I wykończymy wszystkich obrzydliwców

Zbiór różnorodnych opowiadań, które łączy jedno: specyficzny czarny humor w bardzo dobrym wydaniu. Opowiadania są surrealistyczne, groteskowe, absurdalne, niebanalne, obrzydliwe. Niektóre teksty lepsze, inne nieco gorsze, wszystkie kończą się zaskakującą puentą. O jednorękich to mistrzostwo, w obecnych czasach poprawności politycznej może nawet zbyt mocne. Warto przeczytać.

Początek, kamienica w złym stanie, mroczny klimat, przywiódł mi na myśl "Delicatessen". Jednak treść już inna. Czarny humor, charakterystyczny dla Topora mrok, tajemniczość i groza. Końcówka nieco mniej udana niż początek, odniosłem wrażenie, jakby autorowi nieco zabrakło weny.

Anthony Burgess, zanim zmarł na raka płuc oczywiście, był całkiem spoko gościem. Współcześni krytycy używają w odniesieniu do niego takich zwrotów jak: „autor wybitny”, „pisarz nietuzinkowy”. Zresztą wszyscy dobrze wiemy, jakim był geniuszem. Któż z nas nie zaczytywał się w ponad dwudziestu powieściach i o wiele większej liczbie innych tekstów uznanego Brytyjczyka? Któż z nas nie przesypiał nocy, by dokończyć kolejne dzieło faceta, który sam o sobie mówił: „kompozytor pisujący książki”? No właśnie, problem polega na tym, że prawie nikt. A już na pewno niewielu, zwłaszcza w naszym kraju. Choć krytyka nie szczędzi pochwał, a czytelnicy na całym świecie zachwycają się prozą Anthony’ego Burgessa, nad Wisłą próżno szukać miłośników jego talentu. Tak naprawdę kojarzony jest (jeśli w ogóle) wyłącznie z ekranizacją najpopularniejszej powieści, a i tak śmietankę z całego tego przedsięwzięcia spija (a raczej spijał) Stanley Kubrick, bo owa ekranizacja to niejaka Mechaniczna pomarańcza powstała na podstawie – i tu nie będzie niespodzianki – książki o tym samym tytule, którą szczęśliwie udało mi się przeczytać i niezdarnie zrecenzować w zeszłym roku. Streszczając tekst wyróżniony powyżej, powiem tak: byłem zachwycony! Minęło kilka miesięcy, a los ponownie się do mnie uśmiechnął, podtykając pod nos – tak dla równowagi – jedno z najmniej popularnych dzieł pisarza z Manchesteru, powieść Doktorze, lecz się sam. W tym momencie, by pobudzić apetyt ewentualnych czytelników, powinienem napisać coś w stylu: „Czy ponowne spotkanie z twórczością Burgessa okazało się równie udane co pierwsze? O tym w poniższej recenzji”. Pojadę jednak po bandzie, postawię kawę na ławę i już na samym starcie zaspoileruję do granic możliwości, pisząc we wstępie: zachwycił jeszcze bardziej niż w przypadku Mechanicznej pomarańczy. Fabuła… fabuła, fabuła, fabuła. Hmm, w przypadku tej książki nie jest łatwo jakkolwiek ją streścić, no ale spróbuję. Głównym bohaterem Doktorze, lecz się sam jest niejaki Edwin Spindrift i, co bardzo ważne, jest on doktorem ze specjalizacją z lingwistyki; warto również dodać, że tym, co odróżnia Edwina od większości londyńczyków, jest czarny kolor skóry. Sama akcja z kolei zaczyna się nagle i bez żadnych zbędnych wstępów w szpitalu, którego jednym z pacjentów jest właśnie nasz doktor. Na co jest leczony? Generalnie „na głowę”, choć nie jest to wcale tak oczywiste, ponieważ ogólnym powodem przyjęcia naszego bohatera na oddział są kłopoty z libido. Innymi słowy – nie potrafi, nie chce, nie może zaspokoić seksualnie żony ani w ogóle jakiejkolwiek kobiety. Po serii dziwnych i nierzadko przykrych badań lekarze orzekają, że problem tkwi w mózgu Edwina i niezbędne jest przeprowadzenie operacji. Już sam początek nazwać można co najmniej obiecującym, jednak najlepsze dopiero przed nami. Otóż okazuje się – a zapomniałem wcześniej dodać, że na co dzień Edwin mieszka na jakiejś zabitej dechami angielskiej prowincji (do szpitala z kolei trafił po wyprawie do Birmy) – że pani Spindrift (na imię jej Sheila) niespecjalnie lubi odwiedzać małżonka w szpitalu, za to niesamowicie spodobały jej się nocne uciechy powojennego Londynu (na dobrą sprawę trudno jest