Focusing. Mądrość ciała. Przewodnik po emocjonalnym uzdrawianiu siebie

Ciężko jest ocenić tą książkę. Dr David Berceli w sposób zwięzły i przede wszystkim łatwy do przyswojenia opisuje zagadnienia związane z traumą. Sporo różnego rodzaju filmów instruktażowych oglądałam o metodzie TRE, czasem nawet sięgam po nią, by pozbywać się z ciała nadmiaru stresu. Samą metodę polecam całym sercem każdemu. Po książkę sięgnęłam po to, by dowiedzieć się czegoś więcej o tej metodzie. By poznać ją jakby od środka. Dla kogoś, kto interesuje się tematem, treść będzie bardzo wartościowa. Jest tu sporo o stresie pourazowym, o traumach, o zależności ciało-umysł, umysł-ciało. A uświadomienie sobie, jak ważnym jest dbanie o własne ciało i emocje to dla mnie podstawa w dzisiejszych czasach. Książka krótka, bardzo zwięzła, składająca się z wielu krótkich rozdziałów. Każdy rozdział zakończony zwięzłymi podsumowaniami. Czyta się ją szybko. Zabrakło mi jednak w niej dogłębnego opisu samych ćwiczeń TRE (właśnie z ich powodu sięgnęłam po tą książkę chcąc poszerzyć swoją wiedzę na ten temat), a to przecież przede wszystkim dzięki nim autor książki wyprowadza ludzi z traum.

Kolejna książka Aleksandra Lovena którą miałam możliwość przeczytać ale nie tak pozytywna, jak mógłby wskazywać tytuł. W bardzo dużej mierze traktuje o zdarzeniach w życiu, które odbierają radość, a powodują smutek i złość, której już nie jest tak łatwo się pozbyć. Zdarzenia te często mają miejsce w dzieciństwie i w ogromnej mierze wpływają na dorosłe życie człowieka.

Autor opisuje, w jaki sposób struktura wewnętrznego dziecka oddziałuje na życie dorosłego, w jaki sposób (jakimi drogami) dochodzą do głosu niezaspokojone potrzeby z przeszłości i w jaki sposób można zaopiekować się tą sferą. Podaje też cechy Dziecka i kontrastuje je z cechami Dorosłego i uczy wykorzystywać pełnię naszego ludzkiego potencjału. Wskazuje sposób budowania dobrych zasobów. Zapewnia, że to my kreślimy historię naszego życia, po naszej stronie leży też interpretacja naszej przeszłości. Ciekawe.

siążka porusza temat zdrowia i duchowości w sposób, który łączy te dwa obszary, wskazując na ich nierozerwalną więź. Autor zwraca uwagę na fakt, że współczesna medycyna, choć potrafi leczyć objawy wielu schorzeń, pozostaje bezradna wobec ich głębszych, pierwotnych przyczyn. W poszukiwaniach źródeł chorób medycyna często nie bierze pod uwagę aspektu duchowego, który – jak wskazuje autor – odgrywa kluczową rolę w funkcjonowaniu ludzkiego organizmu. Oddychanie, poruszanie się, odżywianie czy seksualność, te podstawowe funkcje życiowe, są w dużej mierze związane z naszą duchowością. To, co nazywamy „boskim duchem” działa w naszym ciele, tworząc jedność między sferą materialną a duchową. Autor podkreśla, że zdrowie to stan świętości, kompletności, w którym nasza cielesność i duchowość współdziałają. Kiedy jesteśmy zdrowi, przejawiamy to we wdzięku ruchów, w blasku naszej cielesnej energii i w żywotności. Z kolei „przygaszenie” tej energii, sztywność i toporność ruchów mogą być pierwszymi objawami poważnej choroby, wskazując na brak tej harmonii między ciałem a duchem. Książka zachęca do głębszego spojrzenia na zdrowie i życie, traktując je jako całość, w której duchowość ma nieocenioną rolę. To propozycja zrozumienia zdrowia jako harmonii między tym, co cielesne i duchowe, oraz przypomnienie, że nasza kondycja fizyczna często jest odbiciem naszej wewnętrznej, duchowej równowagi.

