Fire and Stone: Prometeusz Omega

Wmieszanie w poprzednim tomie Predatorów w całą historię sprawiło, że była to kolejna typowa historia o starciu dwóch drapieżnych ras z ludźmi pośrodku. Można więc się spodziewać, że kolejny tom będzie powtórką z rozrywki. Jednakże postanowiono tu podejść do motywu Predatora trochę inaczej. Grupce ludzi udaje się uciec z pokładu „Greyon Armady”. Jednakże zabiera się z nimi pasażer na gapę czyli Predator. Jego głównym celem jednak wcale nie są ludzie i dojdzie tu do pewnej współpracy. Motyw przymusowej kooperacji nie jest niczym nowym w fikcji. Wystarczy przypomnieć klasyczny film „Ucieczka w kajdanach” z 1958 r. Zresztą nawet w komiksach o Predatorze ten motyw jest już bardzo stary, bo pierwszy raz był zastosowany w... pierwszej miniserii „Alien vs Predator”. Pomimo tego, że jest to jednak ograny motyw, to współpraca Francisa z Predatorem może naprawdę rozbawić. Główny ludzki bohater jest skrajnym egoistą i cwaniakiem. Trafnie komentuje działania Predatora i jest źródłem humoru sytuacyjnego. W pewnym momencie można autentycznie uwierzyć w szorstką męską przyjaźń jaka wytwarza się między bohaterami, z których każdy w normalnych okolicznościach byłby czarnym charakterem. Trochę rozczarowują same starcia bohaterów z kolejnymi zagrożeniami. Walki nie są specjalnie pomysłowe i ograniczają się do prostej szarpaniny. Jeśli weźmie się pod uwagę, z kim bohaterowie muszą zmierzyć się w finale, jest to tym bardziej słabe. Rysunki Chrisa Mooneyhama są bardzo dynamiczne, a mimika twarzy jest bardzo ekspresyjna. Szkoda tylko, że czasami wyraźnie brakuje szczegółów i nie zawsze jest starannie. Szkoda też, że nie było bardziej pomysłowo pod względem wyglądu kosmitów, z którym musiał mierzyć się Predator w przeszłości. Jest to jak na razie najlepszy tom serii. Nie jest może zbyt oryginalny, ale sprawnie korzysta z klasycznych motywów. Bardzo przyjemna zamknięta historia, którą można nawet czytać bez znajomości poprzednich tomów.

OBCY ROZWIJANI NA NOWO W ostatnich latach za sprawą kinowych twórców, którzy powrócili do kontynuowania kultowych obrazów, dwa największe komiksowe uniwersa oparte na filmowych sagach stanęły w obliczu pewnego kryzysu. Rozwijane przez nie od lat wątki nagle przestały być spójne z tym, co trafiło na ekrany, trzeba więc było zacząć tworzyć nowy kanon. I tak „Gwiezdne wojny” oraz „Aliens/Predator” doczekały się restartu swoich serii, bardziej zwartego i złożonego, niż dotychczas. „Fire and Stone” kontynuuje historię obcych dziejącą się między wydarzeniami „Prometeusza” a „Ostatecznym starciem”, skupiając się na krwawej akcji i niebezpieczeństwach. Całość mojej recenzji na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2017/02/06/fire-and-stone-alien-vs-predator-christopher-sebela-ariel-olivetti/

