Historia brody. Zaskakujące dzieje męskiego zarostu

Rubinowe oczy Kremla to reportaż, pozwalający udać się w fantastyczną podróż po Moskwie, nie tylko tej podziemnej. Pozornie lekkie tematy poruszone przez autora stanowią tło dla spraw większej wagi, skłaniając czytelnika do refleksji i przestrzegając przed manipulacją historią, z której prędzej czy później każdy zostanie rozliczony. Rewelacyjny styl autora, jak również niezwykle barwne relacje mieszkańców Kremla sprawiają, że reportaż czyta się z wypiekami na twarzy. Świetna książka dla miłośników literatury faktu, amatorów Rosji, zagadek i tematów tabu!

W świecie roślin... Hope Jahren, uznana naukowczyni, badaczka nauk o Ziemii, zajmująca się głównie badaniami na roślinach w "Lab girl" zaprasza do swojego życia. To autobiografia, w której nauka miesza się z życiem codziennym. Autorka ukazuje blaski i cienie pracy naukowej, punktuje sytuację kobiet w nauce, zwraca uwagę na trudy związane z pozyskiwaniem finansowania badań i uzmysławia, że praca naukowca to nie tylko przesiadywanie w laboratorium... To również mnóstwo roboty papierkowej, która nie zawsze przynosi efekty, chociażby w postaci dofinansowań grantowych... Jednak to, co w "Lab girl" najlepsze to wstawki mówiące o roślinach. Czuć, że autorka jest pasjonatką botaniki, bowiem w tych fragmentach wyczuwalne są ogromne emocje i podziw dla świata roślin. Roślin, które są fascynującymi, tak innymi od nas, a mimo wszystko jednak podobnymi pod pewnymi względami, organizmami żywymi. "Lab girl" odbierałam poniekąd personalnie, jako, że sama mam co nieco do czynienia z nauką. Stąd też i o kwestiach naukowych i ciekawostki botaniczne czytałam z pełnym zaangażowaniem. To, co najmniej przypadło mi do gustu to fragmenty i odnośniki do prywatnego życia autorki i jej 'maniakalny' charakter. "Lab girl" to ciekawa pozycja, szczególnie fragmenty botaniczne. Pozostała część to książka o zmiennej dynamice, momentami przydługich opisach tras na konferencje czy wyjazdów na praktyki ze studentami i, prawdę mówiąc, spodziewałam się po niej więcej. Dla zainteresowanych tematami naukowymi i roślinami. https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni

Jak to w takich publikacjach bywa trochę tu informacji oczywistych, garść zupełnie niepotrzebnych, ale też sporo interesujących wskazówek, które można z powodzeniem wykorzystać w praktyce. Książka uszyta jest pod Brytyjczyków, na co trzeba wziąć istotną poprawkę. Zwłaszcza Brytyjczyków, dla których północ to nic innego jak „góra mapy". Subiektywnie trzeba więc wybierać z potoku informacji przydatną dla siebie wiedzę. Pomaga w tym podsumowanie umieszczone pod koniec tekstu. I jeszcze mała dygresja: O ile wędrówkę bez mapy łatwo sobie dziś wyobrazić, o tyle już bez smartfonu lub wszystko mającego zegarka dużo trudniej. Takie czasy, że analogowy podróżnik to obecnie anachronizm. Może warto więc czasem przełamać schematy.