Książkę zdecydowanie polecam, bo oprócz ciekawej teorii ma też praktykę medytacji – medytacji, zupełnie innej niż sobie wyobrażałem, bardziej ludzkiej, przyziemnej i zupełnie dostępnej dla każdej osoby. Medytację w tej książce widzę jako sposób/praktykę myślenia, obserwowania swoich myśli i kierowania skupieniem w umyśle na tym, na czym nam zależy, nie ukrywając niczego, ale też nie poświęcając zbyt wiele czasu i energii na to, co nam nie służy. Chodzi o świadome decydowanie o tym, na których myślach się skupiamy. Książkę czytałem dość długo – mając wiele wielokrotne przerwy w powrocie do lektury. Trochę, by przetrawić treść, trochę z obawy przed tym czy może kolejne strony będą dotyczyły zbyt głębokich treści, trochę przy ćwiczeniach, by może nie czytać dalej, póki nie zrobię ćwiczeń – ostatecznie ćwiczenia próbuję wykonywać w trakcie czytania i nie rozstanę się z książką po skończonej lekturze, właśnie po to, by móc stale wracać do zalecanych ćwiczeń. Ostatecznie stwierdzam raczej, że moje obawy były bezzasadne, a to czy kolejna strona będzie „zbyt mocna” to w gruncie rzeczy jest bardzo indywidualne, to od nas zależy co nam przyjdzie akurat do głowy i na czym konkretnie się skupimy. Czy możemy nauczyć się by ze złości i smutku czerpać impuls do działania w kierunku poprawy stanu rzeczy naszego i innych? Zauważyć ból, odczuć go, zrozumieć jego przyczynę, wymyślić sposób zmniejszenia bólu i zapobiegania mu w przyszłości, czerpać radość z nadziei na poprawę sytuacji. Akceptować swoje uczucia i emocje, pomyśleć skąd się biorą, co jest ich źródłem, pozwolić im być, niech trwają, widocznie potrzebujemy, żeby były. Zaakceptować, że coś przeżywamy i pozwolić temu być, jednocześnie wracać uwagą do tego, co akurat w danym momencie jest dla nas najważniejsze – tu i teraz. Być tu i teraz, mieć świadomość tego co jest we mnie i dookoła mnie. Na przeciwległym biegunie od “muszę” i “odpocznę po śmierci/na emeryturze”, od ciągłego działania; “Nic nie robię, donikąd nie idę, niczego nie zdobywam” W książce jest mowa o tym jak podchodzimy do faktów z naszego życia czy z łagodnością i akceptacją, czy sprzeciwiamy się faktom i walczymy z nimi powodując w sobie wzrost napięcia, stresu i bólu (bo faktów nie zmienimy naszą szamotaniną psychiczną czy emocjonalną). To kojarzy mi się z podejściem stoickim, gdzie też mowa jest o tym, że to nie jakieś trudne zdarzenie jest naszym problemem, ale nasze podejście do tego co się dzieje. Problem mamy wtedy, gdy nie jesteśmy w stanie zaakceptować tego co się stało. Słowa w stylu „muszę” czy „powinienem” wpędzają nas na drogę cierpienia, rozczarowania, gdy nie uda nam się osiągnąć celu. „[…] kluczowe okazuje się raczej, jak staramy się zdobyć to, co chcemy, i jak reagujemy, kiedy nie możemy tego uzyskać.” „Budda twierdził, że ze względu na ogromną determinację, by dążyć do przyjemności i unikać bólu, jesteśmy podatni na destrukcyjne emocje chciwości i nienawiści, a pod wpływem tych emocji możemy spowodować ogromne cierpienie innych żyjących istot. Na przykład sposó wytwarzania przez nas żywności powoduje obecnie cierpienie miliardów zwierząt, z którymi dzielimy naszą planetę. […] im bardziej koncentrujemy się na samych sobie, starając się unikać bólu i zabiegając o przyjemności, tym bardziej podporządkowujemy się chciwości i przestajemy się dzielić […]” Kiedy nadmiernie identyfikujemy się z jakimiś wartościami, które są w nas z naszego wyboru lub przyswoiliśmy w trakcie swojego życia, może to prowadzić do konfliktów wewnętrznych i zewnętrznych. Czujemy się zobowiązani do obrony tychże wartości, przez co możemy stać się agresywni albo podatni na depresję. „Jeśli utożsamianie się ze szczupłą i atrakcyjną sylwetką stanowi podstawową wartość, któa definiuje, kim jesteśmy, to przybranie na wadze zagraża naszemu Ja i może wywołać poczucie wstydu, pogardę dla siebie czy depresję.” I tutaj też mamy parafrazę „jesteśmy tym czym się karmisz”; we fragmencie książki autorzy proszą nas, by przywołać w myślach wspomnienie radości, sytuacji, gdy się śmiejemy i obserwacji co dzieje się w nas i z naszym ciałem. A po chwili autorzy proszą nas o coś przeciwnego – przywołanie sytuacji trudnej i bolesnej. Tym razem nasze odczucia w ciele i umyśle będą inne. Na bazie tego autorzy tłumaczą moc uważności – tego na czym koncentrujemy swoją uwagę, na których myślach się skupiamy. W książce są też fragmenty, gdy mowa jest o tym, że to jak żyjemy, jak się zachowujemy, jak myślimy w dużej mierze nie zależy od nas i nie powinniśmy siebie w tym względzie krytykować. Kształtują nas osoby w naszym otoczeniu od najwcześniejszych lat, kultura także ma wpływ. Dobrze jest zauważać to jak się zachowujemy i brać odpowiedzialność za to, żeby pracować nad poprawą. Chciejmy widzieć i chciejmy pracować nad sobą.

