Gruzińskie wino

85/52/2025 "Samolot z papieru" Ewa Pruchnik Filia #recenzja #współpracarecenzencka #współpracabarterowa #samolotzpapieru #miłość #mohabbatein Miłość żyje wiecznie "Prawdziwa miłość zdarza się raz w życiu. Takiej miłości Bóg nie da sie zmarnować!" Veer -Zaara Wierzycie, że istnieje miłość, która jest w stanie trwać całe życie, jedna i jedyna, która będzie czekała tylko i wyłącznie na tę wybraną połówkę? Taką miłość, która żyje wiecznie, miłość jedyną i prawdziwą, pierwszą i ostatnią widziałam tylko w filmach Bollywood, Mohabbatein czy Veer-Zaara. Po raz pierwszy miałam okazję spotkać się z taką miłością w literaturze, a mianowicie w powieści pani Ewy Pruchnik "Samolot z papieru". Książka ta opowiada o dziewczynie Emilii, która rozdarta między miłością, która spadła na nią nagle jak wiosenny deszcz do Jeremiego, a przyjaźnią, która miała duże szanse przekształcić się w głęboką miłość, do Nikodema musi dokonać wyboru i ułożyć sobie życie. Kocha obu, ale musi wybrać jednego. Kogo Emilia wybierze? Z kim los zwiąże jej ścieżki? Kto okaże się jej przeznaczeniem? "Samolot z papieru" to smutna i przygnębiająca powieść, brak jej takiej nutki happy endu jak w przytaczanych przeze mnie wyżej filmach. Autorka starała się ukazać tu siłę prawdziwej miłości, a także prawdziwej przyjaźni, ale dla mnie cała historia jest bardzo dołująca. Mamy swoisty trójkąt miłosny, Emilia kocha Jeremiego, Jeremi kocha ją, ale i wolność, swoje marzenia, ich drogi los splata i rozplata, ale nie łączy na zawsze, Nikodem kocha Emilię, ale musi skrywać to uczucie, musi wystarczyć mu przyjaźń, jednocześnie nie może patrzeć, jak Emilia cierpi czekając na swoją miłość, Jeremiego. Koniec końców cierpią wszyscy troje rozdarci pomiędzy swoimi uczuciami. Do tego wszystkiego dochodzą machinacje bliskich głównych bohaterów, co ostatecznie prowadzi do bardzo smutnego zakończenia. Zastanawiając się nad decyzjami głównej bohaterki miałam w głowie cały czas myśl, że to co ona brała za prawdziwą miłość, to było jedynie przelotne zauroczenie, bo przecież gdyby Jeremi tak mocno ją kochał, to ona byłaby dla niego najważniejsza, to ją wybrałby, a nie marzenia czy wolność. W moim odczuciu naprawdę kochał Emilię, Nikodem, był przy niej cały czas, mimo że wiedział, że jej serce należy do innego. W filmach Bollywood takie historie miłosne wyglądają pięknie i wzruszająco i potrafią porwać, ale tu, ta historia mnie przygnębiła i zasmuciła, nie wzruszyła, ale rozczarowała. Bo czy jest sens czekać całe życie na kogoś, dla kogo nie jesteśmy na pierwszym miejscu i kto zamiast wierzyć w obietnicę ukochanej osoby woli wierzyć w słowa innych? Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Filia.

Uwielbiam książki pani Moniki. To już trzecia jej książka, którą miałam przyjemność czytać. Historia poruszona przez Autorką dzieje się nad morzem. Mamy tu Amelię, która pracuje w pensjonacie. Są jej mąż , przyjaciele. Amelia skrywa pewną tajemnicę.. Czy pojawi się ktoś ,kto poda jej pomocną dłoń? Czy będzie miała dość siły i odwagi , by przeciwstawić się zakrętom losu. Monika Michalik w swoich książkach nie boi się trudnych tematów.. Ale wplata je w swoje książki z delikatnością. Zachęcam do lektury.