Czy świat zwierząt bywa zabawny, interesujący i fascynujący na tyle, aby móc wraz z autorem książki na czele i wyruszyć w daleką podróż, której nie mieliśmy okazji przyjrzeć się mu z bliska? Zanim rozpoczęłam czytać książkę autorstwa Pani Fleur Daugey pt. '' Sekrety zwierząt. Złap trop i podążaj za śladami'' przeczytałam słowo wstępu zamieszczone na samym początku, którego autorem jest przyrodnik, pisarz, prowadzący autorskie audycje radiowe Pan Marc Giraud, który to spojrzał i dokonał dokładnej analizy dotyczącej zawartości głównej treści zachęcającej do tego, aby móc dotychczasową wiedzę o zwierzętach ponowić, a wraz z nimi odkrywać ich tajemnice, które nie zawsze było nam zdobyć dane na ich temat informacje. Z twórczością Pani Fleur Daugey do tej pory nie miałam okazji się zapoznać. Do przeczytania książki pt. ''Sekrety zwierząt. Złap trop i podążaj za śladami'' zachęciło mnie to, że lubię poznawać świat zwierząt. Zapoznając, się z tą książką głównie skupiłam się na tym, czy autorka będzie w stanie mnie na tyle zainteresować przekazem na tyle zgromadzonej wiedzy, że będę mogła czytać ją dalej i jakim językiem przekazu opisuje ten tajemniczo prezentujący się świat, a może czymś nowym zaskoczy, co znam jedynie z życia codziennego zwierząt, a zastosowania w praktyce nie było możliwości wypróbować. Autorka zadbała o to, aby w tej książce czytelnicy, którzy uwielbiają, ciekawostki przyrodnicze wczuwali się, gdyby to oni byli bezpośrednio świadkami wydarzeń, w których główną rolę odgrywają nazywani przez nich milusińscy, drapieżne, a z czasem niebezpieczne zwierzęta. Autorka potrafi w umiejętny i barwny sposób dobrać odpowiednio anegdoty, przypowieści, które sprawiają, że tę książkę nie czyta się szybko, lecz pewnym zrozumieniem tekstu w zależności od tego, jak opisane jest dane zamieszczone w niej zagadnienie. Książka ta wydana została w pięknej niebieskiej twardej oprawie nawiązującej do trafnie nadanego tytułu. Wydawnictwu Literackiemu dziękuje za podarowanie mi do zrecenzowania książki pt. Sekrety zwierząt. Złap trop i podążaj za śladami'' autorstwa Pani Fleur Daugey. Polecam przeczytać tę książkę.

Czy fizyka, jako dziedzina nauki potrafi być wciągająca? Interesująca? Ciekawa? Oczywiście, że tak. Do tego dochodzi biologia, zachowania zwierząt i mamy gotowy przepis na sukces. Przekonałem się o tym czytając niniejszą lekturę. Nie mogłem się od niej oderwać. Liczę, że pojawi się kolejna część. Tyle ciekawostek jeszcze jest, że śmiało można pisać nowy tom.

Książka napisana jest w formie osobistych rozważań autora. Porusza on temat ciszy w różnych kontekstach – cisza, która odnajduje nas sama, i taka, którą tworzymy samodzielnie, cisza w sztuce, muzyce, nawet miłości. Są też przemyślenia o nudzie, pędzącym coraz szybciej świecie i – co za tym idzie – naszej coraz gorszej jakości koncentracji. Refleksje pisarza skłaniają do zatrzymania się i zastanowienia się nad ich przekazem.

Niesamowita lektura dla każdego kto chcialby się upewnić,że jako naród jesteśmy dumni,że mamy w sobie upór i wytrwałość.Że nasz kraj pod każdym względem jest szczególnie piękny i niesamowity,że mamy ogromna wiarę w życie,w rodzinę i tradycje. To była dla mnie mentalna podróż w przeróżne zakątki.Warto wiedzieć,że pochodzimy z kraju naprawdę niezwykłego,gdzie zapoczątkowano wiele ideologii które po dzis dzien cieszą się swą użytkowością. Nostalgia przeplywała przeze mnie niemal cały czas.Cos się wspomniało,czegoś nauczylo...

