Green Blood #3

Mu-jik Park znany też jako „Boichi” to mangaka znany w Polsce głównie z serii shonen „Dr. Stone”. Jednakże ma na swoim koncie też parę mniejszych projektów. Tom „Hotel” zbiera właśnie jego krótsze formy. Tytułowy „Hotel” opowiada historię świata, który stanął wobec widma kompletnej zagłady życia na Ziemi. Naukowcy tworzą jednak supernowoczesną wieżę zwaną „Hotelem”, która ma przechować DNA większości ziemskich gatunków aż do polepszenia się warunków na Ziemi. Historia przypominała mi trochę opowiadanie „Nadejdą ciepłe deszcze” Raya Bradbury’ego pokazujące niszczenie supernowoczesnego domu pod nieobecność właścicieli. Tutaj jest podobnie, tylko że skala zagrożeń wobec wieży jest o wiele większa – warunki klimatyczne robią się coraz bardziej ekstremalne, a stawką są losy życia na Ziemi. W mandze historii towarzyszy narracja komputera wieży, który okazuje się zaskakująco ludzki – tęskni za swoimi twórcami i po latach zaczyna doskwierać mu samotności. Jest to najlepszy i najbardziej przejmujący tekst w tomie. Swego rodzaju epilog stanowi krótka historia „Dola” o ostatnim człowieku na Ziemi. Dosyć smutno-gorzka-opowieść. Następną dłuższą opowieścią jest „Prezent”, który opowiada o młodej kobiecie, która budzi się ze śpiączki i usiłuje porozumieć się ze swoim mężem. Początkowo nie byłem specjalnie przejęty, ale kiedy dochodzi do pewnego zwrotu akcji, to naprawdę się wzruszyłem. Bardzo dobrze przemyślany tekst. Niestety kolejna krótsza forma czyli „Migrena” zupełnie do mnie nie trafiła. W kolejnej historii czyli „Wszystko dla tuńczyka” ludzkość musi przeżyć w świecie po… wyginięciu tuńczyka. Fabuła jest bardzo groteskowa i czasami można się szczerze uśmiechnąć. Niestety w pewnym momencie zaczyna się robić męcząca. Trochę skróciłbym tekst. Tym razem epilogiem jest krótka historia o… Ryba-Rangerze czyli parodii japońskich superbohaterów. Niestety zamiast śmieszne wypada głupkowato. Dosyć dziwnym przypadkiem jest „Stephanos”. Zaczyna się jak ciekawy dramat o ciąży urojonej, by potem stać się pełnoprawnym horrorem. Elementy dramatyczne wypadają bardzo dobrze, ale niestety horror jest tu dosyć niedorzeczny. Miłą niespodzianką okazał się króciutki „Kenji, król wynalazków”. Dowcip tu zaprezentowany jest dosyć oklepany, ale dalej bawi. Zamykający tom „Diadem” to typowe fantasy o młodej dziewczynie, która na czele wielkiej armii stawia czoło imperium. Niestety jest to bardzo sztampowa opowieść i wypada z głowy szybko po lekturze. Zupełnie nie pasuje do reszty tomu. Rysunki są bardzo ładne i szczegółowe. Autor radzi sobie w różnych konwencjach i w projektowaniu różnych fantastycznych wynalazków jest bardzo pomysłowy. Najgorzej narysowany jest „Diadem”, w którym twórca chyba nie do końca się odnalazł. Jest to dosyć nierówny zbiór. Parę historii jest naprawdę bardzo dobrych, ale są też takie zupełnie niepotrzebne. Jednakże dwie opowieści były dla mnie na tyle udane, że sięgnę po inne tytułu tego autora.

Pierwsza część serii zachwyca kreską ale nie tylko. Wbrew pozorom jest to bardzo prawdopodobna wizja przyszłości, która na swój sposób może być brana jako High Sci-Fi. Ludzie są ludźmi, a naukowe elementy świata, mają swoje poparcie w realnych teoriach oraz historii kosmicznej. Nie tylko przybliża więc na swój sposób historię podboju kosmosu ale sprawia, że każdy zainteresowany tematem może naprawdę zatopić się w genialnej historii przypudrowanej bardzo dobrze wyważonym humorem.

Są zadatki na ciekawą i nieco mocniejsza historię z dylematami moralnymi, ale widoczne są i słabsze momenty -m.in. mocno naciągana relacja między postaciami. Sama kreska jest ubogie, a kadry pustawe. Mam wrażenie jakby brakowało dopracowania, ale się zobaczy czy dalsze tomy się jakoś rozwiną :P

Jeden z głównych bohaterów przechodzi jeszcze mocniejszą przemianę charakteru choć zostaje w nim pierwiastek wcześniejszej osobowości który później znów powraca. Niby poboczna historia ale widać, że została wpleciona aby pokazać wewnętrzny konflikt rodzący się w postaci. Niezmiennie krwawo, ale jednak ten tom kładzie nacisk na rozwój postaci. Bardzo podoba mi się poruszanie problemów niewolnictwa i złego traktowania Indian oraz Afroamerykanów.

