Jak jeść. Przewodnik konsumenta

Świetna na przedświąteczne szaleństwo zakupowe. Z jednej strony nas to trochę tłumaczy (świetna wymówka, to nie my kupiliśmy n-tą parę butów - to nasza podświadomość, przekaz podprogowy itp.); z drugiej daje szansę na odpór impulsom, poprzez włączenie "myślenia wolnego" czyli tego odpowiedzialnego za świadome, racjonalne decyzje wymagające rozważenia racji.

Bardzo dobra pozycja, prawie naukowa, o tym jaką cenę tak naprawdę płacimy za wygodę, hiper konsumpcjonizm i w zasadzie nieograniczony dostęp do rzeczy, które nie są nam niezbędne. Książka bezpardonowo obnaża politykę firm i koncernów wobec klientów i fakt, za co owe mają nasze zdrowie dodając do produkowanych przez siebie produktów codziennego użytku silnie toksycznych substancji. Uważam, że ta książka powinna być przeczytana przez absolutnie każdego. Po to,aby nieco się opamiętać. Wiadomo, że nie da się uciec od wszystkiego. Można jednak poprzez proste decyzje ZNACZĄCO ograniczyć ekspozycję na agresywne chemikalia. Jeżeli komuś wydaje się, że szesnasta plastikowa zabawka dla dziecka jest niezbędnym zakupem,a wcieranie w siebie codziennie tuzina różnych środków jest naturalne i nieszkodliwe, po prostu MUSI zapoznać się z tą książką.

Książka w prosty i zabawny sposób, omówiony na przykładach przedstawia zachowania psychiki ludzkiej.Polecam,aby dowiedzieć się co w Nas siedzi i jak z tym walczyć 😁-efekt światła rampy; efekt halo; efekt rośliny doniczkowej; efekt cukierka Waltera Mischela czy też mój ulubiony wpływ informacyjny i normatywny przez społeczeństwo na nasze zachowanie.