Bardzo ciekawa książka i tak jak poprzednia "Przywitaj się z królową. Gafy, wpadki, faux pas i inne historie" trzyma odpowiedni poziom. Z pewnością nie jest to książka dla każdego. Mnie świat międzynarodowej dyplomacji i protokołu dyplomatycznego ciekawił od zawsze dlatego sięgnąłem po obie książki Pana Łukasza. W poprzedniej można się było sporo dowiedzieć o zasadach sovir vivre'u oraz zachowań w świecie międzynarodowej dyplomacji. W tej autorzy skupili się głównie na funkcji ambasadora, szczegółowo opisując jego pracę i sporo aspektów z tym związanych. Można się dowiedzieć jak organizuje się placówkę dyplomatyczną i jak powinna być wyposażona, jak wygląda praca ambasadora, czym charakteryzuje się protokół dyplomatyczny, jak wyglądają międzynarodowe negocjacje czy jakie niebezpieczeństwa związane są z tą pracą. Sporo szczegółów, przykładów, ciekawostek oraz anegdot opowiedzianych przez byłych dyplomatów znakomicie dopełnia fabułę książki. Znalazło się w niej również kilka zdjęć. Choć jest to książka na raz i jeszcze raz podkreślę, że to nie książka dla każdego to przyjemnie się ją czyta. Polecam.

Już od wielu lat miałam książkę na czytniku, nie wiedzieć czemu, zawsze było coś innego do przeczytania. Po obejrzeniu filmu Pasikowskiego, zaciekawiona tematem przeczytałam. To jedna z tych książek od których nie można się oderwać, historia sama w sobie.

Książka, która… porusza swoją prostotą w całej okazałości - od okładki, przez edycję do prostych, bezemocjonalnych przekazów. To nie jest wyszukany język. To są niedomówienia, skróty, urwane zdania… Jednych może to drażnić, denerwować, w innych, jak i mnie, wzbudza emocje… Wiadomości przekazywane były poprzez zabezpieczone SMS - autor musiał więc pisać zwięźle i zapewne w ukryciu. Ale czy żyjąc otoczonym wojną, nie byłoby prościej "wyzbyć się emocji", by móc choć trochę "normalniej" żyć? By choć trochę odciąć się od drastycznej rzeczywistości? Warto przeczytać, zdecydowanie!

🐾🧠 „Duchowe życie zwierząt” – dusza w futrze (czasem trochę na kredyt) 🧠🐾 🎭 Gatunek: popularnonaukowa opowieść / leśna gawęda z ambicją „zmiany spojrzenia”
 🌡️ Nastrój: czułość + zdziwienie + lekka prowokacja wobec człowieka-sędziego
 🎧 Tryb czytania: rozdziałami, po kawałku — to są krótkie strzały, nie jeden długi wykład
 ⭐ Ocena: 6,5/10 (dobra+) — ciekawa, miejscami bardzo trafna, ale nierówna 🐗 Ktoś, nie „coś” 🐗
 To książka, która uparcie przesuwa zwierzęta z półki „instynkt i automat” na półkę „przeżywanie”. Wohlleben opowiada o emocjach, więziach, żałobie, strachu, przywiązaniu — i robi to tak, żeby człowiek przestał patrzeć z góry. Najmocniejsze jest to, że po kilku rozdziałach łapiesz się na myśli: kurczę, ja te zwierzęta widziałem dotąd jak mechanizm, a nie jak czyjąś perspektywę.
 🔹 Jest w tym sporo empatii, ale nie takiej landrynkowej — raczej „zobacz, co robisz, kiedy oceniasz”.
 🔹 Działa styl: prosto, obrazowo, z wyczuciem rytmu krótkiej historii. 🕯️ Gawęda z nerwem 🕯️
 Autor ma talent do opowiadania: bierze scenkę z życia, dodaje obserwację i pointę, a w tle dorzuca badania lub kontekst. To jest napisane tak, żeby czytał to „człowiek”, nie tylko ktoś po biologii. I to jest uczciwy plus: książka naprawdę potrafi otworzyć oczy.
 🔹 Czyta się lekko — bez wrażenia, że ktoś cię tłucze terminologią.
 🔹 Sporo tu „małych olśnień”, które zostają na spacerze w lesie albo w mieście. ⛓️‍💥 Tu czasem zgrzyta ⛓️‍💥
 No i teraz pazur: miejscami autor domyka interpretacje trochę za szybko. Zdarza się, że historia jest świetna, a wniosek brzmi jak „już wiemy na pewno”. Jeśli masz w sobie sceptyka, możesz poczuć, że emocjonalna intuicja wyprzedza ostrożność.
 🔸 Bywa nierówno: jeden rozdział wchodzi jak błysk, inny jest bardziej powtórką z „wiemy, że zwierzęta czują”.
 🔸 „Duchowość” w tytule działa raczej jako metafora godności i podmiotowości niż jako twarda kategoria — i warto to czytać właśnie w tym kluczu. 🏁 Wrażenie końcowe 🏁
 To nie jest książka, która przewraca naukę do góry nogami. To książka, która przewraca nawyk patrzenia. I nawet jeśli czasem przesuwa akcent odrobinę za daleko, robi jedną ważną rzecz: utrudnia powrót do wygodnej obojętności.
 🔹 Dobra dla tych, którzy chcą poczuć, że zwierzę to „ktoś”, a nie tylko element krajobrazu.
 🔸 Jeśli oczekujesz chłodnej, laboratoryjnej argumentacji — możesz chcieć więcej ostrożności, mniej narracyjnej pewności.