W starciu z morderczymi Obcymi jednym ratunkiem wydaje się ucieczka. Jednak czy w komosie znaleźć można miejsce wolne od krwiożerczych monstrów? Bohaterowie drugiego tomu serii „Fire and Stone” przekonują się, że bezpieczeństwo jest trudno dostępnym dobrem. Akcja „Aliens” rozgrywa się przed wydarzeniami opisanymi w pierwszym tomie serii zatytułowanym Prometeusz. Kolonizatorzy z księżyca LV-426 zamieszkujący kolonię znaną jako Hadley’s Hope padają ofiarą ataku Obcych. Nielicznym udaje się uciec na sąsiedni księżyc LV-223, jednak nawet tam nie mogą zaznać spokoju. Główny bohater komiksu Derrick Russel, specjalista od terramorfowania, stara się zrozumieć naturę czarnej mazi, która zdaje się przyspieszać procesy ewolucyjne na księżycu. Jednocześnie śledzimy losy kolonizatorów, którzy próbują przetrwać we wrogim środowisku. Stworzona przez Chrisa Robertsona historia dobrze wpisuje się w klimat stworzonego przez Ridleya Scotta świata. W „Aliens: Fire and Stone” obserwujemy walkę o przetrwanie grupy kolonizatorów, której członkowie nie mogą osiągnąć porozumienia odnośnie metod, które mają służyć przetrwaniu. Z drugiej strony scenarzysta pokazuje, choć dość pobieżnie, prowadzone przez Derricka badania nad naturą procesów ewolucji ekosystemu na LV-223, na efekty których natrafią bohaterowie poprzedzającego „Aliens” tomu… Więcej na: http://gitararysowane.pl/aliens-fire-and-stone/

ŻYCIE I ŚMIERĆ Z PREDATOREM Seria „Fire and Stone”, która niedawno ukazała się na naszym rynku, stała się jednym z najbardziej cenionych tytułów z uniwersum Obcych i Predatorów. Nic więc dziwnego, że wydawnictwo Scream Comics poszło za ciosem i zaczęło wydawać jej ciąg dalszy „Life and Death”. I dobrze, że tak się stało, bowiem również ta seria przedstawia się znakomicie i dostarcza dużo dobrej rozrywki miłośnikom dwóch kultowych filmowych bestii. Całość recenzji na moim blogu: http://ksiazkarnia.blog.pl/2017/08/23/life-and-death-1-predator-dan-abnett-brian-albert-thies/

Lepsza niż poprzednia część. Powrót postaci takich jak Achab czy Gelb sprawiają, że można się trochę bardziej zaangażować w historię (o ile oczywiście czytało się Fire and Stone). Scenariusz jest lepszy, poznajemy bardziej postaci, przez co zaczyna nam chociaż trochę zależeć na ich dalszych losach. Niestety dla mnie problem są dalej rysunki. Niezbyt realistyczne, nie pasujące do świata Obcych. Postaci też nie sa zbyt wyraziście narysowane, słabo się wyróżniają. Osłabia to również efekt grozy, gdy któraś z postaci umiera...

Od dawna chciałam poznać tę pozycję, tym bardziej, że uwielbiam prequele serii Obcy i bardzo chciałam poczuć w tym komiksie ten sam klimat. Muszę przyznać, że miałam większe oczekiwania i nie do końca zostały one spełnione, ale zostałam pozytywnie zaskoczona kilkoma dodatkami i konceptami stworzonymi specjalnie pod tę serię komiksową (która ma aż 5 części! a myślałam, że tylko tę). Żałuję, że w bibliotece, z której wypożyczam, nie ma kontynuacji serii, bo chętnie bym się dowiedziała co dzieje się dalej, jako iż wciągnęłam się w historię. Bywało chaotycznie, nie zrozumiałam też na pewno wszystkiego, ale jednak pomysł i klimat mocno mnie kupiły, więc mam nadzieję, że uda mi się kiedyś poznać resztę.

Komiks przyzwoity, niezły. Rzeczywiście obie historie utrzymane są w podobnym duchu, obie skupiają się na wierze i wewnętrznych przeżyciach głównych bohaterów. Nie nazwałabym tego głupią rozwałką. Nie po raz pierwszy jednak zauważam, że Scream Comics powinien bardziej przyłożyć się do redagowania tekstu: przecinki i kropki są często nie w tym miejscu, co trzeba - albo nie ma ich wcale. Wydawnictwu w innych komiksach trafiają się jednak gorsze babole.