jednak ustalić dokładny czas, w jakim toczy się akcja powieści). Wypełniony różnej maści szumowinami bar „Kotwica” to nowa ulubiona miejscówka Sheili, która w ramach światowych dni dobroci dla zwierząt zaczyna podsyłać – w odwiedziny do szpitala – nowo poznanych w spelunie znajomych. Pewnego jednak dnia pan doktor lingwistyki, zaniepokojony o żonę oraz pewny tego, że nie potrzebuje żadnej operacji, ucieka z ośrodka, rozpoczynając tym samym niezwykle fascynującą podróż po najciemniejszych zakamarkach wielkiego miasta. Zanim przejdę dalej, pozwolę sobie przytoczyć przypadkowo zaznaczony w trakcie lektury cytat, dodając, że na tle całości nie jest on w wielce nadzwyczajny, jednak mimo wszystko… – Uważa pani, że lepiej być specem od radiologii niż poetą? – Oczywiście – w jej głosie pojawiła się nuta zawodowego ożywienia. – W końcu ratujemy ludziom życie, no nie? – Po co? – Jak to po co? – A jaki to ma sens ratować życie? Po co ludzie mają żyć, według pani? – To już nie moja sprawa – odparła powściągliwie. – Tego na kursie nie było. Brzmi dziwnie? Może i brzmi, a może nie; przede wszystkim jest to cytat ze „szpitalnej” części książki, „szpitalnej”, czyli tej grzeczniejszej, mniej surrealistycznej. Nie będę nawet wrzucał cytatów z dalszych stron, ponieważ nie da się tego – mówiąc kolokwialnie – załapać, ot tak, wyrwanego z kontekstu. Po ucieczce z placówki Edwin poznaje m.in. właścicieli „Kotwicy” – dwóch braci (Żydów, co ważne) lubujących się w nielegalnym handlu bimbrem, otyłą Niemkę, której pasje to sprzedawanie ciał własnych córek oraz upijanie się podwójnym ginem (obojętnie w jakiej kolejności), pasera zegarków (sikorów!) zarabiającego jako żywa reklama, gangstera z fetyszem biczowania, któremu nasz bohater wpadł w oko… itd. Czy zdradziłem zbyt wiele z treści tej, bądź co bądź, niedługiej powieści? Uwierzcie, że nie liznąłem nawet jeszcze tematu. Ciężko w kilku, a nawet kilkunastu zdaniach oddać treść książki, która zaskakuje na każdej kolejnej stronie, zwłaszcza gdy od samego początku w głowie czytelnika kłębią się pytania takie jak: Czy to się dzieje naprawdę? A może każde słowo, każda scena to wytwór chorej wyobraźni głównego bohatera? Co jest prawdą, a co fikcją? Jeśli komuś wydaje się w tym momencie, że rozpisuję się właśnie na temat jakiejś dziwacznie urojonej historyjki, szokującej wyłącznie zwrotami akcji, to w większym błędzie być nie może. Burgess naprawdę był geniuszem, o czym świadczyć mogą chociażby zabawy słowem. Edwin (poniekąd alter ego pisarza) co rusz wygłasza pełne pasji monologi na temat znaczenia kolejnych słów czy zwrotów, jest niezwykle spostrzegawczy, wyłapując najmniejsze potknięcia rozmówców – a jest co wyłapywać, bowiem dla kontrastu wszyscy pozostali bohaterowie posługują się nie dość że ulicznym slangiem, to w dodatku łamiąc wszelkie zasady składni. Zabieg to nieco podobny do tego, jaki pisarz zaserwował nam w Mechanicznej pomarańczy, a jednak inny, moim zdaniem ciekawszy i mimo wszystko bardziej przejrzysty. Rzecz jasna nocne eskapady, dzięki którym doktor Spindrift pozna całą gamę intrygujących indywiduów, skłonią bohatera do przemyśleń na temat sensu życia, wartości pieniądza, społecznej hierarchii i wielu, wielu innych. I być może właśnie to przekona kogoś, komu z braku innych zajęć zechciało się przeczytać tę recenzję, do sięgnięcia po dzieła Anthony’ego Burgessa. Możliwe, że kogoś innego zainteresują słowne gierki prowadzone przez autora lub surrealistyczny klimat powieści. Nie mam pojęcia – jednak ja kupuję to w całości i gdy tylko skończę pisać ten tekst, zacznę się rozglądać za kolejną powieścią niedocenianego nad Wisłą Brytyjczyka, ponieważ wart jest uwagi, jak mało który autor. PS Wady powieści nie zostały wymienione z jednego, prostego powodu – ta książka takowych nie posiada. *Recenzja ukazała się pierwotnie na stronie www.gloskultury.pl oraz na http://pisanepopijaku.pl