Jeżeli chcesz zacząć kosmiczną podróż do granic wszechświata ta książka jest dla Ciebie. Jest to pozycja idealna dla osób które nie miały wcześniej do czynienia z astrofizyką i kosmologią. Autor w przystępny sposób przedstawia zagadnienia od mechaniki kwantowej przez czarne dziury aż do chwil wielkiego wybuchu. Jedna z lepszych książek o tej tematyce.

Kolejny dokument który potwierdza, że w armii "największej demokracji świata" wszystko da się przykryć dobrym PR i działaniami w cieniu. Od lat wiadomo, że tak jest, ale ludzkość składa się z lemingów a światem rządzi wielki buisness. Ciekawa pozycja.

Lekka, przyjemna, odkrywcza, pozytywna - własnie taka powinna być książka, która ma obudzić w nas ciekawość i zachęcić do poznania przyrody. Johnson robi to wspaniale. Opowiada o florze i faunie w sposób prosty, wręcz anegdotyczny, przemycając od czasu do czasu wiedzę praktyczną i naukową. Poświęca swoją książkę organizmom prostym, które umykają naszej uwadze, ponieważ wydają się nudne. Udowadnia, że każde z nich jest nie tylko interesujące ale także niezbędne dla funkcjonowania ekosystemów i to, co wydaje nam się bezużyteczne (lub wręcz szkodliwe) ma swoje zadania w przyrodzie. To książka, dla tych którzy chcą się odprężyć i miło spędzić czas, a nie poszerzyć bazę wiedzy naukowej