Przed sięgnięciem po ten tytuł chyba nigdy nie przeczytałem komiksu od początku do końca więc nie bardzo potrafię w pełni obiektywnie go ocenić. Napisać coś konkretnego mogę natomiast o samej historii jako wieloletni fan całego uniwersum. Filmowa czy nie kontynuacja ukazująca losy Newt i Hicksa to z pewnością coś o czym każdy fan obcego marzy, zwłaszcza w postaci spin-offu. Ukazanie wydarzeń z perspektywy już kilkunastoletniej Newt i uczynienie z niej narratorki jako bohaterki z niewyobrażalną traumą i mierzącą się przede wszystkim z samą sobą jest tu bardzo na plus. Podobnie sprawy się mają z kapralem Hicksem, dręczony koszmarami psychiczny wrak człowieka. Według mnie z tej pozycji między bohaterami można stworzyć bardzo silną więź. Ponadto komiks oferuje kilka naprawdę dobrych zwrotów akcji (aż serduszko zabiło trochę mocniej). Mimo, że jest to opowiadanie to przebrnięcia w jakieś 3-4 godziny to zeszyt nasycony jest wieloma wydarzeniami co niekoniecznie wychodzi na dobre. 8 pasażer Nostromo oraz Aliens nie ukazywały zbyt wiele z przedstawionego świata, nadając pewną konwencję, kiedy zbyt wiele kart zostaje odkrytych czytelnik nie odczuwa już takiej ekscytacji z przechodzenia na następną stronę (serduszko trochę zwalnia). Z drugiej strony jest to po prostu rozbudowywanie uniwersum, ahh gdyby to tylko idealnie zbalansować. Strona wizualna przyznaję, że jest niesamowita, świetnie nakreślone, w czerni i bieli postacie Xenomorfów robią ogromne wrażenie. Sam potrafię trochę szkicować lecz do poziomu ukazanego w tym zeszycie mi daleko co sprawiło, że lektura stałą się tym bardziej intensywniejsza. Mogę z czystym sumieniem polecić ten komiks, każdemu fonowi uniwersum.

ALIENS VS. PREDATOR VS. LUDZIE VS. INŻYNIER Dla wielu seria „Fire and Stone” była najlepszym, co w dziejach komiksowego uniwersum Alienów i Predatorów kiedykolwiek powstało. Nie zgodzę się z tym faktem, wciąż mając w pamięci takie perełki, jak „Aliens: Labirynt”, „Aliens: Aniołowie apokalipsy” czy nawet „Aliens: Zbawienie”. Ale rzeczywiście, komiksy z tego cyklu były naprawdę dobre, wyróżniające się na plus na tle przeważającej większości tego typu dzieł i ich kontynuacja, „Life and Death” trzyma poziom. Kapitan Paget i jej pluton nie mają się najlepiej. Czekali na ratunek, jednak statek, który miał go im przynieść, zostaje zaatakowany przez Predatorów. Pomoc nie nadejdzie, jedyna nadzieja umarła, jak poradzą sobie żołnierze na niegościnnej planecie? I to na dodatek z kończącymi się zapasami? Oczywiście jakby tego było mało, a powierzchni czają się Alieni, a także Predatorzy. Sytuacja jest niewarta pozazdroszczenia. Tym bardziej, że gdyby udało im się przetrwać spotkanie z krwawiącymi kwasem maszynami do zabijania i rasą uwielbiającą polować na najbardziej niebezpieczne bestie we wszechświecie, czeka na nich jeszcze Inżynier… Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2018/11/life-and-death-4-alien-vs-predator.html

Będąc pod wrażeniem Śmierci Stalina, z dużymi nadziejami sięgnąłem po Jam jest Legion. I muszę przyznać że mam mieszane uczucia w odniesieniu do tej historii. O ile sam pomysł wydaje się bardzo interesujący o tyle wykonanie, zarówno pod względem warstwy fabularnej i plastycznej pozostawia duży niedosyt. Idea połączenia faktów z II wojny światowej z historią Vlada Draculi to teoretycznie czysty samograj. A jednak po lekturze nie umiem jednoznacznie ocenić tego tomu. Fabuła miejscami jest niespójna i szarpana, ilość postaci miejscami przytłacza, a dodatkowo poznajemy je niejako już w środku toczącej się gdzieś tam historii, o której dowiadujemy się tylko w strzępkach informacji i dialogów. Na to wszystko kreska nie pozwala jednoznacznie zidentyfikować bohaterów i miejscami zastanawiałem się o kogo właściwie chodzi w danej scenie. No cóż, jak widać nie wszystko złoto co się świeci, a jednak mimo tych wątpliwości z mojej strony i niedoskonałości o których wspomniałem, warto samemu sięgnąć po tą opowieść i wyrobić sobie zdanie w tej kwestii.