Ciężko mi tak naprawdę ocenić tę pozycję. Napisana bardzo sugestywnie, czytelnik bardzo szybko przenosi się w świat widziany oczyma głównego bohatera i automatycznie próbuje się z nim identyfikować, jednocześnie czując ogromny wewnętrzy sprzeciw... Moim zdaniem pozycja tylko dla osób z mocną konstrukcją psychiczną.

Ależ to była zaskakująca i niebanalna lektura. Autor zwodził mnie przez większą część książki historią na kształt pamiętnika mało ambitnej niedouczonej dwudziestoparoletniej mężatki, zadowolonej z siebie i życia. Kiedy za sprawą jej męża pojawia się duży przypływ gotówki, życie małżeństwa zmienia się diametralnie. Historia wydaje się niezbyt zajmująca, tym bardziej że opowiadana językiem idealnie dopasowanym do niewykształconej kobiety, czasem tylko następuje jak mrugnięcie okiem, zapowiedź głębszego problemu. Rzecz kończy się zaskakująco i rodzi się pytanie, cóż to takiego było? Moja ocena zmieniała się w trakcie czytania, początek sugerował głupawą historyjkę, jednak intuicja podpowiadała, że coś musi być na rzeczy, że przecież to nie może być takie barachło. No i w rezultacie z całej tej niby zwyczajnej opowiastki wyłoniły się problemy natury egzystencjalnej. Pytania o sens życia, bunt przeciw zgniliźnie obecnego świata, amerykanizacji starej Anglii, a wszystko to połączone z planem ostatecznego rozwiązania na znak protestu. Bo co, jeżeli nie można klaskać jedną ręką? Może nie zachwyciła mnie cała historia i styl autora, jednak moja ocena poszybowała w górę za ironię, dowcip i umiejętność zaskoczenia czytelnika. "Ktoś powiedział, że jeżeli zaczniemy martwić się o cały świat, oszalejemy [...]".

