Jak powstają emocje. Sekretne życie mózgu

Znakomita książka przedstawiająca szeroki przekrój badań nad medytacją. Wnikliwa, z naukowym zacięciem, a przy tym napisana lekko i wciągająco. Autorzy opowiadają o korzyściach płynących z praktyki, podkreślając przy tym ograniczenia wielu badań oraz specyfiki różnych technik. Dokonanie właściwej selekcji wysokiej jakości badań w tak często obecnie wybieranym temacie musiało być pracą tytaniczną, niemniej Goleman i Davidson z łatwością sprostali temu zadaniu. Wybitna pozycja, którą gorąco polecam każdemu, kto jest zainteresowany medytacją w praktyce lub teorii, a także osobom zafascynowanym pracą mózgu w ogóle.

Książka wywarła na mnie bardzo duże wrażenie! Szczególnie ujął mnie opis rożnych ludzkich historii i pracy psychologa, który zbiera okruszki cudzego życia i pieczołowicie skleja je niczym sztukmistrz japońską porcelanę. "Każdy z nas ma w sobie własny mentalny świat, który z czasem zacząłem traktować, jak wewnętrzne morze. To niezwykle różnorodne miejsce, pełne myśli i odczuć, wspomnień i marzeń, nadziei oraz życzeń. Przetaczają się przez nie burze (...). Gdy mroczne głębiny morza zdają się nas wciągać, odnosimy wrażenie, że toniemy"... Aby uwolnić się od utrudniających życie schematów funkcjonowania umysłu, Siegel proponuje psychowzroczność rozumianą jako "forma skoncentrowanej uwagi , dzięki której możemy dostrzec wewnętrzny sposób funkcjonowania naszego umysłu, a także być świadomi przebiegu procesów mentalnych i nie padać ich ofiarą". Uczy jak przyjmować to, co nas spotyka, co z tym robić, jak to rozumieć i wykorzystać tę wiedzę, aby żyło nam się łatwiej np. w naszym społecznym otoczeniu. Wskazuje on na niezwykłą złożoność i potencję ludzkiego mózgu. Pokazuje swoją pracę z pacjentami - klientami nad uzyskaniem większej łączności między półkulami, nad aktywacją określonych ośrodków mózgowych ... Pozycja zawiera opis funkcjonowania mózgu, szczegółowy opis stylu pracy autora i jego spotkania z pacjentami ... polecam zainteresowanym neurobiologią.

Ta książka serio zrobiła mi w głowie niezły zamęt, ale w pozytywnym sensie. Krok po kroku odsłania, co tak naprawdę stoi za zaburzeniami takimi jak autyzm, depresja, schizofrenia i wiele innych. Parę razy musiałem odłożyć książkę i po prostu to przetrawić. Co jeśli ta cała „wolna wola” to wcale nie taka oczywista sprawa? Wychodzi na to, że decyzje, emocje i wszystko, czym jesteśmy, w dużej mierze zależy od kruchej chemicznej układanki w mózgu. Takiej, której wystarczy, że minimalnie się rozreguluje, a wszystko zaczyna wyglądać inaczej. To jest właśnie lekko niepokojące i cholernie fascynujące. Najbardziej poruszyło mnie to, jak cienka jest granica między tym, co uznajemy za normę, a tym, co nazywamy zaburzeniem. Dla mnie to dopiero początek i na pewno sięgnę po kolejne pozycje, żeby jeszcze głębiej wejść w temat. Jeśli ktoś lubi kwestionować oczywistości i zaglądać pod powierzchnię, to będzie dla niego naprawdę wartościowa lektura.

Umysł ponad nastrojem. Ma świetne opinie. Jest bardzo często polecana. Kupiłam na spotkania z psychoterapeutą. Poznałam różne rodzaje myśli i co robić z każdym rodzajem myśli. Trudna do zrozumienia i trudna do zastosowania w życiu codziennym w naszym kraju. Pisana przez zagranicznych autorów i na życie w ich a nie naszym kraju. Nie jestem zadowolona z zakupu.