‎Powóz Lorda Bradleya ‎ ‎Autor: Hiroaki Samura ‎Wydawnictwo: Waneko ‎*zakup własny* ‎ ‎Q: Jaki jest wasz stosunek do brutalnych scen w literaturze? ‎ ‎Dziewczęta mieszkające w sierocińcu marzą o tym aby dostać się do trupy Lorda Bradleya. Raz w roku jedna z dziewcząt z różnych przytułków zostaje adoptowana przez Lorda. Jednak czy jest to faktycznie droga ku wolności i szczęścia? ‎ ‎~~ ‎ ‎Jest to trudny i specyficzny tytuł. Dość brutalny. Mamy kilka historii, różnych dziewczyn, które trafiły pod skrzydła Lorda. Jak zostały wykorzystane. ‎ ‎Ciężko oglądało się sceny w mandze. Przykro również czytało się o tym jak dziewczęta pragnąc lepszego życia trafiają w pułapkę. Manga ukazuje jak pozory mogą mylić i jak pieniądze i władza są ważne aby kontrolować świat. ‎ ‎Dla mnie to mocny tytuł i dla ludzi o mocnych nerwach. 8/10 ‎

Masasumi Kakizaki ma niesamowitą kreskę. Można wręcz powiedzieć że ma Własną kreskę. W dalszym ciągu jest to typowy dla mang rysunek ale znacznie bardziej realistyczny. Do tego mangaka gustuje w brudnej stylistyce w której się świetnie odnajduje, a od jego rysunków bije szczegółami. Idealnie pasowała w "Hideout", podobnie jest na slumsach dzikiego zachodu. Fabularnie jest to niestety tytuł średni, jedyne co go wyróżnia to właśnie rysunki.

Po lekturze możnaby rzec - co tu się odjaniepawliło :) tej mangi nie czyta się na pewno dla fabuły, chociaż ma jakieś tam swoje momenty. Warto sięgnąć, ale trzeba mieć czysta głowę, bo to nie jest pozycja, która zachwyca, ale mimo wszystko robi dobre wrażenie. Pokazuje Japończyków jako naród, który widzi siebie jako pępek świata, coś jak Amerykanie tylko ze skośnymi oczami i taki jest ten komiks.