"W twoim cieniu" to pierwsza powieść Anny Kasiuk, którą przeczytałem (a właściwie przesłuchałem). Pracuję tuż obok "Mordoru" na Domaniewskiej, ale wykonując wolny zawód nie miałem nigdy styczności z pracą w korpo. Poznając losy głównej bohaterki, możne spojrzeć jak wygląda współczesna wersja pańszczyzny, tudzież niewolnictwa. Powieść napisana bardzo sprawnie. Wciąga od samego początku. Pokazuje różne postawy i charaktery ludzi. Trudne początki w pracy nowego pracownika. Wykorzystywanie i żerowanie na tych mniej asertywnych. Mimo, że losy bohaterki są przewidywalne, książke czytało się bardzo przyjemnie. Nie dlużyła się, kilka zwrotów akcji mnie zaskoczyło, a całokształt historii oceniam bardzo pozytwnie. Warto przczytać (lub wysłuchać). Polecam.

Książka o przemijaniu,smutku,stracie,ale też o sile przyjaźni,czerpaniu radośći z prostych i zwykłych rzeczy,oraz o miłośći.Miałem tę przyjemność poznać osobiście autorkę na spotkaniu autorskim w bibliotece w Chojnowie.Autorka nie tylko świetnie pisze,ale potrafi też cudownie opowiadać.Nie zawsze idzie to w parze.Ponieważ kupiłem kilka książek,jeszcze trochę czytania zostało,z czego ogromnie się cieszę.

Kiedy nie wiesz, co jest dla Ciebie najważniejsze, posłuchaj głosu serca! Malwina jest ciągle w rozjazdach. Archeologia to jej pasja, ale również sposób na nie do końca uporządkowane życie. Kiedy niespodziewanie dostaje zaproszenie na ślub byłego chłopaka, wpada w panikę. Będzie musiała odwiedzić rodzinne miasteczko nad jeziorem i spotkać się ze swoją pierwszą wielką miłością… Wbrew temu, co podpowiada jej rozsądek, postanawia przyjąć zaproszenie. Ale nie zamierza jechać sama. Przygotowania do wesela idą pełną parą. Kto kogo kocha naprawdę? I czy ślub się w ogóle odbędzie? Malwina przyjechała razem z Jackiem, chłopakiek, który ja kochał, z nią był, ale nie do końca tworzyli parę, cały czas przez ich zwiazek przewija sie Daniel i jego przyszła żona. Przygotowania ida pełna parą, spotykaja sie grupka jeszcze przed weselem. Im częściej sie widza, tym bardziej wszyscy maja obawy. Daniel, nie kocha Anieli, a jednak Malwine. Malwina nie chce rozbijac przyszłego małzeństwa... w końcu Slub odwołany, Aniela znika, Daniel wyznaje miłośc Malwinie...a Jacek wyjeżdza do pracy do Grecji. Malwina sama nie wiem, ale serce wie i ostatecznie zostanie z Jackiem, to z nim spedzała najwiecej czasu, a Daniel był przeszłością....

Jak dla mnie fantastyczna historia choć nie jestem nią jakoś mocno oczarowana. Czytało się przyjemnie i zaprzyjaźniłam się z bohaterami. To był miło i wartościowo spędzony czas. Książkę przyniosła mi Pani z biblioteki jako coś o szeptuchach i lesie. Trochę z początku przerażał mnie gabaryt, bo jeszcze nigdy nie czytałam książek obyczajowych o liczbie stron ponad 600. Jednak tematyka i okładka bardzo mnie przyciągnęły. Jest tu szeptucha i las oczywiście, ale też temat braku rodziny i miłości matki. Fajna przyjaźń, dużo tajemnic, odkrywanych powoli. Przepiękne opisy przyrody i czasem pełne napięcia scenki. Niestety czasem dialogi i opowieści z życia bohaterów są mocno naciągane i przez to sztuczne, ale przymykam na to oko, gdyż jako całość książka naprawdę bardzo wciąga i zachwyca. Chętnie dowiem się jak potoczyły się ich dalsze losy w kolejnych tomach. Na ten jesienny czas bardzo przyjemnie się fajnie tak zanurzyć się w kartki tej opowieści.

Czytałam wyobrażając sobie przedstawione postacie i sytuacje. Chętnie zobaczyłabym akcje powieści na ekranie. Autorka potrafła wejść w sposób przeżywania swoich demonów obu bohaterek. Nie ocenia, nie wskazuje, która droga jest lepsza, pozostawia ocenę czytelnikowi. Zaszkoczyło mnie zakończenie powieśći, sądziłam, że Bianka ułoży sobie zycie inaczej, połączy się z dziećmi, które pokochała.