Wspaniała lektura, z całego serca polecam każdemu kogo choć trochę interesuje ta tematyka. Przyznam szczerze, że chyba na żadną inną książkę nie poświęciłem tyle czasu. Po części z racji samej objętości opisywanej lektury, ale głównie ze względu na to jak wręcz wypchana jest ona informacjami i faktami. Pozycja uznawana za popularnonaukową, lecz w mojej ocenie klasuje się ona zdecydowania bardziej po stronie naukowej niż popularnej. Fakt, może nie miałem zbyt wiele do czynienia z literaturą stricte naukową, ale czytuję jedynie literaturę faktu i popularnonaukową i nie stronię od pozycji anglojęzycznych(gdzie poprostu sam język ma jakiś wpływ na to, z jaką lekkością mi się to czyta). W tym przypadku, choć czytana w języku ojczystym, lektura potrafiła mnie na prawdę zmęczyć po dosłownie 15-20 stronach - w znaczeniu jak najbardziej pozytywnym, zwyczajnie przerastała mnie ilość treści i przekazanej w postaci suchych faktów i wyników badań wiedzy. Prawie rok zwlekałem z wystawieniem opinii, lecz po przeczytaniu kilku innych pozycji niestety już bardziej z kategorii "popularnych" niż "naukowych" uznałem, że wypada dołożyć swoje 5 groszy w celu reklamy tej książki

Lubię czytać książki o tematyce poświęconej "szczęściu" i z jednej strony nam ludziom niewiele do tego szczęścia potrzeba, a z drugiej trzeba się nieźle napracować żeby to "szczęście" osiągnąć i utrzymać. Ciekawa pozycja, mogąca pomóc w przeprogramowaniu mózgu w kierunku optymistycznego nastawienia do życia.

Przeczytałam dwa razy - pierwszy na samym początku studiów psychologicznych i wtedy bardzo mi się podobało - czytało się lekko i przyjemnie a przy okazji lektura dostarczyła mi sporej dawki wiedzy. Za drugim razem czytałam przed egzaminem z Psychologii emocji i motywacji i tu już było inaczej - po dodaniu trochę większej podbudowy teoretycznej uważam, że książka nadal wnosi sporo, jednak rozdziały są jakby nierówne pod kątem jakości treści. Ale i tak polecam.

Ogólnie wstęp mi się dłużył i musiałam trochę przeskoczyć weteranów wojennych bo już o nich czytałam w innej książce. Ale nie żałuję że to zrobiłam bo książka jest spoko i pokazuje mózg umysł i ciało w terapii traumy bardzo dobrze i rozumiem że autor musiał wprowadzić nas w traume przez weteranów. Książka godna polecenia. Szkoda że wciąż mamy tak zacofane społeczeństwo na świecie. Dowiedziałam się dużo nowych rzeczy a jak wcześniej wspomniałam o traumach już czytałam ;) także polecam!

Książka która bardzo dobrze opisuję zjawisko niedojrzałości emocjonalnej rodziców. W głównej mierze opowiada o 2 mechanizmach radzenia sobie, jakie wytwarza dziecko wychowywane przez niedojrzałych emocjonalnie rodziców - eksternalizację i internalizację. W książce są również testy i ćwiczenia zachęcające do zagłębienia się w Siebie i faktycznego zastanowienia nad własnymi przeżyciami życiowymi. Osobiście pomogła mi ona przy stopniowym uświadamianiu sobie, że moje relacje z członkami rodziny nigdy nie były zdrowe i w głównej mierze naznaczone były właśnie ową niedojrzałością osób dorosłych - opiekunów mających za zadanie wspierać własne dzieci, dbać o nie w codziennym życiu, szczególnie gdy dorastają. To, co zrobiło na mnie duże, pozytywne wrażenie, to fakt, że autorka nie zachęcała tylko do jednego - całkowitego odcięcia się od rodziców, lecz proponowała różne opcje kontaktu, w oparciu o przyjrzenie się własnym, realnym potrzebom. Po tej lekturze mam również poczucie, że o wiele lepiej rozumiem funkcjonowanie osób niedojrzałych emocjonalnie i lepiej radzę sobie w kontaktach z tego typu ludźmi w rodzinie.

Bardzo polecam te pozycję, jednak dla osób które już zaznajomiły się z podstawową wiedzą z psychologii oraz budowy i funkcjonowaniu mózgu. Dla osób już zaznajomionych ta pozycja bardzo rozszerza i wyjaśnia czym jest uczucie lęku i jak neurobiologicznie różni się od innych uczuć jak strach, oraz stawia zdecydowaną granicę, często myloną w języku potocznym między lękiem, jako wewnętrznym uczuciem powiązaną z rożnymi myślami i przekonaniami, a reakcjami obronnymi, jako ewolucyjne adaptacje: jak aktywowanie systemu walka-ucieczka, czy wytwarzanie kortyzolu, hormonu stresu przez oś przysadka-nadnercza. Dodatkowo ostatnie rozdziały omawiają jak przenieść to co wiemy o lęku z badań laboratoryjnych do prawdziwego życia oraz metod terapeutycznych. Wadami tej książki uważam, że momentami język jest strasznie trudny do zrozumienia nawet mając już trochę wiedzy na temat mózgu i psychologii oraz fakt że uważam, że i niektóre rozdziały były niepotrzebne do zrozumienia tematu. Na plus tej książki oprócz wyżej wymienionych jest fakt, że są obrazki przedstawiający mechanizmy lęku w mózgu, co ułatwia zrozumienie tej książki