Co sprawia że ,,lubimy się bać!”? Zwykła ludzka ciekawość, pociąg do tajemnicy i nieznanego? A może złamanie tabu lub zmierzenie się z własnymi lękami i słabościami poprzez kontakt z czymś co fikcyjnie lub nie, a co jest w stanie wywołać u nas nieoczekiwaną gamę negatywnych związanych ze strachem, czymś obłym, złym, pierwotnym, inno-wymiarowym i wprawiającym w emocjonalną katatonię, emocji? Chyba jest to jedno z tych pytań na które nawet i nauka – tłumacząca się istnieniem ,,genu zła” i ,,hormonalnej gry” w naszym ciele, gdy organizm odczuwa strach – czy liczni artyści tworzący w obrębie kultury masowej, czy kultury w ogóle (przecież sztuka, choć teoretycznie ,,piękna”, też może wywołać u obserwatora subiektywne negatywne odczucia i fluidy), nie zna i nie znają odpowiedzi. Każdy z ludzi to, co jest logicznym wnioskiem, a nie odkryciem na wagę Nobla!, można by rzec cholerny ,,indywidualista” – to co jednych straszy, innych może bawić; nie da się więc określić jednoznacznie czemu pociąga nas do strachu lub innych emocjonalnych ,,negatywizmów”. Zdarzają się i tacy, którzy chcą się po prostu bać, żeby odczuć z tego jakąś satysfakcję, inni z kolei przez skrajne odczucia tego rodzaju chcą przeżyć duchowe katharsis, a jeszcze inni po prostu… lubią oglądać, czytać, słuchać rozmaitych horrorów, tworów makabry, slasherów, thrillerów psychologicznych z suspensem i tajemnicą w tle. I nie ma w tym nic dziwnego. Jednak... tu powstaje pewne ,,popkulturowe” pytanie: czy istnieje uniwersalny rodzaj gatunku około-horrorowego lub ,,uniwersalny autor”, który kreuje tego rodzaju pozycje w swej pracy na rzecz ,,tych, którzy chcą być zalani negatywnym uczuciem lęku, przerażenia i fobii ogarniających najgłębsze pokłady własnego Ja emocji”, które to dzieła mimo zacięcia subiektywnego w rozumieniu tego, co nazywamy ,,grozą”, są w stanie wpłynąć w różnym stopniu, w różnej warstwie na każdego, kto sięgnie po dzieła tego autora, po tą a tą konkretną jego pozycję? Czy da się przekopać ,,popkulturowy wór różności” i odnaleźć ,,tego kogoś!” – tego reżysera, scenarzystę, rysownika, pisarza, poetę, który tworzy tak intuicyjnie, tak wielowymiarowo i fabularnie dość interesująco, opinając to w ramy negatywnych idealnych do horroru i temu podobnych założeń gatunkowych emocji, że finalnie każdy kto chwyci ,,to jego wybitne coś!” doświadczy głębokich, proroczych i jakby mistycznych chwil, emocji przesiąkłych nieosiągalną przez jakiekolwiek inne dzieła innych artystów grozą? I tu pojawi się dość kontrowersyjny wniosek: teoretycznie istnieje kilku takich kreatorów pośród naszego dziedzictwa w obrębie kultury czy szeroko pojętej rozrywki, z drugiej strony nikt taki istnieć nigdy nie będzie, gdyż zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie miał ubaw z horroru i suspensikowego thrillera, gdyż ,,wyraźnie go czy ją takie fanaberie i bzdety nie interesują”, a poza tym ten ktoś niczego się nie boi, ,,bo takie rzeczy, co to w książkach lub filmach w horrorze się dzieją, to tylko fikcja, i nic z niej nie jest realne”. Mimo wszystko należy dać szansę pierwszemu typowi wniosku, a na przykłady jego potwierdzenia wybrałem nazwiska pisarzy, gdyż około-horrowo-makabro-thrillerowa materia gatunku kojarzy się przede wszystkim z powieścią, potem dopiero z filmem, komiksami czy grami video. I tak, wśród tuz pisarskiego horroru wybija się trio autorów, którzy są w stanie tworzyć na granicy pojęcia ,,uniwersalności”, o której powyżej była mowa. Są to, a raczej powinny być, bo wciąż to subiektywna opinia i założenie: Stephen King, H. P. Lovecraft oraz Dean Koontz. To pierwsze, to szczególne miejsce sądzę należy się… i już Wy pewnie wiecie komu, nie inaczej: to Howard Phillips Lovecraft stanowi przykład mistrzowskiego operowania grozą, makabrą i całą masą ,,negatywnego gatunku”, sięgającego po pierwociny tego w swych dziełach, z czego odbiorca nawet nie zda sobie sprawy, że jest to takie źródło powoli rozwijającego się w czytanych Lovecrafta tytułach strachu i lęku, zamieniającego się w z niczym nieporównywalne przerażenie. Tak, Pan H. P. Lovecraft przez całą swoją karierę, zdaje się dwoił się i troił – dla gatunku, o którym mowa, także w znacznej mierze dla szeroko pojętej popkultury wyłożył, a raczej wykuł ciężką pracą!, solidny kamień węgielny pod rozwój i ewolucję horrorowo-thrillerkowych treści dla najrozmaitszych form to przekazujących: od filmu, serialu, komiksu, przez gry planszowe i video a na słuchowiskach kończywszy. Inaczej mówiąc: ten jego wkład jest tu praktycznie bezcenny. Choć był trudnym człowiekiem, o niełatwym charakterze, był w stanie zjednać do siebie ludzi poprzez to, co i jak tworzył. Napisał historię tym jak bardzo odważnie i intuicyjnie, jakby przelewał na swoje twory najgorsze wizje, koszmary i lęki… jakby był w stanie stworzyć materię tego rodzaju treści w horrorze, która całą swoją niezwykłością, niby neutralnością z początku podczas zaczynania lektury, a tym przejawem wpływu strachu i lęku podczas wchłaniania jej dalszych etapów, zmieniał spojrzenie każdego czytającego na to czym jest lęk i inne negatywne siły, które odbiorca doświadcza podczas czytania danego dzieła Lovecrafta. ,,Spojrzenie”, które, co dziwnie zabrzmi: dostosowuje się do każdego, dosłownie sądzę każdego, kto weźmie w ręce cokolwiek z tworów tego pisarza, fluktuując do finalnej formy strachu