BLEEP BOOP BLEEP... Przyznaję się: mam słabość do Predatora i jego zakazanej mordy. Obejrzałam wszystkie filmy – od pierwszego do ostatniego. Tym razem połakomiłam się na komiks. „Od niepamiętnych czasów pozaziemskie istoty nazywane Predatorami przybywały na Ziemię, by polować na największych wojowników pochodzących z rasy ludzkiej. W tym roku jednak grupka ocalałych postanawia odwrócić role. Tym razem to Predatorzy staną się zwierzyną!” Po tym obiecującym wstępie lądujemy w dżungli, czyli w najlepszej z możliwych w przypadku Predatora lokalizacji. Od razu staje nam przed oczami ubłocony Arnold Schwarzenegger. Widzimy trzech przerażonych mężczyzn, wiejących przed siebie. Wkrótce jeden zostaje wyeliminowany, ale towarzysze nadal słyszą jego głos, wzywający pomocy. To z kolei nieuchronnie przypomina nam scenę z filmu „Predators” Antala z 2010 roku. Jest dobrze. Korzystamy z okazji, by podszkolić się z języków obcych. Predator również korzysta. „Mete kohua!” - krzyczy po maorysku (nie przetłumaczę wam) po ukatrupieniu drugiego z uciekinierów. Trzeci nieszczęśliwie spada z wysokiego klifu, co szczęśliwie ratuje mu życie. Głównym bohaterem komiksu (jak dla mnie – głównym po Predatorze) jest rdzenny Amerykanin, Enoch Nakai, który podczas wojskowej służby spotkał się z kosmicznym łowcą i przeżył. Z miejsca zaszufladkowano go jako świra i wykopano z armii – tak jak bohatera „Predatora” Shane`a Blacka z 2018 roku. Nakai wykonuje gównianą pracę i znosi rasistowskie przytyki swojego burakowatego szefa. Pewnie dlatego daje się zwerbować do elitarnej, choć nieformalnej grupy, której głównym zadaniem jest walka z Predatorami. W jej skład wchodzi zbieranina niebezpiecznych typów, połączonych jedną wspólną cechą: każdy przeżył w przeszłości spotkanie z Predatorem. Motywacje członków grupy są już różne. Herrera, były handlarz narkotykami (szybki kurs hiszpańskiego na poziomie elementarnym), chce się zemścić za rozwalenie interesu i zabicie rodziny, a Jaya Soames poluje na Predatory, bo taką ma rodzinną tradycję (co potwierdza łeb kosmity, zawieszony na ścianie w charakterze dekoracji). Soames posiada doświadczenie i środki, dlatego zbiera ekipę, by wypowiedzieć Predatorom wojnę i zamienić dotychczasowych łowców w zwierzynę. „Predator. Łowcy” Chrisa Varnera to pozycja przeznaczona dla fanów kosmicznego stwora. Znajdą oni tutaj wszystkie charakterystyczne dla serii leitmotivy (jak choćby Predator stukający palcem w swą słynną bojową rękawicę: „BLEEP. BOOP. BLEP. BLEEP. BLEEP, BLIP”) Wciągająca, trzymająca w napięciu akcja (z jednym spektakularnym zwrotem), dynamicznie następujące po sobie wydarzenia, dobrze narysowane sceny licznych bijatyk i - przede wszystkim – możliwość spotkania oko w oko z Predatorem to największe zalety komiksu. Lektura umila oczekiwanie na kolejny film z serii, a przy okazji zachęca do nauki języków obcych ;). Jestem ukontentowana.