'' Być chorym i czuć się chorym - to dwie zupełnie różne sprawy '' '' Umysł który szkodzi...'' to druga książka Paula Martina którą przeczytałam . Autor nie jest celebrytą który napisał książkę, bo wszyscy celebryci dziś piszą, bo przecież znają się na wszystkim. Paul Martin jest człowiekiem '' szkolonym ''. Dyplom w dziedzinie nauk przyrodniczych, doktorat z biologii behawioralnej i stypendysta na Wydziale Medycznym Stanforda, to nie w kij dmuchał, to poważne wykształcenie. Takiemu człowiekowi należy więc wierzyć w to co pisze . A co pisze ? W sumie ja wysnułam z tej książki mnóstwo prawd i wniosków, jednak jeden z nich jest główny i naczelny . Nasz organizm to naczynia połączone które oddziałują na siebie na różne sposoby i jeśli coś w tych naczyniach szwankuje, to należy człowieka leczyć holistycznie. Przyznaję że autor Ameryki nie odkrył, zresztą też, wcale do tego nie pretenduje, na rynku czytelniczym pojawia się coraz więcej pozycji które propagują właśnie tę ideę. Jednak często zdarza się że popadają one ze skrajności w skrajność . Twierdząc na przykład że samą medytacją można wyleczyć raka. Paul Martin, zdaje się stać po środku i być w tym wszystkim jak '' głos rozsądku '' który mówi hola hola, nie dajmy się zwariować . Sama medytacja raka nie wyleczy, ale bardzo może pomóc i wpłynąć na jakość życia z rakiem, i na jego długość . Twierdzi też że '' Nieuświadomione konflikty emocjonalne przekładają się na objawy fizyczne, takie jak ból, porażenie lub utrata czucia '' . Popierając się mnóstwem przykładów badań (bibliografia na końcu książki liczy około 50 stron) wszelakich jak i wieloma przypadkami '' zachorowań '' przytoczonymi z literatury pięknej, jak chociażby '' choroba '' Colina, głównego bohatera pięknej książki pod tytułem '' Tajemniczy ogród Francesa Burnetta, autor na każdym kroku udowadnia nam czytelnikom iż zależności zachodzące między umysłem a naszym ciałem są obustronne umysł wywiera wpływ na ciało , a ciało na umysł, czyli na myśli , emocje i zachowania i tak w kółko i tak od narodzin aż do śmierci . Bardzo dużo jest w tej książce też o układzie immunologicznym i jego jakże ważnej roli w naszym życiu i zdrowiu , o stresie i o modzie na stres. Tak moi drodzy, w dzisiejszych czasach jak przekonuje autor stres jest po prostu modny , wszyscy są zestresowani . O czym jeszcze jest ta niewątpliwie ciekawa pozycja ? Długo by wymieniać, bo porusza ona wiele różnych tematów, ja wymienię tylko jeszcze może kilka . Pisarz ukazuje nam ciekawe spostrzeżenia na temat schizofrenii, wirusa opryszczki oraz uwaga uwaga ! osób leworęcznych , bezrobocia i tak zwanych '' chorych budynków ''. Kiedy byłam dzieckiem często słyszałam jak ciocia Wandzia upomina swojego męża, wujka Józka słowami . '' Józiu uważaj na swoje serce, uspokój się, tobie przecież nie wolno się denerwować '' i mimo tego że ciocia Wandzia napewno nie znała mechanizmów które tak dokładnie , wręcz łopatologicznie autor opisał w swojej książce , a które pokazują że każdy z nas '' wrze w innej temperaturze '' , wiedziała jednak że wujek denerwować się nie powinien, bo to szkodzi jego sercu . Nawet nie bezpośrednio, jednak uruchamia wiele czynników które sprawiają że serce nie czuje się dobrze '' w nerwach '' . Jak już wyżej wspomniałam autor dość zdecydowanie odżegnuje się od teorii ruchu New Age, jednak zdaje się wierzyć w działanie placebo i oczywiście popiera to wieloma przykładami . To bardzo bardzo ciekawa literatura, jednak o tym wszystkim, o czym wspomniałam wyżej już gdzieś tam kiedyś czytałam po trochę w różnych książkach czy artykułach wynalezionych w przepastnym internecie. Nie była więc to dla mnie aż tak wielka nowość. Dlatego najbardziej cenię sobie rozdział ostatni książki pana Martina . Rozdział 12 w którym oprócz ciekawostek o największym biologu i przyrodniku wszech czasów i chorobach które go męczyły i frustrowały aż do jego śmierci, autor opowiada o rzeczach dla mnie zupełnie nowych. Mowa o ewolucji, o doborze naturalnym, o zaplanowanych przez ewolucję chorobach, o genach i dziedziczeniu w zupełnie nowy dla mnie sposób. Bardzo to było dla mnie frapujące . Polecam tę książkę, napisana jest prostym językiem, zrozumiałym dla medycznego laika , bez epatowania trudnymi medycznymi czy psychologicznymi terminami, narracja prowadzona jest w sposób ciekawy i nie nudny . Czyta się jak dobry psychologiczno medyczny thriller, przy czym niby cichcem i mimochodem przekazuje ważne dla czytelnika sprawy, wiadomości i informacje. Sama posiadam jeszcze jedną książkę tego pisarza, którą zapewne z zaciekawieniem przeczytam . Na koniec pozwolę sobie jeszcze na dwa cytaty, właśnie z rozdziału ostatniego . Oto one : '' Ewolucja nie dba o niczyje zadowolenie ani fizyczny dobrostan, o ile nie mają one jakiegoś wpływu na zdolność organizmu do przetrwania i rozmnażania się '' oraz '' Dobór naturalny dopilnuje, byśmy mogli czuć się podle, o ile pomogłoby nam to przetrwać i rozmnożyć się '' :) Jeszcze raz polecam .