Londyn, rok 1939 – to ostatnie tchnienie świata, który za chwilę bezpowrotnie obróci się w perzynę. Lesley Lokko w powieści „Ostatnia debiutantka” precyzyjnie nakreśla ramy czasowe, w których luksusowy jedwab balowych sukni spotyka się z szorstką wełną wojskowych mundurów, a beztroskie przyjęcia ustępują miejsca dźwiękom syren alarmowych. To opowieść o brutalnym przejściu od złotej ery brytyjskiej arystokracji do mrocznych lat Blitzu, widziana oczami młodej kobiety, której przyszłość została zaplanowana według sztywnego, dworskiego protokołu. Główną bohaterką powieści jest Kitty Ricketts, która w przededniu wybuchu II wojny światowej zostaje przedstawiona na dworze królewskim. To postać fascynująca – rozdarta między oczekiwaniami rodziny a rodzącym się w niej pragnieniem niezależności. Jej życie, początkowo upływające na dobieraniu odpowiednich rękawiczek i nauce dygnięć, nagle nabiera zupełnie innych barw, gdy świat wokół zaczyna płonąć. Kitty musi odnaleźć się w rzeczywistości, w której nazwisko i pochodzenie przestają mieć znaczenie w obliczu spadających bomb. Lesley Lokko z ogromną dbałością o detale odtwarza atmosferę Londynu tamtych lat. Czytelnik niemal czuje zapach perfum w salach balowych, a chwilę później duszny pył zrujnowanych kamienic. Autorka świetnie pokazuje kontrast między beztroską elit, które do ostatniej chwili wierzyły, że pokój zostanie zachowany, a narastającym niepokojem zwykłych ludzi. To przejście od świata jedwabnych sukni do rzeczywistości racji żywnościowych i służby pomocniczej jest jednym z najmocniejszych punktów książki. Powieść nie jest jednak tylko kroniką wojenną. To przede wszystkim opowieść o dojrzewaniu i buncie. Lokko kreśli szeroki wachlarz postaci drugoplanowych – od surowych matek dbających o reputację rodu, po młodych mężczyzn, dla których wojna staje się tragiczną szansą na udowodnienie swojej wartości. Relacje między bohaterami są skomplikowane, pełne niedomówień i trudnych wyborów moralnych. Autorka nie boi się poruszać tematów tabu, takich jak klasowe uprzedzenia czy skrywane romanse, które w obliczu zagrożenia życia nabierają zupełnie innej wagi. Warsztatowo „Ostatnia debiutantka” to literatura popularna na najwyższym poziomie. Język Lokko jest elegancki, a tempo akcji wyważone – autorka daje nam czas na poznanie psychologii bohaterów, by za chwilę wrzucić ich w wir dramatycznych wydarzeń. Choć momentami książka może wydawać się nieco sentymentalna, to jednak rzetelność historyczna i emocjonalna głębia sprawiają, że lektura staje się niezwykle angażująca. Podsumowując, „Ostatnia debiutantka” to hołd złożony pokoleniu kobiet, które musiały porzucić marzenia o spokojnym życiu na rzecz walki o przetrwanie. To opowieść o stracie, ale i o sile, jaka rodzi się w człowieku w sytuacjach granicznych. Lesley Lokko udowodniła, że potrafi pisać o historii w sposób niezwykle kobiecy, a jednocześnie pozbawiony zbędnego lukru.

Chociaż przez pierwszą połowę książki głównym pytaniem stawianym bohaterom było czy się już ze sobą przespali (cóż, może nie wszystkim potrzebne jest do tego bliższe poznanie, a nie tylko zauroczenie widokiem drugiej osoby), to druga połowa równoważy tematycznie ten problem i wychodzi z tego całkiem dobra powieść.