Z „Jesienią w Pekinie” jest tak, że ani to książka o jesieni, ani o Pekinie. A o czym, pytacie zaciekawieni? Ano o budowaniu linii kolejowej na pustyni. W Egzopotamii. Albowiem, jak mówił Vlan, rzeczywistość jest zbyt nudna, by traktować ją dosłownie. Oto literacki surrealizm najwyższych lotów i porywająca przejażdżka rollercoasterem. Starajcie się prędko wyłapywać znaczenia; tu wszystko dzieje się szybko i pozornie bez ładu, a jednak jest w pisarskim szaleństwie Viana metoda, która sprawia, że „Jesień w Pekinie” raz staje się opowieścią o nieszczęśliwej miłości, a raz karykaturą bezdusznego biurokratyzmu. Linię kolejową buduje się tu nie po to, aby dokądś prowadziła, lecz po to aby istniała. Początkowo ogarnia nas chaos osobowo-zdarzeniowy – Amadeusz próbuje dostać się do autobusu. Kiedy wreszcie udaje mu się wejść na jego pokład, dowiaduje się, że nawet konduktor nie wie, gdzie jedzie. Wreszcie kończy na pustyni. Klaudiusz Leonek strzela do rowerzysty, by później w ramach rozgrzeszenia udzielonego mu przez zdziwaczałego księdza (a może diabła? Nie wiem, w każdym razie jeździ karawanem, a jego imię to Małyjanio) również trafić do Egzopotamii. Tu także przyjeżdżają robotnicy, którzy budować będą linię; jest ich chyba ze czterech (sic!). W ogóle na środku tego pustkowia stoi hotel, nieopodal prowadzone są wykopaliska archeologiczne (ich cel jak i liczne odkrycia pozostają niewiadomą), mieszka tu również pustelnik, pojawia się lekarz i asystent - jeden z nich lubi zabijać pacjentów. Jest również przystojny Anna i piękna Rochelle, zakochany Angel, groteska i wiadra czarnego, bardzo czarnego humoru. I tak dalej i „w ten deseń”. Nie jest możliwe przewidzieć, co wydarzy się na kolejnej stronie, a mimo to wątki wspaniale do siebie pasują i całość układa się w spójną, choć wariacką opowieść. Wśród chichotu wywołanego scenami, które ten mają wywoływać, chichotać można także nasycając się zgrabną frazą Vlana, którą tłumaczenie Krystyny Dolatowskiej oddało wyśmienicie. Pełno tu zgrabnie „zmontowanych” zbitek wyrazowych, zdań składanych lekko i zupełnie sprzecznie z logiką „rozumienia” i odczytywania, które początkowo bawią, później układają się w głowie jako coś zupełnie zwyczajnego. „Mniej więcej koło piątej rano Amadeusz Dode wpadł na pomysł, żeby się obudzić, i miał rację; pozwoliło mu to stwierdzić, że leży w okropnie niewygodnej pozycji i że bardzo bolą go plecy”. Przewrotny i pustynny świat Vlana zamienia się w twardą rzeczywistość i to, co dziwiło wcześniej, zaczyna pachnieć normalnością. Bawiłem się doskonale. Jeśli czytaliście „Budowniczych ruin” Herberta Rosendorfera, „Jesień w Pekinie” to must read! Wyśmienita okładka Jerzego Jaworowskiego

To NIE JEST powiesc SF, lecz powiesc psychologiczna. Tak wlasnie wyglada narastajaca schizofrenia: od reakcji, ktore mozna uznac za zbyt daleko idace dziwactwa, przez alienacje (czyli moment, w ktorym zaczyna sie powiesc), az do logicznego wniosku pod sam koniec, gdzie bohater uznaje sam siebie za (...). Dobra ksiazka!

Mocno oryginalna literatura. Coś pomiędzy Witkacym a absurdami Gałczyńskiego a tak naprawdę to Jerofiejew. Dziełko ma formę pamiętnika, gdzie niekiedy znajdują się po dwa, trzy zdania, lub szarpane, urywane z kontekstu notatki, zapiski, perspektywy różnych osób. O czym to zaś? O alkoholu, tym upodleniu, zarzyganiu, o seksie, tych majakach o seksie z sześciolatką, koleżanką szkolną, z której zrobiła się herod baba Woroszynina, z którą nawet seks nie ten. O postraszeniu więzieniem, i o próbkach poetyckich Wanieczki, czyli samego Jerofiejewa, gdzie sam, słowami towarzyszy od kieliszka siebie chwali. I ostatnie zapiski o dwukrotnym mordercy, który, gdy obudził się obok ospowatego monstrum w momencie wytrzeźwiał i musiał jej nadepnąć na szyję, no i zabił. A wcześniej trafił do psychuszki, po pobycie w którym jego miłosne skłonności jeszcze bardziej nabrzmiały. Dziełko ciekawe, oryginalne, na wskroś rosyjskie. No to jawa, ni to sen... Warto poznać.

Czasem znajdziesz książkę, w której co kilka stron musisz zaznaczyć jaki fragment, przestać na chwilę, pomyśleć o tym co zostało tam napisane. Kocia Kołyska to jest dokładnie taka książka. Czyta się właściwie samo, ale to co jest tam napisane przede wszystkim o nas, ludziach, obok tego co jest główną osią fabularną to prawdziwa uczta dla duszy. Mimo samego wydźwięku historii, książka, jak to u Vonneguta, napisana lekko, płynnie, ironicznie a czasami zabawnie. Wszyscy jesteśmy Bokokonistami.

na moje pierwsze spotkanie z vonnegutem wybrałam sobie autobiografię, choć pragnę nadmienić, że nazwanie tego autobiografią to pewna nadinterpretacja, jest to raczej zbiór wspomnień, przemyśleń człowieka w wieku lat osiemdziesięciu dwóch. przyznaję, mam absolutne love-hate relationship z autorem, choć bez wątpienia ta lektura zachęciła mnie do sięgnięcia po jego dalsze dzieła - vonnegut bardzo umiejętnie czaruje słowem.