Aliens: Z Prochu w Proch to kolejny komiks osadzony w uniwersum Obcego. Tym razem całą fabułę poznajemy z punktu widzenia dwunastoletniego Maxima, którego rodzina ginie w wyniku ataku obcych na kolonię. Bohater wraz z grupką ludzi stara się dotrzeć do promów ewakuacyjnych aby przeżyć atak krwiożerczych ksenomorfów. Opowieść nie sili się na oryginalność, ale nie można jej odmówić mrocznego klimatu grozy i zaszczucia. Całość czyta się jednym tchem i mimo, że jest to komiks bardzo krótki, to jednak pozostawił pozytywne wrażenie po sobie. Główną przyczyną takiego stanu jest świetny styl kreski, który bardzo przypadł mi do gustu. Brudne, ciemne i lekko chaotyczne ilustracje wypadają świetnie, a zabawa ułożeniem kadrów dodaje dynamiki całej historii. Co ciekawe ilość krwi jest tu znikoma, a atmosfera budowana jest głównie dzięki dobrze ułożonym scenom. Po kilku słabszych tomach z tego uniwersum, ten pozytywnie mnie zaskoczył. Nadal nie jest to dzieło wybitne, choć bardzo przyjemne w odbiorze. Komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie lukke_geek https://www.instagram.com/p/DCEBgvjtDub/?igsh=MXNib2g2NjY5bDdqMQ==

Do tej pory nie miałem styczności z komiksami z universum Aliens. Filmy i gry jednak były dla mnie zawsze horrorami przede wszystkim, a tytułowi obcy używanymi rzadko i nigdy niewidzianymi do końca kulkami chaosu i wynaturzenia. Komiks ten horrorem nie jest, a więc pozostaje akcja i fikcja. Tutaj muszę przyznać, że właśnie one poprowadzone (a raczej wprowadzone odkąd jest to pierwszy z kilku tomów) są respektowanie. Sama kreska również jest przyjemna. Choć może przyjemna to złe określenie. Jest brudna, ale właśnie to sprawia, że pasuje do universum. Rozkład kadrów, czy też ujęć (w kontraście do kreski) jest bardzo czysty. Niemalże sterylny. Sprawia to, że komiksu doświadcza się niczym storyboardu filmowego; klatka po klatce tak jak ukazane zostałyby na dużym ekranie.... być może właśnie dlatego na początku lektury i w tym medium szukałem horroru. Niemniej tom wypadł angażująco i interesująco, a ja z przyjemnością sięgnę po następny :) A, dodam jeszcze, że komiks jak najbardziej nadaje się do skonsumowania w jednym posiedzeniu... najlepiej po zmroku.

Dobry początek to połowa sukcesu. Jak przyciągnąć czytelnika, jak to zrobić, by pozostał, a najlepiej chciał jeszcze więcej? A może by tak w pierwszej scenie pokazać jak z płytkiego grobu wydobywa się, nie bez kłopotu, wcale nie łatwo, z wyraźnym wysiłkiem atrakcyjna kobieta? A na jej karku jest paskudny ślad po czymś, co zostało uprzednio mocno zaciśnięte… No i już wiesz, że siedmiotomowa seria Rachel Rising będzie świetna. Tym razem Terry Moore opowiada swoją historię w obrębie gatunku grozy, w którym czytelnikom przyjdzie zmierzyć się z prawdziwym złem, takim że Stephen King by się nie powstydził tego typu kreacji. Jednak całe to zło jest jedynie tłem. Zupełnie jak w cyklu Echo, Moore wykorzystuje znany motyw (tam science fiction, tu horror) to pokazania nam świetnie napisanych bohaterów, takich prawdziwych, bardzo realistycznych, z którymi natychmiast można się utożsamić, wczuć w ich rolę, poczuć ich emocje. To ogromna zaleta tego Twórcy, jego bohaterowie naprawdę zdają się żyć. Warto też dodać, że Terry Moore doskonale zdaje sobie sprawę z reguł, jakie tworzą horror. I postanowił ich nie zmieniać. A na domiar tego, mimo że zachował zasady, i tak wybrnął z opowieści w taki sposób, że bohaterów będzie można wykorzystać ponownie, bo ja tu widzę pewien schemat, i już się cieszę na to, Terry Moore sobie wykoncypował ze swoimi opowieściami.

