Jak przelać kota do kieliszka?

Kolejny komiks Tomka Samojlika. Ale tym razem nie tylko o zwierzętach. W prastarej puszczy żyje bartnik Ignat. Dogląda pszczół, zbiera miód i chroni barcie przed intruzami. Zyje on poza czasem, jest mocno osadzony w świecie przyrody. Czasy jednak się zmieniają, po rozbiorach Polski tereny te przypadają w udziale carycy Katarzynie. A ona przekazuje część Puszczy Białowieskiej generałowi Sobakiewiczowi. W spokojne życie mieszkańców okolicznych wiosek wkrada się niepokój o los. Generał zastrasza ludzi, zabiera się do wyrębu drzew, chce znaleźć skarb ukryty w głębi lasu. Czy uda się sługusowi carycy wydrzeć leśne tajemnice? Czy Ignat powstrzyma wycinkę drzew? Czy puszcza i jej mieszkańcy przetrwają? Uwielbiam kreskę Samojlika. Komiks jest prosty, przesłanie jasne - chrońmy naturę, dbajmy o nią. W tej publikacji poruszona jest także historia naszego kraju, jego rozbiorów. Autor dodatkowo na końcu komiksu umieścił przypisy z rysunkami objaśniające sytuację geopolityczną. Choć z treści też wiadomo, kto jest dobry a kto... niekoniecznie. Publikacja ma piękną wyklejką nawiązującą do rękodzieła ludowego Podlasia. Syn zachwycony. Ja też. Nic tylko polecać dalej.

Syn wypozyczyl ksiazke w bubliotece szkolnej i przeczytalismy ja wspolnie ‘na raz’. W paru miejscach byl podejscytowany tym, ze ‘to chyba ksiazka dla starszych dzieci’. A w tym wieku (8 lat) wszystko co ‘starsze’ jest ciekawe. Teraz czeka na wypozyczenie drugiej czesci, mysle ze takie ksiazki moga zainteresowac dzieciaki, ktore srednio lubia czytac. Dla mnie duzy plus.

„Tymek i Mistrz. Uczeń czarnoksiężnika” to piękne wydanie ciekawego komiksu dla młodych czytelników, który może się spodobać także starszym odbiorcom. Humorystyczna seria fantasy Rafała Skarżyckiego i Tomasza Leśniaka, która ukazywała się przez lata w „Komiksowie”, czyli dodatku do „Gazety Wyborczej”, zyskała status kultowej. Opowieści o wielkim czarodzieju i jego niesfornym uczniu publikowane były w legendarnym francuskim magazynie „Spirou”, poza tym można je także znaleźć w podręcznikach do nauki języka polskiego. To historia, która zainteresuje miłośników fantasy przedstawiająca niesamowite przygody bohaterów. Roztargniony Mistrz i rezolutny Tymek podróżują w czasie i przestrzeni, stawiają czoła duchom, wampirom i potworom, a także innemu czarodziejowi i jego uczniowi. Więcej na blogu www.ksiazkizabawy.blogspot.com

Sięgnąłem po Ryjówka przeznaczenia autorstwa Tomasz Samojlik głównie z jednego powodu – ciekawości wizualnej. I pod tym względem trudno się do czegokolwiek przyczepić. Ilustracje są świetne: kolorowe, wyraźne, dopracowane w detalach, momentami wręcz przyciągające wzrok bardziej niż sama historia. Z czasem jednak zaczął mnie wciągać sam temat. Ekologia, życie leśnych zwierząt, zależności w naturze – to wszystko zostało podane w przystępnej, lekkiej formie. Czuć, że za tą opowieścią stoi konkretna wiedza i chęć przekazania czegoś więcej niż tylko rozrywki. I właśnie tu pojawia się dla mnie pewne „ale”. Mam wrażenie, że to komiks przede wszystkim dla młodszego czytelnika. Taki, który oprócz przygody ma też wyraźne przesłanie edukacyjne. Nie jest to wada – raczej świadomy wybór twórcy – ale sprawia, że jako dorosły czytelnik nie poczułem potrzeby sięgania po kolejne części. To była przyjemna, estetyczna przygoda z nutą ekologicznej refleksji, ale raczej jednorazowa.