Mam z nią problem, przede wszystkim przez fakt opisywania przez 220 stron przypadków swoich pacjentów i poświęcenie na praktykę i ćwiczenia o których mowa w pierwszej części dokładnie 33 stron. Dla pospolitego czytelnika nie będącego terapeutą to trochę lanie wody. Z drugiej strony przypadki są opisane bardzo lakoniczne więc dla specjalistów trochę zbyt powierzchownie. Zastanawiam się dla kogo napisał tą książkę Rosenberg. Wydaje mi się że chciał dla wszystkich a wyszło jak wyszło. Pierwsza część powinna być zdecydowanie skrócona a większą uwage autor powinien zwrócić na część praktyczną. Niemniej ćwiczenia sa opatzone dobrym objaśnieniem z dodatkowymi zdjęciami więc każdy sobie poradzi z ich wykonaniem.

Przemykamy przez życie, biegniemy, nie zatrzymujemy się, chyba że coś nas zatrzyma. A gdyby tak zatrzymać się samemu i zacząć praktykować uważność każdego jednego dnia. Nie wtedy, kiedy okaże się, że od lekarza dostaliśmy „wyrok”. Nie wtedy, kiedy zmuszeni zostaniemy do przemyślenia własnych dokonań. Sami z siebie i dla siebie się zatrzymajmy. „Życie upływa nam na odfajkowywaniu kolejnych pozycji z listy spraw do załatwienia, po czym wyczerpani padamy na łóżko tylko po to, by nazajutrz rano znów wprząc się w kołowrót działania.” Cała recenzja tutaj: https://milionyliter.blogspot.com/2026/01/jon-kabat-zinn-praktyka-uwaznosci-dla.html

Umysł ponad nastrojem. Ma świetne opinie. Jest bardzo często polecana. Kupiłam na spotkania z psychoterapeutą. Poznałam różne rodzaje myśli i co robić z każdym rodzajem myśli. Trudna do zrozumienia i trudna do zastosowania w życiu codziennym w naszym kraju. Pisana przez zagranicznych autorów i na życie w ich a nie naszym kraju. Nie jestem zadowolona z zakupu.