Książka porusza bardzo ważną tematykę - depresji ukrytej pod maską perfekcjonizmu. Autorka ujawnia trudność otoczenia w odbiorze ukrytego smutku, poczucia całkowitej porażki nieudanego życia cierpiącej osoby. Przywołuje przy tym konkretne, życiowe sytuacje... Stawia czytelnikowi pytania i skłania go do pracy nad sobą. Tym, co utrudnia odbiór treści, jest forma publikacji - zbyt duża ilość słów ... wyjaśnienia, dlaczego taka tematyka, jak korzystać z publikacji...

Książka jest rewelacyjna, fenomenalna po prostu. Naprawdę dociera w takie głębsze obszary człowieka. Jest prawdziwa, a autor szczery w tym o czym opowiada. Czyta się świetnie. Zaciekawia od samego początku. Natomiast sama zawartość jest tak trafna, że ze wzruszenia wiele razy łzy mi kapały w trakcie lektury. Książka absolutnie potrzebna i wierzę, że może wnieść wiele dobrego dla świata i ludzi. Zdecydowane polecanko!! <3

Mam dosyć mieszane uczucia wobec tej książki, bo gdyby to było moje pierwsze zetknięcie z ACT, to mogłabym się zniechęcić zamiast zachęcić. Książka jest niby dla szerokiego grona odbiorców, ale wyjaśnienia niektórych zagadnień (np. teoria ram relacyjnych w oparciu o przykłady z "gub-gubem") są trochę nieintuicyjne nawet dla mnie, osoby od lat zajmującej się psychologią. Dużym plusem są ciekawe metafory (np. depresja jako przyjazd nielubianej ciotki) i ćwiczenia z mindfulness, nawet takie, których można spróbować nawet nie będąc wielkim miłośnikiem medytacji, np. w czasie spaceru czy posiłku. Rozdział o wartościach i o wyobrażeniu sobie pogrzebu bardzo mi dał do myślenia. Myślę, że jeszcze nieraz wrócę do tej książki.

🧠🔮 Zanim pomyślisz 🔮🧠 🎭 Gatunek: mini-eseje neuronaukowe (bez zadęcia) + „przewrót w głowie” w krótkich lekcjach
 🌡️ Nastrój: klarownie, szybko, czasem prowokacyjnie („hej, to nie tak jak myślisz”)
 🎧 Tryb czytania: idealne na raty – jedna lekcja = jeden zwrot perspektywy
 ⭐ Ocena: 7/10 — bardzo dobre: przystępne, treściwe, zostawia w głowie praktyczne „przełączniki” 🧠 Sedno 🧠
 Barrett robi prostą, ale mocną podmianę: mózg nie jest po to, żeby „myśleć mądrze”, tylko żeby utrzymać ciało przy życiu. Prowadzi budżet energii, przewiduje potrzeby i steruje działaniem często zanim zdążysz to nazwać „decyzją”. Nagle emocje, myśli i nawyki przestają być „wadą charakteru”, a zaczynają być strategią zarządzania zasobami. 🧩 Co książka porządkuje (w punkt, bez młotka) 🧩
 🔹 Mit „trzech mózgów” (gadzi/limbiczny/racjonalny) idzie do kosza: jest jeden mózg, a nie wewnętrzna wojna działów.
 🔹 Mózg jako sieć, a nie zestaw przełączników: nie „zapala się” i nie „trzyma plików”, tylko składa rzeczy z połączeń i wzorców.
 🔹 Przewidywanie jako tryb domyślny: to, co robisz dziś, staje się jutro „ustawieniem fabrycznym” — i samo pcha cię w znajome tory. 🤝 Najlepsza rzecz – odpowiedzialność bez moralizowania 🤝
 Jest tu bardzo trafna myśl: nasze mózgi współpracują. Regulujemy sobie nawzajem stany: słowem, obecnością, stylem kontaktu, napięciem albo spokojem. To nie brzmi jak coaching, raczej jak chłodne przypomnienie: człowiek nie jest „systemem zamkniętym”. I to daje ciekawy efekt uboczny: odpowiedzialność robi się bardziej praktyczna niż moralna. 🌀 Zgrzyt, który może się pojawić 🌀
 Momentami te „lekcje” są tak krótkie, że aż proszą się o jeszcze jeden akapit dowodu albo przykładów. Bywa, że teza jest świetna, ale chciałoby się chwilę dłużej posiedzieć w mechanizmie. To cena formatu: szybko, przystępnie, czasem skrótowo. 🎯 Clue 🎯
 Po tej książce trudniej powiedzieć: „taki już jestem”. Jeśli mózg głównie przewiduje i uczy się świata, to sporo rzeczy da się przestawić — bez magii, ale konsekwentnie. I jeszcze jedno: nie jesteśmy samotnymi wyspami. Relacje to też biologia.