i lęku dostosowanego właśnie do niego. I to jest chyba ten ,,uniwersalizm” w pojęciu tej prawie że idealnej powieści, komiksu, nowelki graficznej, filmu, które opowiadane gatunkiem horroru straszą – choć dość ogólnikowe i jakby spłycone słowo – ot, wpływają rodzajem ,,negatywnych sił narracyjnych na każdego odbiorcę. Na pewno trudno jest wskazać ten jeden wybitny, najlepszy, najbardziej ,,strachogenny” utwór z całego dorobku Lovecrafta. Dla jednych może to być ,,Kopiec”, dla innych ,,Droga do szaleństwa” a znowu dla tych najbardziej oczarowanych tym jak na nich Lovecraft wpłynął jest ,,Zew Cthulhu”. Nasz mistrz otwiera ku nam bramy - wrota dla pradawnych mar, niecnych nieznanych sił, dziwnych obłych istoto, czegoś niematerialnego i nienazwanego, co z przyjemnością ,,wprasza się” do jego pisarstwa, prowadzi go w fabułach jego dzieł, jest z nim do końca, do końca jest również z czytelnikiem. H. P. Lovecraft otwiera umysły odbiorcy swoich dzieł, i to jest w nim fenomenalne, na bardzo intuicyjny, nadnaturalnie niespokojny, suspensowy, dziwnie atakujący, oschły i nawet surowy sposób budowania atmosfery grozy, gdzie to ,,zło”, co tak uniwersalnie w jego twórczości ma ,,straszyć!”, przesiąka do czytelnika, zabarwia emocje i nastrój stylem poruszającego wewnętrzne struny bezpieczeństwa prywatnego Ja u doświadczającego jego dzieł ochotnika. Ów pisarz będzie obecny zawsze, nawet w swoich własnych adaptacjach, których to mamy w popkulturze całe multum. Jednym z takowych tytułów, które przenoszą styl pisania Lovecrafta, zamysły fabuły i sposób jego ujęcia gatunku grozy i tego ,,strachogennego uniwersalnego oddziaływania na odbiorcę”, z którego tak jest znany, jest niespodziewanie… manga! Tak, japoński komiks o tytule – i to nie jedyny, bo w tak nazwanym cyklu tworzy się swego rodzaju MiniVersum! - ,,H. P. Lovecraft. Ogar i inne opowiadania” autorstwa Tanabe Gou, zdziałał wiele dla ponownego odciśnięcia lovecraftowskiej stylówy w realiach książkowo-komiksowego horroru. Przymierzając się do tej mangi nie oczekiwałem wiele; Lovecrafta adaptuje się trudno, trzeba to zrobić intuicyjnie i drobiazgowo – ,,Ogar” mnie nie zawiódł, zrobił wręcz coś przeciwnego. Oczarował mnie, przeraził, zafascynował – rzecz jasna nie tak jak to robiły to liczne dzieła pisarza, o którym mowa – z dozą ,,tego czegoś”, że chce się jeszcze więcej i więcej z mangi tego cyklu. Zapamiętajmy ,,Mangowego Lovecrafta”, bo tak nazywa się cykl japońskich komiksów, do których należy omawiany niniejszym ,,Ogar i inne opowiadania” Gou. Wydany w Polsce przez ,,Studio JG” zajmuje ciche miejsce, na półeczce, w kąciku, w sam raz dla koneserów odpowiednio zrealizowanego graficznego horroru, który ma w sobie ten trudny w odbiorze uniwersalny charakter ,,strachogenności”. Zresztą sam ,,Ogar” to wydanie dość specyficzne, jak na mangę średnio objętościowe – do 180 stron. Wymaga cierpliwości, bo to nie akcyjniak, który przerzuci się z prawej do lewej w pół godziny i manga przeczytana. Nie!... Każda plansza, każdy kadr z każdej strony, z każdego z trzech graficznych opowiadań tomu powinno się doświadczać, jakby to były historie, które wydarzyły się naprawdę, ale zatrzymane w ,,akcie tragedii”, która przytrafiła się określonym ludziom, w tajemniczych i niewyjaśnionych okolicznościach, z nie do końca ,,czytelnym” zakończeniem takich wypadków; jakby były to wydarzenia, które wstrząsnęły całym światem i zostały zamknięte w jakieś zakazanej księdze, spisane w formie przeklętego rysunkowego manuskryptu, których Ty teraz doświadczasz, bo masz tą niekłamaną chorą przyjemność trzymać w rękach jeden z ostatnich jego egzemplarzy. Czy to w tytułowym ,,Ogarze”, czy w ,,Świątyni” – pierwszym, cholernie intrygującym łączącym historyczne realia wojenne z czymś głęboko niezbadanym, czymś umykającym cywilizacji, opowiadaniu z tomu, czy w ostatnim, ,,Zapomnianym Mieście” – w tych trzech kompletnie zaskakujących (bo takie ,,to było dobre, no ale urwał!”, tak poruszające w człowieku to intymne, bo własne i tak istotne dla każdego z nas poczucie niebezpieczeństwa, ogarniającej trwogi, lęku i psychicznej męczarni związanej ze strachem i przerażeniem, że aż nie da się tego ,,czytelniczo i po ludzku!" pojąć) tworach dostaliśmy chyba więcej niż tego można było po Gou oczekiwać, i chyba dużo więcej niż oczekiwałby sam Lovecraft, i to po innych artystach, którzy interpretują to, co on sam tak z oddaniem i w odpowiednim klimacie dał Światu. Mamy do czynienia z około 180-stronicym rysunkiem, z całego tomu, który przypomina średniowieczne czarno-białe ryciny, tylko że o wiele bardziej wyraźniejsze, dokładniejsze, głębsze w przekazaniu odpowiednio silnych emocji i nutki suspensu z sosem tajemnicy na dokładkę – ryciny, które w przypadku zbioru ,,Ogar” Tanabe Gou jakby były kreślone ręką artysty ,,zakontraktowanego” piekielnym paktem z przedwiecznym, przebudzonym pochłaniającym zmysły złem. Trudno tu mówić o negatywnym czy pozytywnym finale każdej z trzech historii – teoretycznie można intuicyjnie sobie to dopowiedzieć, można wcielić się w bohaterów, którzy doznali czegoś, coś, co ciężko opisać, i spróbować samemu zamknąć dane wydarzenia. Żadne z opowiadań nie góruje nad resztą – są określoną historią, ale nie do końca spójną: bardziej tajemniczą, zatrważającą, wprawiającą w stan dziwnych emocji... w stan lovecraftowskiego lęku!

