" uczenia się historii przez moją córkę. Każda z nas czytała ją oddzielnie. 60 stron córka łyknęła na raz. Ja wolałam podzielić ją sobie na dwie części. https://bajdocja.blogspot.com/2017/01/zielone-pomarancze.html

Powszechnie wiadomo, że anioły są potrzebne, żeby czuwać nad zabłąkanymi dziećmi, ratować je z opresji, wskazywać właściwą drogę, wspierać i przekazywać ważne wiadomości. Ale anioły nie są ideałami, bywają leniwe, dzikie, płochliwe i nie zawsze pojawiają się na wezwanie. Dlatego ktoś, dawno temu, próbował założyć hodowlę aniołów, aby w razie potrzeby były pod ręką. Swoje rady i spostrzeżenia spisał w formie poradnika. Hodowla nie jest łatwa, po drodze czyhają liczne pułapki. Anielnik musi być usytuowany w odpowiednim miejscu. Trzeba go chronić przed wandalami, deszczem, owadami i drapieżnikami. Kolejne wyzwania to na przykład trening bujania aniołów i unikanie sytuacji (rzadkich), w których mogłyby być agresywne. Nie wiadomo jak Grzegorz Kasdepke wszedł w posiadanie tego niezwykłego poradnika, ważne, że chciał przedstawić nam jego treść. Jeśli więc ktoś chciałby zająć się hodowlą aniołów, powinien przeczytać dokładnie wszystkie wskazówki i cenne porady. Główną bohaterką powieści jest jedenastoletnia Marta, która wraz z młodszym bratem i rodzicami mieszka kątem u ciotki Irenki, siostry ojca. Rodzice Marty często się kłócą, atmosfera bywa napięta i drażliwa, a świadkami sprzeczek są dzieci. Zapracowany ojciec ma wyrzuty sumienia, że nie zapewnił rodzinie godnego życia, sfrustrowana matka topi niezadowolenie w alkoholu i nie potrafi zapanować nad atakami złości, ciocia Irenka też nie jest zadowolona ze swego życia, więc bywa złośliwa. Marta tęskni za rozmowami i rodzinnymi spacerami, czuje się osaczona przez rzeczywistość, w dodatku musi wciąż zajmować się organizowaniem zabaw dla czteroletniego brata. Pewnego razu dziewczynka stojąc na balkonie wypatrzyła w oddali coś niezwykłego… zobaczyła na niebie anioły krążące nad zaniedbanymi ogródkami działkowymi. Oczywiście mimo zakazu, aby nie zapuszczać się nigdy w tamte rejony, wyrusza by z bliska zobaczyć anielnik. Jednak zanim tam dotrze, wpadnie wraz z bratem w niezłe tarapaty. Nie będzie sielsko i anielsko, będzie groźnie i strasznie jak w horrorze. Jak skończy się wyprawia Marty? Jak na zniknięcie dzieci zareagują rodzice? Czy Marta zobaczy anioły? Co takiego będą miały jej do przekazania? Czy dorośli coś zrozumieją i zawalczą o lepsze życie? W dramatycznej historii, która rozegrała się na terenie zaniedbanych ogródków działkowych nie da się nie zauważyć nawiązania do bajki o Jasiu i Małgosi. Baśniowego i trochę strasznego klimatu dodają tej opowieści niepokojące ilustracje. Ponadto co kilka stron znajdziemy szczegółowe informacje hodowli aniołów. Cytowane fragmenty starego poradnika hodowcy aniołów mają charakter naukowy, są uzupełniane ilustracjami oraz opatrzone nazwami w języku łacińskim łacińskimi, jak w starych książkach lekarskich lub zielnikach. Połączenie baśniowego tematu z naukową powagą daje momentami efekty komiczne. Z kolei przygody Marty wzruszają i skłaniają do refleksji. Doceniam wartościowe przesłania zawarte w tej książce, jednak czegoś mi tu brakowało. Może spójności obydwu części, staranniejszego dopracowania wątku obyczajowego, nie aż tak banalnego zakończenia? W moim odczuciu nie jest to najwybitniejsze dokonanie literackie tego pisarza. Powieść rekomenduję dla dzieci w wieku 10+. Tym nieco młodszym powinni ją przeczytać dorośli i przy okazji porozmawiać z dziećmi na temat opisanej historii. Przeczytane w ramach wyzwania czerwcowego 2025. (4) Książka, której bohaterem jest dziecko.

Książka piękna i doskonała, na każdej stronie ilustracja idealnie współgra z przesłaniem. Prostota dobieranych słów przesycona jest głęboką myślą filozoficzną na temat życia w parze. To świetna pozycja na prezent zarówno dla nowożeńców, jak i dla pary, na której czas, problemy czy trudne przejścia odcisnęły swe piętno.

Piękne opowiadanie dla dzieci oparte na prawdziwej historii. Jego bohaterem jest pies Dżok, czekający przez kilka miesięcy na jednym z krakowskich rond na swojego pana, który niestety zmarł. Historia pieska utkwiła w pamięci wielu mieszkańców Krakowa i Dżok doczekał się nawet swojego pomnika niedaleko Wawelu.

Naprawdę wybitna książka – napisana lekko i przystępnie, a jednocześnie poruszająca bardzo poważne i ważne tematy. Skierowana zarówno do młodzieży, jak i dorosłych, niesie ze sobą uniwersalne i wartościowe przesłanie. To lektura, którą można przeczytać w jeden wieczór, ale której sens zostaje w pamięci na długo.