Sympatyczna opowieść, przesycona klimatem skandynawskich legend i baśni. Okolica, w której mieszka Hilda, jest wyjątkowo ciekawa, ale i niebezpieczna. Zamieszkują tu różnego rodzaju stwory i magiczne istoty, z których jedne są przyjacielskie i nieszkodliwe, inne - wręcz przeciwnie. Do tej drugiej kategorii należy zaliczyć przede wszystkim trolle, które uwielbiają pożerać ludzi i przed którymi szczególnie należy mieć się na baczności. Kiedy Hilda podczas swojej plenerowej wycieczki ze szkicownikiem odnajduje skałę przypominającą siedzącego trolla, doskonale wie, jak zagrożenie zneutralizować. W końcu ma specjalny podręcznik, w którym można znaleźć sposoby na radzenie sobie z różnymi stworami. Sęk jednak w tym, że kiedy nie czyta się takich podręczników do końca, to skutki mogą być nie do końca takie, jak byśmy się spodziewali. I tak właśnie jest w przypadku głównej bohaterki... Opowieść niby dla młodszych czytelników, ale starsi również będą czytać ją z przyjemnością ;)

Połączenie komiksu i książki edukacyjnej w duecie Samojlik i Wajrak jak zawsze świetnie wychodzi. Pozornie nudny temat jak las pełen starych drzew zamienia się w fascynującą przygodę z ciekawymi bohaterami i humorystycznymi scenkami, dzięki którym poznajemy las. Elementy wyjaśniające umieszczone między częściami komiksu mogłyby być napisane prostszym językiem, ale zawsze można to lekko skrócić, czytając dziecku.

Czytałam i przeglądałam tą publikację już kilka razy. Zawsze odkrywam w niej coś nowego, zaskakującego i... mądrego. Regulamin skierowany jest do dzieci i młodzieży. To proste zasady jakie powinni przestrzegać w okresie wakacyjnym. W książce starszy brat, uczy młodszego reguł i zasady, tak by bezpiecznie przeżyć każdy dzień. Muszę tu dodać, że nie są to standardowe zasady, którymi my rodzice karminy nasze dzieci. Nie ma ani słowa o przechodzeniu po pasach, nie braniu słodyczy od obcych. Są jednak inne, równie ważne. Treść jest raczej lakoniczna. Ale wraz z obrazem zapraszają do świata wyobraźni... do zmiany postrzeganie świata. Popatrzmy na to co jest wokoło oczami dziecka. Ilustracje są obrazami olejnymi, pełne są soczystych barw. Przykuwają wzrok. Nie są jednoznaczne, posiadają element (lub kilka), który wytrąca nas z realizmu zapraszając nas do korzystania z dziecięcej wyobraźni. Opowieść jest tajemnicza, prosta, wyjątkowa, niezwykła, pobudzająca wyobraźnię, z magicznymi elementami.

Poznajemy szczęśliwą rodzinę, która mieszka blisko morza. Często korzysta z odpoczynku nad jego brzegiem. Ale pewnego dnia wszystko się zmienia. Wybucha wojna. Znika tata. Mama dba o rodzinę, ale przybywa jej coraz więcej trosk. W końcu postanawia, że wyjedzie z dziećmi do innego, dalekiego kraju. Pakują wszystko i... ruszają w drogę. W czasie podróży zmniejsza się ilość ich rzeczy, a zwiększa lęk, obawa. Mądra książka ukazująca bardzo ważny temat - emigrację, która spowodowana jest wojną. Wojna pokazana jest jako kolor... czerń, która wkrada się w życie i niszczy wszystko. Widzimy obraz rodziny, która w pierwszym odruchu zabiera wszystko, z każdą czytana stroną ma mniej rzeczy. Ograniczają się tylko do tych najważniejszych, niezbędnych. W sposób nienachalny i przystępny przedstawiono emigracje, podróż, poszukiwanie nowego domu. Wszystko przedstawione jest oczami dziecka. Książka powstała na podstawie rozmów Autorki z dziećmi, które musiały opuścić swój kraj, które jak nasi bohaterowie wyruszyli w podróż nie znając dokładnie celu.

Ech, młodość i jej problemy. Te czasy, gdy walka z komarami stanowiła sens życia. Albo niezapomniane chwile pierwszej miłości. Próby zdobycia podobizny naszej wybranki albo wybrańca. Próby zaimponowania osobie, która skradła nasze serce. Szalone wakacje u dziadków czy też imprezy przy muzyce, której słuchali rodzice. To wszystko znajdziecie w tym komiksie. Będzie zabawnie, zaskakująco a przede wszystkim prawdziwie. Właśnie ta normalność i przeciętność bohaterów mnie ujęła. No i ponadczasowość. Bez trudu mogę w wyobraźni podstawić w miejsce Ariola zarówno siebie, jak i moje dzieci. Polecam. Chwila dobrej zabawy - zapewniona.