Kupiłam bo bardzo lubię program pani Bosackiej i musze przyznać ze książka jest bardzo fajna. Wszystko co było w programie znajdziemy po krótce opisane w książce. Podoba mi sie jej forma graficzna. Nie jest to typowa klasyczna książka. Środek tylko zachęca do czytania. Wszystko podzielone na rozdziały, tekst i grafika umieszczone sa w różny sposób przez co nie jest to takie nudne. Dla mnie super :)

Bardzo dobrze napisana książka. Pamiętam, że dobrze czytało mi się ta książkę. Sprawiła, że spojrzałam trochę inaczej na pewne kwestie "śpieszenia się". Dzięki niej zyskałam więcej spokoju i bardziej skupiałam się na swoich reakcjach i zaczęłam bardziej świadomie wybierać reakcje na pewne sytuacje jak nawet spóźnienie się na pociąg :) Polecam dla zabieganych z przekonaniem, że trzeba się śpieszyć i dużo robić wszystkiego.

Kolejne spotkanie z Richardem Feynmanem pozostawia znów niedosyt i żal, że nie ma go wśród nas w tym dziwnym i zaskakującym XXI wieku. Książka nie jest jego osobistym zbiorem przemyśleń wyrwanym z pamiętnika. Zawiera wywiady, zapisy wygłoszonych wykładów, przytoczone historie z innych źródeł, toteż można poczuć lekki brak "duszy" naukowca w pisanych słowach, jednak i tak warto przeczytać, by poszerzyć informacje na temat tego inspirującego człowieka. Książka jest interesująca, zabawna i spełni oczekiwania tych, którzy są ciekawi, co Richard uważał, myślał w różnych aspektach życia.

Książka nie jest zła, ale odnoszę wrażenie, że przegadana. Największą wartość stanowiły dla mnie krótkie historie pacjentów i komentarz autora z nimi związany. Pozycja ta rzuca inne spojrzenie na medycynę, lekarzy, zaskakuje niektórymi konkluzjami. Niestety dwa ostatnie rozdziały pełne teorii ogromnie mnie wynudziły i wymęczyły, za nie odjęłam punkty. Ode mnie 6,5/10.

Książka przetaczając eksperymenty autora i innych naukowców wskazuje jak irracjonalnie zachowują się ludzie podejmując decyzje w życiu osobistym i zawodowym oraz co wpływa na naszą wydajność w pracy. Trochę słabo w książce w zakresie zalet naszej irracjonalności - chyba, że z punktu widzenia pracodawców i sprzedawców (jak mogą ją wykorzystać ) . Z punktu widzenia przeciętnego człowieka tylko nasza umiejętność adaptacji do wszystkiego może być uznana za pozytywną i to nie zawsze. Zamiast zalet możemy mówić o uświadomieniu, sobie problemu, które może ograniczyć naszą irracjonalność (a i to może być trudne - rozpoznanie sytuacji i zachowanie się racjonalne może być bardzo trudne), albo ograniczyć jej negatywne skutki. W przeciwieństwie do poprzedniej książki autora "Potęga irracjonalności" eksperymenty wydają się bardziej pogrupowane tematycznie i łączą się ze sobą. Nie ma tego wrażenia chaosu, które wyniosłam z poprzedniej. Tezy autora zostały zaprezentowane ciekawie i często z humorem.

,,Czy w dobie diet atakujących nas z każdego kolorowego magazynu, wyrzeczeń i nieustających wizyt w fitness klubach można cieszyć się smakiem potraw i hołdować drobnym zachciankom bez wyrzutów sumienia? Mireille Guiliano twierdzi, że tak i podaje tysiące sposobów na dobre, satysfakcjonujące życie wolne od narzucanych z góry modeli i wzorców. Francuzki na każdy sezon to nie tylko pożyteczne rady dotyczące komponowania posiłków, to przede wszystkim napisany z humorem przewodnik, który mógłby nosić podtytuł: jak uszczęśliwić siebie. Wraz z obfitością znakomitych przepisów kulinarnych, autorka oferuje cenne wskazówki, jak odnaleźć swój styl, dbać o siebie, dobrze się bawić i czerpać radość z drobiazgów. Znakomita lektura dla każdego, kto chce się nauczyć smakować każdą chwilę - ze znawstwem, umiarem i przyjemnością.,, Źródło : http://merlin.pl/Francuzki-na-kazdy-sezon_Mireille-Guiliano/browse/product/1,513472.html#fullinfo