Mam dosyć mieszane uczucia wobec tej książki, bo gdyby to było moje pierwsze zetknięcie z ACT, to mogłabym się zniechęcić zamiast zachęcić. Książka jest niby dla szerokiego grona odbiorców, ale wyjaśnienia niektórych zagadnień (np. teoria ram relacyjnych w oparciu o przykłady z "gub-gubem") są trochę nieintuicyjne nawet dla mnie, osoby od lat zajmującej się psychologią. Dużym plusem są ciekawe metafory (np. depresja jako przyjazd nielubianej ciotki) i ćwiczenia z mindfulness, nawet takie, których można spróbować nawet nie będąc wielkim miłośnikiem medytacji, np. w czasie spaceru czy posiłku. Rozdział o wartościach i o wyobrażeniu sobie pogrzebu bardzo mi dał do myślenia. Myślę, że jeszcze nieraz wrócę do tej książki.

Książka z tych życiowych, poruszających swoją zawartością. Autor podzielił książkę na wewnętrzne źródła poczucia wartości oraz zewnętrzne. Nie ukrywam, że te wewnętrzne poruszyły mnie bardziej. Wśród sześciu filarów poczucia wartości wyróżnione zostały: praktyka świadomego życia praktyka samoakceptacji praktyka odpowiedzialności za siebie praktyka asertywności praktyka życia celowego. Słowo praktyka oznacza tu dyscyplinę, sposób regularnego postępowania, sposób bycia. Jako ćwiczenia w budowaniu poczucia własnej wartości autor stosuje metodę dokańczania zdań. Większość z tych zdań ma zwiększyć naszą samo świadomość, albo pobudzić nas samych do samo uzdrowienia, do zmiany sposobu postrzegania siebie. Ciekawe było stwierdzenie autora, że tylko psychoterapeuta, który sam odbudowywał swoje poczucie wartości jest w stanie przeprowadzić innych przez ten proces, którego sam doświadczył i zrozumiał. Nathaniel Branden uświadomił mi w tej książce jak bardzo jesteśmy odpowiedzialni za swoje myśli, budowanie szczęścia, życia i samoświadomości. Czy pozwolimy by czyjaś opinia o nas lub decyzja życiowa miała druzgocący wpływ na nas, nasze samopoczucie, szczęście czy przyszłość? To jak zareagujemy w danym momencie często wypływa z naszego poczucia wartości i samoświadomości. Poczucie własnej wartości musimy znaleźć w sobie a nie szukać go w opiniach innych. Miłość męża czy żony nie sprawi, że sam będę kochać siebie. Autor stwierdza, że nie można mieć za wysokiej samo oceny, tak samo jak nie można być zbyt zdrowym. Zdrowe poczucie własnej wartości ułatwia nam podejmowanie życiowych wyzwań i wychodzenie z życiowych problemów. Osoba o niskiej samoocenie bardziej przeżywa porażki i rzadziej stawia sobie ambitne cele lub wyzwania. Często staje się bierna. Na drodze do odbudowania poczucia własnej wartości staje lenistwo i unikanie dyskomfortu. Wysiłek i niewygoda sprzyjają budowaniu naszej siły i tym samym dobrej opinii o sobie. Ciężko streścić 478 stron wiedzy m.in o asertywności, wyznaczaniu celów, niezależności, moralności, życiu z zasadami, czy braku systemu edukacji, który uczyłby ludzi myślenia a nie przystosowywania się do reguł i otoczenia (zabijania kreatywności). Nie ukrywam, że ta książka w wielu aspektach była o mnie. O moim wewnętrznym dziecku, wiecznie pod krytyką z powodu wyglądu, zamkniętym w sobie, cichym, grzecznym, przynoszącym dobre oceny, ale w środku smutnym, samotnym i nie wychylającym się. Kimś kto nie wierzył, że szczęście jeszcze przyjdzie. Lektura rozwinęła moją samoświadomość. Cytaty: "Jeśli nie zasługuję na miłość jest mi trudniej uwierzyć, że ktoś inny mnie pokocha" "Kto nie kocha samego siebie, nie potrafi pokochać innych"