Dopamina, czyli C8H11NO2 to samodzielny neuroprzekaźnik działający w obwodowym, jak i ośrodkowym układzie nerwowym. Czym jednak tak naprawdę jest i w jaki sposób wpływa na nasz mózg? Co z popularnym mitem definiującym dopaminę jako „hormon szczęścia”? Na te pytania oraz wiele innych stara się odpowiedzieć książka „Mózg chce więcej. Dopamina. Naturalny dopalacz”. Jej autorami są Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long. Daniel Lieberman to amerykański lekarz psychiatra oraz wykładowca na George Washington University, a Michael Long jest m.in. pisarzem, scenarzystą i mówcą publicznym. Jest to ich pierwsza wspólna książka. Oryginalne wydanie ukazało się w księgarniach w 2018 roku pod tytułem „The Molecule of More”. Wydanie polskie zostało opublikowane w 2019 roku przez Wydawnictwo JK w przekładzie Jarosława Irzykowskiego. Według początkowych rekomendacji autorzy „z biografii neuroprzekaźnika uczynili zajmującą lekturę”, a celem książki jest lepsze zrozumienie człowieczeństwa poprzez „pojęcie potęgi i grozy dopaminy”. Książka składa się z siedmiu głównych rozdziałów oraz obszernego wprowadzenia, które zawiera przegląd kluczowych koncepcji związanych z dopaminą m.in. przewijające się przez całą książkę „Cząsteczki chemiczne, kojarzone z tym, co jest na dole.” nazwane przez autorów „związkami tu i teraz (TiT)”. Zawartość książki została szczegółowo przedstawiona w spisie treści: od pierwszego rozdziału o miłości, poprzez narkotyki, panowanie, twórczość i szaleństwo, politykę, aż po postęp i harmonię. Tak szeroki przekrój tematów pokazuje, że autorzy chcieli objąć wszystkie obszary życia, w których dopamina odgrywa ważną rolę. Pierwszy rozdział poświęcony jest miłości. Autorzy przyglądają się w nim, jak dopamina napędza procesy zakochania i pożądania. Przez cały rozdział przywoływana jest jedna anegdota, na podstawie której wyjaśniane są kolejne mechanizmy, co znacząco ułatwia zrozumienie bardziej skomplikowanych procesów. Wprowadzony został tu termin „błąd przewidywania nagrody”. Autorzy odpowiadają na pytania, dlaczego miłość słabnie, tłumaczą mechanizm zauroczenia oraz chemiczne klucze do długotrwałej miłości. Zauważają, że w początkowej fazie związku wszystko wydaje się ekscytujące, a dopamina zalewa mózg nowością i możliwościami. Gdy jednak zanikają niespodzianki, poziom dopaminy spada, miłosna euforia gaśnie, a związek wymaga innych neuroprzekaźników TiT, takich jak oksytocyna, wazopresyna i endorfiny. W rozdziale o uzależnieniach (rozdział drugi) autorzy omawiają mechanizmy działania narkotyków, używek oraz uzależnień, takich jak pornografia czy gry wideo. Podkreślają, że substancje psychoaktywne potrafią skutecznie stymulować obwód pragnienia i tym samym silnie uzależniać (parafrazowane). Dla ułatwienia zrozumienia czytelnikowi przedstawiony zostaje również rysunek wizualizujący opisywane procesy. Szczególnie zapadł mi w pamięć cytat: „Jak wciągnę kreskę, czuję się jak nowy człowiek. A pierwsze, czego chce ten nowy, to kolejna kreska”. Idealnie ilustruje on fakt, że dopamina nie pozwala na zaspokojenie pragnienia, zawsze domaga się więcej, napędzając uzależnienie. Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long podsumowują ten rozdział stwierdzeniem, że używki wywołują nieustający głód substancji, co dobrze oddaje jeden z podtytułów tego rozdziału „Pragnienie jest trwałe, a szczęście ulotne”. W rozdziale zatytułowanym „Panowanie” autorzy pokazują dwie role dopaminy. Pierwszą z nich jako funkcja motywacyjna (dopamina jako kluczowe źródło motywacji do osiągania celów): „Dopamina pragnienia nakłania nas do tego, byśmy chcieli różnych rzeczy. Jest źródłem czystego pragnienia: dopomina się o więcej.” Druga to zaskakująco wytrwałość i samodyscyplina, umożliwiające planowanie i działanie. W rozdziale o twórczości i szaleństwie autorzy zauważają, że osoby o mocno „dopaminergicznym” temperamencie są zwykle bardzo kreatywne i poszukujące nowości. „Sztuka i nauka mają ze sobą więcej wspólnego, niż przypuszcza większość ludzi, gdyż jedno i drugie napędza dopamina.” Jednak nie jest to bez swoich niebezpieczeństw: „...podwyższona aktywność dopaminergiczna może przyćmić systemy TiT, ograniczając zdolność do wchodzenia w relacje z innymi ludźmi i poruszanie się po realnym, doczesnym świecie.” W części poświęconej polityce Daniel Z. Lieberman i Michael E. Long analizują związki pomiędzy cechami osobowości, a poglądami politycznymi. Twierdzą, że konserwatyści i liberałowie kierują się różnymi motywacjami: liberałowie są napędzani dopaminą wyobrażeniem lepszej przyszłości oraz chęcią zmian. Cytując: „Postępowcy są idealistami wykorzystującymi dopaminę do tworzenia wyobrażeń świata o wiele lepszego niż ten, w którym obecnie żyjemy.”. Z kolei konserwatystom bliższy jest stabilny porządek, co autorzy wiążą z silnym układem TiT. Kolejny rozdział zatytułowany „Postęp” autorzy opisują wpływ dopaminy na wielkie migracje i rozwój cywilizacji. W skrócie, według nich dopamina jako mechanizm nagradzania ryzyka mogła odegrać kluczową rolę w przetrwaniu naszych przodków, którzy wędrowali do nieznanych krain. Ostatni rozdział „Harmonia” ma charakter poradnikowy i próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak zrównoważyć działanie dopaminy i neuroprzekaźników TiT. W tej części autorzy zachęcają do stosowania prostych technik wspierających koncentrację tu i teraz (TiT). Książka Liebermana i Longa opatrzona jest bogatą bibliografią, a autorzy odwołują się do wielu prac z neurobiologii, psychologii i ewolucji. Dodatkowo po każdym rozdziale zachęcają czytelników do dalszej lektury. Obietnice złożone we wprowadzeniu (zwłaszcza te dotyczące rzucania nowego światła na wcześniej zadane pytania) zostały spełnione. Autorzy dostarczają nie tylko licznych anegdot i przykładów, ale także argumentów opartych na badaniach, choć w przypisach mogłyby pojawić się dokładniejsze dane umożliwiające samodzielną weryfikację przez czytelnika. Książka została napisana w sposób przystępny. Autorzy unikają żargonu naukowego, a przy wprowadzaniu bardziej skomplikowanych pojęć każdorazowo je objaśniają. Lektura jest stosunkowo lekka i przyjemna dzięki licznym przykładom z życia codziennego, co skłania do refleksji nad własnymi motywacjami i decyzjami. Pewnym problem tej książki jest jednak skłonność do nadmiernego uwydatniania roli dopaminy, przez co czytelnik może odnieść wrażenie, że stanowi ona niemal uniwersalne wyjaśnienie wszelkich zjawisk od miłości, uzależnień, twórczości, politykę itd. Pewnym ograniczeniem rozdziału poświęconego polityce jest to, że został on silnie osadzony w realiach amerykańskich, przez co traktowałabym go raczej jako analizę konkretnego przypadku. Mimo to książkę oceniam bardzo pozytywnie jako interesujące wprowadzenie do omawianej tematyki.