Doprawdy nie umiem powiedzieć, dlaczego do tej pory omijałam Ariola szerokim łukiem. Przecież to taki fajny komiks jest. I uniwersalny. Szkolne problemy małych chłopców bawią w każdym wieku. Wymieniam się tomami z młodym czytelnikiem, który mnie popędza, tak bardzo chce zabrać się za lekturę kolejnej części. Może nie będę oryginalna, ale i tak napiszę, że to Mikołajek w wersji komiksowej. Nie zrozumcie mnie źle, to nie jest plagiat. Ot, po prostu tematy, które poruszają te książki i bohaterowie są podobni. Za to wykonanie oryginalne. I takie naturalne. Zwłaszcza w rozdziale o tym jak dzieci potrafią grzecznie bawić się przez dziesięć minut. A odcinek o zaczytaniu? Genialny. Zatem nie popełniajcie mojego błędu i czym prędzej weźcie się za lekturę. 

Malutki Lisek i Wielki Dzik. Tam Pomyślałam, że jak już wracać na dobre do czytania, to pełną parą. Już nie tylko mangi, ale i beletrystykę, książeczki dla dzieci i komiksy. Przeróżne. Ten tytuł jest pierwszym polskim. Malutki Lisek rzeczywiście jest malutki i czasami za bardzo nie chce podejmować decyzji, które mogą zmienić coś w życiu, bo dobrze jest jak jest. W dodatku okazało się, że szybko potrafi zatęsknić. Natomiast Wielki Dzik to wielkie zwierzątko, które pojawią się w życiu Liska nagle, niespodziewanie i postanawia zostać. Zostają tak dobrymi przyjaciółmi, że nie jest mu straszne wejść na drzewie po szalik, który Lisek tak bardzo chciał. Razem przeżyli zimę, więc nic innego już im straszne nie jest. :D Polecam, przekochany komiks ze zwykłymi, a jednak niezwykłymi ilustracjami.

Zdecydowanie lepszy niż t.1. Konstrukcja, wizualia, po prostu wszystko. Jako wielki fan animacji netflixowej połknąłem ten tomik szybko i ze smakiem. Polecam gorąco. Jeden z odcinków bardzo mocno bazował na tej historii zawartej w tym konkretnym komiksie.

Cudownie, że powstają tak wspaniałe komiksy dla dzieci. Czytałem go z prawdziwą rozkoszą i rozmarzeniem. Ma "muminkowy" klimat: jest taki ciepły i przytulny (bez migdałowego posmaku melancholii). Z miejsca polubiłem tę delikatną kreskę, którą narysowano bohaterów i świat. Ludzie i dziwne stworki (jakby wprost z wyobraźni Tove Janosson... a jednak wciąż oryginalne). To jest dziecięcy świat i nie ma potrzeby zastanawiać się nad tym, że mała dziewczynka prowadzi hotel... czy chłopiec mieszka sam w lesie. Po co komu takie myśli? To świat w którym dzieci są samodzielne, zaradne a jednocześnie wciąż dziecięce. Pan Leclair przypadnie do gustu każdemu miłośnikowi książek (no jakbym widział siebie). Kaki kradnie większość uwagi. Rozkoszne Nie-Wiadomo-Co, wszędobylskie, bezczelne, skore do zabaw i nieposłuszeństwa. Dostrzegam tutaj delikatną inspiracją mangą. Reakcje Kakiego są przerysowane. Służy też autorom do żartów ;) Genialni są Gburowaci i duża plansza z Zimnym Wiatrem. Komiks niby prosty ale przykuł moją uwagę bezgranicznie. Jeśli miałbym trafić do bajkowego świata i tam zostać - mocno bym się zastanawiał czy ma być to melancholijna Dolina Muminków czy okolice Hotelu Dziwnego. Świetnie dogadałbym się z Celestynem. Wiem kogo bym zabrał do tego świata :)