Książkę kupiłem nie sprawdzając wcześniej opinii. Generalnie poza poczuciem humoru autora, nie znajduję w niej zbyt wielu plusów. Bardzo się ciągnie i kręci wokół jednego problemu jakim jest niezdrowy styl życia głównego bohatera (autora). Ciekawie robi się na końcu. Ostatnie 50 stron pokazuje jak mocno Indie i jej duchowość może zmienić człowieka. Uważam, że właśnie ta część powinna być o wiele bardziej rozbudowana. Nie rozumiem też sensu opisywania wymyślnych potraw nie dając czytelnikowi szansy na ich zobaczenie.

Nigdy nie byłem wielkim fanem takiej tematyki, ale ta książka mnie urzekła. Autorzy wskazują czytelnikowi różnice w mózgu u kobiety i mężczyzny. Tłumaczą różnice w percepcji obu płci i z czego to wynika, różne preferencje, zachowania. Informacje podane w bardzo przystępny sposób bez zbędnego przeintelektualizowania.

Tytuł całej książki oraz tytuły poszczególnych rozdziałów i podrozdziałów sugerują, że "Instrukcja (samo)obsługi człowieka" to kolejny poradnik z chwytliwymi i "niezawodnymi" radami z rodzaju jak odnaleźć własne szczęście, jak osiągnąć sukces i satysfakcję w życiu zawodowym i osobistym, itp. itd... Nic bardziej mylnego! W swoim wydawnictwie Grażyna Dobroń zaserwowała krótkie miniwywiady znane doskonale każdemu słuchaczowi radiowej Trójki. Zamiast zbioru pięknych i górnolotnych porad, o których łatwo się pisze i czyta, a które ciężko wprowadzić w życie, mamy garść inspirujących historii i wypowiedzi skłaniających do krótkiej refleksji. Pozycja idealna do czytania jeśli ma się wolne 10 minut - dawkowanie "Instrukcji (samo)obsługi człowieka" w małych ilościach skłania do chwilowego zatrzymania się w codziennej gonitwie i zastanowienia się. Krótko mówiąc - całkiem przyjemna lektura.