„Nie było nas, był las, nie będzie nas, będzie las”. Tym starym powiedzeniem (przysłowiem?) napocznę swoją opinię odnośnie do książki „Ukryte życie lasu” Davida Georgea Haskella amerykańskiego biologa, profesora biologii i badań środowiskowych w Sewanee: The University of the South w Sewanee w stanie Tennessee (USA). Lasy od lat niemowlęcych towarzyszyły mi w mojej wędrówce przez życie, w zasadzie to urodziłem się niemalże w lesie, w domu, a nie w szpitalu, przy dźwiękach śpiewu ptaków. Pierwsze kroki stawiałem w lesie, zabawy z rówieśnikami w lesie, pierwsze wspinaczki na drzewa i upadki z tychże drzew również w lesie, tym samym ciągnie mnie do lasu i wszystkiego, co traktuje o lesie, czy to w formie pisanej, czy jakiejkolwiek innej niczym przysłowiowego wilka do lasu. Nie jest to pierwsza moja książka poruszająca temat lasu, ale z pewnością jest to pierwsza książka, która ukazała mi to środowisko w taki sposób. Autor skupia się bowiem na wycinku lasu-uwaga!... wielkości jednego metra kwadratowego i przez cały rok prowadzi swoje obserwacje- badając formy życia i zmiany zachodzące w ciągu roku na tym jednym metrze kwadratowym. Wydawać by się mogło, że napisać ponad trzysta stron i to drobnym drukiem na temat jednego metra kwadratowego lasu to coś a wykonalnego, a już o zainteresowaniu i przykuciu uwagi czytelnika (nie biologa) mowy być nie może...o dziwo nic bardziej mylnego!. W ściółce leśnej na jej powierzchni, a zwłaszcza pod jej powierzchnią dzieje się tak dużo i tak wielu aktorów odgrywa swoje role, że sam Quentin Tarantino mógłby pozazdrościć: tempa akcji, rozgrywających się dramatów osobistych oraz mnogości występujących w przedstawieniu postaci. Są ich miliony, jeśli nie miliardy, bohaterów ukrytych przed oczyma przeciętnego człowieka nieświadomego, że podczas spaceru po lesie porusza się w otoczeniu miliardów istot żywych i ten właśnie fakt mnie osobiście najbardziej porusza; fakt, że nie jesteśmy sami i powinniśmy mieć więcej szacunku a przede wszystkim miłości do życia w każdej formie i pod każdą postacią. Nie ma złych niepotrzebnych stworzeń w świecie przyrody, są jedynie odmienne priorytety, z którymi my jako ludzie powinniśmy się pogodzić i do nich dostosować, bo las i tak przetrwa, wcześniej czy później, jeśli się nie opamiętamy i nie zrozumiemy- będzie uwolniony od swojego oprawcy i największego zagrożenia, czyli człowieka pędzącego świadomie (o dziwo) ku samozagładzie. David G. Haskell to nie tylko doskonały biolog i naukowiec jest to również świetny pisarz, filozof, myśliciel, oraz zagorzały zwolennik i popularyzator idei ekologicznych. Potwierdzeniem ponadprzeciętności autora może być fakt dotarcia jego dzieła aż do finału nagrody Pulitzera. W odróżnieniu od wielu dzisiejszych ekologów przykuwających się do drzew, ogrodzeń, samochodów, ekologów leżących na jezdni, robiących show wokół siebie i szukających dość często poklasku i sławy (np. Greta) - w odróżnieniu od nich David G. Haskell ukazuje nam las, życie lasu i potrzeby lasu w sposób bardziej stonowany, a jednocześnie bardziej przekonujący. Autor nie krzyczy, nie biega, nie histeryzuje, nie fika koziołków- ukazuje życie lasu, to widoczne na pierwszy rzut oka i to w przeważającej mierze ukryte życie lasu -czyni to w taki sposób, że czytelnik wybierający się na spacer po lesie dziesięć razy się zastanowi, nim postawi krok i zada sobie pytanie: czy aby moja obecność tu i teraz w tym miejscu nie narusza harmonii tego miejsca i co powinienem zrobić i jak się zachować, aby nie zburzyć spokoju tego świętego przybytku. Dzieło Davida G. Haskella do najlżejszych książek nie należy, jednak dla czytelnika dysponującego wiedzą w zakresie biologi, geografii i chemii na poziomie szkoły średniej nie powinno stanowić większego wyzwania. Książka wyjątkowa, autor przekonujący i kompetentny. POLECAM!!!

Pierwsza część książki bardzo chaotyczna, zupełnie oderwana od chronologii wydarzeń - niestety, takie skakanie po datach nie miało żadnego sensu. Druga część zdecydowanie lepsza, mocno skłaniała czytelnika do refleksji i przenosiła do teraźniejszości - szczególnie ostatnie rozdziały. Mniej więcej w połowie książki odczułam, jakby to była typowa biografia Hitlera, a nie przedstawienie historii za pomocą jego domu/domów. W tym momencie było za dużo faktów, które nie wnosiły zupełnie nic i w żadnej sposób nie były powiązane z miejscem zamieszkania. Zabrakło mi także informacji o wcześniejszych domach, tych z czasów dzieciństwa. Ten kawałek historii także jest bardzo ciekawy - szczególnie biorąc pod uwagę dalsze ich losy. Zrekompensowały to liczne przypisy źródeł oraz zdjęcia i szkice architektoniczne miejsc, na których skupiała się ta książka. "Dom Hitlera" to książka mocno wybrzmiewająca i rezonująca w czytelniku, przedstawiająca dyktatora jako domownika i przyziemnego człowieka.