Pierwsza seria zawarta w zbiorze ma u mnie 8/10 za klimat i ilustracje. Druga wypada zdecydowanie gorzej - dopisywanie historii Ripley na szybko w retrospekcji, ogólnie nieciekawa, za szybko idąca z akcją fabuła do tego bardzo nierówne rysunki i zupełnie nie pasujące akwarelowe kolory - 5/10. Średnią zawyżam za ładne wydanie i galerię super okładek.

Przeczytałem pierwszy tom serii Outcast: Opętanie zatytułowany Otacza go ciemność i muszę przyznać, że zrobił na mnie ogromne wrażenie. Klimat jest niesamowicie mroczny i wciągający, a historia od razu przykuwa uwagę. Czuć, że autorzy – Robert Kirkman i Paul Azaceta – doskonale wiedzą, jak budować napięcie i tworzyć tajemniczą atmosferę. Jeśli kolejne części są równie dobre, to już wiem, że czeka mnie świetna lektura. Nie mogę się doczekać, żeby zagłębić się w dalszy ciąg tej opowieści!

Luiz Eduardo de Oliveiry najbardziej znany jest ze swoich serii wydawanych w ramach „Światów Aldebarana”. Na swoim koncie ma też jednak inne tytuły science-fiction. Jednym z nich jest seria „Centaurus”. Czy warto się z nią zapoznać? Część ludzkości opuściła zdewastowaną Ziemię na pokładzie gigantycznego statku kosmicznego. Poszukują nowej planety do zamieszkania. Kiedy w końcu odnajdują taki świat, zostaje zorganizowana wyprawa aby go zbadać. Ten tom to w głównej mierze jeden wielki wstęp. Przedstawione zostają główni bohaterowie, a postacie wraz z czytelnikiem dowiadują się więcej o świecie przedstawionym. Na szczęście bohaterowie są w miarę interesujący, więc duży zalew informacji nie przytłacza czytelnika. Od początku też pojawiają się pewne intrygujące tajemnice. Największą zaletą „Światów Aldebarana” była pomysłowa fauna obcych światów. Tutaj niestety rysownik Janjetov specjalnie się nie popisał. Większość stworów to tak naprawdę lekko przerobione ziemskie dinozaury. Ostatni kadr sugeruje jednak, że może być bardziej interesująco. Ciężko ocenić ten tom, bo tak naprawdę dopiera rozstawia pionki na szachownicy. Mam nadzieję, że kolejne odsłony mnie nie rozczarują jak to było w przypadku „Światów Aldebarana”.

...twarze postaci są tak samo brzydkie jak w tomie pierwszym :) Już nie wiem, tak ma być? Ma to swój urok ale czasami są tak powykrzywiane, że aż się zastanawiam nad tym. natomiast sama kreska, budowanie kadrów - zwłaszcza tych szerokich i mocno złożonych - jest wspaniałe! Ilość szczegółów, estetyka przedstawionych miejsc i przedmiotów. Bardzo mi się też podobała fabuła obu tomów w integralu. Może zakończenie "Kolory Marcady" jakieś takie... zaskakująco nijakie. Ale to w sumie drobiazg. W "Kolorach Mercady" na uwagę zasługują kadry z rzeźbami (widać je też na okładce tomu). Zastanawiam się czy inspiracją były rzeźby ze świątyni w Khadźuraho. Świetne. Czytając wracam myślami do Incala czy Technokapłanów. Jest nieco podobieństwa ale ma swój niepowtarzalny klimat.