To już drugi tom „Gry w Króla”, który miałam przyjemność czytać. Jak sami już się domyślacie, po mojej opinii pierwszego tomu, byłam zachwycona tym tytułem. Ale jak wiadomo, początki zawsze są najlepsze, przynajmniej jeśli chodzi o książki, kontynuacje mają tendencję do rozczarowywania czytelnika. I choć w mandze z takim czymś się jeszcze nie spotkałam, zawsze pozostaje pewna obawa, że może tak się zdarzyć... tak wiem, jestem pesymistką. Z drugiej strony, zbyt długo siedzę w tym wszystkim, żeby nie mieć żadnych wątpliwości. Jak myślicie, moje obiekcje się potwierdziły? Król zaskoczył wszystkich. Na dziesięć minut przed północą oznajmił, że zadanie wykona przyjaciel Nobuakiego... Co zrobi Nobuaki, by go uratować? Czwórka uczniów klasy 1B zginęła. Król pokazał, że nie toleruje sprzeciwu wobec jego rozkazów. Teraz w obliczu śmierci staje Naoya. Jego zadanie wydaje się niewykonalne, ale czy na pewno takie jest? W ciągu dziesięciu minut musi odbyć stosunek płciowy, inaczej spłonie żywcem! Nobuaki za wszelką cenę chce uratować przyjaciela… Przed nimi najcięższa próba, która pokaże, jak silna jest ich przyjaźń i czy przetrwa ona wszystko… No tak, niby wszystko fajnie, niby wiedziałam, że tak to się skończy, ale jednak czuje się zawiedziona. Pozostał pewien niesmak i niedosyt. Analizując to zadanie, znalazłam kilka innych rozwiązań, które w miarę mogłyby zaskoczyć czytelnika, a jednak sięgnięto po te najprostsze, nad czym bardzo ubolewam. Może się czepiam, ale całościowo to naprawdę słabo wypada. Mało dramaturgii w tym wszystkim. I nawet kolejne zadanie „Króla” nie potrafiło odmienić tej spadkowej tendencji. Choć w pewnym momencie myślałam, że jednak fabuła wróci na ten odpowiedni tor. „Ja nie chcę umierać, nie chcę… ale zdradzenie was jest dla mnie gorsze od śmierci!!!” Naoya Hashimoto jest najlepszym przyjacielem Nobuakiego, mimo tego, że jego życiu zagraża duże niebezpieczeństwo, woli śmierć niż rozwiązanie proponowane przez kolegę. Nie chce narażać ich przyjaźni, co może utwierdzić nas w przekonaniu, że mimo wszystko posiada jakiekolwiek resztki godności osobistej i system własnych wartości. Większość pewnie zachowałaby się całkowicie inaczej… mało kto, zdobyłby się na takie poświęcenie. Minusy fabuły mogłabym wam wymieniać bez końca… jednak równałoby się to z licznymi spoilerami, dlatego nie będę się w ten temat bardziej zagłębiać niż to konieczne. Według mnie cała postawa tej trójki była dziwna, lekko przesadzona, przez co powstało dla mnie dużo sprzeczności logicznych. Najgorzej jest w przypadku dziewczyny Nobuakiego, bo ona w sumie była zbyt cicha, jak na to wszystko, zbyt spokojna w porównaniu do swoich dwóch towarzyszy. Ale dobra, zostawmy już ten temat. Przechodząc do kolejnego zadania, pojawił się pierwszy pomysł na odkrycie tożsamości „Króla”. Banalny w swej prostocie. Możliwe, że najgłupszy, na jaki można było wpaść. Ale przynajmniej, popchało to jakoś fabułę do przodu. W końcu trzeba się jakoś dowiedzieć, kim on jest. Jednak w tym przypadku ryzyko, było według mnie zbyt duże. Przejdźmy teraz do tych przyjemniejszych rzeczy, a są nimi rysunki i kolejna przepiękna okładka (tak wiem, będę się smażyć w piekle za ocenianie poprzez okładkę, ale nic na to nie poradzę, że jestem wzrokowcem). To one są największym atutem tej mangi. Proste, wyraziste, idealnie odwzorowują emocje, które przeżywają bohaterzy. Umilają nam czas spędzony z tym tytułem i mam nadzieję, że chociaż na nich się nie zawiodę w następnych częściach. Moje oczekiwania spadły do zera, boje się, że samo zakończenie tej serii, będzie czymś, co kompletnie mnie rozczaruje, a takie słuchy do mnie doszły, że tak może być. Może za bardzo wybiegam w przyszłość, ale chyba sami rozumiecie, że mam prawo mieć pewne obawy. Mam tylko cichutką nadzieję, że to tylko złośliwa „klątwa drugiego tomu”. Bardzo często występuje takie zjawisko w książkach, ale czy tę samą regułkę mogę podpisać pod mangi? Nie wiem, aż tylu japońskich komiksów nie przeczytałam, bym mogła stwierdzić, czy to też tam występuje. Oby tak było… Moja ocena: 6/10