"Krokodyl w doniczce" to książka o tym,żeżycie może nas zaskoczyć. 70 letnia Aldona , 0 letni Paweł - pisarz oraz 20-kilkuletnia Kaja , która wprowadza się do bloku na to samo piętro które zameszkują Aldona i Paweł. Aldonie dokuczają niekontrolowane napady gniewu. Paweł w swoim przekonaniu uważa,że jest marnym piasarzem, a Kaja chce niezależności finsowej gdyż praca w biurze ją niesatysfakcjonuje. Dxiwne sploty wydarzeń w ich życiu powodują ,że każdy się zmienia i to na lepsze. Kaja proponuje Pawłowi prowadzenie bloga na FB oraz asystowaniew promowaniu książek. Po długiej niechęci Paweł się godzii uzyskuje w Wydawnictwie umowę o prcę dla dziewczyny. Kaja jest zachwycona. Pomaga również Aldonie podczas choroby( zapalenie płuc), właściwie ratuje życie straszej Pani. Jest ich dobrym duchem. A ludzie są sobie nawzajem potrzebni :) Akcja dzieje się w piękneh nadmorskiej scenerii co jest dla mnie dodatkowym plusem. Polecam.

Książka trochę jak amerykański sen. Albo może film, choć biorąc pod uwagę, że na swoją kontynuację, to może jednak serial. Postacie są czarno-białe, dobre albo złe. Pomysł na książkę naprawdę trafiony, Iza zdecydowanie trzyma w ryzach całą powieść i nadaje jej sens. Ale to, co zdecydowanie mi przeszkadza, to długie, powtarzające się i niewiele wnoszące opisy. Część książki przeczytałam co któraś linijkę + wszystkie dialogi, które zdradzały najwięcej. Opisy wewnętrzne bohaterów zdecydowanie spoilerowaly rozmowy. Książka na długie , zimowe wieczory. Albo letnie plażowanie. Nie wiem, czy sięgnę po 2 część, chociaż nie ukrywam, że planuje.

Piękna ,a zarazem smutna powieść ,w której nie brak emocji i soli życia , opowieść o związku i relacjach między dwiema siostrami ,które zawsze rywalizowały ze sobą, Anka była faworyzowana przez matkę, a Ewa stawiana zawsze była jej za wzór, przez co nie były w zbyt dobrych relacjach siostrzanych, Autorka wyjaśnia nam dlaczego i opowie rodzinną tajemnicę .Do tego jeszcze dochodzi związek Anny z Andrzejem , który jest nietrwały i powierzchowny, mężczyzna wybiera Ewę i jest w niej zakochany i szczęśliwy.Gdy dochodzi do wymiany między siostrami i wyrzuceniu z siebie żali i emocji ,wydaję się , że było to bardzo potrzebne .Anka była adoptowana, gdyż związek jej matki safony budziłby zbyt duże kontrowersje ,była od jakiegoś czasu tego świadoma i budziło to w niej bunt .Siostry a raczej kuzynki oddały morzu swoje emocje ,również te negatywne .Niestety powieść ma nagłe i tragiczne zakończenie ale Autorka daje czytelnikowi satysfakcję z przeczytania , i skłania do głębszej refleksji na życiem .

„Zagubieni” Nataszy Sochy to poruszająca i niezwykle refleksyjna opowieść o dwojgu ludzi, którzy w najciemniejszym momencie swojego życia spotykają się przypadkiem i tym spotkaniem zmieniają wszystko. Sonia i Mateusz poznają się na moście, oboje z tym samym zamiarem zakończenia swojego życia. Ich rozmowa, początkowo pełna bólu i rozpaczy, zamienia się w niezwykłą wymianę historii, która pokazuje, jak różne drogi mogą prowadzić do tego samego miejsca – do utraty sensu i nadziei. Nie potrafią jednak zdecydować, które z nich miało trudniej. Wtedy postanawiają dać sobie miesiąc. Trzydzieści dni, by spróbować coś zmienić, naprawić choćby najmniejszy fragment rzeczywistości. Po tym czasie mają spotkać się ponownie i podjąć ostateczną decyzję. To, co dzieje się później, jest niezwykłą podróżą ku życiu. Autorka z ogromną wrażliwością pokazuje proces zdrowienia, który zaczyna się od najmniejszych kroków. Od spaceru, od chwili ciszy, od zrobienia czegoś tylko dla siebie. Od małych rzeczy, które z czasem zaczynają budować nową codzienność i nowy sens. Natasza Socha nie boi się trudnych tematów. Z czułością i zrozumieniem pisze o depresji, samotności, poczuciu winy i utracie nadziei. Pokazuje, że każdy z nas może się zagubić, ale też każdy ma w sobie siłę, by spróbować odnaleźć drogę powrotną. Ta książka nie jest łatwa, ale jest niezwykle potrzebna. Zmusza do refleksji nad tym, jak często nie dostrzegamy ludzi wokół, którzy noszą w sobie ogromny ciężar. Uczy empatii i pokazuje, że czasem wystarczy rozmowa, by dać komuś powód do jeszcze jednego dnia. To książka, która zostaje w sercu na długo po ostatniej stronie. Pełna emocji, ciepła i prawdy o tym, że życie, mimo wszystkich trudności, potrafi wciąż zaskakiwać swoją wartością 🩷