Niektóre ikony popkultury nigdy się nie starzeją. Czasem nawet nazbyt dosłownie. Peter Parker aka Spider-man niemal zawsze przedstawiany jest jako młody człowiek, co wygląda jakby czas się go nie imał. Zastanawialiście się kiedyś jaki będzie Człowiek-Pająk, gdy wreszcie “dorośnie”? Jeśli tak, to fantastycznie, bo Kaare Andrews i Jose Villarrubia postanowili na to pytanie odpowiedzieć. Akcja komiksu “Spider-man Władza” toczy się w NYC w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tutejszy burmistrz trzyma Władzę żelazną ręką, czego efektem było ukrócenie dekadę wcześniej wszelkiej działalności “zamaskowanych superterrorystów”. W ich miejsce powołuje jednostkę paramilitarną, którą ma “chronić” miasto. Ponieważ Władza nie bawiła się w dociekanie kto jest dobry, a kto zły, pozamykali kogo się dało, a resztę czekała kulka jeśli zostaną przyłapani na swej “zbrodniczej” działalności. Petera “poznajemy” jako zmęczonego życiem starca, imającego się najróżniejszych prac, by jakoś dociągnąć do 1. Pewnego dnia, tej ponurej rzeczywistości, do jego drzwi puka J. Jonah Jameson. Ku ogromnemu zaskoczeniu gospodarza, ten emerytowany potentat medialny oznajmia mu, że doskonale wie od dawna jaka jest ukryta tożsamość jego rozmówcy. Na odchodne wręcza mu podarek, dając do zrozumienia, że miasto będzie potrzebować Spider-Mana jak nigdy wcześniej… Przyznaję, że oglądanie swojego ulubionego herosa, jako złamanego, przytłoczonego życiem starca było ogromną mieszanką skrajnych emocji. Z jednej strony, ciekawość i radość, wszak jest to zupełnie nowe doświadczenie. Z drugiej smutek i żal, że autorzy obdarli go z heroizmu, uwypuklając tym samym jego ludzką naturę. Scenariusz tego komiksu, jak na Dom Pomysłów, jest dosyć świeży. To nie jest tak, że nikt wcześniej nie stosował w popkulturze takich zabiegów, jednak zdecydowanie koncept nie jest klisowszy. Postaci, nawet te dobrze znane, nabrały nowego wymiaru i swoistej głębi. Ponadto komiks ten, choć jak na mój gust nieco zbyt łopatologicznie, unaocznia, że nawet najlepsze z pozoru intencje mogą posłużyć jako narzędzie dyktatury. Jeśli miałbym opisać fabułę w dwóch słowach to powiedziałbym po prostu: przygnębiająca i nieoczywista. Strona wizualna owego dzieła, ma swój specyficzny charakter. Przede wszystkim, co nieco zaskakuje przy akurat tym bohaterze, jest dosyć brutalnie i krwawo. Autorzy nie stronią od ukazywania scen przemocy. Natomiast sama kreska, ze względu na swój oszczędny styl i swoista prostotę, doskonale wpasowuje się w klimat historii. Podsumowując, wielokrotnie zastanawiałem się jaki może być ten “dorosły Spider-man”. Niezwykle się cieszę, że ktoś zainteresował się tym niszowym tematem jakim niewątpliwie jest starość superbohaterów. Czy takiej okrutnej i brutalnej przyszłości chciałem dla swojego ulubieńca? Z pewnością nie, i dlatego liczę, że ten temat będzie jeszcze wielokrotnie podejmowany. Nie mniej możliwość zagłębienia się w owo dzieło, było naprawdę interesującym doświadczeniem, które i Wam polecam. Zaznaczę jednak, iż z racji na opisany powyżej całokształt, komiks ten dedykowany jest osobom dorosłym.

Bardzo fajny i ciekawy komiks opowiadający o historii i relacji między uczniami Batmana. Dick, Jason i Tim muszą razem pracować by powstrzymać kogoś, kogo nawet Batman nie zatrzymał. Świetna historia, bardzo ładna kreska i bohaterowie którzy potrafią wciągnąć swoim zachowaniem. Polecam komiks. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/