Saitama przywdziewa swoje żółte wdzianko i rozwala potwory. Problem jest tylko taki, że nikt mu za ratunek nie dziękuje. A Saitama chciałby mieć poklask. Dopiero Genos, którego poznaje podczas jednej z walk uświadamia mu, że aby być pełnoprawnym superbohaterem, musi zostać wpisany do rejestru. A żeby tak się stało, musi podejść do egzaminu. Jaką ocenę dostanie nasz łysy bohater? Historia się rozkręca, pojawiają się nowi bohaterowie i złoczyńcy. Robi się coraz ciekawiej ;)

Ta manga to kryminał z dawką fantasy w jednym. Serię samobójstw, poprzedzonych zobaczeniem przez ofiarę napisu TWOJE ŻYCIE TO PORAŻKA ZRESETUJ, łączy miejsce zamieszkania na osiedlu Asamigawa. Dodatkowo biorą Oni udział w grze DYSTOPIA, gdzie świat rzeczywisty miesza się z wirtualnym. Rozwiązania zagadki i odnalezienia sprawcy podejmuje się żona jednej z ofiar Hitomi Shinohara, której pomaga przysłany przez policję Shunsuke Kitajima. Jak to w kryminałach bywa istotny jest wątek zemsty przez tajemniczego twórcę gry, tzw MG. Jak ta historia się zakończy - przeczytajcie a się dowiecie. TatArek

Manga przedstawia, ciekawą, całkiem wartościową historię w miejscami dość kontrowersyjny sposób. Główny bohater, Shougo, przez niepohamowaną agresję na widok przejawów miłości, trafia do zakładu psychiatrycznego, gdzie zaczyna się jego właściwa historia. Poznajemy jego przeszłość - co go ukształtowało, a także karę którą ponosi za swe nastawienie i afektywne zabijanie zakochanych zwierząt. Tak jak historia jest w stanie zaciekawić, tak mnie osobiście kreska w tej mandze strasznie zniechęcała. Jest ona stara i bardzo charakterystyczna, no ale czasem warto się przełamać. W tym wypadku na okładce wyraźnie widać z czym mamy do czynienia.

Ależ to było dobre! Inna seria tego pana, a mianowicie ,,Hellsing" kompletnie nie przypadła mi do gustu, lecz ,,Drifters" jest świetne! Manga opowiada o dryfujących bohaterach, którzy trafiają do alternatywnego świata i w nim podejmują dalszą walkę. Całe spektrum nawiązań historycznych jest genialne. Oby więcej takich perełek pojawiało się na naszym rynku! :)

Genialnie brudna historia, z pełnokrwistymi postaciami. Miasto pełne prostytucji, gangów, przekupionych gliniarzy i pokręconych osobowości jakie tylko mogły wyrosnąć na poharatanych przemocą ulicach. Tytuł "Gangsta" tak pięknie oddaje tu klimat. Nasi główni bohaterowie, dwóch dorosłych mężczyzn z tzw. "przeszłością", to twardziele, których wzywa się gdy potrzeba posprzątać paru nieciekawych typów lub wynajmuje do nieciekawych i nieczystych zadań. Ale to w końcu Specjaliści ;) choć nawet im zdarza się mocno oberwać. W pierwszym i drugim tomie poznajemy ich oraz kilka ważniejszych, pobocznych postaci. Towarzyszymy im w codziennej 'rutynie", a wszystko przesiąknięte jest brutalną i surową atmosferą. Po zachwycie anime manga trzyma mnie w nim nadal i muszę jak najszybciej nadrobić pozostałe tomy. Noi Nico <3 - kto oglądał lub czytał te zrozumie :D a kto nie niech biegnie nadrabiać.