Malcolm GLADWELL - "What the Dog Saw?" Wnuk mnie tym „uszczęśliwił”; sam przeczytał już dwie książki Gladwella, a teraz czyta trzecią, wyjścia nie mam, muszę czytać, bo chce ze mną gadać. Mając to na uwadze, już nie szukam tłumaczenia na język polski, ino oglądam podarowaną książkę; a w niej samego tekstu 410 stron plus przedmowa, instrukcje i tematy dyskusyjne do czytania grupowego. Na naszym LC Gladwell (ur. 1963) ma 6 książek, a odnośnie tej - 138 ocen, 21 opinii i średnią 6,59 gwiazdek. Również tam podano, że jest jednym.. "..ze 100 najbardziej wpływowych ludzi na świecie". Z anglojęzycznej Wikipedii wyczytałem, że jest to zbiór 19 artykułów, publikowanych uprzednio w "The New Yorker", w którym zaczął pracować w 1996, wydany w 2009 roku. Artykuły poruszają popularne tematy, w których Gladwell: "..tries to show us the world through the eyes of others, even if that other happens to be a dog.." (..stara się pokazać nam świat oczami innych, nawet jeżeli temu innemu zdarzy się być psem..) Zbiór podzielony jest na trzy części (6,7,6). Pierwsza część jest o ludziach którzy są świetni w tym co robią, lecz niekoniecznie są sławni; druga omawia problemy w prognozowaniu, w tym skandal finansowy z Enronem w 2011 roku czyli skutki „kreatywnej księgowości”; a część trzecia - szeroką gamę psychologicznych i socjologicznych aspektów obejmujących różnice we wpływie wczesnego bądź późnego niedorozwoju na profilowanie kryminalne (tj określanie charakterystyki indywidualnej sprawcy przestępstwa). Przeczytałem co napisałem, przejrzałem dziesiątki amerykańskich i polskich recenzji i czuję potrzebę zwrócenia Państwa uwagi na „performerski” charakter jego publikacji. Bo uczonym, to on raczej nie jest: „He graduated with a degree in History from University of Toronto, Trinity College, Toronto in 1984” W dodatku ze słabymi stopniami. Przeszedł żmudną drogę dziennikarską i osiągnął niewątpliwy sukces, lecz umieszczone w tym zbiorze artykuły są dalej kolejnymi publikacjami w „The New Yorker” pisanymi „pod czytelnika”, niezbyt wykształconego przedstawiciela „middle class”. Wikipedia przedstawia jego najbłyskotliwsze myśli: „Truly successful decision making relies on a balance between deliberate and instinctive thinking. We learn by example and by direct experience because there are real limits to the adequacy of verbal instruction. We have, as human beings, a storytelling problem. We're a bit too quick to come up with explanations for things we don't really have an explanation for..." Fajne? No fajne, lecz głębi nie widzę. Dla mnie - truizmy czyli banały. Ten zachwyt nad tym autorem przypomina mnie mój własny Emmanuelem Levinasem (1906 – 1995), dzięki lekturze ks. Tischnera i rozmów Levinasa z JP II w Castel Gandolfo, do chwili, gdy trafiłem na opinię Kołakowskiego, że „...z punktu widzenia filozofii analitycznej to bełkot”. Oczywiście, nie twierdzę, że Gladwell to bełkot, a nawet wprost przeciwnie uważam jego spostrzeżenia za cenne, trafne i dowcipne; apeluję natomiast o umiar w zachwycie i pamięć, że były pisane, by zadowolić naczelnego i zdobyć popularność amerykańskich czytelników. Wszystko, co napisałem rekompensuje prześmiewczy styl Gladwella, który potrafi kpić ze wszystkiego począwszy od samego siebie. I tym, zaprezentowanym już w przedmowie, kupuje czytelnika, a mnie przypomina styl Twaina. Nie znam polskiego tłumaczenia, lecz widzę konieczność przypisów, bo nawet ja, mieszkający 26 lat w Kanadzie, muszę szukać po internecie, by zrozumieć o czym autor mówi. "Świat oczami innych...". W przedmowie Gladwell wspomina z wczesnego dzieciństwa swoje zdziwienie brakiem zachwytu kochanych rodziców jego ulubionym gatunkiem krakersów. I o to w tej książce chodzi: o zrozumienie innego widzenia w zależności od, w uproszczeniu, punktu siedzenia. Pierwszy artykuł z 2000 roku, to swoista laurka dla wynalazcy i businessmana w branży kuchennej Rona M. Popeila (ur. 1935), który zaczął od ulicznej dystrybucji wynalazków swojego ojca, a doszedł do wielkiej sławy i wielkich pieniędzy. Takiego sprzedawcę najczęściej określa się obecnie najczęściej słowem "pitchman", wcześniej również "hawker" i to jest początek moich trudności z pisaniem recenzji, jako, że nie dysponując polskim wydaniem, spotykam bariery językowe, dla mnie nie do pokonania. Następny artykuł to "The Ketchup Conundrum" (zagadka ketchupu), z Howardem Miskowitzem (mój rówieśnik - ukrywa swój wiek, ale ja wyśledziłem) a potem Nassim Nicholas Taleb (ur. 1960) - ekonomista, trader i analityk rynku. W artykule czwartym Gladwell zaczyna od barwników włosów, a kończy na pigułkach antykoncepcyjnych - temacie, który kontynuuje w artykule piątym skupiając się na GnRHA. W artykule tym najważniejsze osoby to Shirley Polykoff (1908 -1988), Ilon Specht (ur. ok. 1951) - to włosy, kosmetyki i L'OREAL oraz John Rock (1890 – 1984) i Malcolm Pike działajacy w "birth control". Bohaterem, kończącego pierwszą część, tytułowego artykułu jest Cesar Millan (ur. 1969) - behawiorysta psów. Proszę Państwa, umyślnie wymieniłem tyle nazwisk, w większości ludzi żyjących obecnie bądź w momencie publikacji artykułu, by podkreślić, że artykuły o nich są laudacyjne, czyli przyjemne dla zainteresowanego i chętnie akceptowane przez czytelników. O minusach takiego podejścia nie trzeba uświadamiać. Żyjemy w krainie sukcesu! A teraz powiem tak: zmęczyłem się, bo zwykłem czytać z dokładnym zrozumieniem (dlatego negatywnie oceniłem Umberto Eco „Imię Róży”, które zajęło mnie około miesiąca). Lekturę tych artykułów, jak i innych książek Gladwella, oczywiście będę kontynuował, bo są bardzo interesujące, a w dodatku wnuk na rozmowę o nich czeka. Duże gratulacje dla polskiego tłumacza, bo język marketingu jest trudno przetłumaczalny. Za ilość i atrakcyjność nieznanych faktów i anegdot - 10 gwiazdek PS przepraszam, że to dopisuję, gdy już mam 37 plusów, lecz dopiero teraz zauważyłem notkę czytelnika "Hmm", który dał tej książce 1 gwiazdkę, a ja w duzym stopniu z nim się zgadzam. Bo wszystko zależy od kąta patrzenia. Oto jego opinia: "Półka pod tytułem gniot i niezły "marketnig". Słowem humbug.Druga niedoczytana książka w moim życiu. Szkoda czasu. "Some many books, so little time" jak mawiał Frank parający się Jazzem. *Frank Zappa. Polecam jeśli macie czasu na zmarnowanie, w innych przypadkach, absolutnie, nie dość, że książka na wskroś subiektywna, to jeszcze można by ją było skrócić o połowę gdyż Malcolm lubi się powtarzać. Trzeba mu jednak przyznać to, że znalazł sposób na utrzymanie się (na całkiem dobrej stopie ekonomicznej) pisząc książki służące "rozwojowi" (chyba zer po przecinku, jeśli chodzi o własne konto bankowe). W tym samym pakiecie można by było sprzedawać książki Coelho."