Dobra powieść. Autorka porusza ważne tematy - międzypokoleniowe powielanie wyborów życiowych i postaw, samotność, homoseksualizm, porzucenie, bezinteresowną opiekę i wsparcie, bezradność. Troszkę można by było skrócić narrację i bardziej wyważyć wyrazistość drugoplanowych postaci w stosunku do głównej bohaterki.

Pani Anna Szczęsna uplasowała się na liście moich ulubionych polskich autorów za sprawą "Iskierki nadziei", a "Szeptami drewnianych papug" jedynie potwierdziła, że zasługuje na nie. Może i początkowo lekko się nudziłam, ale tak też było przy pierwszej pozycji. Jednak gdy tylko zaczęłam się zagłębiać bardziej w historię Michaliny to nie byłam w stanie się od niej oderwać. Chciałam wiedzieć co zadzieje się dalej i wiecie co? Ta końcówka zmiotła mnie z planszy oraz zaskoczyła, ponieważ takiego obrotu spraw się nie spodziewałam. Do tego postać Miśki! Może i się wydaje początkowo taką uległą kobieta, ale jednak pokazuje, że wcale taka nie jest, ponieważ okazuje się być niezwykle silną postacią. Wiecie za co jeszcze uwielbiam pozycje od pani Anny? Za to, że oprócz głównej historii, mamy także te dotyczące postaci drugoplanowych i to nie byle jakie! Losy mamy oraz babci Michaliny całkowicie zawładnęły moim sercem. Polecam wam, więc sięgnąć po jakąś pozycję tej autorki, a najlepiej po wszystkie! Jak tylko znajdę chwilę to sięgnę po resztę pozycji!

Królowa Pszczół. Dawno nie czytałem tak wspaniałej historii i w tym przypadku tą historią jestem zachwycony. Tyle się działo, że szok. Miłość, choroba, a potem śmierć wywołała we mnie wielkie zainteresowanie do tej książki. Tak mnie zaciekawiła, że przeczytałem ją z przyjemnością. Jest to praktycznie historia o trzech bohaterach. Skylar, kobieta, która w swoim życiu wydała mnóstwo książek i jest bardzo bogata, nagle zachorowała. Postanowiła wylecieć do Indii i tam przeżyć ostatnie dni swojego życia i napisać ostatnią książkę. Gdy przyleciała do tego kraju, to poznała pewnego taksówkarza Ravisha. Zakochali się w sobie. Po drodze los chciał, że poznali, ośmioletnią dziewczynkę o imieniu Anu, która uciekła z domu przez to, że rodzice w dziecięcym wieku chcieli wydać ją za mąż. Wszyscy spotkali i poznali się w tym samym kraju. Czy Skylar i Ravish stworzą dla dziewczynki dom? Czy kobieta zdąży napisać swoją ostatnią książkę? Tego Wam nie powiem. Koniecznie przeczytaj tą historię, bo jest naprawdę super. Moja ocena to: 6000/6000 punktów. Nie może być inaczej. Pozdrawiam Wszystkich.