Manga stanowi moim zdaniem bardzo udane połączenie dużej ilości akcji i sytuacyjnego humoru. Mamy tu motywy dobrze znane z superbohaterskich komiksów, w których główny bohater skupia się na pokonywaniu złoli i obronie mieszkańców. Saitama był zwykłym gościem, który marzył o tym, żeby zostać superbohaterem. Jest bezrobotny, więc czas ma i postanawia go przeznaczyć na morderczy trening. Tak się napocił, tak się namęczył, że aż wyłysiał. Zyskał jednak dużą moc, dzięki której z łatwością pokonuje potwory atakujące jego miasto.

Junji Ito jest najbardziej znanych z mangowych horrorów takich jak „Uzumaki” czy „Tomie”. Jednakże w omawianym tytule postanowił w humorystyczny sposób przedstawić własne doświadczenia z opieki nad kotami. Jak to wyszło? Junji Ito razem z małżonką przeprowadzają się do nowego domu. Szybko wprowadza się też Czwórcio, kot teściów mangaki oraz spokojny Szóstek. Życie z dwoma futrzakami nie będzie łatwe. Autor łączy tutaj horror z komedią. Bohater ma często koszmarne wizje dotyczące kotów, które często obracają się w żart. Przy tym też pojawia się szereg bardzo trafnych obserwacji dotyczących kotów. Kreska tu zastosowana jest dobrze znana z jego historii grozy. Tutaj jej zastosowanie stanowi często kontrast do opowiadanej historii, co tworzy niesamowity klimat. Przy tym też w dalszym ciągu zdarzają się tu pewne koszmarne wizje, w których autor stosuje deformacje ciała. W tomie jest też trochę dodatków. Składają się na nie wywiad z autorem, galeria zdjęć kotów oraz krótkie opowiadanie przedstawiające epizod z życia kotów. Tom ten stanowi bardzo przyjemną lekturę pokazujące, ze Junji Ito jest bardzo zróżnicowanym twórcą. Polecam miłośnikom grozy i kotów.

Nie macie pojęcia jak się cieszyłem, gdy pierwsze wydanie „Abary” zostało zapowiedziane w jakimś 2014 roku. Toż to autor BLAME!, jednej z najsłynniejszych i najoryginalniejszych mang, pierwszy raz na naszym rynku! Wtedy ambitniejsze mangi dopiero nieśmiało się u nas pojawiały, byliśmy przed mangowym boomem i tego typu zapowiedzi były jak spełnienie marzeń. I manga mnie wtedy zachwyciła, bardziej nawet niż przeczytany później BLAME! czy Rycerze Sidonii. I podtrzymuję tę opinię - jest wspaniała. O co tu chodzi? Szczerze mówiąc, nie do końca wiadomo. Mamy ponure dość miasto przyszłości, nad którym górują tajemnicze, monumentalne bryły. Mamy bohatera, który potrafi wykształcić pancerz przemieniający go w PIĘKNEGO, czarnego potwora. Mamy też innych, przemieniających się w białe potwory. Białe potwory chcą zniszczyć te potężne bryły, czarne próbują je powstrzymać. Uwielbiam historie, których do końca nie rozumiem. Oczywiście, istnieją komiksy źle napisane. Z chaotyczną narracją, które gubią czytelnika, jednocześnie oczekując od niego że się we wszystkim połapie. Na szczęście Abara tego nie oczekuje. Rzuca skrawki worldbuildingu, sugeruje, prowadzi dynamiczną intrygę z której frajda nie wynika z rozumienia przyczyn i konsekwencji, ale z obserwacji tych konkretnych wydarzeń i z tonięcia w tym konkretnym klimacie. Tsutomu Nihei jest niesamowitym rysownikiem i twórcą światów. Widać w jego kresce jego architektoniczną przeszłość, potrafi tworzyć majestatyczne i monumentalne struktury i przestrzenie. Klimat, kreska, projekty potworów, enigmatyczny worldbuilding, monumentalność. I odrobina makabry. Bardzo mnie to wciąga i bardzo mi siedzi. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