Jak już zauważono, książka może zawierać naciągane pytania. Jednak mają one taka formę, by zaciekawić czytelnika. Dzięki nim książka jest oryginalna. Gorąco polecam ją jako przerywnik między cięższymi lekturami. Można się z niej dowiedzieć wiele interesujących informacji, którymi możemy zaskoczyć znajomych. :)

Nigdy nie przepadałam za historią, a daty i postacie z przeszłości to dla mnie czarna magia. Coś mnie jednak podkusiło, żeby sięgnąć po tę pozycję i jak wielkie było moje zdziwnienie gdy KRÓTKA HISTORIA ŚWIATA okazała się najlepszym podręcznikiem do historii jaki kiedykolwiek trzymałam w rękach. Strukturą przypomina jeden wielki wykład Ernsta H. Gombricha, bardzo przejrzysty, ciekawy.Autor zrobił coś, co mało komu wychodzi - uczy wcale nie starając się uczyć. Przez to ta pozycja jest tak genialna. Jeśli ktoś nie pała miłością do historii, tak jak ja, ale chce się jeszcze czegoś dowiedzieć o świecie lub przypomnieć, to co z biegiem czasu gdzieś uleciało, to bardzo polecam! Jest przeznaczona zarówno dla tych młodszych, jak i tych nieco starszych.