Zabieram Was dzisiaj w podróż do krainy „jutra”, w bliżej nieokresloną przyszłość. To miejsce nie napawa optymizmem... To świat, który został zniszczony w wyniki wielkiego wybuchu. Krajobraz składa się głównie z dymiących kraterów, wymarłych lasów, gruzowisk i ciagnących się aż po smutny horyzont, ogromnych płaci zniszczonej, spalonej i wysuszonej ziemii. Wiktoria wędruje przez tą postapokaliptyczną krainę, a towarzyszy jej psinka o imieniu Bajka. Przemierzają razem zniszczone miasta i zrujnowane lasy. Podązają w kierunku świateł, które co jakiś czas pojawiją się na niebie. Wiktoria jest przekonana, że to znaki dawane przez jej zaginionych rodziców. Z pewnością ich szukają! Nie ma innej możliwości, prawda? Podczas wędrówki czekają na nie przeróżne przygody, które nie zawsze kończą się dla nich szczęśliwie. Padają ofiarami mechanicznego oszusta, dziwnego latającego robota, który wykorzystuje je do własnych celów. Spotykają też przyjazne, pomocne stworzenie - tapira, który wcześniej mieszkał w lokalnym ZOO. Tapir zaprowadza ich do prawdziwej, cudownej, zielonej oazy, czyli do ostatniego ogrodu. Zachowała się tam zieleń, a nawet jest czysta woda! Zdaje się, że to wspaniała kryjówka, miejsce do zamieszkania. Jednak Wiktoria musi odnaleźć rodziców... To pierwszy tom postapokaliptycznej, komiksowej serii dla dzieci, której autorem jest Marcin Podolec. To powieść graficzna, która wzrusza i skłania do przemyśleń, ale także potrafi rozbawić. Po przeczytaniu pierwszej części, mam ochotę od razu sięgnąć po kolejne przygody Wiktorii i Bajki. Moim zdaniem, komiks można czytać już nawet dzieciom w wieku 4/5 lat. Będzie też ciekawą lekturą dla starszych dzieci. Komiks przekazuje uniwersalne wartości i jest zaproszeniem do rozmów o ekologii, sensie ochrony środowiska i zgubnym wpływie człowieka na otaczający nas świat. Mamy tutaj idealny przykład tego, do czego może doprowadzić ludzka bezmyslność, do jakiej ruiny możemy doprowadzić naturę i obrócić wszystko w pył.

Książka opowiada o autentycznej podróży jaką odbył Ernest Shackleton. Na jej kartach drobiazgowo śledzimy przebieg całej wyprawy - to jak zbierano środki potrzebne na zakup statku, kompletowano całą załogę oraz potrzebny ekwipunek. Widzimy to jak na poszczególnych etapach załoga zmaga się z żywiołem i przeciwnościami losu, które napotyka na swojej drodze. Czujemy chłód bieguna południowego i siłę nieustępliwej lodowej pokrywy. Dowiemy się czym jest prawdziwa odwaga i determinacja. Kreska jest delikatna a poszczególne kadry przestawione w ciekawy i drobiazgowy sposób. Krajobraz podczas zamieci śnieżnej, morze skute lodem, potężne lodowce, wzburzone fafle, błękitne niebo... Z jednej strony oszczędne w kolorze a z drugiej bogate w ekspresję, przeróżne szczegóły i zachwycające. Patrząc na nie człowiek nie jeden taki obraz chciałby powiesić na swojej ścianie. Ta książka to minimum tekstu-maksimum ilustracji, jednak w tym przypadku słowa są zbędne. Obrazy mówią same za siebie - same w sobie opowiadają tę historię.