Książkę tę dość długo czytałam - a właściwie podczytywałam. Na początku bardzo mnie zainteresowała, jednak wraz z biegiem stron mój entuzjazm słabł. Nie chcę przez to powiedzieć, że mi się nie podobała, czy że to jest jakaś przeciętna pozycja, tylko że autor nie utrzymał mojej uwagi. Myślę, że winą tej sytuacji jest fakt, że obecnie na rynku mamy sporo książek poruszających podobne tematy. Gdy DROGA RZADZIEJ PRZEMIERZANA ukazała się po raz pierwszy, była pewną nowością, świeżością, czymś czego ludzie potrzebowali nawet o tym nie wiedząc. Teraz autorzy zasypują nas psychologicznymi radami - jak żyć, by żyć dobrze itp. M. Scott Peck przypomina mi trochę fenomen Paulo Coelho, czy Olivera Sacksa. Obaj panowie zaprezentowali coś oryginalnego w konkretnym czasie - coś, co się dobrze czytało i co zaspokajało ludzką ciekawość i potrzebę spojrzenia na życie z innej perspektywy. Uważam, że Sacks i Peck mają oczywiście więcej do powiedzenia niż Coelho... zwłaszcza, że bazują na własnym doświadczeniu i nauce, a nie na cudzym przyprawionym filozoficzną gadką. DROGA RZADZIEJ PRZEMIERZANA, to pozycja, w której znajdziecie bardzo dużo przykładów z gabinetu doktora (Peck jest amerykańskim psychiatrą i neurologiem). To niezwykłe relacje, które mają dobitnie pokazać czytelnikowi, gdzie popełnia błędy, nawet o tym nie wiedząc. Ta książka to RADA, ale taka momentami wstrząsająca, bo prawda czasem boli, mimo to warto właśnie w niej żyć. Nie unikać problemów, tylko je rozwiązywać... a przede wszystkim na początku w ogóle je zauważać i zdiagnozować. Może nie oszalałam na punkcie tej książki, ale ją doceniam. Wiele można z niej wyciągnąć dla siebie. Jedną z ważniejszych prawd, od której zaczyna się cała "zabawa" jest fakt, że ŻYCIE JEST TRUDNE - banał, ale okazuje się, że wcale nie.... życie jest trudne Wydawnictwo Zysk i S-ka egzemplarz recenzencki

Książka polecona mi przez moją terapeutkę. Jako laik miałam chwilami problemy z przyswojeniem naukowej treści, ale warto było podjąć ten wysiłek. Dzięki tej książce wiele zakorzenionych odruchowych reakcji stało się dla mnie bardziej zrozumiałych. W terapii być może bardziej pomocna dla specjalistów niż dla pacjentów, ale czytana i konsultowana na bieżąco z terapeutką też była przydatna. Oprócz zastosowania do własnego przypadku, jest to pozycja ciekawa również poznawczo, cieszę się, że miałam okazję poszerzyć swoją wiedzę z zakresu psychologii.

Książka dokładnie objaśnia mechanizmy traumy, jej objawy i proponuje konkretne kroki niezbędne do jej wyleczenia. Levine wprowadza czytelnika w subtelne, aczkolwiek potężne impulsy, które kształtują nasze reakcje na traumatyczne doświadczenia. Autor zwraca uwagę, że leczenie traumy nie polega jedynie na przetwarzaniu myśli, ale na pracy z ciałem – skupianiu uwagi na fizycznych odczuciach, które mogą prowadzić do uwolnienia zgromadzonego napięcia.