Kilka lat temu czytałem to w postaci papierowej i bardzo mi się podobało, a ponieważ trafiłem na wyprzedaży na audiobooka za 5 złotych więc postanowiłem sobie to przypomnieć. I znów mi się podobało. Trochę to jest dla miłośników "Pogromców mitów" czyli tych, których fascynuje naukowe badanie rzeczy, które na pierwszy rzut oka są śmieszne. Tyle, że tym razem chodzi o badania społeczne i socjologiczne. Jednak to byłoby spłycanie tego tematu bo pod tą zabawną i kolorową kołderką jest tu wiele bardzo ważnych i praktycznych zagadnień. Kto nie chciałby potrafić odróżnić kłamcy od człowieka mówiącego prawdę? Ja bym chciał. Okazuje się, że nie ma na to przepisu, ale można znacząco zwiększyć swoje szanse. Kto nie chciałby wiedzieć jak skutecznie poderwać dziewczynę/faceta? Ja bym chciał. Okazuje się, że i tu można znacząco zwiększyć swoje szanse. Do tego okazuje się, że kobiety o wiele gorzej niż faceci identyfikują to co dla przeciwnej płci będzie atrakcyjne (to jest jedno z większych zaskoczeń!). I w ogóle w wielu praktycznych sytuacjach możemy zastosować wiedzę z tej książki. Jako bonus: poznacie najśmieszniejszy dowcip na Świecie! Naprawdę! Mały spoiler: czy nie wydaje się wam, że Polacy śmieją się z innych rzeczy niż Japończycy a ci jeszcze z czegoś innego niż Nigeryjczycy? Nie jest więc wykluczone, że najśmieszniejszy dowcip na Świecie jest średnio najśmieszniejszy...

Bardzo dobra popularna książka o śnie.Odpowiada min. na poniższe pytania: - czy sny są prorocze i mają mistyczne znaczenie? - jak wygląda fizjologia snu? - czy tylko mężczyzna ma z rańca w gaciach powstańca? - po co nam kąpiel powietrzna? Dobry, żartobliwy język.

Absolutnie jest to świetna lektura, szybko, zwięźle i na temat. Potrafi poukładać wiele myśli, zwłaszcza, jeżeli działasz w świecie reklamy to poruszone wątki będą potwierdzeniem wielu wniosków. Na pewno poleciłabym ją osobom, które na co dzień korzystają ze swojej kreatywności przede wszystkim w swojej codziennej pracy.

To, że na zdrowie dziecka mogą mieć wpływ różne czynniki oddziałujące na niego jeszcze w okresie pretanatalnym - wydaje się oczywistą oczywistością. Jednak nie zawsze tak było - kiedyś na przykład uważano, że picie alkoholu w ciąży nie szkodzi dziecku, ale - co zabawne - na dziecko miały mieć wpływ różne stany emocjonalne kobiety, a nawet jej "zapatrzenie się" w coś lub kogoś. Amerykańska dziennikarka bierze na tapet owe różne czynniki, takie jak stres, jedzenie, substancje chemiczne i analizuje ich wpływ na rozwój płodu. Ba, nie tylko, bo okazuje się, że to, co miało miejsce, kiedy byliśmy jeszcze w łonie matki może mieć konsekwencje przez całe życie człowieka. "Początki" nie są książką popularnonaukową, ani też poradnikiem dla ciężarnych - raczej czymś pomiędzy. Autorka czerpie i z własnych przemyśleń i doświadczeń, i z różnych źródeł oraz rozmów z lekarzami i naukowcami. Jest to ciekawe, tym niemniej w pewnym momencie wydawało mi się, że to wszystko idzie za daleko, że przypisywanie kolei losów dorosłego człowieka temu, co było przed jego urodzeniem jest przesadą. Poza tym rodzi to niebezpieczeństwo obwiniania matek za wszystko, na co autorka zresztą zwraca uwagę - podobnie jak już miało to miejsce, kiedy psychoanalitycy wszelkie problemy swoich pacjentów powiązali z "zimnymi matkami". I bez tego obecnie na kobietach w ciąży wisi bardzo duża presja, a katalog różnych zakazów i nakazów wydaje się nie mieć końca. Również i "Początki" skupiają się na zagrożeniach, a o pozytywnym wpływie tego, jak żyje matka, jest tu niewiele. Last, but not least - na koniec zadziwiło mnie, że autorka jakoś nie przeanalizowała wpływu cesarskiego cięcia na dziecko i jego rozwój (a są różne dane na ten temat), a radośnie się temu zabiegowi poddała bez wyraźnych wskazań medycznych. Ot, amerykański sposób myślenia.