„Nie starzeję się, nie muszę też spać ani jeść. Bo już jestem martwa” Im dłużej zajmuję się mangami, tym wyraźniej zauważam, jak trudno czasem ocenić, do jakiego gatunku w zasadzie należy dana pozycja. Niekiedy coś wydaje się horrorem, a po otwarciu okazuje się, że trochę nie do końca tak jest. Problem tego typu miałam w przypadku jednotomówki Waneko pod tytułem „Acony” (historia ta pierwotnie została wydana w trzech tomach pomiędzy 2009, a 2010 rokiem). Stworzona przez Kei Toume opowieść zawiera wprawdzie drobne elementy grozy, jednak skupia się głównie na komedii. Przeprowadzki z reguły nie są szczególnie przyjemne – szczególnie te wymuszone życiowymi zawirowaniami. Motomi Utsuki przenosi się do dziadka, gdy jego matka podejmuje się zagranicznej pracy wymagającej ciągłych zmian miejsca pobytu. Trzynastolatek od początku swojego przyjazdu zauważa dziwne i niezwykłe zjawiska związane z kilkudziesięcioletnim budynkiem. Zdaje się on żyć, przyciągać niezwykłych lokatorów, a także powodować paranormalne zjawiska w swojej okolicy. Chłopiec prędko poznaje Acony, swą rówieśniczkę, która twierdzi, że tak naprawdę jest martwa… Znajomość ta wciąga Motomiego w świat pełen niebywałych ludzi, duchów i zmiennokształtnych istot. Opowieść składa się z ponad pięciuset stron nieustannie przeplatających się perypetii bohaterów. Każda wprowadzana postać wnosi swą obecnością zupełnie nowe gagi, a im dalej, tym więcej humoru. Wprawdzie da się wyróżnić pewien główny wątek, jednak szczerze powiedziawszy… fabuła tak naprawdę dąży donikąd. Liczą się tylko coraz to nowsze przygody w nawiedzonej rezydencji. Ot takie „okruchy życia”, które mają być niezobowiązującą lekturą. Manga nie sili się na zmuszanie do żadnych przemyśleń, zapewnia wyłącznie rozrywkę. W pewien sposób może nasunąć również skojarzenie z „Rodziną Addamsów”, lecz niezaprzeczalnie autorka rzadziej i mniej odważnie sięga po elementy grozy niż historia najsłynniejszej gotyckiej rodziny. Między innymi z tego powodu przygody Acony zdecydowanie nadają się dla młodzieży, którą może zafascynować pokraczny świat pełen fantastycznych istot. Wykorzystana kreska jest przyjemna dla oka, bohaterowie silnie przyciągają uwagę swymi nieszablonowymi projektami postaci (Aozaemon Numata wprost skradł moje serce!). Niektóre plansze w ciekawy sposób bawią się przestrzenią, całkowicie zmieniając jej wymiary, co zdecydowanie urozmaica dość jednolitą scenerię budynku. Zdziwiła mnie bardzo liczba kolorowych ilustracji! Jest ich ponad dwadzieścia i to raczej rekord w mojej dotychczasowej przygodzie z japońskimi komiksami. Nie czuję za to zadowolona z okładki kryjącej się pod obwolutą… Wypada ona zupełnie nieciekawie w porównaniu z kolorową „nakładką”. Nie znajduję się w szczególnie korzystnej pozycji, by ocenić tę mangę. „Acony” to dobra pozycja, jednak zupełnie nie należę do grupy docelowej, do której jest ona kierowana. Sprawę pogarsza fakt, że jednak szukałam horroru lub przynajmniej odrobinę mrocznej komedii z mocno zaakcentowanymi elementami grozy. Dostałam zabawną opowieść, fakt. Jednak duchy czy jakiekolwiek okołofantastyczne elementy są tu wyłącznie tłem kolejnych zwariowanych przygód, przez co czuję delikatny zawód. Mimo tego przyznaję jej ocenę 6/10 – przy czym, gdybym była trochę młodsza lub gustowała w innych gatunkach… Najpewniej odebrałabym ją zupełnie inaczej i po prostu lepiej.

Zombie z podziemi atakują. Prace Tetsuya Tsutsui bez chwili wahania wrzuciłbym do wora z napisem "ponadprzeciętne". Bardzo lubię sposób w jaki prowadzi historie, oraz jego umiejętność balansowania na granicy rzeczywistości. Co ciekawe, praktycznie w każdej czuć smrodek hollywoodzkiego kina. Nie mam na myśli nic złego, po prostu łatwo dostrzec skąd czerpał inspiracje. Rozpisałem się o Panu Tsutsui, bo Manhole nie ma wiele do zaoferowania. Dobrze się czyta, chociaż myślę że autora stać było na więcej. Tutaj właśnie wychodzi poza wspomnianą cienką granicę, bo już pierwsze kartki pokazują nam, że będziemy mieli do czynienia z zombie. A z tą tematyką jest jeden problem- baardzo rzadko zdarzają się świetne zakończenia i Manhole nie jest wyjątkiem. Tu jednak odnoszę wrażenie, jakby autor miał tego świadomość. Dlatego cieszy mnie, że historia skupia się na dwójce detektywów badających sprawę i dostajemy przyzwoity kryminałek, ze słabym zakończeniem. Kreska mangaki jest przyjemna, czasem panuje na kadrach chaos, w pozytywnym tego słowa znaczeniu, ładnie też oddaje w rysunkach dynamikę. Jeśli komuś podobały się brutalne rysunki w innych mangach spod jego ręki, zapewniam, że nie będzie zawiedziony.