Mam bardzo mieszane uczucia, z jednej strony dużo biologicznych i neuronaukowych podstaw, ale podane jakoś mało strawnie. Napotykamy się na dużo powtórzeń, rzeczywiście styl pisania raz jest bardzo naukowy by za chwilę przeplatać się z żargonem podwórkowym i takowymi porównaniami. Liczyłam na naprawde dobrą pozycję o emocjach z biologiczną otoczką ładnie przekazaną a znalazłam opasłą książkę z sucho podaną wiedzą i przeplataną kiloma przykładami. Plus do tego dwa rozdziały zupełnie niespójne z zagadnieniem tak jak rozdział o prawie.

Jak wiele podobnych książek, to jedna dobra idea rozdmuchana do rozmiaru książki. Nie znaczy to, że nie warto przeczytać. Nawet pomimo chwilami ciężkiego do strawienia przekazu drugorzędnego ("ja to dopiero jestem najlepszym terapeutą; koledzy przysyłają do mnie beznadziejne przypadki, szukają rady; a moi pacjenci! panie! nawet jak specjalnie chcieliby wywrócić terapię do góry nogami, to i tak im pomogę - taki jestem dobry"). A może być i tak, że Jon Frederickson to terapeutyczny supermen. A posągowe postaci zawsze budzą w nas nieufność. Nieistotne. Ważne jest to, że warto zastanowić się nad własnymi kłamstwami. Tymi, które pomagają nam przeżyć kolejny dzień, ale sprawiają, że na koniec takiego dnia można zapytać: "ale co to za życie?".

Książka ta opowiada o drodze autora ku uzdrowieniu z toksycznego wstydu, emocji, która może rujnować życie i działać w sposób podstępny i mroczny. Autor dzieli się swoją osobistą historią, pokazując, jak rozpoznać i przełamać tę głęboko zakorzenioną emocję. Toksyczny wstyd, choć często niewidoczny, ma ogromną moc wpływania na nasze zachowanie i sposób postrzegania siebie. Książka stanowi przewodnik po procesie uzdrawiania, oferując nadzieję i praktyczne wskazówki dla tych, którzy borykają się z tą trudną emocją.

Naprawdę warto, książka uczy nas, języka którym dawno temu przestaliśmy się posługiwać, języka uczyć i emocji, języka zrozumienia, języka bez krytyki i oceniania. Jest to język, którego możemy się jeszcze nauczyć, lecz jest to język trudniejszy od wszystkich które są nam znane. Dzięki temu językowi życie jednostek, czy mas może się zmienić na lepsze. Mąż porozumie się z żoną, córka z matką, syn z ojcem, zakopie się wszystkie waśnie i spory. Naprawdę warto ja spróbowałem i nie żałuję, choć nauka, prawdopodobnie zajmie mi jeszcze dużo czasu. Czytajmy tą książka, uczmy się żyć w zgodzie bez przemocy.

Lubię czytać książki o tematyce poświęconej "szczęściu" i z jednej strony nam ludziom niewiele do tego szczęścia potrzeba, a z drugiej trzeba się nieźle napracować żeby to "szczęście" osiągnąć i utrzymać. Ciekawa pozycja, mogąca pomóc w przeprogramowaniu mózgu w kierunku optymistycznego nastawienia do życia.

Polecam tę pozycję dla osób, które chcą rozpocząć swoją przygodę z treningiem mindfulness. Książka prowadzi krok po kroku przez każdy tydzień uważności. Zawiera wskazówki, ćwiczenia i nagrania, które umożliwiają praktykę mindfulness. Przejście przez cały 8-tygodniowy program wymaga samodyscypliny, ale zdecydowanie warto. Efekty są zauważalne w codziennym życiu.