Gdybym skądinąd nie słyszała o terapii schematów to zraziła by mnie ta psycho-mowa. Schematy bardzo przejrzyście tłumaczą nasze wzorce zachowań i choć tych wzorców może być wiele to jednak widać pewne prawidłowości. Nie wiem jednak czy wyjaśnienie z tej książki jest tak jasne i przekonujące jak np. z podcastu "Ludzie tak mają".

Bardzo ważna książka. Omawia temat teorii dezintegracji pozytywnej stworzonej przez autora, który był psychiatrą, psychoterapeuta, a dzisiaj powiedziałabym, że specjalista holistycznie podchodzącym do zdrowia. Nie będę spoilować treści, tym bardziej, że nie jest to obszerne dzieło, ale skupię się na swoich wnioskach. Teoria bardzo do mnie przemawia, gdyż mogę się do niej odnieść na własnym przykładzie, będąc w stanie wyodrębnic opisane w książce fazy i mając szczęście trafiając na otwartego i holistycznego psychoterapeute, który dał przestrzeń do tej zmiany. Zastanawiam się jednak ile osób w naszym otoczeniu nie ma szansy przejść przez ten naturalny proces, nie dając sobie czasu na zdrową transformację, zagłuszając symptomy lekami, alkoholem, dragami, a w efekcie nigdy nie doświadczając wgladów, które mogłyby wynieść osobowość na wyższy poziom. Teoria dość mocno krytykowana, co wcale mnie nie dziwi. Wiele obecnych systemów 'pomocowych' by padło, gdyby została wykorzystana na szeroką skalę w psychiatrii i psychoterapii.

Bardzo dobra pozycja, która w prosty i przystępny sposób wyjaśnia, skąd bierze się lęk i jak działa nasz mózg, gdy go odczuwamy. Po raz pierwszy trafiłam na tak klarowne omówienie dwóch obszarów mózgu odpowiedzialnych za lęk oraz tego, jak inaczej należy z nimi pracować. W książce znajdują się też proste testy, które pomagają zrozumieć, jaki rodzaj lęku nas dotyczy – oraz konkretne wskazówki i techniki, które pomagają sobie z nim radzić. Bardzo praktyczna i wspierająca pozycja. Polecam!

Jedna z lepszych pozycji w tej tematyce, z jakimi miałem okazję się zapoznać. Książka napisana jest lekkim, przystępnym i zrozumiałym językiem, dzięki czemu czyta się ją płynnie, bez poczucia przeciążenia treścią. Autor w sposób klarowny i uporządkowany przedstawia praktyczne narzędzia, metody oraz strategie, które czytelnik może realnie wdrożyć w swoim życiu. Dużym atutem publikacji jest jej zdecydowanie praktyczny charakter — obok części teoretycznej znajdziemy liczne ćwiczenia, formularze oraz schematy pracy, pozwalające nie tylko lepiej zrozumieć własne mechanizmy działania, ale również monitorować postępy i oceniać efekty proponowanej terapii, do której autor konsekwentnie i metodycznie zachęca. Każdy rozdział zakończony jest zwięzłym podsumowaniem, co znacząco ułatwia porządkowanie wiedzy i szybki powrót do najważniejszych informacji. Dodatkowo każdy podrozdział zawiera propozycje konkretnych wyzwań i zadań do samodzielnej pracy, które realizowane tydzień po tygodniu umożliwiają stopniowe rozwijanie nowych umiejętności. Taki model pracy sprzyja systematyczności, wzmacnia poczucie sprawczości i może w istotny sposób przyczynić się do zmniejszenia poziomu lęku oraz stresu w codziennym funkcjonowaniu. Na szczególną uwagę zasługuje również spójność całej struktury książki — poszczególne rozdziały logicznie się uzupełniają i tworzą przemyślany proces pracy nad sobą, a nie zbiór przypadkowych porad. Dzięki temu publikacja może być wartościowa zarówno dla osób, które dopiero zaczynają interesować się tą tematyką, jak i dla czytelników posiadających już pewne doświadczenie w pracy terapeutycznej lub rozwojowej. Całość sprawia wrażenie solidnego, dobrze zaprojektowanego narzędzia do samodzielnej pracy, szczególnie dla osób poszukujących konkretnych, możliwych do zastosowania rozwiązań, a nie jedynie ogólnych wskazówek czy motywacyjnych haseł.

Doceniam poczucie humoru i obrazowe przykłady. Czy jednak w pewnym momencie uderzyłam się w czoło, z głośnym okrzykiem "to klucz do mojego problemu"? Nie bardzo. Kilka ćwiczeń zapamiętam i postaram się stosować. Ogólnie na plus, ale nie spodziewałabym się oświecenia.