Będę czytać dzieciom książkę! Od czasu do czasu ktoś mnie zauważa i prosi o przyjście do placówki opiekuńczej, wychowawczej lub kulturalnej i poczytanie dzieciom. Wybierałam już baśnie i były powieści przygodowe. Pomyślałam, że tym razem przyniosę ze sobą książkę popularnonaukową, ale napisaną z myślą o najmłodszym czytelniku. Wykorzystam dominującą cechę wieku dziecięcego – ciekawość i poczytam im o chorobach. Brzmi poważnie! Można nawet zacząć się zastanawiać, czy nie nazbyt poważnie? Zapewniam, że ani trochę! Książka jest napisana i narysowana z myślą właśnie o dzieciach w serii specjalnie dla nich przeznaczonej „Latawiec”. Duży format A4, w twardej oprawie i szytym trzonem książki dodatkowo gwarantuje długowieczność w dziecięcych łapkach. Teksty niewielkie objętościowo, zawierające najważniejsze informacje podane z lekkim humorem i odniesieniami do znanych dziecku sytuacji z otoczenia – nie znużą. Duże litery zachęcą te, które mają problemy z procesem czytania. Czytających im dorosłych z wadami wzroku ucieszą! Treść nie straszy, pomimo rzetelności i nieodpartego odruchu drapania się przy czytaniu o wszawicy. Raczej wskazuje na zachowania profilaktyczne, jak choroby się ustrzec czy zapobiec i co robić, gdy już się przydarzy. Autor pomyślał o tych najczęściej przytrafiających się dzieciom i młodzieży, jak próchnica, trądzik młodzieńczy, pasożyty czy alergia. Nie zapomniał jednak i o tych pojawiających się w wieku dorosłym obserwowanych w rodzinie, jak nowotwór, zawał czy nadciśnienie. Zastanawiałam się, czy zasadnym było umieszczenie dżumy i cholery, bo współcześnie to raczej ciekawostki medyczne. W to miejsce koniecznie umieściłabym świerzb i świnkę. Ta ostatnia to typowa choroba wieku dziecięcego. Nie ma malucha, który by jej nie przeszedł. Sam układ zawartości i oprawa graficzna aż prosi się o wspólne czytanie! Każdy rozdzialik wielkimi literami zapowiada swoją główną bohaterkę-chorobę. Każdy rozpoczyna się krótkim, zabawnym, czasami motywującym do walki, tematycznie nawiązującym wierszykiem. I każdy ilustrowany jest grafiką zainspirowaną treścią, ale i zachęcającą do nawiązań, rozszerzeń i uzupełnień – dla dorosłego i dalszych poszukiwań – dla dziecka. Dodatkową zaletą są dwa, osobne rozdziały mówiące już nie o chorobach, ale o ich przyczynach – bakteriach i wirusach. Ostatni, profilaktyczny, tłumaczy bardzo żywo dyskutowane w mediach i w społeczeństwie zagadnienie szczepionek. To dobra okazja, by wytłumaczyć dzieciom ten spór. Podczas czytania ostatnich rozdziałów wpadłam na pomysł, aby przynieść ze sobą mikroskop i pokazać dzieciom preparaty z bakteriami. Może obudzę w kimś ducha badacza lub lekarza? Autor nie zapomniał również o bardzo, bardzo ważnej rzeczy, a którą ujął w dwóch zdaniach – „Choroby nie są sprawiedliwe. Nie patrzą, czy człowiek jest dobry, czy zły, wszystkich gnębią równie chętnie”. Warto to podkreślać przy każdym rozdziale, ponieważ nadal istnieją w świadomości społecznej „choroby wstydliwe”. Wszawica czy owsica nie wywołuje współczucia wśród dzieci, lecz chęć wyśmiania i poniżenia. Dorośli również mogą się czegoś nowego przy okazji dowiedzieć. Dla mnie szokiem była informacja, że przy leczeniu ciężkich przypadków depresji nadal stosuje się elektrowstrząsy. Byłam przekonana, że tę metodę, tak krytykowaną, dawno zarzucono. A tu niespodzianka! Do wykorzystania tej książki przekonała mnie również rekomendacja fachowca, mimo merytorycznego przygotowania autora, który specjalizuje się w tematyce naukowej, umieszczona na tylnej okładce. Mam tylko jedną uwagę. Przy następnym wydaniu tej książeczki, warto poprawić błąd pojęciowy nierozróżniający określeń – „nastolatki” i „nastolatkowie”, który zakradł się do tekstu o trądziku młodzieńczym. Tyle moich wrażeń. Przede mną najbardziej wymagający czytelnik – dzieci! http://naostrzuksiazki.pl/

Króciutka książeczka zmarłego niedawno chilijskiego pisarza. Napisana w konwencji bajki. rozgrywającej się w świecie zwierząt, oczywiście antropomorfizowanych. Dzięki temu może być czytana zarówno przed dzieci, jak i dorosłych, którzy na pewno dojrzą w niej drugie dno (a jeśli nie, to niech nie sięgają po inne dzieła tego pisarza). A odnosi się ono oczywiście nie tylko do tytułowego problemu, ale w ogóle do życia jednostek, relacji międzyludzkich i funkcjonowania całego społeczeństwa. Krótka i zdawkowa fabuła pozostaje w cieniu dialogów, przekazujących pewne oczywiste, aczkolwiek mało odkrywcze spostrzeżenia tudzież prawdy. Ale na swój sposób cenne we współczesnym świecie, sprymitywizowanym przez masową anglosaską popkulturę, pełną agresji, wulgaryzmu i przemocy. Na uwagę zasługuje też prosty język autora, pozbawiony nadmiernego infantylizmu, ckliwości i epatowania emocjami. Tym niemniej nie jest to ani powiastka filozoficzna, ani moralitet. Ale przeczytać warto. Przeczytane w ramach lipcowego wyzwania LC – książka poniżej 200 stron.