Nie trzeba być bystrym czytelnikiem, by dostrzec aktualność tej powieści napisanej pół wieku temu. Uderza ona w środki masowego przekazu, tutaj reprezentowane przez prasę bulwarową. Bogata w treść, za to przy użyciu minimum środków stylistycznych, co potęguje sprzeciw wobec wszelkiego rodzaju manipulacji.

„Sprzysiężenie osłów” to powieść, która nie przypomina niczego innego. I całe szczęście :) Nie wiem, czy bardziej się śmiałam, czy kręciłam głową z niedowierzaniem. Bo ta książka jest… dziwna. Dzika. Złośliwa. Momentami przytłaczająca, a chwilę później genialna. I właśnie to sprawia, że trudno ją zapomnieć. Ignacy J. Reilly – główny bohater – to postać, której nie da się lubić. Ale też nie da się przestać go obserwować. Tłusty, rozwrzeszczany, niezdolny do życia, rozdęty od własnego ego i misji zbawiania świata. A jednocześnie: śmieszny, błyskotliwy i bardzo tragiczny. Bo pod tą groteską kryje się samotność i zupełne oderwanie od rzeczywistości. To opowieść o Nowym Orleanie, o Ameryce lat 60., o upadku ideałów, o chaosie, o matkach i synach, o pracy, której nikt nie chce, i o geniuszu, który nie potrafi się odnaleźć w realnym świecie. Ale tak naprawdę to książka o tym, jak trudno być człowiekiem, gdy nie pasujesz do żadnego systemu. Styl? Momentami jazda bez trzymanki. Dialogi są tak dobre, że czasem trzeba je przeczytać dwa razy – raz żeby się śmiać, drugi żeby docenić konstrukcję. Nie zawsze mi było z tą książką wygodnie, ale nie żałuję ani jednej strony. Bo takich powieści się nie czyta dla komfortu. Czyta się je po to, żeby sobie przypomnieć, że świat nie musi być uporządkowany, żeby był genialny. Polecam

Czytam Bartha lewostronnie, popijając "Pepsi-Colę na pragnienie", w myśl zasady "Poprzedzania i Pierwszeństwa Alfabetycznego", bo wszyscy jesteśmy "w pewnym sensie". Kupię sobie Laokoona, bo Horner z powodu "cosmopsis" też miał mdłości, jak u Sartre'a, co mnie czasem też się zdarza, w kategoriach absolutu. No bo jeżeli ktoś komuś coś, a nikt nikomu nic, to po cóż i na cóż. Jest błyskotliwie i groteskowo, takie kółko graniaste ( tu raczej trójkanciaste), no i wszyscy (ci, co się bawili) na końcu bęc, bo "Fallus – Władca Absolutny", nie brał za absolut idei "Głaszcz jeźdźcze rżącego źrebca". A co się tyczy względem tego (absurdu), to i owszem, kwintesencją mojej wypowiedzi będzie ocena, bo nie mam wyboru, gdyż nie wiem, ile ludzi może zmieścić się na stadionie w Cleveland czy choćby w Wicomico, nie wiem także, "czego trzeba strzelcowi do zestrzelenia cietrzewia drzemiącego w dżdżysty dzień na drzewie"? "A propos de facto z punktu widzenia po linii prostej" to było fantastyczne! Niektóre fragmenty - Źródła: www.sadistic.pl/belkot-pseudonaukowy-vt203590.htm#comments sp2chmielnik.szkolna.net/n,lamance-jezykowe spgrodki.edupage.org/text/?eqa=dGV4dD10ZWFjaGVycy8tNSZzdWJwYWdlPTQ%3D

To xiążka tak zabawna, że można tarzać się ze śmiechu. Ekipa Monty Pythona mogłaby jej zazdrościć Allenowi. Tak się zastanawiam, że skoro Allen, który uwiódł swoją pasierbicę, okazał się być taki zabawny, to jakimi gejzerami humoru musieli być Marciel Macial albo Josef Fritzl...