Wydawało mi się, że dopiero co przeczytałam wspomnienia Cecylii Kukuczki, a to już prawie rok minął. Jej wspomnienia to zapadły mi w pamięć, bo za czasów mojej pierwszej młodości w PRL szalała 'kukuczkomania". Większość ludzi śledziła skąpe doniesienia w DT na temat sukcesów naszych himalaistów. Książka Agnieszki Lis jest literacką fikcją opartą na kanwie prawdziwych wydarzeń. Autorka nie skupia sie na postaci "wielkiego" Jerzego. Operuje formą, która ostatnio jest dość popularna, mianowicie pamiętników, a właściwie listów, które nigdy nie miały być wysłane, a nie zdążyły zostać przeczytane. Mamy zatem najważniejsze momenty, w których żona himalaisty zostaje sama, wspierana przez rodziców i wywodzącą się ze starej nomenklatury przyjaciółkę. Mamy opis przygotowań do kolejnych wypraw, które wymagały mistrzostwa w najpowszechniejszym sporcie PRL- załatwianiu. Mamy opis budzących rozbawienie na Zachodzie, chałupniczo wykonanych i przystosowanych elementów wyposażenia wspinaczkowego i dla kontranstu dobra luksusowe- cenniejsze niż złoto artykuły higieniczne czy pieluchy jednorazowe przywiezione zza żelaznej kurtyny. Przyjaciółka głównej bohaterki też jest samotną żoną, potem matką, która jednak nie oczekuje wiecznie na męża w rejsie. Żona himalaisty za to odlicza nerwowo, jeszcze tylko pięć wypraw, jeszcze cztery, byle tylko wytrwać do zdobycia korony Ziemi, i już. Bo wtedy dzieci będą mieć ojca, bo mąż będzie w domu, który łaskawie ofiarowała mu przewodnia siła narodu, choć popierał "garstkę ekstremistów", bo wreszcie będą dwie pensje do utrzymywania rodziny, a nie wieczna zależność od pomocy rodziców. Doskonały, przenikający do kości obraz miłości na tle parszywych czasów. A on zorganizował kolejną wyprawę, bo kiedy pytano "Po co sie chodzi w góry?"- odpwiedź była jedna- "Bo są"

"Miłość - to jest najważniejsze. Dla niej warto się nie bać, ona chroni przed lękami" Dwie historie i dwie miłości, ta trudna wojenna i współczesna, jakże inna. Sierpień 1939. Sara Flinkierówna zakochuje się w Janie Górskim. On jest Polakiem, ona Żydówką. Jan jest młodym lekarzem, pracującym w zakładzie leczniczym Zofiówka. Sara jest córką właściciela pensjonatu Madera w Otwocku. Ona bogata, on biedny. Zakochują się w sobie i zaczynają potajemnie spotykać. Ale czy uda im się wytrwać w tym uczuciu? Sierpień, współcześnie 33-letnia Anka Matkowska pracuje w miesięczniku "Czas kobiet" i pisze artykuły o tematyce społecznej. Marcin jest analitykiem w firmie doradczej. Poznają się na portalu randkowym. Decydują się na spotkanie, a ich znajomość zaczyna się rozwijać. Anna wie, że Marcin to mężczyzna jej życia ten, na którego tak długo czekała. Jest szarmancki, czuły i opiekuńczy. Widać, że są dla siebie stworzeni. Po roku znajomości postanawiają zorganizować przyjęcie zaręczynowe, na które zapraszają swoich bliskich. Jednak nikt nie spodziewa się, co przyniesie to spotkanie. Co łączy rodzinę Ani i Michała? Czy miłość jest warta wszystkiego? I jak daleko można się posunąć aby osiągnąć swój cel? "Miłość warta wszystkiego" to piękna, ale też smutna historia o ogromnej sile miłości. To przepełniona emocjami opowieść o przyjaźni wystawionej na ciężką próbę, o zdradzie, trudzie podejmowania trafnych decyzji, a także o rodzinnych relacjach. Pochłonęła mnie od pierwszych stron, a losy Sary i Anny stały się dla mnie tak bliskie, że ciężko było mi się z książką rozstać. Czytając ją uświadomiłam sobie jak ogromny wpływ na nasze życie mogą mieć decyzje podjęte przez naszych przodków. Niezwykle wzruszająca i zapadająca w pamięć historia. Jedyny jej minus to mnóstwo literówek w druku, które bardzo mi przeszkadzały. Ale to już nie wina autorki. Czytałam z zapartym tchem i bardzo polecam. Zabieram się od razu za czytanie drugiej części

Adrianna, po śmierci męża stawia wszystko na jedną kartę i kupuje dom nad morzem. Dużo spaceruje z pieskiem po plaży, który się przybłąkał i został na dłużej. Bardzo tęskni za Radkiem i córką, przed którą ukrywali z mężem fakt, że Malwina jest adoptowana. Czy córka wybaczy mamie i w końcu odwiedzi ją w nowym miejscu? Czy Adrianna spotka szczęście nad morzem? Jak zawsze książki Magdaleny Majcher budzą dużo emocji i poruszają trudne tematy.