Polecam dla dzieci ciekawych świata technologii - przewodnikiem po historii robotów i dronów jest sympatyczny ptaszek Pouli, który tłumaczy czytelnikowi historię powstania szeroko rozumianych robotów, komputerów i finalnie dronów. Treść ogarnia dziecko 6-letnie i szkolne również.

Doceniam książkę gdzie głównymi bohaterami są zwierzęta. Doceniam przybliżenie zachowań zwierząt w naturalnym środowisku. Ale ogólnie to była dziwna historia. Nie podobał mi się zasmiecony las, wredne psy, szalona sowa i końcówka. Boję się o łapkę rysia. Zbyt brutalna, jakkolwiek to brzmi xd Dla fanów Samojlika spoko.

Legendy i baśnie są z nami od najmłodszych lat, aż do sędziwego wieku. Tak było, jest i mam nadzieję, że będzie. Gdy jesteśmy dziećmi, słuchamy tych opowieści, czytanych nam przez rodziców i dziadków. Potem sami po nie sięgamy, a ostatecznie czytamy nowemu pokoleniu. Wydawnictwo Media Rodzina posiada w swych zbiorach sporo książek przytaczających dzieciom najsłynniejsze mity oraz legendy krajów Starego Kontynentu. Zdecydowałem się jednak sięgnąć nie po książkę, a po audiobook, chcąc usłyszeć te opowieści, czytane przez Jerzego Stuhra. Czy było warto? Tak, zdecydowanie tak, bo Jerzy Stuhr to aktor wybitny, co udowodnił wielokrotnie. Pierwsze wrażenie, jakie towarzyszyło mi po odpaleniu płyty, to obraz osła ze Shreka. Tyle że dużo starszego, siedzącego przed kominkiem i opowiadającego dzieciom legendy i mity krajów Europy. To był naprawdę miły oraz ciepły obraz, choć nie do końca pasujący do tego tej postaci, bowiem Stuhr mówi tutaj o wiele "wolniej". Z drugiej strony bardzo uprzyjemnił mi odbiór audiobooka, którego słuchałem w podróży. Dzięki temu ta zeszła piorunem i nawet jej nie odczułem. Oto siła tego medium, które w Polsce chyba nadal nie jest zbyt popularne, a szkoda. Jakie zakątki Europy przyszło mi odwiedzić, podczas tego swoistego słuchowiska? Skandynawię, Niemcy, Włochy, Czechy oraz oczywiście Grecję i kilka innych krajów. Jeśli miałbym wybrać trzy najciekawsze, moim zdaniem, legendy zawarte na tej płycie, to padłoby na "Golem - Strażnik z gliny", "Źródło wiecznej młodości" oraz " Kobiety z Weinsbergu". Dlaczego? Po pierwsze są mniej znane pośród dzisiejszego pokolenia, choć i za moich czasów dziecięcych nie były szczególnie popularne. Po drugie - są ponadczasowe. "Golem" opowiada historię, jak pewien rabbi otrzymał od Boga sekretne słowo oznaczające życie. Dzięki niemu stworzył wielkiego człowieka z gliny, tytułowego golema, który strzegł dzielnic żydowskich w Pradze. Niestety jeden błąd przyczynił się do katastrofy. Ta opowieść pokazuje nam dlaczego nie warto samemu bawić się w Boga. "Źródło wiecznej młodości" również niesie przestrogę ku zbytniej pogoni za wiecznym życiem, choć tutaj jest to ugryzione z innego punktu widzenia. Do tego konsekwencje nie są aż tak opłakane. Na tym świecie wszystko ma swój koniec i musi przeminąć, a czasem dobry uczynek, może przynieść więcej szkody niż pożytku. Ostatnia opowieść to przykład wielkiej miłości oraz sprytu, gdzie kobiety górują nad mężczyznami. Oczywiście wszystkie baśnie są ciekawe, pouczające i słucha się ich wyśmienicie. Szkoda, że to tak krótka przygoda, trwająca raptem 2 godziny. Aż się prosi, aby na płycie było trzy razy tyle mitów, w tym te z Polski, Rumunii, Portugalii, Francji, czy Szkocji. Niemniej za te pieniądze, jestem wstanie spokojnie zaakceptować taką ilość treści. Jeśli zatem szukacie czegoś dla nieco starszych dzieci, lub lubicie w podróży samochodem odpalić audiobooka, to warto zastanowić się nad tą pozycją.