W jednym z felietonów Eliza Michalik przywołuje efekt lustra opisany przez de Mello, polegający na tym, że apologeta zawsze chwali samego siebie. "Jesteś dobry" nie oznacza, iż adresat jest dobrym w rzeczywistości, a jedynie w oczach nadawcy. Nadawca poprzez komplement zachwala swój system pojmowania świata. Podobnie ma się rzecz z książką. Nieprzychylny obecnym rządom znajdzie na kartach stron swoje odbicie. Przychylny dostrzeże jedynie hektolitry jadu. Ja widzę lustro, niemniej nie jestem na tyle zakochana w sobie, aby za każdym razem, gdy przed nim stoję zachwycać się odbiciem. Elizę Michalik szanuję za bezkompromisowość, za szczerość, za odważne "król jest nagi", za walkę o sprawę kobiet. I dopóki będzie robić, to co robi, będę ją cenić. Ze "Szpil" kipi gniew, pulsuje ból, wylewa się żal i cierpki osąd. Kto pragnie się utwierdzić, niekoniecznie pozyskując nową wiedzę i argumenty, niech po nią sięgnie. Kto chciałby poszerzyć horyzont i dowiedzieć się czegoś nowego, niech nie czuje się zawiedziony. Przywołując inżyniera Mamonia, "Szpile" są dla tych, którym podobają się melodie raz słyszane.

Ciekawa książka o ludziach wchłoniętych przez Facebooka. Wprawdzie o wielu zachowaniach posiadałam wiedzę już wcześniej obserwując otaczającą rzeczywistość, ale czasem  podczas lektury, bywało przerażająco... Rozpaczliwa pogoń za lajkami, rozterki w stylu: "Czemu miałbym chcieć coś robić jeśli nikt tego nie zauważy ?" to  codzienność wielu użytkowników. Najbardziej uderzającym i dającym do myślenia było dla mnie zdanie w którym autorka mówi o nowym kryzysie egzystencjalnym czasów FB: "Jeśli coś zrobiłem, lecz nie napisałem o tym na fejsie to czy to naprawdę się zdarzyło?"

Autor z błyskotliwym humorem portretuje najbardziej ekscentrycznych dyktatorów, wydobywając na światło dzienne ich absurdalne decyzje, nieprzewidywalne posunięcia i groteskowe „osiągnięcia”. W lekkiej formie pokazuje, co dzieje się w głowie despoty, gdy ma nieograniczoną władzę, posłuszne otoczenie i zbyt bujną wyobraźnię. To zabawna, a zarazem niepokojąca opowieść o władzy doprowadzonej do granic absurdu.

Nieznane więzi natury autorstwa Petera Wohllebena uświadamia nam, że natura tworzy zaawansowane i skomplikowane mechanizmy, a każdy z elementów jest niezbędny i wielkie naruszenie któregokolwiek z nich w przyrodzie powoduje jego zaburzenie i zmianę wpływającą na inne obszary. Po przeczytaniu tej książki możemy się bardzo dużo faktów i ciekawostek dowiedzieć z życia roślin, grzybów, owadów, ssaków leśnych czy innych organizmów tworzących ekosystem. Możemy też się z niej dowiedzieć dlaczego tak istotne jest aby w lasach żyły wilki a w rzekach łososie i jakie skutki będą jeśli ich zabraknie. Jak ważna jest woda w przyrodzie i w jak niespodziewany sposób może być wykorzystywana przez drzewa. Jakie konsekwencje ma używanie ciężkiego, mechanicznego sprzętu przez człowieka oraz wpływ zanieczyszczenia środowiska światłem. I to tylko kilka z zagadnień, które prezentuje ta książka. Autor przekazuje nam, też że Natura sama potrafi o siebie zadbać o ile tylko zostawimy ją w spokoju. Dzięki tej książce możemy z jeszcze większym szacunkiem podziwiać mikrokosmos na ziemi. Dodam, że książka jest napisana w sposób przystępny i zrozumiały, a do tego jest bardzo ciekawa i pouczająca, warto ją przeczytać.