Doskonale obrzydliwa, o ile doskonała może być obrzydliwość - nawiązując do stylu twórcy ;). Autor konstruuje obraz głównego bohatera w taki sposób, że uczucia czytelnika przechodzą od zachwytu nad jego postawą, dzielnością, oddaniem jako głowa rodziny i niezwykłym poświęceniem w pracy; nawet w drobnych sytuacjach jego sposób myślenia podporządkowany jest zawodowym przyzwyczajeniom: "- Proszę zobaczyć, ile tego jest, panienki... - też nic nie jedzą? Może dbacie o linię... - i w duchu powiedział sobie: dobra linia jest godna pochwały, przynajmniej wymaga mniej drewna... A głośno powiedział: - Jesteście przecież jeszcze młode." Aż po refleksję, że właśnie przez swoją wielkoduszność i specyficzny sposób widzenia świata został boleśnie wykorzystany. - książki skradzione z półki innych użytkowników

Gdybym nie wiedział kto jest autorem i mimo wszystko przeczytał bym tą powieść to i tak w ciemno obstawiał bym właśnie Bułhakowa. Mnogość postaci, niepowtarzalne poczucie humoru i oczywiście zakamuflowana walka z systemem. Bo któż w tamtych czasach dopuściłby to do druku. Przypadkiem trafione w antykwariacie ku mojej wielkiej uciesze. Czyta się doskonale.

„ Nie mogę uwierzyć, że to, co widzę, jest biegiem świata. Dlaczego jest zawsze dzisiaj?”. Życie jest grą; w zależności od tego, jaką maskę przybieramy, taka będzie nasza historia. Czas wtrąca się we wszystko, wszędzie czyhają przypadki. Patrzeć nie znaczy widzieć. Ale przecież wszystko jest względne! Czy jest to proza piękna, do bólu poruszająca ? Nie. Ale ja ją przyjmuję, w takiej postaci (momentami genialnej), w jakiej została stworzona. Pomysł autora – wybór mój. Lubię prozę, gdzie praktycznie nie ma akcji; jeśli jest snuje się niespiesznie; gdzie autor miesza czas, wątki; pobudza moją wyobraźnię, pozwala odpłynąć gdzieś w zakamarki umysłu, tak „żeby nie być na świecie”". Czy ta uczta intelektualna była dla mnie sycąca? Może nie do końca; jakiś niewielki niedosyt pozostał, ale przez to pobudził mój apetyt na kolejne książki autora. „Wszystko jakby się nie zdarzyło...”.

Książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Po nieco nudnym początku, który warto przetrwać, akcja jest coraz ciekawsza, aż w końcu rozkręca się na dobre. Jest groteskowo, absurdalnie, z czapy i w ogóle pojechane daleko (na rowerze :D). Można się nieźle uśmiać. Książkę położę na półce obok "Sprzysiężenia osłów", choć są rożne to obie świetnie poprawiają humor.

Powiedzenie, że w szpitalach psychiatrycznych personel od pacjentów odróżniają tylko białe fartuchy to szczera prawda! W tym fachu lekarz niepokojąco często bywa bardziej szalony od pacjenta. Przypisywanie każdemu własnych lęków i kompleksów, dziwaczne fobie i ezoteryczno-życzeniowe zapatrywania to dopiero początek... I jak tu nie zwariować?

tej kultowej książki chyba nie muszę nikomu streszczać i recenzować. jest wystarczająco dużo dostępnych informacji i interpretacji na jej temat. za to może przytoczę przepisy na drinki, których sam Bukowski by się nie powstydził. "Balsam Kanaański - Denaturat -100g; Ciemne piwo - 200g; Oczyszczona politura - 200g" "Duch Genewy - Biały bez -50g; Środek przeciwko poceniu się nóg - 50g; Piwo żygulewskie - 200g; Lakier spirytusowy - 150g" "Łzy - Lawenda -15g; Werbena -15g; Woda leśna -30g; Lakier do paznokci - 2g; Eliksir do płukania ust - 150g; Lemoniada - 150g" "Suczy bebech - Piwo żygulewskie - 100g; Szampon Sadko - 30g; Rezol - środek przeciwko łupieżowi - 70g; Klej BF - 13g; Płyn hamulcowy - 30g; Dezynsektal - preparat owadobójczy - 20g" jeśli ktoś chciałby się przekonać czy to wszystko prawda z tymi miksturami, to polecam film dokumentalny "Jak piją Rosjanie" (m.in. piwo z psikiem muchozolu). również polska kinematografia można pochwalić się ciekawym filmem Marka Piwowskiego "Korkociąg".